เสาแก้วพันปี

ตอบว่าการจารึกชื่อเป็นชื่อตระกูลที่ฐานองค์พระธรรมกายประจำตัวนั้น เมื่อบุญส่งผลก็จะมีสมบัติเป็นกงสีเป็นส่วนกลาง ทุกคนจะมีส่วนในการใช้สมบัตินั้น แต่ถ้าจารึกเป็นชื่อส่วนตัว เมื่อบุญส่งผลก็จะได้รับสมบัติมาใช้เป็นส่วนตัว จึงเลือกเอาได้ว่าจะเป็นเสาแก้วพันปีแบบกงสีหรือส่วนตัว เทียบกับที่ดินกงสีซึ่งมีชื่อทุกคนอยู่ในที่ดินผืนนั้น เวลาจะขายต้องหารือให้เป็นมติเอกฉันท์ ต่างจากที่ดินส่วนตัวที่ไม่เกี่ยวกับคนอื่น เหมือนที่ดินที่จะซื้อเป็นที่จอดรถในงานกฐินนี้

ตอบเงื่อนไขสำคัญว่าถ้าจะให้ผู้รับเลื่อนภพภูมิได้ ต้องทำบุญใหญ่ที่มีกำลังบุญมาก เช่นบุญกฐิน บุญสร้างมหารัตนวิหารคด เสาแก้วพันปี และต้องทำด้วยใจ ไม่ใช่ซื้อบุญ คือนึกถึงว่าเราทำเพราะอะไรและบุญนี้จะส่งผลอย่างไร มีจิตเลื่อมใสในพระรัตนตรัยและมหาบารมี ที่สำคัญตัวผู้อุทิศต้องเข้าถึงพระธรรมกาย จึงจะมีกำลังเพียงพอที่จะส่งบุญใหญ่นั้นไปให้ผู้รับ แล้วผู้รับจึงจะเลื่อนชั้นได้ จึงต้องเข้าถึงพระธรรมกายเป็นหลักเพื่อให้มีกำลังส่งบุญ และต้องทำบุญใหญ่พอที่จะดึงดูดให้ไปสู่ภพภูมิที่สูงขึ้น

บอกว่าพิจารณาแล้วว่าทำบุญเสาแก้วพันปีจะดีที่สุด เพราะมีเวลาแค่ 54 วัน จึงเอาตัวเลขสามร้อยต้น เนื่องจากที่ทำผ่านมาได้แค่เก้าร้อยกว่าต้นจากทั้งหมด 2547 ต้น ยังไม่ถึงครึ่งทาง และปี 2550 ใกล้เข้ามาแล้ว ปีหน้าเป็นปีชวดคือปีหนู จึงต้องตุนบุญใหญ่ อย่าทำทีละต้น ให้ทำทีเดียวสามร้อยต้น ต้นละร้อยบาท เพราะเราเป็นนักบุญทุนน้อย แต่มีข้อแม้ว่าต้องทำสามร้อยต้นถึงจะได้ต้นละร้อย ถ้าไม่ไหวก็ต้นละหนึ่งล้าน พร้อมเล่าว่าหนึ่งรอบของมหาวิหารคดยาวสี่กิโลเมตร เพราะพื้นที่หนึ่งตารางกิโลเมตร ด้านละหนึ่งกิโล หาชื่อตัวเองต้นเดียวก็ต้องเดินสี่กิโล ร่างกายจะแข็งแรง

ประกาศให้บุญใหญ่แก่ผู้ที่มาร่วมงานเมื่อวาน คือให้ทำสามร้อยต้นในราคาลดเหลือต้นละร้อย หรือจะเพิ่มเป็นต้นละสองร้อยก็ได้ เพราะจะให้ฐานการสร้างบารมีของทุกคนเป็นเสาค้ำจุนชีวิตและค้ำจุนวงศ์ตระกูล

อ่านรายชื่อผู้ร่วมโครงการเสาแก้วพันปีเพื่อธุดงค์ปีใหม่ ทั้งผู้ที่บูชาธรรมในนามคุณยายอาจารย์มหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง ต้นละสามร้อยบาทสามร้อยต้น และผู้ที่ทำต้นละหนึ่งพันบาทถึงหนึ่งพันหกร้อยสี่สิบเจ็ดต้น ซึ่งเป็นจำนวนที่เหลือจากทั้งหมด 2547 ต้น รวมทั้งรายนามผู้มีบุญที่ร่วมบุญกับพุทธบุตร 266 วัดในสี่จังหวัดชายแดนภาคใต้ วัดละห้าสิบบาท

ประกาศว่าปีใหม่นี้จะมีการอยู่ธุดงค์เช่นทุกปี เพราะก่อนจะส่งความสุขต้องมาสร้างความใสในใจก่อน ปีนี้วันหยุดต่อเนื่องหลายวัน บางแห่งหยุดวันที่ 30 ซึ่งตรงกับวันศุกร์ แต่บางแห่งไม่หยุด จึงมีผู้ขอมาลงทะเบียนวันที่ 29 ธันวาคม ก็อนุมัติและอนุโมทนา เปิดให้ลงทะเบียนได้ตั้งแต่วันพฤหัสบดีที่ 29 อยู่ธุดงค์วันที่ 30 เพราะวันที่ 31 จะมีงานบุญใหญ่คือพิธีอัญเชิญจักรแก้วมาประดิษฐาน ณ มหาวิหารพระมงคลเทพมุนี เป็นจักรแรก แล้วลาธุดงค์ตอนบ่าย ๆ เย็น ๆ ของวันที่ 1 มกราคม พร้อมเปิดโอกาสให้ทำบุญเสาแก้วพันปี 300 ต้น ต้นละหนึ่งร้อยบาท ใครทำได้หนึ่งเอสจะจารึกชื่อที่เสาได้ไม่เกินสิบชื่อ

เล่าว่ากำลังคิดหาเงื่อนไขที่จะเป็นทางมาแห่งบุญ วันนี้เพิ่งคิดว่าคนที่จะมารับภูเขาทองควรมีบุญก่อน เพราะไม่ได้เอามาขาย จึงคิดกับพระที่มาปรึกษาว่าให้เขาทำบุญเสาแก้วพันปีรองรับมหารัตนวิหารคด 300 ต้น ต้นละหนึ่งร้อยบาท เพื่อจะได้นึกถึงภาพการสร้างบุญใหญ่ ซึ่งในปี 2550 มหารัตนวิหารคดจะเป็นที่รองรับพุทธบริษัทสี่ทั่วโลกเรือนล้าน โดยเฉพาะพุทธบุตรทุกโลกที่มาประชุม พอมีบุญแล้วจึงมารับภูเขาทองไปเป็นอุปกรณ์สร้างบารมี แล้วขอให้นักเรียนทั่วโลกส่งมติมาว่าจะเอาแบบไหน จะรับตามแบบเสื้อ หรือทำบุญเสาแก้วก่อนแล้วมารับ หรือเอาทั้งสองอย่าง เพื่อประกาศเป็นมติเอกฉันท์

บอกให้ส่งมติเรื่องวิหารน้อยของยายที่ลานธรรมมา แล้วสอนว่าสิ่งที่ทำได้ยากแล้วเราทำได้จะเป็นความปลื้มปีติยินดี แค่ผ้าผืนเดียวของมหาทุคตะหรือชุดเดียวของติณบาลที่ได้นุ่งห่มใบไม้ ก็เป็นเรื่องเล่าขานข้ามพุทธันดร นำไปสู่การเป็นพระอรหันต์ในที่สุด และเป็นเรื่องที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าต้องมาเล่าให้ฟังเพื่อให้เกิดแรงบันดาลใจในการสร้างบารมี ถ้าเทียบกับเสาแก้ว 300 ต้น ต้นละร้อยบาท ก็เทียบความรู้สึกที่ยิ่งใหญ่ของท่านทั้งสองไม่ได้ และทั้งสองท่านก็ไม่จนเลย จากมหาทุคตะกลายเป็นมหาเศรษฐีผู้ใจบุญ จากนายติณบาลเป็นท่านติณบาลที่ร่ำรวยเพราะชนะใจตัวเอง สุดท้ายเปรียบว่าเราเคยจับช้างมาแล้ว นี่แค่จับตั๊กแตนตัวเล็ก ๆ

อ่านรายชื่อผู้ร่วมบุญโครงการเร่งสร้างเสาแก้วพันปี 300 ต้น ที่จะให้เสร็จทันธุดงค์ปีใหม่ ประจำวันศุกร์ที่ 11 พฤศจิกายน พุทธศักราช 2548 โดยบอกว่าเหลืออีกห้าสิบวันจะถึงวันธุดงค์ปีใหม่ แล้วไล่ประกาศเสาของคุณยายอาจารย์มหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง ต้นละหนึ่งพันบาท สามร้อยต้น กับเสาของหลวงพ่อสองรูป ต้นละสามพันบาทและสองพันบาท สามร้อยต้นเช่นกัน

สรุปมติที่นักเรียนส่งมาว่าเอาทั้งสองอย่าง คือใครทำบุญเสาแก้วก็รับวิหารน้อยภูเขาทองนี้เป็นของขวัญ ส่วนใครจะร่วมบุญซื้อก็เอาตามสะดวก โดยซื้อหนึ่งหลังเท่ากับที่เขาทำบุญสามร้อยต้น ค่ากำไรเหมาะควรไม่ใช่เกินควร เพราะอยากให้เสาเสร็จและอยากให้ทุกคนได้บุญเยอะ ๆ

สรุปว่าเมื่อวานได้โหวตประชามติของนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาทั่วโลกแล้ว ได้สองวิธีการ วิธีที่หนึ่งคือร่วมบุญเฉพาะวิหารน้อยของคุณยายอาจารย์ วิธีที่สองคือไปทำบุญเสาแก้วพันปี 300 ต้น ต้นละหนึ่งร้อยบาท แล้วมารับวิหารน้อยเป็นของขวัญ เป็นเครื่องระลึกนึกถึงบุญว่าคนอย่างเราได้มีโอกาสสร้างเสาแก้วพันปีถึงสามร้อยต้น เป็นการเริ่มต้นชีวิตใหม่ในการสั่งสมบุญ

บอกว่าอยากให้นักเรียนทุกคนได้มีส่วนในบุญเสาแก้วพันปีสามร้อยต้นนี้ เพราะสิ่งที่เราทำด้วยความยากลำบากนั้นแปลกและน่าอัศจรรย์ ระลึกนึกถึงวันไหนเวลาไหนก็มีความปลื้มปีติและภาคภูมิใจว่าคนอย่างเรานี่ทำได้หรือ เหมือนครูไม่ใหญ่ที่นึกถึงบุญใหญ่ตอนเป็นนักศึกษา ที่อดข้าวรวบรวมปัจจัยมาทำบุญสร้างบ้านธรรมประสิทธิ์ ซึ่งเป็นที่ที่ผู้มีบุญเข้ามาปฏิบัติธรรมกัน ตอนนั้นลำบากแต่นึกทีไรก็ปลื้ม นึกอย่างหลังก็สงสัยว่านั่นเราหรือ เราทำได้อย่างไร

