ep047 ผังเวลา 64 ช่วง
บวชสามเณรรุ่นแรกที่บาห์เรน (114) อุทิศบุญ (111) ธุดงค์ปีใหม่ 2549 (94) อธิษฐานจิต (79) จานดาวธรรม (74) วัดพระธรรมกาย (73) เสาแก้วพันปี (69) ดุสิตบุรี (67) คุณยายอาจารย์จันทร์ ขนนกยูง (63) หยุดใจนิ่ง (52) ภุมเทวา (47) กองเสบียง (45) อัญเชิญจักรแก้ว (44) วิหารน้อย (43) ชฎิลเศรษฐี (42) องค์พระในกลางกาย (42) กัลยาณมิตร (41) กฎแห่งกรรม (39) ยิ้ม (37) มหาทุคตะ (33) มหารัตนวิหารคด (33) อนุโมทนาบุญ (33) ตัดรอนวิบาก (32) เนื้อนาบุญ (32) มรณานุสติ (30) ทบทวนบุญ (28) หมู่เกาะโซโลมอน (27) ผมอยากจะทำทุกอย่างให้คุณ (25) กรรมกาเมสุมิจฉาจาร (21) มนุษย์กินคน (21) ตักบาตร (18) พระสารีบุตร (18) คตินิมิต (17) บำเพ็ญสมณธรรม (17) กฐินบรมมหาจักรพรรดิ 2548 (16) สามเณรบัณฑิต (16) เบลเยียม (16) ปีใหม่ 2549 (15) คบคนพาล (14) คลุมถุงชน (11) บ้านกัลยาณมิตร (11) ตะวันออกกลาง (10) พระธรรมกายประจำตัว (10) สวนพนาวัฒน์ (9) สั่งสมบุญทุกวัน (8) ดูไบ (6) บิณฑบาต (6) ท้าวสักกะ (5) บูชาธรรม (5) สันติภาพโลก (5) หนองคาย (5) เกาหลี (5) บุญสงเคราะห์โลก (4) พระอนาคามี (4) กระเป๋าเดินทางหาย (3) ซาอุดีอาระเบีย (3) ต้นอินทผลัม (3) ต้นโพ (3) มหาทานบารมี (3) วิกฤตเศรษฐกิจ (3) อาหารปลาตะเพียน (3) เป้าหมายชีวิต (3) คฤหาสน์ 24 ไร่ (2) พ่อครัวชาวไทย (2) มโนปณิธาน (2) วัณโรค (2) สหรัฐอเมริกา (2) เลิกอบายมุข (2) เสียดายบุญ (2) กรรมขังสัตว์ (1) กาดมั่ว (1) ความเงียบ (1) คุกเข่าขอแต่งงาน (1) คุณธรรมไม่เสมอกัน (1) ช่างจักสาน (1) ช่างทำผม (1) ตลาดสากล (1) ต้นแบบต้นบุญ (1) ทอผ้าไหม (1) ทำทานอย่างง่าย (1) ทำบุญด้วยใจปลื้ม (1) ท้าวมหาราชทั้งสี่ (1) ประธานบริษัทก่อสร้าง (1) ปลูกฝันเด็ก (1) มหาเศรษฐีระดับโลก (1) ล้อเกวียน (1) วัตถุทานไม่บริสุทธิ์ (1) สามเณรสุชาติ วิเศษแสน (1) สิงคโปร์ (1) อวยพรปีใหม่ (1) อุดรธานี (1) อุบลราชธานี (1) เงินหนึ่งล้านฟรังก์ (1) เพลงลำตัด (1) เมลานีเซียน (1) โรคถุงน้ำดีอักเสบ (1) โรคเส้นเลือดหัวใจตีบ (1) ไพรม์ไทม์ (1)
กล่าวคาถาสำเร็จว่าแม้มืดตื้อมืดมิดก็มีสิทธิ์เข้าถึงธรรม คำขวัญเมื่อเราสว่างโลกก็สว่างด้วย และเนื้อนาบุญสี่ระดับ คือมหาธรรมกายเจดีย์ของโลก มหาจุฬามณีของสวรรค์ พระในบ้านของครอบครัว และพระในตัวของเรา
ทบทวนการบ้าน 10 ข้อทีละข้อ ตั้งแต่เอาบุญไปฝากคนที่บ้าน จดบันทึกผลการปฏิบัติธรรม ก่อนนอนนึกถึงบุญที่สั่งสมมาทั้งหมด หลับและตื่นในอู่ทะเลบุญ ตื่นแล้วรวมใจเป็นหนึ่งกับองค์พระหนึ่งนาที ทุกหนึ่งชั่วโมงหยุดใจหนึ่งนาทีที่ศูนย์กลางกายฐานที่ 7 นึกถึงดวงหรือองค์พระในทุกกิจกรรม จนถึงสร้างบรรยากาศด้วยรอยยิ้มและปิยวาจา
วันนี้เป็นวันที่ 77 นับจากวันออกพรรษา เหลืออีก 190 วันจะเข้าพรรษาอีกครั้ง และผ่านวันปีใหม่มา 2 วัน แล้วทบทวนว่าเราเกิดมาทำพระนิพพานให้แจ้ง แสวงบุญ สร้างบารมี พระนิพพานอยู่ภายในตัวเรา เริ่มต้นที่ศูนย์กลางกายฐานที่ 7 ด้วยการทำใจหยุดนิ่งเฉย ๆ พร้อมย้ำว่าต้องศึกษาไว้เพราะความผิดพลาดเป็นอันตราย มีอบายภูมิรองรับอยู่
บอกว่าวันนี้มีเรื่องราวกฎแห่งกรรมของเคสดี ยกประโยคในจดหมายว่าผมอยากจะทำทุกอย่างให้คุณ โรแมนติกหน่อย แล้วเขาก็คุกเข่าลง แต่ยังไม่อ่านตอนนี้ และบอกว่าวันนี้จะมีทบทวนบุญตักบาตรกับมีผู้มาอวยพรปีใหม่ ก่อนจะไปถึงตอนนั้นให้แต่งตัวกันให้เสร็จก่อน