สอนว่าคนที่จะเป็นพระเจ้าจักรพรรดิและเป็นผู้มีบุญมากในโลกต้องคิดแตกต่างจากคนอื่น คนอื่นคิดแล้วไม่ทำ เราต้องคิดทำ คนอื่นคิดทำตามลำพัง เราต้องทำด้วยตัวเองและชวนคนอื่นด้วย คนอื่นคิดทำต้นเดียว เราต้องคิดสามร้อยต้น คนมีบุญน้อยจะคิดว่าไม่ทำหรอก ไม่รู้จะหาเงินจากไหน ไม่รู้จะชวนใคร เกรงใจเขา แล้วก็ฟุ้งซ่านไปจนสุดท้ายไม่ได้ทำและไม่ได้บุญ เพราะไม่มีบุญหล่นทับ บุญเกิดขึ้นได้ประการเดียวคือต้องทำด้วยตัวเอง ทั้ง ๆ ที่คนมีอยู่ทั่วโลก ชวนล้านคนทำสองคนก็คุ้มแล้ว ส่วนมหาทุคตะนั้นมีสิทธิ์เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ แต่ท่านเป็นพระอรหันต์ไปก่อนจึงกลับไม่ได้แล้ว ใครบอกว่าจนก็ให้ถามตัวเองว่าจนเท่าท่านมหาทุคตะไหม ที่มีผ้าชุดเดียวกับภรรยา ลองไปดูในตู้เสื้อผ้าเถิดมีเยอะแยะไปหมด

บอกว่าเมื่อมาอยู่ธุดงค์ปีใหม่แล้วเห็นวิหารน้อยหลังนี้ต้องชื่นใจว่ามันเกิดขึ้นด้วยบุญจริง ๆ ไม่ใช่แค่ร่วมบุญเพื่อจะได้มาหลังหนึ่ง แต่เราร่วมบุญขนาดสามร้อยต้น อย่างนั้นถึงจะปลื้ม เวลาก้าวเข้าไปนั่งหรือนอนในวิหารน้อยก็จะโอ่อ่าสง่างามและชื่นใจทุกย่างก้าว คืนนั้นหลับเป็นสุขอยู่ในอู่ทะเลบุญ ตื่นขึ้นมาสิ่งแรกที่เห็นก็คือวิหารน้อยหลังนั้นแล้วก็ระลึกนึกถึงบุญ นั่งทำสมาธิก็คิดอย่างนี้ ก้าวออกมาทำกิจกรรมก็คิดอยู่ตรงนี้ แปลว่ากระแสแห่งบุญจะเกิดขึ้นตลอดเวลา

เปรียบว่าถ้าเราคิดว่าร่วมบุญเพื่อจะได้วิหารน้อยมา ความคิดจะได้ทีเดียวคือตอนไปร่วมบุญแล้วเอามา นึกต่อไม่ออก แต่ถ้าเป็นสามร้อยต้นที่ทำด้วยความยากลำบาก ต้องใช้ปากที่ติดอยู่บนใบหน้า ใช้ดวงปัญญา หัวใจกัลยาณมิตร และกำลังใจอันสูงส่งไปทำหน้าที่ กว่าจะไปชวนคนได้จะเกิดคุณธรรมขึ้นอีกมากมาย เช่น เมตตา วิริยะ ขันติ และอภัยทาน แต่มันจะปลื้ม

อธิบายความเข้าใจเพิ่มขึ้นจากเมื่อวานว่าเหตุที่ต้องเลือกสองอย่างและให้เปอร์เซ็นต์ทั้งสองสูง เพราะบางครอบครัวทำครบสามร้อยต้นไปแล้ว แต่สมาชิกทั้งครอบครัวก็อยากมาอยู่ด้วย จึงต้องมีกันคนละหลัง เพราะวิหารน้อยหลังหนึ่งอยู่ได้คนเดียว ไม่ใช่หลังหนึ่งเข้าไปทั้งครอบครัวเพราะนี่ไม่ใช่เต็นท์ นี่คือวิหารน้อยกลอยใจของยาย ที่จำลองวิหารของคุณยายอาจารย์และภูเขาทองหลังบ้านของชฎิลเศรษฐี

เล่าว่าพระเดชพระคุณหลวงปู่ท่านปลื้มอยู่บุญหนึ่ง คือคราวที่ท่านออกบิณฑบาตไม่ได้อาหารเลย สามวันต้องดื่มน้ำเข้าไป วันที่สามได้อาหารมาข้าวปั้นหนึ่งกับกล้วยผลหนึ่ง กำลังจะฉันก็เห็นแม่สุนัขลูกอ่อนผอมโซจนเห็นโครงกระดูก หอบแฮ่ก ๆ มายืนอยู่ข้างหน้า มองด้วยดวงตาวอนขอ ท่านจึงแบ่งให้ครึ่งปั้นครึ่งผล พอปรากฏว่ามันไม่กินกล้วยกินแต่ข้าว ท่านก็ไม่ยอมหยิบกลับเพราะบริจาคไปแล้ว จึงเหลือข้าวครึ่งปั้นกับกล้วยครึ่งผล ท่านมาเล่าให้ฟังตอนใกล้มรณภาพจนไม่อยากจะพูดแล้ว แต่เล่าทีแรกก็ยังละเลิงเบิกบานปีติ จึงย้ำว่าบุญเสาแก้วพันปีไม่ใช่ว่าจะมีง่าย ๆ

ย้ำว่าเรารู้อยู่ว่าเรามาสร้างมหารัตนวิหารคด ซึ่งจะเป็นที่รองรับพุทธบริษัทสี่ทั่วโลก โดยเฉพาะพุทธบุตรทั่วโลกจำนวนมหาศาลเรือนล้าน เราจึงมีโอกาสได้มาเห็นเนื้อนาบุญและได้บำเพ็ญบุญ เป็นทางมาแห่งบุญ วันนี้จึงเป็นเรื่องที่ต้องทำความเข้าใจกันให้ชัดเจน เพราะเมื่อวานไม่มีเวลา แล้วเข้าสู่เรื่องจักรแก้วที่จะประดิษฐาน ณ มหาวิหารพระมงคลเทพมุนี ยอดมหาปูชนียาจารย์ผู้ค้นพบวิชชาธรรมกาย

ช่วงอ่านรายชื่อผู้ร่วมบุญเป็นเจ้าภาพโครงการเสาแก้วพันปีก่อนปิดรายการ โดยเอ่ยถึงเสาต้นละสองพันบาท จำนวนสามร้อยต้น

อ่านจดหมายเด็กชายชื่อเล่นน้องเอ็ม อายุ 10 ปี ชั้น ป.5 จากโรงเรียนอนุบาลชลบุรี จังหวัดชลบุรี เขียนว่าได้ข่าวเรื่อง 238 วัดในสี่จังหวัดชายแดนภาคใต้ ว่ามีผู้ก่อการร้ายหรือผู้ประพฤติไม่ดีคอยจะทำร้ายพระภิกษุสามเณรและชาวบ้าน จึงขอร่วมบุญ 238 วัด วัดละหนึ่งบาท และถ้าเป็นไปได้อยากทำทุกเดือนเลยแต่ยังเป็นแค่ความฝัน ปิดท้ายด้วยการขอให้หลวงพ่อสุขภาพแข็งแรงและหนุ่มขึ้นทุกวัน ครูไม่ใหญ่ชมว่าชื่อไปพ้องกับเสาแก้วพันปี และชมลายมือที่เขียนตัวใหญ่สูงแล้วค่อย ๆ เล็กลงมา

ชวนว่าปีใหม่นี้มาเอาบุญใหญ่ซะ และมาเป็นเนื้อนาบุญให้ครูไม่ใหญ่หน่อย เพราะชาติต่อไปจะไม่พึ่งใคร จะพึ่งตัวเองและเป็นที่พึ่งกับคนอื่น ให้มานั่งธรรมะเยอะ ๆ ให้เห็นดวงใส ๆ องค์พระใส ๆ แต่คราวนี้ขอจำกัดแค่หนึ่งหมื่นที่เท่านั้น หมื่นหนึ่งก็ไม่ได้ เพราะสถานที่ได้แค่นั้น เนื่องจากจะไปอยู่ใต้มหารัตนวิหารคด ไม่ได้อยู่กลางแจ้ง จะได้ทดลองดูเสาแก้วไปพลาง ๆ ว่าเราสร้างมาเป็นอย่างไร ชวนคนเข้ามาสร้างเป็นอย่างไร หรือได้ร่วมอนุโมทนาของคนอื่นเป็นอย่างไร

บอกว่าวันนี้มีเรื่องราวดี ๆ ของกรณีศึกษาที่จะทำให้เข้าใจเรื่องกฎแห่งกรรมได้ดีขึ้น ชื่อเรื่องก็แปลกดี ชื่อว่าอย่ามามั่วนิ่ม และวันนี้ยังมีเรื่องของท่านโชติกเศรษฐี เศรษฐีผู้มีบุญในกาลก่อนสมัยพุทธกาลที่มีสมบัติจักรพรรดิตักไม่พร่อง มาเล่าสู่กันฟัง เพราะหลาย ๆ เรื่องเรายังไม่ทราบเลย พร้อมชวนจองเสาแก้วพันปี ถ้าจองได้ก็สามร้อยต้น ถ้าไม่ได้ก็เอาสักต้นหนึ่ง

ผู้เขียนเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา ปัจจุบันอยู่ที่เมืองบอสตัน รัฐแมสซาชูเซตส์ สหรัฐอเมริกา เล่าว่าเมื่อครั้งยังอยู่เมืองไทยได้รู้จักวัดพระธรรมกายตอนบวชเป็นสามเณรที่วัดแถวบ้านช่วงปิดเทอมสมัยเรียนชั้น ม.2 ได้อ่านหนังสือมงคลชีวิตเล่มที่สองแล้วถูกใจมาก อ่านรวดเดียวจบ จึงมาที่วัดพระธรรมกายตามที่อยู่ในหนังสือ จากนั้นก็ห่างวัดไปเพื่อเรียนต่อจนจบปริญญาตรี แล้วได้พบกัลยาณมิตรท่านหนึ่งจึงกลับมาทำบุญอีกครั้ง ได้บวชเป็นพระธรรมทายาทรุ่นปี 2541 รุ่นอัศจรรย์ตะวันแก้ว ช่วงนั้นปลื้มมากและชวนคนในบ้านมาวัดได้ ครอบครัวร่วมบุญทุกบุญของวัดสม่ำเสมอ ปี 2548 ยังเป็นประธานกองหล่อองค์พระสี่กอง เสาแก้วอีกหนึ่งต้น และล่าสุดร่วมบุญสร้างมหารัตนบัลลังก์ของหลวงปู่ห้าสิบแผ่น ครูไม่ใหญ่ชมว่านักบุญอย่างนี้น่าจะมีสมบัติแบบท่านโชติกเศรษฐี

อ่านรายนามผู้ร่วมบุญโครงการเสาแก้วพันปี ทั้งกลุ่มบริษัทและกัลยาณมิตรที่บูชาธรรมต้นละสี่ร้อยบาทสามร้อยต้น ต้นละสามร้อยสามสิบสามบาทสามร้อยต้น ต้นละสองร้อยบาทสามร้อยต้น จนถึงต้นละหนึ่งร้อยบาทสามร้อยต้น รวมทั้งทีมงานสื่อของโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา แล้วประกาศว่าวันนี้ทำกฐินรายวันเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งกอง ขออนุโมทนาให้เข้าถึงพระธรรมกายกันทุกคน และขอแบ่งบุญให้นักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาทั่วโลกทุกคน

อ่านรายนามผู้มีบุญร่วมสร้างเสาแก้วพันปี ทั้งผู้ที่ร่วมบุญต้นละหนึ่งต้นและผู้ร่วมโครงการเร่งสร้างเสาแก้วพันปี 300 ต้น ให้เสร็จภายในวันธุดงค์ปีใหม่ ซึ่งเหลืออีกสี่สิบสี่วันก็จะถึงวันธุดงค์ปีใหม่แล้ว

อ่านรายชื่อเจ้าภาพในโครงการเร่งสร้างเสาแก้วพันปี 300 ต้น ทั้งคณะกัลยาณมิตรและทีมงานสหกรณ์ ต้นละหนึ่งพันบาท 300 ต้น ครอบครัวหลายครอบครัวรวมกันต้นละสี่ร้อยบาท 300 ต้น กัลยาณมิตรที่เป็นนายแพทย์ต้นละสามร้อยสามสิบสามบาท 300 ต้น และอีกคณะที่อุทิศบุญให้คุณแม่ ต้นละสามร้อยสามสิบสามบาท 300 ต้น

ผู้เขียนเล่าว่าก่อนที่พี่ชายบุญธรรมจะเสียชีวิตประมาณสิบห้านาที ลูก ๆ ของท่านได้ทำบุญสร้างองค์พระธรรมกายภายในให้พ่อของเขาหนึ่งองค์ ซึ่งก่อนหน้านั้นก็ได้สร้างองค์พระธรรมกายภายนอกให้ไว้แล้วหนึ่งองค์ และระหว่างจัดพิธีศพที่วัด ลูก ๆ ก็ยังไปทำบุญสร้างเสาแก้วพันปีเพิ่มให้อีกหนึ่งเสาโดยใส่ชื่อพี่ชายบุญธรรม เพราะทุกคนรู้ว่าบุญเท่านั้นที่จะติดตัวไปได้ อย่างอื่นเอาไปไม่ได้

ครูไม่ใหญ่บอกว่าบุญเก่าในอดีตของผู้เขียนเริ่มจะส่งผลแล้ว และบุญใหม่กำลังจะส่งผล จึงให้รีบทำบุญใหม่เพิ่มขึ้น โดยชวนทำเสาแก้วพันปีอย่าให้มันผ่านไป เพราะเดี๋ยวก็ทำหมดแล้วจะอดทำ ตอนนี้เหลืออีกสามร้อยต้น ให้มาทำเสียจะได้บุญเยอะ ๆ

ครูไม่ใหญ่ตอบว่าความฝันว่าตายสองครั้งเป็นเพราะจิตเป็นห่วงและบุญเก่ามาเตือนว่าไม่ให้ประมาทในการดำเนินชีวิต ให้ตั้งใจสั่งสมบุญบารมีไว้ให้มาก เพราะความตายไม่มีนิมิตหมาย จึงบอกว่าใครยังไม่ทำเสาแก้วก็อย่ารอให้ฝันว่าตัวจะตายหรือมีอะไรมาบีบคอก่อนจึงจะมีอารมณ์มาทำ ส่วนที่ผู้เขียนเห็นนิมิตองค์พระทั้งที่ไม่เคยมาวัดพระธรรมกาย แม้ขณะทำฟาร์มไก่ก็ยังเห็นและเห็นได้ตลอด เพราะบุญเก่าที่เคยทำกับหมู่คณะมา ชาตินั้นเคยปฏิบัติธรรมได้ดี ได้องค์พระในตอนที่เจอหมู่คณะในอดีต บุญนี้จึงบันดาลให้เห็นได้ง่าย ให้รักษาไว้ยิ่งกว่าชีวิต จะได้มีที่พึ่งภายใน

อ่านรายชื่อผู้ร่วมบุญโครงการเร่งสร้างเสาแก้วพันปี 300 ต้น ภายในช่วงธุดงค์ปีใหม่ซึ่งเหลืออีก 40 วัน มีกัลยาณมิตรหลายท่านทำเพิ่มอีกท่านละหนึ่งพันบาทรวมเป็นสองพันบาท แล้วปิดท้ายด้วยการอนุโมทนาสาธุ ขอให้รวยบุญ รวยบารมี เข้าถึงพระธรรมกายกันทุกคน และขอแบ่งบุญให้กับนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาทุกคน

อธิบายว่าเสื้อจักรแก้วมีสองประเภท ประเภทหนึ่งปักด้วยไหมพิเศษหลากสีเจ็ดสีวาว ๆ ให้เฉพาะผู้มีบุญที่มาอยู่ธุดงค์ ส่วนคนที่ไม่ได้มาอยู่ธุดงค์แต่มาร่วมงานก็ซื้อประเภทที่ไม่มีปัก ผู้ที่ได้เสื้อปักคือผู้ที่สร้างเสาแก้ว 300 ต้น ต้นละ 100 บาท ซึ่งมีส่วนสำคัญในการสร้างมหารัตนวิหารคต ด้านหลังก็ปักเหมือนกัน เป็นเสื้อประวัติศาสตร์ของโลกที่เกิดขึ้นเป็นครั้งแรก ไปหาซื้อที่ไหนก็ไม่มีขาย อยากได้ต้องทำบุญ

สารคดีพาไปดูการก่อสร้างฝั่งตะวันออกที่บริษัทนันทวันรับผิดชอบทั้งสองชั้น พื้นที่รวมประมาณ 3 แสนตารางเมตร ทำได้แล้วประมาณ 70 เปอร์เซ็นต์ เมื่อเสร็จจะเห็นอาคารสองชั้นและเสาทั้งหมดฝั่งละประมาณ 1,300 ต้น สูง 10 เมตร ทุกต้นจะมีเจ้าของและมีป้ายชื่อติดตั้งไว้ที่มุมเสา บริเวณนี้จะใช้ทำพิธีทางศาสนาในวันพิธีใหญ่ พื้นแบ่งเป็นตารางขนาด 1.8 เมตรสำหรับนั่งสมาธิ ตรงกลางมีที่ปักโคมประทีป ผู้สัมภาษณ์ตั้งข้อสังเกตว่าโซนนี้เกือบเต็มแล้ว เหลือบางต้น ใครช้าก็อดแน่ ผู้ร่วมสร้างบอกว่ามีความยินดีอย่างยิ่งที่ทำเพื่อประเทศชาติและพระพุทธศาสนา

ผู้เขียนเล่าว่าได้ทำหน้าที่ผู้นำบุญ ทั้งทำเองและบอกบุญทุกอย่าง เช่นบอกบุญหล่อรูปเหมือนพระเดชพระคุณพระมงคลเทพมุนีทองคำได้ประมาณหนึ่งเอ็ม บอกบุญสร้างเสาแก้วได้มากกว่าสิบเอ็ดต้น และบอกบุญสร้างพระธรรมกายประจำตัวได้พันกว่าองค์ โดยออกทำหน้าที่ทุกวัน เพราะเลิกงานสี่โมงครึ่งก็กลับไปทำหน้าที่ต่อจนถึงตีหนึ่งตีสอง บางวันถึงบ้านดึกแล้วเข้าห้องน้ำก็สลบไปเลย เหมือนมีอะไรมาทำให้หมดสติ หายใจไม่ออก บอกไม่ถูก ล้มไปเลย แต่ก็นึกถึงหลวงปู่และขอขมาแล้วก็หมดสติไป มารู้อีกทีก็สว่างแล้ว

อ่านรายชื่อเจ้าภาพกองทุนกิตติมศักดิ์เครื่องกันหนาว ตั้งแต่รายที่ร่วมหนึ่งร้อยกองทุน สิบกองทุน ห้ากองทุน ลดหลั่นลงมา แล้วต่อด้วยรายชื่อผู้ร่วมบุญโครงการเร่งสร้างเสาแก้วพันปีสามร้อยต้น พร้อมย้ำว่าเหลืออีกสามสิบแปดวันจะถึงธุดงค์ปีใหม่

ทบทวนเสื้อชุดที่จะใส่มางานธุดงค์ปีใหม่ บอกว่าควรปักด้วยจึงจะถูกหลักวิชา แต่จะปักได้ต้องมีบุญได้สร้างเสาแก้วพันปีสามร้อยต้น ต้นละหนึ่งร้อยบาท ไม่อย่างนั้นมือจะไม่คุ้นไม่มีอารมณ์ปัก และธงที่ได้ไปนั้นต้องเอามาเสียบที่ห่วงซึ่งจะทำไว้ที่เสื้อ ไม่ให้ง่อนแง่น เพราะด้านหน้าธงเป็นรูปเหมือนหลวงปู่ผู้ค้นพบวิชชาธรรมกาย ผู้มีพระคุณสูงสุดต่อเรา จึงวางกับพื้นไม่ได้ ด้านหลังธงเป็นรัตนะเจ็ด เก็บไว้เป็นประวัติศาสตร์ชีวิตอันงดงามของการเกิดมาสร้างบารมี

อ่านรายนามผู้มีบุญที่ร่วมเป็นเจ้าภาพกองทุนอุปกรณ์เครื่องกันหนาวประจำวันพระ 24 พฤศจิกายน 2548 ทั้งคณะพระภิกษุและกัลยาณมิตรหลายคณะ คณะละห้ากอง แล้วอ่านรายนามผู้ร่วมบุญโครงการเสาแก้วพันปี 300 ต้นภายในงานธุดงค์ปีใหม่ที่เหลืออีก 37 วัน มีทั้งคณะสงฆ์และกัลยาณมิตรวัดภาวนาฮ่องกงต้นละหนึ่งพันบาท และรายอื่น ๆ ต้นละหนึ่งร้อยบาทครบสามร้อยต้นจำนวนมาก จากนั้นแจ้งว่าวันนี้ครูไม่ใหญ่ทำกฐินรายวันเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งกอง เป็นกองที่สิบแปด แล้วอนุโมทนาสาธุการขอให้ผลบุญเกิดโดยเร็วโดยแรง และแบ่งบุญนี้ให้นักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาทุกคนทุกโลก

ผู้เขียนถูกพี่สาวใช้ทำงานอยู่ที่บ้านเยี่ยงทาสคนหนึ่ง เป็นอย่างนี้จนกระทั่งอายุได้สิบแปดปีจึงหนีออกจากบ้านไปเป็นสาวโรงงาน ครูไม่ใหญ่แทรกว่าให้พี่สาวชวนไปสร้างเสาแก้วพันปีแทนคำขอโทษ แล้วผู้เขียนไปมีสามีคนแรกซึ่งเป็นคนหมู่บ้านเดียวกันในเมืองปากช่อง เขาเป็นคนเจ้าชู้มาก ชอบเที่ยวผู้หญิง ทั้งดื่มเหล้า สูบบุหรี่ เล่นการพนัน ทำทุกอย่าง แต่ผู้เขียนก็อยู่กับสามีคนนี้ได้ถึงเจ็ดปี มีลูกด้วยกันสามคน แต่ทำแท้งลูกคนที่สอง จึงเหลือเพียงสองคน ชายหนึ่งหญิงหนึ่ง และลูกสาวเกิดมาไม่ปกติ ปากแหว่งเพดานโหว่ ผู้เขียนอดทนทำงานขายอาหารแห้งในตลาดสดเลี้ยงดูลูกอยู่ตามลำพัง สามีไม่เคยมาเหลียวแลเลย แต่โชคดีที่พ่อแม่สามีมารับหลานทั้งสองไปเลี้ยงเสียเอง ผู้เขียนจึงได้ออกไปหางานทำหาเงินเลี้ยงลูกและช่วยพ่อแม่สามีด้วย ครูไม่ใหญ่สรุปว่าสามีไม่ดีแต่พ่อแม่สามีดี