หยอกล้อผู้ที่นุ่งผ้าเข้ามา สวมรองเท้าแตะ หรือเขียนคิ้วข้างเดียวออกจากบ้านไปทำงาน แล้วให้นำรอยยิ้มมาปรากฏบนใบหน้าทุกคนทุกแห่ง ถามว่ายังปลื้มกันอยู่หรือเปล่า นักเรียนตอบว่าปลื้มทุกบุญที่อยู่ธุดงค์ ทั้งอัญเชิญจักรแก้วและตักบาตรอาทิตย์ต้นเดือน ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าเป็นการใช้ชีวิตอย่างมีคุณค่าสำหรับการได้เกิดเป็นมนุษย์ในภพชาตินี้ และเล่าว่าเมื่อวานตอนเช้าใส่บาตรกัน แต่หลายคนเลิศเกินไปคือตื่นกันตั้งแต่ตีสองตีสามมาเก็บกลด
ตกลงกันตั้งแต่ต้นปีว่าสิ้นปีนี้ที่จะมาอยู่ธุดงค์ปีใหม่อีก เรามาแล้วจะไม่คุยเลย จะคุยต่อเมื่อลาธุดงค์แล้ว ให้ส่งยิ้มได้อย่างเดียว และอย่าเพิ่งเก็บกลดกันเร็วเกินไป เพราะแม้แต่ละคนพยายามพูดเบา แต่คนเยอะเสียงก็ดัง เหมือนในห้องเรียนที่เด็กร้อยคนพูดเบา ๆ ก็ยังดัง แล้วบอกว่าเหลืออีก 363 วันจะสิ้นปี ปี 49 นี้เราจะพัฒนาขึ้นกว่าเดิม
พิธีกรกล่าวสวัสดีปีใหม่นักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาทั่วโลก ว่าวันนี้เป็นวันแรกของศักราชใหม่ที่มาเก็บบุญด้วยการตักบาตรที่ลานธรรมมหาธรรมกายเจดีย์ เป็นการสร้างความใสและส่งความสุขต้นปีพุทธศักราช 2549 ปีใหม่ปีนี้พิเศษเพราะได้มาอยู่ธุดงค์ นอนภายใต้วิหารน้อยที่มีลักษณะเหมือนภูเขาทอง ได้ทั้งความอบอุ่นและปลอดภัยจากยุงและแมลง ส่วนใครที่นอนใต้กลดก็ได้รับความสุขทั่วถึง สุดยอดของขวัญปีใหม่คือจักรแก้ว วิหารน้อย และเสื้อ ใครเป็นเจ้าของเสาแก้วพันปีเองทั้งต้นหรือร่วมบุญกับครูไม่ใหญ่ 300 ต้นก็อนุโมทนา และปีใหม่นี้ได้มาระลึกถึงบุญกันที่มหารัตนวิหารคด
ช่วงเพลงประกอบการทบทวนบุญปีใหม่ เนื้อร้องว่าสวัสดีวันปีใหม่ เริ่มบุญใหม่จากวันนี้ ขจัดทุกข์ให้สิ้นไป คงไว้เพียงความดี เปิดสมุดบุญกันเถิด สร้างสมบุญกันไว้
มีผู้มาอวยพรปีใหม่ 2549 ให้ลูกพระธัมม์ทุกท่านทั่วโลกประสบความสุขความเจริญรุ่งเรืองในธุรกิจการงาน มีสมบัติใหญ่ไหลมาเทมา ร่ำรวยอย่างไม่รู้จักหมดสิ้น ได้เป็นเศรษฐีมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของโลก และเมื่อสมบัติใหญ่ไหลมาแล้วอย่าลืมมาสร้างมหาทานบารมีช่วยงานหลวงพ่อ อีกท่านอวยพรให้สุขภาพร่างกายแข็งแรง อายุขัยยืนยาว เพื่อจะได้ช่วยงานพระศาสนาตลอดไป แล้วพิธีกรสรุปว่าปีนี้เป็นปีทองแห่งการสร้างบารมี เป็นการเริ่มต้นศักราชใหม่ด้วยสิ่งดี ๆ ท่ามกลางผู้มีบุญด้วยกัน
ย้ำว่าถ้าถูกหลักวิชาก็ต้องสร้างบารมีตั้งแต่ต้นปีเลย ตกลงกันว่าปีนี้จะสร้างบุญทุกบุญ ทั้งทาน ศีล ภาวนา ผ่านเข้ามาวันที่สองมกราคมแล้ว ใครยังทำตามมโนปณิธานนี้อยู่บ้าง จะค่อย ๆ ทยอยนับถอยหลังไปทีละวันจนหมดปี แล้วไปปลื้มกันเมื่อวันสิ้นปีเหมือนปีที่ผ่านมา และบอกว่าคำถามอย่างนี้ถ้าไปถามคนตามท้องถนนเขาจะงงเหมือนเราเป็นมนุษย์ต่างดาว เพราะเขาไม่รู้เรื่องไม่เข้าใจ
ชวนคิดว่าชฎิลเศรษฐีเก่งด้านธุรกิจหรือทำเหมืองเก่งหรือเปล่า คำตอบคือเปล่า แสดงว่าเอาความเก่งมาใช้ตรงนี้ไม่ได้ กลับกลายเป็นเอาความดีที่สั่งสมในภพก่อนมาใช้ แล้วผลบุญก็บันดาลให้เกิดขึ้น อย่างมหาทุคตะที่เคยกินอาหารเดนของพระภิกษุในเชตวัน อยู่ ๆ ก็ได้เป็นเศรษฐี ไม่ได้เก่งกาจอะไรหรือไปจดสิทธิบัตรอะไรไว้ เพราะท่านใช้ความดีอย่างเดียว เมื่อให้จึงได้ ให้ในบุคคลที่ควรให้ นอกจากสงเคราะห์โลกซึ่งใคร ๆ ก็ทำได้ ยังทำถูกเนื้อนาบุญด้วย จึงย้ำว่ามนุษย์ไม่ได้เก่งหรอก ใครที่กระหยิ่มยิ้มย่องว่าตัวเก่งให้คิดลึกลงไปว่าเบื้องหลังความเก่งคืออะไร เพราะคนเก่งมีเยอะในโลกแต่ไม่ประสบความสำเร็จ ขยันเกือบตายก็แค่เหนื่อย แปลว่าต้องสั่งสมบุญ