อ่านรายชื่อผู้ร่วมบุญโครงการเสาแก้วพันปีทีละราย ตั้งแต่กลุ่มที่บูชาธรรมต้นละหนึ่งพันห้าร้อยบาทสามร้อยต้น ต้นละห้าร้อยบาทสามร้อยต้น พระมหาและลูกพระธรรมจากวัดในประเทศเยอรมนีต้นละสองร้อยบาทสามร้อยต้น ลงมาถึงต้นละหนึ่งร้อยห้าสิบสองบาท หนึ่งร้อยยี่สิบบาท หนึ่งร้อยสามบาท และต้นละหนึ่งร้อยบาทสามร้อยต้นอีกหลายราย พร้อมกล่าวสาธุอนุโมทนาบุญเป็นระยะ

ครูไม่ใหญ่ปรารภว่าคิดอยู่เรื่อย ๆ ว่าเมื่อไรเสาแก้วพันปีจะหมด ความคิดจึงกระเจิงไปตรงนั้น ถ้าทำให้เสร็จก็จะได้จบลงไป และย้ำว่าเหลือเวลาอีกสองวันต้องกลั่นใจให้ใส ๆ เพื่องานวันที่ 1 ธันวาคม พร้อมเตือนว่าต้องรีบกราบอาราธนาพระท่านไว้ก่อนที่ท่านจะติดกิจอื่น

อ่านรายชื่อเจ้าภาพเสาแก้วพันปีต้นละหนึ่งร้อยบาทสามร้อยต้น แจ้งว่าวันนี้ครูไม่ใหญ่ปล่อยปลาช่อนไข่หนึ่งร้อยเก้าสิบเอ็ดตัวและปลาดุกแปดร้อยเจ็ดสิบตัว เมื่อวานทำกฐินรายวันเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งกองเป็นกองที่ยี่สิบสี่ วันนี้เพิ่มอีกหนึ่งกองเป็นกองที่ยี่สิบห้า แล้วอ่านรายชื่อเจ้าภาพบูชาธรรมที่ทำบุญเนื่องในวันคล้ายวันเกิดและอุทิศให้คุณพ่อคุณแม่และน้องที่ล่วงลับ พร้อมให้พรว่าให้รวยเร็ว รวยแรง รวยลวด รวยล้นฟ้า และแบ่งบุญให้นักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาทั่วโลก

อธิบายว่าเมื่อออกจากนิโรธสมาบัติ ท่านจะตรวจตราด้วยญาณทัศนะโดยคำนวณทั้งหมดว่าสรรพสัตว์คนไหนโดยเฉพาะมนุษย์เหมาะสมที่จะเป็นเจ้าของบุญนี้ ภาพนั้นจะปรากฏขึ้นในญาณของท่าน จึงไปโปรดสองสามีภรรยากาลวริยะซึ่งอาหารมื้อนั้นแทบเรียกว่ามื้อสุดท้าย แล้วยกตัวอย่างว่าถ้าใครเป็นเจ้าของบุญพอเห็นเนื้อนาบุญมายืนอยู่ข้างหน้าก็จะเกิดปีติศรัทธาขึ้นทันที เหมือนพอบอกว่าเสาแก้วพันปีสามร้อยต้นต้นละร้อย เจ้าของบุญได้ฟังก็กลิ้งมาเลย ถ้าไม่ใช่เจ้าของบุญก็ฟังเฉย ๆ คิดดูก่อน นางไม่กังวลเลยว่าจะมีกินหรือไม่มีกิน จะอดตายหรือจะถูกสามีที่เหนื่อยจากงานต่อว่า คิดแต่จะเอาบุญอย่างเดียว

อ่านรายนามผู้ร่วมบูชาธรรมโครงการเร่งสร้างเสาแก้วพันปี 300 ต้น

สารคดีทบทวนบุญว่าเมื่อถึงค่ำคืนวันที่ 31 ธันวาคม ได้มาร่วมส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่ในพิธีกดปุ่มเปิดไฟสองเสาแก้วพันปีของมหารัตนวิหารคด และจุดโคมประทีปถวายเป็นพุทธบูชานับแสนดวงรอบลานมหาธรรมกายเจดีย์ เวลา 23 นาฬิกา 15 นาที พระราชภาวนาวิสุทธิ์ประธานสงฆ์นำสาธุชนนั่งสมาธิกลั่นใจให้ใสบริสุทธิ์และให้โอวาทปีใหม่ พอเข้าสู่ศักราชใหม่ประธานสงฆ์กล่าวเชิญเจ้าภาพผู้มีบุญนั่งประจำโคมประทีปแก้วเพื่อประกอบพิธี โคมประทีปนับแสนดวงสว่างไสวดุจทะเลเทียน น้อมถวายเป็นพุทธบูชาแด่พระมหาปัญญาธิคุณที่ขจัดความมืดมิดแห่งอวิชชา

อ่านรายชื่อเจ้าภาพผู้ร่วมบุญเสาแก้วพันปี ส่วนใหญ่ต้นละหนึ่งร้อยถึงหนึ่งร้อยหนึ่งบาท จำนวนสามร้อยต้น ทั้งพระภิกษุ โยมมารดา และกัลยาณมิตรหลายครอบครัว

อ่านรายชื่อกัลยาณมิตรที่เป็นเจ้าภาพเสาแก้วพันปี ต้นละหนึ่งร้อยกว่าบาทถึงสามร้อยบาท จำนวนสามร้อยต้น ทั้งที่มาเป็นรายบุคคล พร้อมคณะ และมาทั้งครอบครัว

ลูกเกิดศรัทธาสร้างพระธรรมกายประจำตัวให้แม่ พ่อ และตัวเอง ร่วมบุญหล่อพระประธานอาคาร 60 ปี ถวายภัตตาหารวัดพระธรรมกายและวัดสาขา และธรรมบุญวัดภาคใต้ 266 วัด ขณะแม่ป่วยลูกอยากให้แม่ได้ทำบุญใหญ่ในขณะที่ยังมีชีวิตอยู่เพราะรอช้าไม่ได้ จึงตัดสินใจทำบุญสร้างเสาแก้วพันปีสามร้อยต้นร่วมกับครูไม่ใหญ่จำนวนหนึ่งแสนบาท ตัดสินใจตอนเช้าแล้วทำเลย มีพระจากศูนย์ฝึกอบรมที่จังหวัดราชบุรีสามรูปมารับประเคนและนำพระธรรมกายใสมามอบให้ ลูกจัดให้แม่ถวายเงินด้วยมือของแม่เอง

อ่านรายชื่อเจ้าภาพที่ร่วมบุญสร้างเสาแก้วพันปีสามร้อยต้นทีละราย ตั้งแต่ต้นละสามร้อยบาทสามร้อยต้น ลดหลั่นไปถึงต้นละสองร้อยบาท หนึ่งร้อยสามสิบห้าบาท หนึ่งร้อยสิบเอ็ดบาท หนึ่งร้อยแปดบาท และหนึ่งร้อยหนึ่งบาท มีทั้งเจ้าภาพในประเทศและจากสหรัฐอเมริกา ปิดท้ายด้วยการขอแบ่งบุญให้นักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาทุกคนทั่วโลก

อ่านรายนามผู้ร่วมบุญโครงการเร่งสร้างเสาแก้วพันปี 300 ต้น ซึ่งจะเสร็จภายในงานธุดงค์ปีใหม่ที่เหลืออีกเพียงสามวัน แล้วขอแบ่งบุญให้นักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาทุกคน

ชี้ว่าการเดินเข้าไปในพระวิหารไม่ใช่เรื่องง่าย ต้องฝ่าด่านมหาเศรษฐีและพระราชาที่มีทหารองครักษ์ล้อมอยู่ ทั้งยังแต่งกายต่ำที่สุด กระทั่งพระราชาต้องออกมาทักถาม การที่คนจนที่สุดสนทนากับผู้ปกครองประเทศได้ไม่ใช่เรื่องธรรมดา แล้วเทียบว่าเมื่อรับบาตรมา มหาทุคตะปลื้มเหมือนคนรับเสาแก้วพันปีสามร้อยต้น ไม่ใช่รับแบบกังวลว่าจะไปเอาเงินที่ไหน ต้องรอโบนัสหรือไม่ ปลื้มว่าคนอย่างเรานี่ก็ถวายพระบรมศาสดาได้ ทุกทีเราเอาแต่ขอของเหลือจากพระ

ย้ำว่ามหาทุคตะเป็นคนหัวใจเด็ดเดี่ยวลูกเดียว พระราชาอ้อนวอนจะให้ทรัพย์เท่าไรก็ไม่ปรารถนา ทั้งหมดเริ่มจากกุศลศรัทธาในใจบวกพุทธานุภาพและเทวานุภาพจึงสำเร็จผล แล้วบอกว่าเราไม่ได้ยากจนถึงขั้นมหาทุคตะ อยู่ในชนชั้นที่จะทำเท่าไรก็ได้ อย่าว่าแต่สามร้อยต้น แต่กลับออมมือ จึงชวนให้ทำเต็มที่ไม่ออมมือออมแรง เพราะสมบัติใหญ่อัศจรรย์เกิดกับผู้มีหัวใจยิ่งใหญ่ หัวใจขยาย และเหลืออีกไม่กี่วันจะถึงธุดงค์ปีใหม่ ให้สร้างเสาแก้วพันปีและไปอยู่ธุดงค์ด้วย ทำลำพังไม่ได้ก็ไปชวนคนอื่นมาทำ

ตอบคำถามข้อสุดท้ายว่าจะทำบุญอะไรให้พ้นวิบากกรรมนี้ ครูไม่ใหญ่ตอบว่าเสาแก้วพันปี ทำทุกต้นที่เหลืออยู่ แล้วชวนให้หลับตาเข้าสู่ญาณทัสสนะเพื่อไล่เรียงคำตอบตามลำดับคำถาม

ครูไม่ใหญ่ขอรับผิดชอบเพียงคนเดียว ให้ผู้ที่มาจองทำบุญสร้างเสาแก้วพันปี 300 ต้น ต้นละ 100 บาท แล้วไม่ได้วิหารน้อย มารับปัจจัยคืนไปก่อน ถ้ายังมีศรัทธาค่อยเอามาทำบุญใหม่ในภายหลัง แต่บัตรวีไอพีไม่ต้องคืนเพราะเป็นความตั้งใจจะมอบให้ผู้สร้างบุญเสาแก้วพันปี ส่วนเสื้อยังมีเพียงพอ รับไปได้เลย และบอกว่าเป็นความบกพร่องของตนที่สร้างบารมีน้อยไปจึงไม่สมบูรณ์

ครูไม่ใหญ่ทบทวนเรื่องมหาทุคตะกับนักเรียน ถามว่าท่านทำธุรกิจอะไรจึงรวย คำตอบคือทำบุญ สมบัติเกิดขึ้นสองทางคือทางอากาศที่ฝนรัตนชาติตกลงมาท่วมบ้าน และใต้ดินที่หม้อทรัพย์ผุดขึ้นเองในที่ดินที่พระราชาพระราชทาน สุดท้ายท่านมีอาชีพเป็นมหาเศรษฐีอย่างเดียว ครูไม่ใหญ่แซวว่าใครไม่ตอบต้องทำบุญเสาแก้วพันปีต้นละร้อย

เล่าว่านักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยานั่งกันอยู่ทุกโรงทุกภูมิภาคทั่วโลกตามศูนย์ต่าง ๆ โดยเฉพาะที่วัดพระธรรมกายที่แน่นเหยียดจนยุงไม่มีช่องว่างจะเบียดขึ้นมา แล้วเริ่มถามว่าผู้มาอยู่ธุดงค์ปีใหม่ที่อายุมากที่สุดอายุเท่าไร พร้อมตั้งกติกาว่าใครไม่ตอบต้องบูชาเสาแก้วหนึ่งต้น ต้นละหนึ่งร้อยบาท ตอบผิดไม่เป็นไรแต่ต้องตอบ

ตั้งกติกาว่าถามแล้วต้องตอบ ตอบผิดไม่เป็นไรแต่ห้ามไม่ตอบ ใครไม่ตอบต้องสร้างเสาแก้วพันปีหนึ่งต้น ต้นละหนึ่งร้อยบาท แล้วทบทวนมินิซีรีส์ผู้มีบุญในกาลก่อน ท่านที่หนึ่งคือชฎิลเศรษฐีที่มีภูเขาทองอยู่หลังบ้านและมีจอบเพชรตักไม่พร่อง ท่านที่สองคือโชติกเศรษฐีที่มีสมบัติจักรพรรดิตักไม่พร่อง มีปราสาทแก้ว มีต้นกัลปพฤกษ์ที่นึกได้สารพัด และมีขุมทรัพย์ทั้งสี่ที่ใครแย่งชิงไม่ได้ เพราะเคยถวายน้ำอ้อยแด่พระปัจเจกพุทธเจ้า ถวายพระคันธกุฎีสามหลัง และถวายรัตนะเจ็ดในสมัยพระวิปัสสีสัมมาสัมพุทธเจ้า

ถามทบทวนโดยย้ำกติกาว่าใครไม่ตอบต้องเติมเสาแก้วพันปีหนึ่งต้น แล้วถามว่าสามเณรบัณฑิตคืออดีตมหาทุคตะในชาตินั้น มาเกิดในตระกูลใด ออกบวชเมื่ออายุกี่ขวบ คำตอบคือเจ็ดขวบ และไปอยู่กับพระสารีบุตรที่ชวนไปบิณฑบาตโดยให้สามเณรถือบาตร

อ่านรายนามผู้ร่วมบุญโครงการเร่งสร้างเสาแก้วพันปี ชมรมพุทธศาสตร์สากลเพิ่มให้อีกต้นละสามพันบาท รวมเป็นต้นละสี่พันบาท จำนวนสามร้อยต้น แล้วอ่านชื่อครอบครัวเจ้าภาพที่ร่วมบุญเนื่องในวันคล้ายวันเกิด ต้นละห้าร้อยบาท สามร้อยต้น

พิธีกรกล่าวสวัสดีปีใหม่นักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาทั่วโลก ว่าวันนี้เป็นวันแรกของศักราชใหม่ที่มาเก็บบุญด้วยการตักบาตรที่ลานธรรมมหาธรรมกายเจดีย์ เป็นการสร้างความใสและส่งความสุขต้นปีพุทธศักราช 2549 ปีใหม่ปีนี้พิเศษเพราะได้มาอยู่ธุดงค์ นอนภายใต้วิหารน้อยที่มีลักษณะเหมือนภูเขาทอง ได้ทั้งความอบอุ่นและปลอดภัยจากยุงและแมลง ส่วนใครที่นอนใต้กลดก็ได้รับความสุขทั่วถึง สุดยอดของขวัญปีใหม่คือจักรแก้ว วิหารน้อย และเสื้อ ใครเป็นเจ้าของเสาแก้วพันปีเองทั้งต้นหรือร่วมบุญกับครูไม่ใหญ่ 300 ต้นก็อนุโมทนา และปีใหม่นี้ได้มาระลึกถึงบุญกันที่มหารัตนวิหารคด

ชี้ให้ดูแผนที่ยืนยันว่าเกาะโซโลมอนอยู่ตรงไหน ดูเทพีของเกาะซึ่งเป็นนางงามท้องถิ่นที่แต่งงานแล้วในชุดแต่งตัวดั้งเดิม และบอกว่าคนทั่วโลกยอมเสียเงินข้ามน้ำข้ามทะเลไปเพื่อดูชุดนี้ ถ้าแต่งชุดใหม่กลับไม่มีใครดู แล้วชี้ให้ดูบ้านเดิมของชาวโซโลมอนที่เหมือนรีสอร์ต เชื่อหรือไม่ว่ามหาเศรษฐีระดับโลกชอบบ้านดิบ ๆ อย่างนี้ แต่ข้างในต้องสะดวกสบายและปลอดภัย ห้ามไปปรับปรุงภายนอก ราคาคืนละสี่แสนบาท สองคืนแปดแสน ครูไม่ใหญ่เทียบว่าเท่ากับเสาแก้วพันปีเป็นพันสามร้อยต้น ต้นละร้อยบาท แต่บางคนทำต้นละพัน แล้วชี้ให้ดูเมืองหลวงที่กลายเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่ชาวโลกต้องไปเยือน ทั้งที่อดีตเป็นถิ่นล่าหัวมนุษย์

ประมาณปี 2546 เมื่อลูกสาวอายุสิบขวบ ผู้เขียนจึงทำเรื่องขอไปอยู่ที่ประเทศเบลเยียม ซื้อบ้านธรรมดาหลังหนึ่งอยู่กับลูกสาวสองคน การกลับมาอยู่เบลเยียมครั้งนี้ทำให้ได้มารู้จักหมู่คณะที่วัดพุทธในเบลเยียมเมื่อปลายปี 2547 ได้มาร่วมสร้างบารมีอย่างเต็มกำลัง ทำบุญใหญ่ทุกบุญที่คุณครูไม่ใหญ่แนะนำให้ทำ ได้มาร่วมงานบุญกฐินที่วัดพระธรรมกายในปี 2548 ทั้งได้ทำบุญจักรแก้ว บุญเสาแก้วหนึ่งต้น สร้างพระธรรมกายประจำตัวทั้งของตัวเองและครอบครัว และถวายหลวงปู่ หลวงพ่อ คุณยาย รวมหกสิบแปดองค์ ปัจจุบันผู้เขียนและลูกสาวตั้งจิตปรารถนาจะสร้างบารมีติดตามหลวงปู่ หลวงพ่อ คุณยายไปทุกภพทุกชาติจนกว่าจะถึงที่สุดแห่งธรรม

เฉลยว่าที่ลูกได้เงินหนึ่งล้านฟรังก์จากสามีคนปัจจุบันอย่างง่าย ๆ เพื่อกลับมาเมืองไทย เพราะเป็นผลบุญเก่าที่เคยทำทานไว้ในอดีตมาส่งผล โดยในชาตินั้นตัดใจจ่ายทำบุญอย่างง่าย ๆ เมื่อบุญส่งผลก็จะได้ทรัพย์อย่างง่าย ๆ ครูไม่ใหญ่โยงมาถึงเสาแก้วพันปีหนึ่งพันสามร้อยต้นและมหารัตนวิหารคดว่า ตลอดร้อยก็ดีตลอดพันก็ดี ถ้าทำอย่างง่าย ๆ สมบัติก็จะเกิดอย่างง่าย ๆ ถ้าทำคนเดียวไม่ได้ก็ไปชวนคนอื่นมาทำด้วย ต่างคนต่างก็จะได้รับสมบัติอย่างง่าย ๆ

นอกจากเลี้ยงพระก่อน 7 วัน หลัง 7 วัน และวันจริงรวม 15 วันซึ่งทำอยู่แล้ว ท่านอยากให้ชาวโลกได้เห็นพุทธบุตรทุกนิกายและพุทธบริษัทสี่มารวมกันที่ลานธรรมมหาธรรมกายเจดีย์ จึงชวนมาสร้างเสาแก้วพันปีถวายคุณยายอาจารย์เพื่อเชื่อมสายบุญ ต้นละหนึ่งร้อย ใครมีกำลังมากกว่านั้นก็ตามกำลัง อีกอย่างหนึ่งคือกองทุนบูชาข้าวพระ ซึ่งคนมาใหม่และแม้คนมาก่อนก็ยังไม่เข้าใจความสำคัญว่าต้องมีส่วนในไทยธรรมนั้นด้วย ทั้งดอกไม้ ธูปเทียน อาหารหวานคาว ถ้ามีส่วนบุญจึงเต็มเม็ดเต็มหน่วย ถ้าไม่มีส่วนก็ได้แต่หน่วยไม่เต็มเม็ด เพราะการนำอาหารไปถวายเป็นสังฆทานให้กำลังผู้ประพฤติธรรมเป็นทางมาแห่งบุญของเราเอง จึงชวนให้ตั้งกองทุนกองละหนึ่งพันแล้วถวาย ย้ำว่าเราไปในฐานะมหาเศรษฐีผู้ใจบุญทุนใหญ่ ไม่ใช่มหาทุคตะผู้ใจบุญทุนน้อย

ครูไม่ใหญ่บอกว่าวันนี้เสียงไม่ค่อยมี จะเลิกเร็วหน่อย พูดถึงคนที่อยากลองสอบวัดเสียงว่าต้องบุญถึง ทุนถึง ทีมถึง ฐานถึง และมโนปณิธานถึง ถ้ายังไม่ถึงให้มาเป็นเจ้าภาพเสาแก้วพันปีต้นละหนึ่งร้อยบาท หนึ่งพันสามร้อยต้นก่อน อย่างนี้ไม่เสี่ยง แล้วเกริ่นว่าวันนี้มีกรณีศึกษาเรื่องเด็กหญิงภูเขา บ๊ายบายบ้านนามาสร้างบารมี และเรื่องผู้มีบุญที่ฝ่าเท้ามีขนอ่อนนุ่ม ไม่เคยเหยียบผืนแผ่นดิน เหยียบย่ำแต่บนพรม เพราะบิดามารดาไม่ยอมให้เหยียบพื้น

อ่านรายชื่อเจ้าภาพเสาแก้วพันปี ต้นละหนึ่งร้อยบาท จำนวนหนึ่งพันสามร้อยต้น เริ่มจากพระอาจารย์มหาสมบุญและคณะ ต่อด้วยพระมหาเถระอีกรูปหนึ่งพร้อมคณะญาติโยม แล้วสาธุร่วมกัน

ยกตัวอย่างการแต่งตัวไม่เสร็จ เช่น นุ่งผ้าเข้ามา สวมรองเท้าแตะ หรือเขียนคิ้วข้างเดียวแล้วออกจากบ้าน ย้ำให้แต่งเนื้อแต่งตัวให้เรียบร้อยทุกที่ทั้งในบ้านและนอกบ้าน และนำรอยยิ้มมาปรากฏบนใบหน้า จากนั้นบอกว่าวันนี้ลมเข้าจึงอาจเบลอ ให้ช่วยบอก และชวนจองเสาแก้วพันปีที่อยู่ในช่วงโปรโมชันต้นละหนึ่งร้อยบาท เหลืออีกหนึ่งพันสามร้อยต้น