เล่าว่าเวลาจะขึ้นไปสอนวันอาทิตย์ สองข้างทางจะมีหนูน้อยตัวเล็ก ๆ ยืนโค้งเข่าทักทาย นี่คือการปลูกฝันกันตั้งแต่เด็ก แล้วบอกว่าคำถามว่าเกิดมาทำไมนี้ แม้ท่านผู้หนึ่งที่ตายไปแล้วก็ยังไม่รู้คำตอบ แต่มีบันทึกลายมือของท่านเขียนไว้ว่าถ้ามนุษย์ทุกคนในโลกรู้ว่าเป้าหมายของชีวิตคืออะไร โลกนี้จะเกิดสันติภาพและสันติสุข แปลว่าท่านยังไม่รู้ แต่เด็กที่มาเข้าแถวรับครูไม่ใหญ่นั้นรู้ตั้งแต่ยังเล็ก
เด็กหญิงคนหนึ่งมาอวยพรปีใหม่ด้วยการลำตัด เนื้อร้องสอนว่าจะหลับตาหรือลืมตาก็ได้ ทำตัวสบาย ๆ อย่าให้เคร่งเครียดจนเกินไป ทำตามที่หลวงพ่อบอกไว้แค่นั้นเอง อย่าทำเลยเกิน ไม่ว่านั่ง นอน ยืน เดิน ให้อยู่ในศูนย์กลาง
ครูไม่ใหญ่ชมว่าสุดยอดและน่ารักมาก บอกว่าลำตัดนี้ตัดกิเลสตัดวิบากกรรมไปหมดเรียบร้อยแล้ว จากนั้นเด็กร้องลำตัดต่ออีกท่อนย้ำว่านั่งสมาธิไม่ยาก ทำตามที่หลวงพ่อบอกเอาไว้แค่นั้น อย่าไปลุ้น อย่าเร่ง อย่าเพ่ง อย่าจ้อง ทำสบาย ๆ เดี๋ยวก็ได้เอง ครูไม่ใหญ่ชมว่านุ่มนวลขึ้นเยอะ แบ่งงานกันทำคนหนึ่งลำคนหนึ่งพูด แล้วนัดว่าคราวต่อไปให้อีกคนที่นั่งข้างคุณแม่เตรียมตัวมาลำตัดแบบนี้บ้าง
พูดถึงการขยายจานดาวธรรมไปถึงหมู่เกาะโซโลมอน ซึ่งอยู่ในทวีปโอเชียเนีย ทางตะวันออกเฉียงเหนือของออสเตรเลีย แบ่งการปกครองเป็นเก้าจังหวัดกับหนึ่งเขตเมืองหลวง คนท้องถิ่นแดนนี้เคยเป็นมนุษย์กินคน ล่าหัวมนุษย์เอามาย่อด้วยสมุนไพรทำเป็นเครื่องประดับ มีการรักษาด้วยธาตุและมีเวทมนตร์อย่างแบล็กเมจิก และอยู่ใกล้ปาปัวนิวกินี ใกล้กันจนข้ามเกาะไปกินกันได้
ให้นักเรียนทายว่าแถบนี้มีภาษาท้องถิ่นกี่ภาษา เฉลยว่าแปดร้อยภาษา คุยกันไม่รู้เรื่องก็กินกันเลย แต่ปัจจุบันหันมากินก๋วยเตี๋ยว ข้าวซอย และอาหารไทยจนติดใจแล้วเลิกกินคน ประชากร 94 เปอร์เซ็นต์เป็นเชื้อชาติเมลานีเซียน ผิวสีเข้มผมหยิก อีก 6 เปอร์เซ็นต์เป็นไมโครนีเซีย ปัจจุบันนับถือศาสนาคริสต์ 96 เปอร์เซ็นต์ และความเชื่อดั้งเดิม 4 เปอร์เซ็นต์ เริ่มมีการก่อสร้างถนนหนทาง มีสัญญาณโทรศัพท์และอินเทอร์เน็ต และมีสถานที่พักผ่อนของชาวออสเตรเลียโดยไม่ต้องระแวงเหมือนเมื่อก่อน
ปัจจุบันมีผู้รับชมรายการ DMC จากหมู่เกาะโซโลมอนแล้ว โดยมีช่องนี้ช่องเดียว จานดาวธรรมตั้งอยู่ที่เมืองหลวง ผู้มีบุญที่ติดตั้งจานดาวธรรมดูที่นั่นเคยมีโอกาสมาปฏิบัติธรรมที่สวนพนาวัฒน์ ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าสมาชิกสวนพนาวัฒน์ไปถึงเกาะกินคนแล้ว ไปขยายสมาชิกอยู่ที่ตรงนั้น โดยอาศัยการทำหน้าที่กัลยาณมิตรของกัลยาณมิตรอีกท่านหนึ่ง อย่างนี้เรียกว่าคนเอาได้
ชี้ให้ดูแผนที่ยืนยันว่าเกาะโซโลมอนอยู่ตรงไหน ดูเทพีของเกาะซึ่งเป็นนางงามท้องถิ่นที่แต่งงานแล้วในชุดแต่งตัวดั้งเดิม และบอกว่าคนทั่วโลกยอมเสียเงินข้ามน้ำข้ามทะเลไปเพื่อดูชุดนี้ ถ้าแต่งชุดใหม่กลับไม่มีใครดู แล้วชี้ให้ดูบ้านเดิมของชาวโซโลมอนที่เหมือนรีสอร์ต เชื่อหรือไม่ว่ามหาเศรษฐีระดับโลกชอบบ้านดิบ ๆ อย่างนี้ แต่ข้างในต้องสะดวกสบายและปลอดภัย ห้ามไปปรับปรุงภายนอก ราคาคืนละสี่แสนบาท สองคืนแปดแสน ครูไม่ใหญ่เทียบว่าเท่ากับเสาแก้วพันปีเป็นพันสามร้อยต้น ต้นละร้อยบาท แต่บางคนทำต้นละพัน แล้วชี้ให้ดูเมืองหลวงที่กลายเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่ชาวโลกต้องไปเยือน ทั้งที่อดีตเป็นถิ่นล่าหัวมนุษย์
ชี้ให้ดูตลาดในเมืองหลวงว่าตลาดอย่างนี้มีทุกชาติทั่วโลก เป็นตลาดสากลคือพอไปถึงก็นั่งคุยกันเป็นกันเอง ยืนไม่ได้ ต้องนั่งคุย คุยไปคุยมาก็ซื้อขายกันไป ถามราคามะนาวเป็นกิโล ครูไม่ใหญ่เทียบกับทางเหนือที่เรียกกาดหลวงหรือกาดมั่ว ซึ่งกาดมั่วแปลว่ามีสินค้านานาชนิดมารวมกันอยู่ตรงนั้น แล้วเล่าติดตลกว่าตอนเด็ก ๆ ตัวท่านเองอายที่จะถามราคาของ
ถามว่าต้นไม้อะไรที่นอกเหนือจากต้นอินทผลัมหรือต้นปาล์มซึ่งเป็นราชาแห่งความสง่างาม ที่ขึ้นในท้องทะเลทรายได้ นักเรียนตอบว่าต้นโพ ครูไม่ใหญ่บอกว่าเคยพูดไว้เมื่อวันเสาร์ แต่วันนี้วันจันทร์ก็เอามาสร้างบรรยากาศกันอีก
ช่วงเพลงประกอบภาพต้นโพและดินแดนทะเลทราย ก่อนเข้าเนื้อหาเรื่องต้นโพในตะวันออกกลาง
บอกว่าการที่ต้นโพขึ้นได้เป็นสัญญาณแห่งความปีติ เพราะมีการบวชที่ตรงนั้นเป็นครั้งแรกของโลกตะวันออกกลาง และต้องเรียกว่าเป็นครั้งแรกของพุทธันดรนี้ ตะวันออกกลางเป็นดินแดนทะเลทรายที่หาต้นไม้ขึ้นเองได้น้อยมาก แต่กลับมีต้นโพซึ่งเป็นต้นไม้ตรัสรู้เกิดขึ้นในประเทศแถบนี้มากมาย ตั้งแต่ซาอุดีอาระเบียที่ขึ้นตามถนนหนทางและรอบบ้านจนถึงชายทะเล จอร์แดนขึ้นตามถนนและอาคารบ้านเรือน โอมานขึ้นแม้แต่บนดาดฟ้า อิสราเอลขึ้นมากตามท้องถนนจนเป็นต้นไม้ประจำเมือง สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ขึ้นเยอะมากโดยเฉพาะในเขตที่เจริญ และในบาห์เรนก็มี แม้แต่หน้าบ้านกัลยาณมิตรที่จัดงานบวชก็มีต้นโพเกิดขึ้น สามเณรรูปหนึ่งอายุ 13 ขวบบอกว่าที่นี่ใกล้จะหน้าร้อนแล้ว ถ้าร้อนที่นี่ก็จะร้อนมาก ๆ จึงอยากให้ดินแดนนี้มีความร่มรื่นชุ่มชื่นดังพุทธันดรที่แล้วกลับคืนมา ครูไม่ใหญ่บอกว่าน่าชื่นใจ และตอนนี้จานดาวธรรมขยายไปทั่ว จานสีดำใหญ่ ๆ รับได้หมด พอเปิดปุ๊บก็เจอ
อ่านจดหมายที่ส่งมาจากเมืองอัลโคบาร์ ประเทศซาอุดีอาระเบีย ครูไม่ใหญ่หยอกว่าลายมือเห็นแล้วจะนึกว่าเป็นภาษาอาหรับเพราะไม่ได้เขียนภาษาไทยมานาน สันนิษฐานว่าเป็นเพราะเจ้าของจดหมายเป็นพ่อครัว มือคุ้นเคยกับการจับตะหลิวผัดนู่นผัดนี่ จึงเขียนลายมือเหมือนผัดกับข้าว เขาไปอยู่ที่นั่นห้าปี ทำงานเป็นหัวหน้าพ่อครัวร้านอาหารซีฟู้ด เมื่อก่อนไม่มีช่อง DMC ตอนนี้มีจึงได้ดูทุกวัน ทำให้รู้สึกสบาย เมื่อก่อนไม่ได้ดูไม่ได้ฟังพระท่านเทศน์ แต่ตอนนี้ต้องดูทุกวัน
พ่อครัวเล่าว่าเมื่อก่อนสวดมนต์ไม่เป็น ไม่รู้เรื่องศาสนา ตอนนี้มีช่อง DMC ทำให้เข้าใจภาษาศาสนามากขึ้น ทำสมาธิเป็น และรู้ว่าบาปบุญคุณโทษกับนรกสวรรค์มีจริง จึงหนีห่างจากอบายมุขทุกชนิด หักดิบเลิกเหล้าโดยเด็ดขาด ทำให้สุขภาพดีขึ้นมาก และขอให้ DMC เป็นแสงสว่างส่องทางให้ชาวโลก จดหมายลงชื่อชายไทยอายุ 37 ปี อยู่ที่นั่นตั้งแต่ปี 2001 รวมห้าปีแล้ว ครูไม่ใหญ่สรุปว่าไม่ธรรมดา เดี๋ยวนี้ DMC เข้าไปถึงในครัวแล้ว เมื่อก่อนอยู่ในห้องรับแขก แล้วไปห้องนอน ตอนนี้เข้าห้องครัว
บอกว่าช่วงนี้ยังอยู่ในช่วงการบวชสามเณรรุ่นประวัติศาสตร์ที่ตะวันออกกลาง ทุกรูปมีศรัทธาและมีประสบการณ์ภายในดีขึ้น เพราะบวชเพื่อทำพระนิพพานให้แจ้ง และทุกรูปมีความคิดว่าเราจะต้องเป็นเนื้อนาบุญและเป็นอายุพระศาสนาให้ได้ แม้เวลาจะจำกัด และจะทำให้บรรลุวัตถุประสงค์ของการบวชเท่าที่กำลังบารมีของตนจะทำได้ บางรูปไม่ค่อยได้หลับได้นอน ความเพียรก็มีผล ซึ่งจะทยอยนำมาอ่านให้ฟัง