สรุปว่าชีวิตของพระโสณะสมบูรณ์พร้อมได้เพราะสั่งสมบุญมายาวนานหลายภพหลายชาติ ได้สร้างบุญใหญ่กับเนื้อนาบุญคือพระสัมมาสัมพุทธเจ้าและพระอรหันต์สาวก ทั้งยังอธิษฐานจิตตอกย้ำผังชีวิตครั้งแล้วครั้งเล่า ชีวิตของเราก็เช่นกัน เราออกแบบได้ ถ้าปรารถนาให้ชีวิตในอนาคตเป็นแบบใดก็ทำได้ ด้วยการสั่งสมบุญทุกบุญอย่างเต็มกำลังแล้วตั้งจิตอธิษฐาน โดยเฉพาะบุญที่เกิดจากการสร้างเสาแก้วพันปีมาสร้างวิหารคด สถานที่รองรับพระภิกษุสงฆ์และสาธุชนจากทั่วโลก ซึ่งต้องทำให้สำเร็จโดยเร็ว

อ่านรายชื่อกัลยาณมิตรที่เป็นเจ้าภาพเสาแก้วพันปีต้นละหนึ่งร้อยบาท จำนวนหนึ่งพันสามร้อยต้น ทั้งที่มาเป็นบุคคลและมาเป็นครอบครัว จากนั้นประกาศว่าวันนี้มีกรมกัลยาณมิตรเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งกรม เป็นกรมที่หกสิบเจ็ด แล้วกล่าวอนุโมทนาบุญ

ครูไม่ใหญ่ตอบว่าที่ตอนเด็กลูกสาวเป็นตุ่มที่ขาบ่อยและเป็นฝีที่ขาหนีบจนต้องผ่าทรมานนั้น เพราะวจีกรรมกับกรรมที่เคยล่ามขาสัตว์และแกล้งสัตว์ รวมกับกรรมในอดีตที่เกิดในสังคมเกษตรกรรมแล้วมักชอบเฆี่ยนตีลูกหลานและบริวารด้วยอารมณ์ แถมดุด่าโดยใช้อารมณ์ให้เจ็บทั้งกายและใจ ไม่เคยใช้เหตุผล ครูไม่ใหญ่แนะว่าประโยคในภาษาไทยมีเยอะ ควรเลือกใช้คำที่ทำให้คนรักเราและสมัครใจทำตามคำแนะนำ จริง ๆ แล้วลูกสาวจะต้องเกิดในครอบครัวที่บิดามารดาชอบใช้อารมณ์เช่นเดียวกับที่ตนเคยใช้ แต่บุญเก่าที่เคยเลี้ยงดูบิดามารดามาส่งผลช่วยไว้ จึงได้มาเกิดในครอบครัวที่พ่อแม่เป็นคนดีและเจอวิบากกรรมนั้นเพียงเท่านี้ ระหว่างนั้นก็ชวนตอบคำถามแลกเสาแก้วพันปีต้นละหนึ่งร้อยบาทในช่วงโปรโมชั่น

อ่านรายชื่อเจ้าภาพเสาแก้วพันปี ต้นละหนึ่งร้อยบาท จำนวนหนึ่งพันสามร้อยต้น ต่อด้วยรายชื่อผู้เป็นเจ้าภาพกองทุนบูชาข้าวพระตลอดชีวิต หนึ่งพันกอง กองทุนละหนึ่งพันบาท เริ่มจากพระราชภาวนาวิสุทธิ์ หลวงพ่อธัมมชโย พระภาวนาวิริยคุณ หลวงพ่อทัตตชีโว ท่านมหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง กัลยาณมิตรอนันต์ อัศวโภคิน และญาติโยมท่านอื่น ๆ

ครูไม่ใหญ่แทรกประกาศเรื่องกองบุญเสาแก้วพันปีระหว่างอ่านคำถามของเจ้าของเคส บอกราคาต้นละหนึ่งร้อยและจำนวนพันสามร้อยต้น เป็นการเชิญชวนร่วมบุญสั้น ๆ ไม่ได้อธิบายรายละเอียดของงานเพิ่ม

ปิดท้ายบทประจำวันด้วยการชวนให้เวลาที่ผ่านไปไม่ผ่านไปเปล่า แต่ผ่านไปพร้อมบุญที่เพิ่มพูน โดยเฉพาะบุญพิเศษคือการสร้างเสาแก้วพันปีรอบมหาธรรมกายเจดีย์ เพื่อเป็นที่รองรับภิกษุสงฆ์และพุทธบริษัทที่จะมาประชุมกันทั่วโลก เป็นบุญใหญ่ที่ทุกคนจะพลาดไม่ได้

ชีวิตลำบากต้องทำทุกอย่างเองและไม่สมหวังในครอบครัว เพราะในอดีตทำทานระดับหนึ่งและทำตามลำพัง ขาดบุญจากการชวนคนทำความดี จึงขาดลูกน้องบริวารและญาติที่ดีมาสนับสนุน ต่อไปให้ทำทาน รักษาศีล เจริญภาวนาทั้งด้วยตัวเองและชวนคนอื่นอย่างเต็มที่ แล้วอธิษฐานให้สมบูรณ์ทั้งรูปสมบัติ ทรัพย์สมบัติ คุณสมบัติ และบริวารสมบัติ ครูไม่ใหญ่แทรกว่าตอนนี้มีกองบุญเสาแก้วพันปีหนึ่งพันสามร้อยต้น โปรโมชันต้นละร้อย แต่ครูไม่ใหญ่ทำต้นละพันเพราะอยากให้สำเร็จเร็ว ส่วนการทำบุญโอนปัจจัยผ่านอินเทอร์เน็ตที่ทั้งผู้ให้และพระภิกษุออนไลน์พร้อมกัน ได้บุญไม่ต่างจากถวายด้วยมือ เพราะยุคนี้เป็นยุคไฮเทค

อ่านรายนามผู้ร่วมบุญโครงการสร้างเสาแก้วพันปี 1,300 ต้น มีบริษัทแห่งหนึ่งร่วมต้นละ 1,000 บาทครบ 1,300 ต้น และพระภิกษุรูปหนึ่งกับคณะร่วมบูชาธรรมมหาปูชนียาจารย์ต้นละ 100 บาทครบ 1,300 ต้น (ชื่อบริษัทและชื่อพระเสียงถอดไม่ชัด ยังไม่ยืนยันการสะกด) หลังจากนั้นเป็นบรรทัดถอดเสียงซ้ำคั่นราวห้านาที

เสาแก้วพันปีจะเป็นที่รองรับมหารัตนวิหารคด ซึ่งจะเป็นที่ชุมนุมพุทธบริษัทสี่ทั่วโลกในปี 2550 ยังไม่ได้กำหนดวัน เหลือเวลาอย่างน้อยอีกหนึ่งปีจึงชวนเร่งทำภารกิจนี้ให้เสร็จ ลานธรรมมหาธรรมกายเจดีย์รวมมหารัตนวิหารคดจุคนได้หนึ่งล้านเศษ และทุกคนจะหันหน้าไปทางมหาธรรมกายเจดีย์ที่มีพุทธปฏิมากรอยู่รอบทิศ

ขึ้นรายนามผู้ร่วมบุญโครงการสร้างเสาแก้วพันปี 1,300 ต้น ประจำวันที่ 26 มกราคม 2549 มีการอ่านถึงกลุ่มสายธรรมล้านนาเชียงใหม่ที่ร่วมบุญในวาระวันคล้ายวันเกิดครบ 97 ปีของคุณยายอาจารย์ แล้วอนุโมทนาสาธุการให้รวยทุกวัน ช่วงนี้มีบรรทัดที่ Whisper ถอดซ้ำไม่ใช่เนื้อหาจริงปนอยู่มาก

ครูไม่ใหญ่ชวนมารับอั่งเปาวันอาทิตย์ แล้วเล่าว่าอาจารย์หมวยเล็กชวนสร้างเสาแก้วพันปี ซึ่งจะรองรับมหารัตนวิหารคดที่ในปี 2550 จะเชิญพุทธบริษัทสี่ทั่วโลกเกินล้านคนและพุทธบุตรหลายแสนรูปมาชุมนุม ใครสร้างเสาแก้ว 1,300 ต้น ต้นละร้อยหรือต้นละพันมีของขวัญเป็นเครื่องระลึกถึงบุญ ไม่ใช่ของขลังหรือของขาย และคำว่าพุทธพาณิชย์เพิ่งถูกสมมุติขึ้นในยุคนี้ไว้ใช้โจมตีกัน ไม่เหมาะกับพุทธภัณฑ์ ความทรงจำมนุษย์มีขีดจำกัด ของขวัญช่วยกระตุ้นให้ระลึกถึงบุญ

ครูไม่ใหญ่ให้หนูน้อยอำนวยพรวันตรุษจีน แล้วเป็นช่วงที่เสียงถอดเพี้ยนเป็นภาษาอังกฤษปนจนอ่านไม่ได้ พอจับได้ว่าพูดถึงการสร้างเสาแก้วพันปี 1,300 ต้นและการมารับของขวัญ จากนั้นอธิบายว่าของขวัญที่ระลึกช่วยให้นึกถึงวันที่ได้สั่งสมบุญเพราะความทรงจำไม่เที่ยง เป็นของขวัญ ไม่ใช่ของขลังหรือของขาย ไม่มีพุทธพาณิชย์

ครูไม่ใหญ่ออกจากสมาธิแล้วเห็นนักเรียนอนุบาลท่านหนึ่งที่เดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลมาจากอเมริกา ไม่เคยขาดบุญใหญ่ ให้เปิดเพลงต้อนรับ แล้วกล่าวถึงคนที่มาชวนผู้มีบุญสร้างเสาแก้วพันปีให้ครบตามเป้า ช่วงนี้เสียงถอดเพี้ยนมากและมีบรรทัด jingle ซ้ำคั่นยาว ชื่อผู้ที่ต้อนรับและตัวเลขเป้าเสาแก้วฟังไม่ชัด

เสาแก้วพันปียังอยู่ในช่วงโปรโมชันให้ผู้มีบุญทุนน้อยได้สร้างด้วยตัวเองและชวนคนอื่นมาสร้าง ให้มหารัตนวิหารคดเสร็จเร็วเพื่อรองรับพุทธบริษัทสี่ทั่วโลกที่จะมาชุมนุมในปี 2550 ในวันพุทธศาสนาของโลก จะได้เห็นพระหลายแสนรูปหลายนิกายพร้อมกันรอบมหาธรรมกายเจดีย์ ซึ่งการเห็นพระจำนวนมากเป็นบุญใหญ่ เรียกว่าทัสสนานุตตริยะ เรื่องการถวายทานพระนับแสนนับล้านรูปในพระไตรปิฎกที่เคยนึกภาพไม่ออกจะได้เห็นว่าเป็นจริง และเรามีส่วนเป็นผู้สถาปนา

ประกาศรายนามผู้ร่วมบุญโครงการสร้างเสาแก้วพันปีประจำวันที่ 31 มกราคม 2549 มีผู้ถวายเพิ่มต้นละร้อยบาทหลายราย ชื่อผู้ร่วมบุญและจำนวนเงินถอดเสียงไม่ชัด ยังไม่ยืนยันการสะกด ต่อด้วยบรรทัด jingle และเสียงเพี้ยน