อ่านรายชื่อผู้บวชสามเณร ณ บาห์เรน มีสามเณรอายุ 39 ปีจากบาห์เรน สามเณรอายุ 30 ปีจากดูไบ สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ สามเณรอายุ 48 ปีจากบาห์เรน และรูปที่สิบเป็นสามเณรอายุ 37 ปีจากบาห์เรน แล้วบอกว่าการบวชคราวนี้ถือว่าถูกหลักวิชาทีเดียว แม้มีเวลาสั้นแต่ใช้วันเวลาให้เป็นประโยชน์ในการบำเพ็ญสมณธรรม และน่าปลื้มที่มีคนจองบวชรุ่นต่อไปกันเป็นแถวแล้ว จึงต้องทำกติกาไว้ก่อนว่าถ้าจะบวชต้องได้ไม่น้อยกว่าสิบวันและไม่เกินหนึ่งเดือน ใครเก็บเวลาไม่ได้ถึงสิบวันให้เอาไว้คราวถัดไป เพราะสิบวันจะได้ปรับตัวสองสามวันแล้วปฏิบัติอีกเจ็ดวัน จึงจะมีผลการปฏิบัติ เนื่องจากได้สรุปสูตรสำเร็จในการเข้าถึงประสบการณ์ภายในไปแล้ว รุ่นแรกของโลกตะวันออกกลางรุ่นนี้เป็นต้นแบบต้นบุญที่สำคัญมาก เพื่อให้ผู้ที่มาภายหลังเดินรอยตามอยู่ในรอยเท้าเดียวกัน ตอนนี้ที่เกาหลีก็เริ่มจะเอาบ้างแล้ว และอีกประเทศที่ลงท้ายด้วยคำว่าสถาน
ครูไม่ใหญ่ชมว่าสามเณรใจใสเหมือนสามเณรสมัยพุทธกาล ทำความเพียรกันอย่างเต็มที่ และบอกว่าไม่ช้าจะถ่ายทอดไปถึงชนเผ่าที่มีคำพูดคล่องแคล่วแตกฉาน พอเราพูดปั๊บเขาจะแปลออกไปได้เลย แล้วอ่านความประทับใจของสามเณรรูปหนึ่งที่เล่าว่าเมื่อทราบข่าวการบวชครั้งแรกก็อยากเป็นบุคคลประวัติศาสตร์มาก ตอนแรกบริษัทไม่อนุญาต แต่เพราะได้ฟังโอวาทหลวงพ่อทุกวันจึงคิดว่าโอกาสที่จะทำงานยังพอหาได้ แต่โอกาสที่จะได้เป็นรุ่นหนึ่งมีเพียงครั้งเดียว จึงตัดสินใจไม่ต้องลาแล้วมาเลย เมื่อได้มาบวชก็รู้สึกซาบซึ้งกับคำว่าเนื้อนาบุญ อยากเข้าถึงธรรมอย่างที่หลวงพ่อสอน เวลารับฟังโอวาทก็ต้องแอบเช็ดน้ำตาแห่งความปีติไม่ให้เพื่อนสามเณรเห็น ตอนนี้มีจิตใจฮึกเหิมอยากประกาศพระศาสนา จะทำงานให้พระศาสนาไม่ว่าจะอยู่ในเพศภาวะไหน
บอกว่าสามเณรที่บวชในโลกตะวันออกกลางก็เข้าร่วมพิธีอัญเชิญจักรแก้วที่หน้าจอด้วย เหลือเวลาอีกไม่กี่วัน สามเณรใจใสทั้งสิบรูปให้ทำความเพียรให้ดี ถ้าง่วงนักก็พักก่อน พอหายง่วงก็ทำความเพียร ไม่รับกิจนิมนต์ ไม่พูด ไม่คุย ไม่นึก ไม่คิดแบบชาวโลก เพราะถ้าเริ่มคิดแบบทางโลกเรื่องหนึ่ง เดี๋ยวจะดึงเรื่องสอง สาม สี่ ห้ามาเรื่อย ๆ เพราะตั้งใจบวชเพื่อบำเพ็ญสมณธรรม และตอนนี้อยู่ในสายตาของมนุษย์และเทวดาที่กำลังคอยอนุโมทนาทุกอนุวินาที
ช่วงเพลงที่มีเนื้อร้องว่าบาปบุญท่านบอกมีจริง เพื่อนชายหญิงมารีบทำบุญ ทำบาปแล้วสะดุ้งใจ ทำบุญแล้วสบายใจ สวรรค์นั้นอยู่ในอก นรกนั้นอยู่ในใจ บุญนั้นไม่มีใครให้ หากจะได้ก็ต้องทำเอง
เล่าเรื่องสามเณรบัณฑิตที่มารดาตั้งชื่อว่าบัณฑิต เมื่ออายุเจ็ดขวบก็ออกบวชเป็นสามเณรอยู่กับพระสารีบุตรเถระ เมื่อบวชมาถึงวันที่แปด พระเถระให้อุ้มบาตรตามไปบิณฑบาตในหมู่บ้าน สามเณรเดินตามไปเห็นสภาพแวดล้อมและกิจกรรมที่คนทั้งหลายทำอยู่ก็อยากรู้ไปทั้งหมด ครั้งแรกเห็นคลองส่งน้ำจึงเรียนถามพระเถระว่านั่นอะไร เขาเอาไว้ใช้ทำอะไร และพระเถระก็เมตตาตอบให้
พระเถระตอบว่าคนเหล่านั้นเรียกว่าช่างไม้ กำลังถากไม้เพื่อต่อเข้าด้วยกันเป็นล้อเกวียน สามเณรถามต่อว่าไม้เหล่านั้นมีจิตไหม พระเถระตอบว่าไม่มีจิต สามเณรจึงเกิดความคิดว่าไม้เหล่านี้ไม่มีจิตใจ คนยังนำมาทำเป็นล้อเกวียนใช้ขนข้าวของไปไหนได้ตามต้องการ คนเรามีจิตใจแท้ ๆ ทำไมจึงจะไม่สามารถทำจิตให้อยู่ในอำนาจแล้วบำเพ็ญสมณธรรมได้ คิดดังนี้แล้วจึงขออนุญาตพระเถระกลับสู่พระวิหารเพื่อบำเพ็ญสมณธรรม
เมื่อกลับถึงพระวิหาร สามเณรใช้ลูกดาลที่พระเถระมอบให้เปิดประตูเข้าไปนั่งทำสมาธิภายในกุฏิ ดำเนินจิตเข้าสู่ภายใน ตามดูกายละเอียดที่ซ้อนอยู่ในกลางกายไปตามลำดับ ทำให้อาสน์ของท้าวสักกะเกิดอาการร้อนขึ้นด้วยอานุภาพแห่งบุญของสามเณร ท้าวเธอตรวจดูด้วยทิพยจักษุก็ทรงเห็นเหตุทั้งหมด จึงคิดว่าควรไปถวายการคุ้มครองแก่สามเณร แล้วตรัสเรียกท้าวมหาราชทั้งสี่ให้ไปไล่นกที่ส่งเสียงรบกวนในป่าใกล้วิหารและทำการอารักขาโดยรอบ ตรัสสั่งจันทเทพบุตรให้หลังมณฑลพระจันทร์ไว้ และสุริยเทพบุตรให้หลังมณฑลพระอาทิตย์ไว้ ส่วนพระองค์เองเสด็จไปประทับยืนอารักขาอยู่ที่หน้าประตูกุฏิ
ภายในพระวิหารแม้เสียงใบไม้แห้งที่ร่วงหล่นก็ไม่มี จิตของสามเณรจึงตั้งมั่นแน่วแน่มีอารมณ์เป็นหนึ่งเดียว ตามดูธรรมะภายในไปตามลำดับ ไม่นานก็ได้บรรลุธรรมเป็นพระอนาคามี ก่อนเวลาที่พระอุปัชฌาย์จะกลับมาถึง
ฝ่ายพระเถระเมื่อสามเณรกลับไปแล้วก็คิดว่าจะได้โภชนะที่สามเณรต้องการจากตระกูลไหน จึงไปสู่ตระกูลอุปัฏฐากที่มีศรัทธาเลื่อมใสรักและเคารพท่าน วันนั้นเองคนในตระกูลนั้นได้ปรุงปลาตะเพียนไว้หลายตัวและนั่งคอยการมาของพระเถระอยู่พอดี เมื่อเห็นท่านเดินมาก็ลุกขึ้นต้อนรับ รับบาตรนิมนต์เข้าไปในเรือน ถวายข้าวยาคูและภัตตาหารที่ปรุงด้วยปลาตะเพียน เมื่อได้อาหารแล้วท่านนึกถึงสามเณรว่าคอยนานคงจะหิว จึงกล่าวอำลาเพื่อนำอาหารไปให้ แต่โยมอุปัฏฐากขอให้ฉันก่อนแล้วจะถวายอีกส่วนหนึ่งสำหรับนำไปพระวิหาร ท่านจึงฉันในเรือน เมื่อเสร็จแล้วโยมนำบาตรไปล้างแล้วใส่โภชนะที่ปรุงด้วยปลาตะเพียนจนเต็มถวายท่าน ท่านคิดว่าสามเณรคงหิวมากแล้วจึงรีบกลับพระวิหาร
ครูไม่ใหญ่อธิบายว่าช่วงที่พระเถระเดินกลับนั้นเป็นการให้ระยะเวลาสามเณรทำความเพียร และอาหารเป็นสัปปายะหนึ่งในสี่ คือทำให้รู้สึกสบายใจ แล้วสอนต่อว่าการทำสมาธิต้องการความเงียบ แม้แต่เทวดายังรู้จึงมาป้องกันไม่ให้มีเสียง สมัยหลวงปู่ท่านเห็นใครทำความเพียรก็จะเดินเบาไม่ส่งเสียง คนที่มาอยู่ธุดงค์ต้องการมาทำความเพียร เราก็ต้องให้ความเงียบ เมื่อปิดเครื่องมือสื่อสารได้ เครื่องปากก็ต้องปิดได้ เดินก็ต้องเบา อย่าเพิ่งไปเก็บวิหารน้อยหรือกลด ถ้าจะเก็บก็ค่อย ๆ อย่าเพิ่งพูดคุยแม้เป็นเรื่องที่ดี ให้ส่งยิ้มแทน คุณยายเล่าว่าในโรงงานทำวิชาไม่มีเสียงเลย จะไปเข้าห้องน้ำก็เพียงสะกิดกันให้รู้ ถ้าทำโครมครามคนที่กำลังจะถึงจุดหยุดนิ่งก็หลุด อย่างนั้นเป็นบาป ถ้าเงียบได้ก็มีส่วนแห่งบุญ ปีนี้ทำได้ 99.9 อีกนิดก็จะร้อยเปอร์เซ็นต์ แล้วบอกว่าจะเลื่อนเรื่องสามเณรสังกิจจะไว้ก่อนเพราะจะยาว ขอเข้าสู่รายการเคสสตูดี้
ช่วงเพลงเปิดรายการเคสสตูดี้ เนื้อร้องว่ายิ้มก็ไหว ถึงใครจะด่าก็ยิ้ม ยิ้มแล้วรวย
บอกว่า DMC ยินดีจะเป็นบันไดให้ช่องอื่นข้ามไป ให้ทำความดีเข้าไปเถิด เมื่อก่อนคนบอกว่าธรรมะน่าเบื่อ แต่จริง ๆ ไม่น่าเบื่อเลย นี่เราคุยธรรมะกันในช่วงไพรม์ไทม์ซึ่งเป็นเวลาสำคัญ คนเหนื่อยจากงานกลับมาก็ปิดช่องอื่นหมดแล้วหันมาดู ในหมื่นช่องมีเพียงช่องเดียวอย่างนี้ และช่องนี้ดูฟรีไม่มีรายเดือน ใครจะเอาไปติดก็ตามสะดวก
เริ่มอ่านจดหมายที่ขึ้นต้นด้วยประโยคผมอยากจะทำทุกอย่างให้คุณ ผู้เขียนเป็นผู้นำบุญอยู่ที่ประเทศเบลเยียม สร้างบารมีกับหมู่คณะมาได้ประมาณหนึ่งปีแล้ว ขอความเมตตาให้คุณครูไม่ใหญ่ฝันในฝันแก้ข้อข้องใจให้ ครูไม่ใหญ่แทรกว่าตอนนี้จานดาวธรรมไปถึงเอสกิโมแล้ว และเล่าว่าผู้เขียนมาอยู่ธุดงค์ไม่ได้จึงให้น้องสาวมาอยู่ธุดงค์คราวนี้แทน นับว่าฉลาดหาบุญ
คุณพ่อของผู้เขียนเป็นชาวจังหวัดหนองคาย เป็นคนพูดน้อย ขยันขันแข็ง เข้มงวดกวดขันกับลูก ๆ มาก มีอาชีพเกษตรกรและออกค้าขายตามจังหวัดใกล้เคียงเป็นครั้งคราว เป็นช่างจักสานที่มีฝีมือดีมาก เพื่อนบ้านมักมาจ้างให้ทำเข่ง ตะกร้า กระติบข้าวเหนียว กระด้ง และอุปกรณ์หาปลาอยู่เสมอ ต่อมาเมื่อลูก ๆ โตขึ้นท่านก็หันหน้าเข้าวัด เป็นกำลังสำคัญในการอุปัฏฐากพระและดูแลวัดใกล้บ้าน กลางปี 2534 ล้มป่วยด้วยโรคถุงน้ำดีอักเสบต้องเข้ารับการผ่าตัด หลังผ่าตัดประมาณห้าเดือนก็เสียชีวิตด้วยวัย 74 ปี