ครูไม่ใหญ่ชวนดูสปอตสาวน้อยที่ต้องไปเต้นบนเวทีเพื่อบอกให้มาสร้างเสาแก้วพันปี 1,300 ต้น ต้นละ 100 บาทในช่วงโปรโมชั่น เธอขึ้นจากน้ำ ฉวยกระเป๋า วิ่งผ่านป่าไปโรงละคร ผู้กำกับนับคนแล้วขาดไปหนึ่ง แต่เธอไม่กังวลเพราะตั้งใจว่าภารกิจนี้ต้องสำเร็จ และมาทันพอดีตรงช่องว่างกลางเวที ครูไม่ใหญ่ชวนให้กำลังใจเธอแล้วเปิดดูอีกรอบ ช่วงราว 755-850 วินาทีถอดเสียงไม่ได้ความ

ครูไม่ใหญ่อธิบายว่าโรคน้อยใจคือใจที่เหลือความสุขนิดเดียว เพราะเอาความคิดที่ไม่เป็นเรื่องมาเบียดความสุขออกไป คนแก่มักเป็น ครูไม่ใหญ่เองก็แก่แล้ว ถ้าใครไม่สร้างเสาแก้วพันปีก็น้อยใจ แล้วเกริ่นว่าจะไปเกาหลี ผู้ที่ไม่ได้เห็นพระมานานเมื่อได้เห็นพระจะซึ้งไม่น้อยกว่าพระราชาเห็นพระเจ้าสุตโสมกลับมา แล้วเริ่มเพลงอารีรัง

ครูไม่ใหญ่ว่าต้องให้เวลาพระเจ้าสุตโสมทดสอบโปริสาทหนึ่งคืน พรุ่งนี้จะได้ดูว่าตกลงอย่างไร แล้วยกประโยคจากละครให้นักเรียนทั่วโลกทบทวนว่าทางไปสู่ปรโลกของเราชำระให้บริสุทธิ์แล้วหรือยัง ฉาบทางไว้ด้วยสุรา การพนัน หรือด้วยการให้ทาน โดยเฉพาะคนที่ปลดเกษียณแล้วเหลือแค่ตาแก่คนหนึ่ง ความตายไม่มีนิมิตหมาย ชวนมาเอาบุญใหญ่เสาแก้วพันปีวันอาทิตย์ ให้ทางสว่าง เลือกเอาว่าจะหลับแล้วตื่นกลางวิมาน มีเทวรถมารับ หรือถูกดูดลงมหานรก แล้วบอกว่าตอนนี้เลือกฟังเคสกลับตาลปัตร

ต่อจากสปอต ครูไม่ใหญ่พูดถึงเสาแก้วสามร้อยต้นที่จะรองรับมหาวิหารในปี 2550 เด็กในเทปรีบวิ่งมาให้ทันถ่ายรูป เปรียบว่ายังมีผู้มีบุญที่ทำให้ครูไม่ใหญ่ลุ้นระทึกอยู่เรื่อย ๆ ว่าจะมาสร้างเสาแก้วพันปีกันเมื่อไร มักรอตอนใกล้ ๆ ครูไม่ใหญ่เหมือนผู้กำกับที่นับหนึ่งสองสามสี่แล้วหายไปหนึ่ง จึงขอให้ช่วยกันรีบสร้างให้เสร็จ ใครทำใครได้บุญ

เกริ่นสั้น ๆ ว่าวันนี้มีกรณีศึกษาที่เจ้าของเคสงงว่าทำไมชีวิตเป็นอย่างนี้ บางทีก็มึน ๆ ซึม ๆ ก่อนไปถึงตรงนั้นให้แต่งเนื้อแต่งตัวให้เสร็จก่อน จากนั้นมีช่วงราวสามนาทีครึ่งที่ไม่มีบรรทัดถอดเสียง แล้วกลับมาชวนยิ้มทุกวัน ยังไม่ยิ้มก็เหมือนแต่งตัวไม่เสร็จ แล้วประกาศว่าหมดช่วงโปรโมชั่นเสาแก้วแล้ว จากหลักร้อยให้ขึ้นหลักพัน เข้าสู่ช่วงช่วยกันทำให้เสร็จ

สาวน้อยบอกไว้ในช่วงโปรโมชั่น แต่ตอนนี้ถึงช่วงช่วยกันทำให้เสร็จ ปีหน้าจะได้เป็นที่รองรับพุทธบริษัทสี่ทั่วโลกโดยเฉพาะพุทธบุตรที่ตื่นตัวอยากมาชุมนุม มาฆบูชาที่จะถึงมีคนมาจากหลายประเทศ เกาหลีก็มา และบอกว่าเดี๋ยวจะมีเรื่องราวของทางเกาหลี

ตอนนี้ขยับพ้นยุคโปรโมชั่นมาเป็นยุคช่วยกันสร้างให้เสร็จ จะได้รองรับงานปีหน้าซึ่งอีกราวหนึ่งปีจะใช้งาน เราลงมาเกิดเพื่อสร้างบารมีและปฏิบัติภารกิจ เพราะมีเป้าหมายไปสู่ที่สุดแห่งธรรม บางคนถามว่าเป็นมหายานหรือเปล่าเพราะมหายานว่าจะเข้านิพพานเป็นคนสุดท้าย ครูไม่ใหญ่ตอบเล่น ๆ ว่าไม่ใช่มหายานแต่เป็นอัครบรมมหายาน (คำที่ได้ยินในถอดเสียง พูดสนุก อย่าถือสา) แต่เป้าหมายเอาจริง

ทำใจให้บริสุทธิ์ด้วยการมาทำเสาแก้วพันปีสักต้น หรือจะพันสามร้อยต้น ตอนนี้หมดช่วงโปรโมชั่นแล้ว ต้นละพัน ให้อยู่ในยุคช่วยกันสร้างให้เสร็จ บุญนี้ทำให้ใจใสจะได้เห็นเป็นบุญตาและเอาไปใช้ตอนเดินทางไปสู่ปรโลก เพราะทุกคนต้องตาย จากนั้นเกือบสี่นาทีมีบรรทัดถอดเสียงเพียงบรรทัดเดียวว่าเมื่อต้องตายกันทุกคนต้องเตรียมตัวให้ดี (เนื้อหาช่วงนั้นฟังไม่ชัดในบรรทัดถอดเสียง)

ครูไม่ใหญ่ตั้งกติกาว่าใครไม่ตอบต้องสร้างเสาแก้วพันปีหนึ่งต้น ต้นละหนึ่งพัน ตอบผิดไม่เป็นไร แล้วให้นักเรียนตอบความสำคัญสี่อย่างของวันมาฆบูชา มีคนไม่ยอมตอบจึงโดนหนึ่งต้น ครูไม่ใหญ่ชวนว่าถ้าตอบ ต่อไปปากจะสวย ฟันเรียงสวย ลิ้นรับรสอร่อยแต่ไม่อ้วน เกิดดวงปัญญา เสียงดังกังวานไม่แหบ แล้วให้ไล่ตอบทีละข้อ ช่วงนี้บรรทัดถอดเสียงเพี้ยนปนภาษาอังกฤษหลายจุด

อีกวันแห่งความรักคือวันมาฆบูชา ถ้าไม่มีวันนี้เราจะไม่รู้คำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า และพระพุทธศาสนาจะไม่ขยายไปทั่วโลกสืบทอดสองพันกว่าปี เพราะเป็นวันประชุมใหญ่ที่วางอุดมการณ์ หลักการ และวิธีการ เป็นวันแห่งความรักมวลมนุษยชาติอย่างแท้จริง จากนั้นบอกข้อสอบไว้ก่อนว่าดูเทปจบจะถามคำถามใหญ่สี่ข้อ ใครไม่ตอบหรือตอบในใจต้องสร้างเสาแก้วหนึ่งต้นพันบาท เลยช่วงโปรโมชันแล้ว เพื่อสร้างมหารัตนวิหารคด ตอบผิดไม่เป็นไรแต่ต้องตอบ เพราะการตอบช่วยยกใจให้สูงและใส

อ่านรายนามผู้ร่วมโครงการสร้างเสาแก้วพันปี 1,300 ต้น ประจำวันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2549 มีทั้งกัลยาณมิตรรายบุคคล ครอบครัว และกลุ่มบุญ พร้อมจำนวนเงินเช่นสองหมื่นบาท ชื่อเจ้าภาพและจำนวนเงินหลายรายถอดเสียงเพี้ยนมาก อ่านไม่ได้ ต่อด้วยบรรทัดคั่นช่วงพักที่ถอดซ้ำราวหนึ่งนาทีครึ่ง

ผู้ร่วมงานให้สัมภาษณ์ว่ามงคล 38 ประการเป็นวิธีปฏิบัติตนในพุทธศาสนา เมื่อเด็กรับรู้ตั้งแต่เล็กและนำไปปฏิบัติจนเป็นนิสัยก็จะมุ่งทำดี การสอบทั่วประเทศทั้งเยาวชน นิสิตนักศึกษา และครูอาจารย์เป็นการปลูกฝังให้เป็นคนดี แก้ปัญหาสังคมที่ต้นเหตุ และขอให้ชมรมพุทธศาสน์สากลจัดสอบไปทั่วโลก พิธีกรปิดว่าเป็นพระมหากรุณาธิคุณของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวและกำลังใจจากผู้นำองค์กรทั่วโลก จิตใจที่สูงส่งมีค่ามากกว่ารางวัลใด ๆ แล้วถามนักเรียนว่าทำความสำเร็จบุญเสาแก้วพันปี 1,300 ต้นแล้วหรือยัง ให้ทำจนมหารัตนวิหารคดเสร็จสมบูรณ์

ละครสรุปว่าพระพุทธเจ้าตรัสเล่าเรื่องโปริสาทคนกินคนเมื่อภิกษุทูลถามถึงอดีตชาติของพระองคุลิมาล แล้วประชุมชาดกว่าพระเจ้าโปริสาทมาเป็นพระองคุลิมาล กาลหัตถีเสนาบดีมาเป็นพระสารีบุตร นันทพราหมณ์มาเป็นพระอานนท์ รุกขเทวดามาเป็นพระมหากัสสปะ ท้าวสักกะมาเป็นพระอนุรุทธะ พระราชาร้อยเอ็ดพระองค์มาเป็นพุทธบริษัท พระราชมารดาบิดามาเป็นมหาราชตระกูล และพระเจ้าสุตโสมคืออดีตชาติของพระพุทธองค์ ข้อคิดคือพระเจ้าพรหมทัตแม้ติดในรสเนื้อมนุษย์และฆ่าคนมามาก แต่มีกตัญญูต่อครูอาจารย์ ไม่ประทุษร้ายกัลยาณมิตร และยอมทำตามธรรมแม้ต้องเอาชีวิตเป็นเดิมพัน จึงกลับมาครองราชย์ มั่นในศีล บำเพ็ญมหาทาน การคบกัลยาณมิตรจึงสำคัญยิ่ง ท้ายเทปเชิญชวนร่วมสร้างเสาแก้วพันปีตามที่หลวงพ่อชักชวน เพื่อความสำเร็จของมหารัตนวิหารคดที่รองรับพระภิกษุและสาธุชนทั่วโลก ชื่อบางชื่อในประชุมชาดกถอดเสียงเพี้ยนและเรียบเรียงตามบริบท

ครูไม่ใหญ่เล่าว่าให้พระเณรวัดพระธรรมกายที่สอบได้เพียงปากกาด้ามเดียวกับคำพูดให้ไปยกชั้นมาให้ได้ สอบไม่ได้ก็ไม่เป็นไรแต่จะเรียกถามเหตุผลเป็นส่วนตัวด้วยความรัก ไม่ให้ปัจจัยเลย เพราะอาหาร ที่อยู่ จีวร ยารักษาโรคมีพร้อมแล้ว ท้าให้ไปถามพระเณรได้ ทุกวันอาทิตย์พระเณรกลับเข้าแถวถวายปัจจัยครูไม่ใหญ่ แม้นักเรียนอนุบาลก็เข้าแถวถวาย แล้วครูไม่ใหญ่เอาปัจจัยไปสร้างเสาแก้วพันปี รองรับมหารัตนวิหารคดให้พุทธบริษัทสี่ทั่วโลกมารวมกันสร้างบุญ มุ่งไปที่สุดแห่งธรรมและแวะดุสิตบุรี

ครั้งหนึ่งพี่สาวถือถาดอาหารไปไหว้ศาลพระภูมิ รู้สึกถาดหนักขึ้นเรื่อย ๆ เหมือนมีอะไรมากินข้าวในถาดจนถือไม่ไหวต้องวางลงพื้น อีกครั้งในปีเดียวกันเห็นเงาดำพร้อมเสียงแม่พูดข้างหูว่าพวกมึงไม่เคยตายไม่รู้ว่ากูหิวแค่ไหน อยากให้กูไปเกิดแต่ยังไปไม่ได้ ให้สร้างพระให้ก่อน จะนั่งรอบุญอยู่ที่นี่ ผู้เขียนรู้เรื่องจึงส่งเงินให้พี่สาวสร้างพระธรรมกายประจำตัวที่วัดพระธรรมกาย แต่พี่สาวไปไม่ถูกจึงสร้างองค์พระที่วัดใกล้บ้านแทน ต่อมาพี่เขยฝันว่าแม่มานอนแทรกกลาง บอกว่าไม่ลำบากแล้ว ชื่นใจที่ลูกหลานทำบุญไปให้ วันพระให้ไปทำบุญ ครูไม่ใหญ่ว่าต้องให้ผีบอกถึงจะเชื่อ ส่วนผู้เขียนทำบุญเสาแก้วที่ศูนย์โตเกียวอุทิศให้แม่ สองวันต่อมาฝันเห็นแม่ใส่ชุดราตรีสีชมพูประดับเพชร หน้าสวยเหมือนอายุสามสิบ บอกว่าไม่ลำบากแล้ว

พี่ชายที่ตายทิ้งค่าเสียหายเป็นแสนบาทและทิ้งลูกเล็ก ๆ ที่แม่ก็ตายเพราะเหล้าและเอดส์ ให้ญาติต้องรับผิดชอบอีกคนอย่างไม่รู้อนาคต ครูไม่ใหญ่ว่านี่คือความหายนะที่เกิดเพราะเหล้า สุดท้ายลูกและครอบครัวขอปวารณาถวายบำรุงพระพุทธศาสนาช่วยพระภาคใต้เดือนละห้าพันบาท ร่วมบุญกฐินตลอดชีวิตเดือนละห้าพันบาท และจะถวายปัจจัยสร้างเสาแก้วพันปีหนึ่งต้นให้สำเร็จ

สามีเป็นเพียงข้าราชการที่ไม่ร่ำรวย (ถอดได้ว่าข้อโดยการ) แต่ทำบุญระดับเต็มกำลังแทบทุกงาน ทั้งงานปี 46 อาคารภาวนา 60 ปี และตกลงกันทำบุญเสาแก้วพันปี ทำหน้าที่ผู้นำบุญ ชวนคนสร้างพระ ชวนเปิดบ้านกัลยาณมิตร ชวนคนในหมู่บ้านติดจานดาวธรรมได้ 20 จาน ทุกวันอังคารออกเงินเช่ารถพาคนใหม่ไปศูนย์กัลยาณมิตรใกล้บ้าน วันอาทิตย์ต้นเดือนชวนคนนั่งรถมาวัด ก่อนวันมาฆบูชาราวสองสัปดาห์สามีตัดสินใจซื้อรถป้ายแดงคันใหญ่เพื่อรับคนมาวัดให้มากขึ้น ตั้งใจเริ่มใช้วันมาฆบูชา ตัวเลขจำนวนเสาแก้วในบรรทัดถอดเสียงไม่ชัด

ช่วงอ่านรายนามผู้ร่วมบุญเสาแก้วพันปี ถอดเสียงได้ว่ามีจำนวนต้นและยอดเงินของแต่ละครอบครัว และกล่าวถึงกรอบที่ 125 แต่ส่วนใหญ่ถอดเสียงเพี้ยนเป็นคำต่างภาษาจนอ่านรายนามและตัวเลขไม่ได้ ยังไม่ยืนยันตัวเลข

ชุดคำถาม เหตุใดคุณปู่เสียชีวิตด้วยเบาหวาน ตายแล้วไปไหน เหตุใดประเทศจีนจึงมีประเพณีใช้ไก่เข้าพิธีวิวาห์แทนตัว (ครูไม่ใหญ่สงสัยว่าทำอย่างไร) เหตุใดคุณยายต้องแต่งงานกับไก่ก่อนมาอยู่กับคุณตา บุพกรรมใดทำให้คุณตาถูกตัดขา คุณตาคุณยายตายแล้วไปไหน เหตุใดคนใกล้ตายจึงไล่ถามพูดคุยกับทุกคน คุณพ่อเห็นนิมิตอะไรก่อนตาย กรรมใดทำให้มีเนื้องอกในสมองสามก้อน ตายแล้วไปไหน ได้รับบุญหล่อพระธรรมกายประจำตัวและบุญเสาแก้วพันปีหรือไม่ มีอะไรฝากถึงคนที่บ้าน ก่อนคุณพ่อเสียหนึ่งเดือนลูกสาวคุณป้าเห็นวิญญาณคุณย่ามาขอให้พาไปเยี่ยมคุณพ่อที่โรงพยาบาลและบอกว่าจะมารับลูกชายไปอยู่ด้วย เป็นจริงหรือไม่ คุณย่าตายแล้วไปไหน บุพกรรมใดทำให้คุณแม่เป็นว่าที่สะใภ้ตั้งแต่ห้าขวบ

ชุดคำถามเรื่องเพื่อน ก่อนกระโดดตึกเพื่อนคิดอย่างไร (ครูไม่ใหญ่แซวว่าก็คิดกระโดดตึก) ตอนละโลกรู้สึกอย่างไรและมีสภาพอย่างไร บุญที่เพื่อนเจ็ดคนบวชหน้าไฟให้และบุญที่ผู้เขียนถวายเสาแก้วให้ช่วยได้อย่างไร ปัจจุบันอยู่ที่ไหนและมีข้อความฝากถึงครอบครัวและเพื่อนไหม เหตุการณ์ประหลาดที่หลายคนพบ ทั้งสุนัขไปดมอากาศบริเวณที่เกิดเหตุ คอมพิวเตอร์ขึ้นชื่อเพื่อนที่ตายทั้งที่ไม่มีใครใช้ ยามเห็นคนมาร้องไห้ใต้ตึก และรุ่นน้องเห็นคนปีนระเบียงกระโดด เป็นเรื่องจริงหรือไม่

ชุดคำถามต่อ คุณตากับคุณยายจากกันไปแล้วกลับมาพบกันโดยบังเอิญจนแต่งงานเพราะเหตุใด คุณตาต้องผ่าตัดไส้เลื่อน ตัดต่อมลูกหมาก ผ่าตัดกระดูกหลายครั้งและมีโรคแทรกซ้อนเพราะอะไร ก่อนตายที่นอนหลับไม่ได้สติคุณตารู้ตัวหรือไม่ ขณะนี้อยู่ที่ไหนและฝากอะไรถึงครอบครัว บุญสร้างพระธรรมกายประจำตัวสององค์ให้คุณตาขณะป่วยโดยคุณตาถวายเอง อีกหนึ่งองค์ และเสาแก้วที่สร้างให้หลังละโลกสามวันช่วยได้อย่างไร ชีปะขาวที่มาช่วยน้องชายคุณยายเป็นใครและเกี่ยวข้องกันอย่างไร บุพกรรมใดทำให้น้องชายคุณยายถูกโจรจี้ชิงสร้อยและพระ และจะแนะนำน้องชายคุณยายกับผู้ป่วยคนอื่นอย่างไรให้มีกำลังใจสู้ชีวิตต่อ

เฉลยว่าก่อนเสียชีวิตคุณตานอนหลับไม่ได้สติเหมือนคนนอนหลับในภวังค์ แต่จิตผ่องใส ตายแล้วไปเกิดเป็นอากาศเทวา มีวิมานทอง มีความสุขมาก หน้าตาหล่อ นั่งยิ้มแย้มแจ่มใส ได้รับทุกบุญที่อุทิศไปให้ และเชื่อเรื่องบุญเต็มที่เพราะกำลังเสวยผลบุญที่ทำไว้ตอนเป็นมนุษย์ การสร้างองค์พระธรรมกายประจำตัวสององค์ขณะป่วยที่คุณตาถวายเอง อีกหนึ่งองค์ และเสาแก้วที่สร้างให้หลังละโลกสามวัน ทำให้ท่านไปสว่างและเกิดเป็นอากาศเทวามีวิมานทองขนาดปานกลาง

เล่าว่าจากจุดเริ่มต้นสิบคน ผู้ปฏิบัติธรรมค่อย ๆ เพิ่มจนถึงร้อยห้าสิบคน กลายเป็นที่มาของการสร้างวัดไทยที่นากาโนในปัจจุบัน (ชื่อถอดได้ว่า นางานโน่ ยังไม่ยืนยัน) ช่วงนี้ผู้เขียนสร้างบารมีเต็มที่ ทำบุญทุกบุญที่หลวงพ่อบอกและชักชวนคนอื่น เช่น สร้างองค์พระและบอกบุญสร้างองค์พระห้าสิบองค์ในนามวัด หล่อรูปเหมือนคุณยาย ทอดกฐิน ถวายทอง 26 บาทหล่อรูปเหมือนหลวงปู่ทองคำ สร้างเสาแก้วพันปี และองค์พระแสนองค์ (บางรายการถอดไม่ชัด) ครูไม่ใหญ่อวยพรให้เจริญ ๆ

ผู้เขียนจดหมาย (ผู้หญิง) เล่าว่ามาวัดครั้งแรกปี 2538 มีผู้นำบุญท่านหนึ่งชวนมา ประทับใจความสะอาดเรียบร้อยและความยิ้มแย้มของเจ้าหน้าที่และสาธุชน เห็นป้ายชวนทำบุญเลี้ยงพระทุกวันวันละหนึ่งพันรูป เดือนละหนึ่งพันบาท จึงสมัครเข้าโครงการทันที (ชื่อโครงการถอดไม่ชัด) ทำทุกเดือนไม่เคยขาด (ต่อด้วยบรรทัดถอดซ้ำ) ไม่เคยตกบุญจนปัจจุบัน เป็นประธานกฐินทุกปี สร้างพระธรรมกายประจำตัวทั้งภายในภายนอกกว่าสองร้อยองค์ ปี 2548 ครอบครัวร่วมสร้างเสาแก้วหนึ่งต้น ใครมาบอกบุญก็ทำทุกบุญ อธิษฐานขอให้ได้ทำบุญทุกบุญของครูไม่ใหญ่ตลอดชีวิต เพราะแต่ละบุญเป็นบุญใหญ่ทั้งนั้น ชื่อเรื่องตามคำเกริ่นต้นรายการคือ ไม่อยากจากเธอ