คุณแม่เกิดที่จังหวัดอุบลราชธานี เป็นแม่บ้านเลี้ยงลูกควบคู่ไปกับการทำสวนทำไร่ เป็นคนขยันหมั่นเพียร มีฝีมือในการทอผ้าไหม พูดน้อยเหมือนคุณพ่อ ไม่ค่อยสุงสิงกับเพื่อนบ้าน ชอบสวดมนต์และไปทำบุญที่วัดบ่อย ๆ เคร่งครัดในการเลี้ยงดูลูก สอนให้ลูกพูดจาไพเราะมีปิยวาจา โดยเฉพาะลูกสาวต้องมีปิยวาจาเป็นเสน่ห์ ราวปี 2525 ถึง 2526 ท่านล้มป่วยด้วยวัณโรค อาการหนักมาก มีไข้หลายวัน ร่างกายผอมลงเรื่อย ๆ ทานอาหารได้เพียงเล็กน้อย อยากจะหลับอย่างเดียว ประมาณสองเดือนก็เสียชีวิต ครูไม่ใหญ่เตือนว่าสักวันหนึ่งเราก็ต้องไปอยู่บนเตียงคนป่วยนี่ หมู่ญาติที่ได้ศึกษาคำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าต้องดูแลบุพการีให้ดี อย่าให้ใครที่ไม่รู้เรื่องของเรามาชวนให้ท่านนึกถึงสิ่งอื่นตอนใกล้จะละโลก เพราะอันตราย
ผู้เขียนมีพี่น้องรวมกันแปดคน คือพี่สาวสี่คนและน้องชายสามคน ตัวเองเป็นคนที่ห้า พออายุสิบเจ็ดปีก็ถูกจับคลุมถุงชนแต่งงานกับหนุ่มที่รับซื้อผลผลิตทางการเกษตร ซึ่งอายุแก่กว่าห้าปี อยู่กินด้วยกันมาเก้าปี ตอนคุณแม่ป่วยเป็นวัณโรค ผู้เขียนไปนอนเฝ้าดูแลท่านในโรงพยาบาล แต่สามีไม่ชอบใจเพราะรังเกียจกลัวว่าจะติดเชื้อวัณโรค และพูดจาไม่ให้ความเคารพต่อคุณพ่อคุณแม่ จึงทะเลาะกันและตัดสินใจหย่าขาดจากเขา แล้วไปดูแลคุณแม่อย่างใกล้ชิดในช่วงเวลาสุดท้าย อีกแปดวันต่อมาคุณแม่ก็เสียชีวิต
หลังงานศพของคุณแม่ ผู้เขียนสมัครไปทำงานที่ประเทศสิงคโปร์ มีหน้าที่ทำอาหารและเลี้ยงเด็กในบ้านของนายจ้าง งานหนักและเหนื่อยมากแต่เงินเดือนน้อย ทำอยู่สองปีจึงกลับมาเมืองไทย แล้วหางานทำที่กรุงเทพเป็นพนักงานทำผมในร้านเสริมสวย ครูไม่ใหญ่หยอกว่าอาชีพนี้ถือว่ามีบุญ เพราะปกติคนไม่ยอมให้ใครจับหัว แต่นี่เขายอมและยังขอร้องพร้อมจ่ายเงินให้ด้วย ทำอยู่ประมาณหนึ่งปีก็มีคนมาชวนผู้เขียนและเพื่อนในร้านไปทำงานร้านอาหารที่ประเทศเบลเยียม และวันที่ 10 มกราคม 2529 ก็ได้เดินทางถึงเบลเยียม
พอลงจากเครื่องบินก็เกิดเรื่องขึ้นทันที คือกระเป๋าเดินทางหาย เสื้อผ้าใหม่หลายชุดที่ซื้อมาจากเมืองไทยรวมมูลค่ากับเงินแล้วไม่ต่ำกว่าสี่หมื่นบาทอันตรธานไปพร้อมกระเป๋าใบนั้น ผู้เขียนขวัญเสียมากเพราะเหลือเสื้อผ้าติดตัวอยู่เพียงชุดเดียว
มีหนุ่มใหญ่ชาวเบลเยียมคนหนึ่งอายุราว 45 ปี เดินกลับมาหาผู้เขียน ดูท่าทางเป็นคนใจดี มาถึงก็สอบถามเรื่องราวที่เกิดขึ้น แล้วรับเป็นธุระติดต่อกับพนักงานของสายการบินทันทีเพื่อตามหากระเป๋าเดินทางให้ และเวลามาก็มักจะให้เงินติดกระเป๋าครั้งละห้าพันถึงหนึ่งหมื่นฟรังก์ แท้จริงแล้วเขาเป็นนักธุรกิจใหญ่ระดับประธานบริษัทก่อสร้างและพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ชั้นนำของเบลเยียม เขามีภรรยาและลูกสาวสองคน แต่ในช่วงที่เจอผู้เขียนนั้นเขาทะเลาะกับภรรยาอย่างรุนแรงถึงขั้นมีการแยกทางกัน
สามเดือนต่อมาก็มีหนุ่มใหญ่ชาวเบลเยียมอีกคนหนึ่ง อายุราวห้าสิบเอ็ดปี แก่กว่าคนแรกหกปี เป็นเจ้าของบริษัทเล็ก ๆ แห่งหนึ่งในย่านนั้น มาทานอาหารและดื่มเหล้าที่ร้าน พร้อมแสดงความสนใจในตัวผู้เขียนออกหน้าออกตาชัดเจน ครูไม่ใหญ่แทรกมุกสอนว่าจะบอกรักเลยก็เร็วไป ต้องรำพึงให้เธอเห็นใจก่อน ถ้าผู้หญิงยังไม่สงสารก็ยังไม่ได้ แล้วลองสันนิษฐานว่าถ้าเป็นประธานบริษัทคนนั้นจะบอกว่ากำลังมีทุกข์หนัก ภรรยาทิ้งไปมีสามีใหม่ แต่พอมาเจอเธอชีวิตก็เหมือนได้เจอแสงสว่างอีกครั้งหนึ่ง แล้วหยอกว่าให้หัวหน้าอาจารย์จำเอาไว้แต่ห้ามเอาไปใช้ คนที่สองนี้มาสัปดาห์ละสองครั้งคือเดือนละแปดครั้ง ส่วนคนแรกมาเดือนละครั้ง จึงถามว่าหนึ่งต่อแปดใครจะชนะใจ
พอคบกันมาระยะหนึ่งคนที่สองก็ขอแต่งงาน ผู้เขียนเห็นว่าเขามีความจริงใจและพอที่จะเป็นผู้นำของครอบครัวที่ดีได้ จึงคิดจะแต่งงานกับเขา อีกทั้งผู้เขียนและเพื่อนหญิงที่ทำงานด้วยกันก็อยากหนีออกมาจากร้านอาหารที่งานหนักเกินไปเต็มที จึงขอให้เขาช่วย และเขาก็จัดการให้สำเร็จได้จริง ส่วนหนุ่มใหญ่ใจดีคนแรกที่มาเดือนละครั้งก็ยังมาหาที่ร้านตามปกติ พอทราบว่าผู้เขียนออกจากร้านไปแล้ว เขาก็พยายามเสาะหาจนพบที่อพาร์ตเมนต์ที่ผู้เขียนเช่าอยู่กับเพื่อนในอีกเมืองหนึ่ง
เมื่อสองคนเจอกัน ผู้เขียนบอกเขาว่าได้เจอคนที่คิดว่าจะแต่งงานด้วยแล้ว โดยพูดเป็นกลาง ๆ แต่คนที่ได้ฟังคือหนุ่มใหญ่คนแรก ทันทีที่พูดจบ สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น คือเขาคุกเข่าลงกราบและกอดขาผู้เขียนไว้ แล้วร้องไห้คร่ำครวญพร่ำบอกว่า I love you ผมรักคุณมาก อย่าให้ผมต้องสูญเสียคุณไป ผมขอช่วยคุณอีกสักครั้งเถอะ คุณต้องการอะไร คุณอยากกลับเมืองไทยไม่ใช่หรือ คุณมีลูกเล็ก ๆ มีพ่อแก่ ๆ คอยอยู่ที่นั่น ให้ผมช่วยเถอะ ผมอยากทำทุกอย่างให้คุณ
ผู้เขียนนิ่งฟังแล้วคิดในใจว่าผู้ชายคนนี้เข้าใจความต้องการของเรา จึงบอกว่าอยากกลับเมืองไทยมากแต่ยังกลับไม่ได้เพราะเก็บเงินไม่มากพออย่างที่ตั้งใจไว้ เขาถามว่าต้องการเงินเท่าไรจึงจะกลับได้ ผู้เขียนตอบไปอย่างไม่มั่นใจว่าหนึ่งล้าน เขาไม่เปลี่ยนสีหน้าและถามต่อว่าถ้าได้เงินหนึ่งล้านแล้วจะเอาไปทำอะไร ผู้เขียนตอบว่าเอาไปปลูกบ้านและเปิดร้านขายของ เขาจึงควักเงินออกมาสองปึกใหญ่ ปึกละห้าแสนฟรังก์ วางใส่มือทันที แล้วจัดแจงจองตั๋วเครื่องบินเที่ยวเร่งด่วนที่สุดที่หาได้ อีกสามวันต่อมาก็ส่งกลับเมืองไทย โดยไม่ได้เรียกร้องหรือมีข้อผูกมัดใด ๆ นอกจากคำพูดว่าสักวันหนึ่งหากผมมีอิสระแล้วผมจะไปหาคุณ ซึ่งตอนนั้นเขายังไม่ได้หย่ากับภรรยา เพียงแต่แยกทางกัน
ขณะที่เครื่องบินอยู่เหนือน่านฟ้ายุโรป ผู้เขียนรู้สึกมึนงงสับสนกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นเหมือนหักหันในชีวิต ไม่รู้จะอธิบายให้หนุ่มใหญ่ที่มาขอแต่งงานเข้าใจได้อย่างไรจึงจะไม่เสียใจ จึงตัดใจจากมาโดยไม่ได้กล่าวคำอำลาใด ๆ ความจริงผู้เขียนก็ไม่ได้อยากแต่งงาน เพียงอยากสร้างหลักฐานของตนเองและอยู่ท่ามกลางญาติพี่น้องที่เมืองไทยมากกว่า หลังกลับเมืองไทยก็ซื้อที่ดินและปลูกบ้านเสร็จภายในต้นปี 2530 แล้วหันมาทำธุรกิจซื้อขายที่ดิน เดือนสิงหาคมปีเดียวกันหนุ่มใหญ่ใจดีก็เดินทางมาเยี่ยมที่เมืองไทยเป็นครั้งแรก อยู่ได้หนึ่งสัปดาห์ก็กลับ ปีถัดมาเขาขยายกิจการไปลงทุนที่สหรัฐอเมริกา แล้วให้เลขาดำเนินการรับรองวีซ่าและจองตั๋วให้ผู้เขียนไปอเมริกาด้วย ไปเที่ยวเดือนเศษแต่ยังไม่มีพันธสัญญาว่าจะแต่งงานเพราะเขายังไม่ได้หย่าตามกฎหมาย ต่อมาปี 2532 เขาหย่าเรียบร้อยแล้วพาไปเที่ยวอเมริกาอีกครั้ง กลับมาก็พาไปดูคฤหาสน์หลังใหญ่บนพื้นที่ 24 ไร่ ไม่ห่างจากเมืองหลวงของเบลเยียม แล้วเปรยว่าบ้านนี้ยังไม่มีใครดูแล บ้านหลังใหญ่ขนาดนี้ผมไม่ได้สร้างไว้เพื่ออยู่คนเดียว
ปี 2535 เขาบินมาจดทะเบียนสมรสกับผู้เขียนที่เมืองไทย แล้วพากลับไปอยู่คฤหาสน์ 24 ไร่หลังนั้น ผู้เขียนกลับมาเยี่ยมลูกทั้งสามคนที่เมืองไทยปีละสองครั้ง ในปี 2536 กลับมาคลอดลูกสาวที่โรงพยาบาลจังหวัดอุดรธานี เมื่อลูกสาวแข็งแรงดีก็กลับเบลเยียม ปลายปีเดียวกันสามีล้มป่วยด้วยโรคเส้นเลือดในหัวใจตีบต้องเข้ารับการผ่าตัด และในปีนั้นเองคฤหาสน์ก็ถูกปล้น สูญเสียเงินในตู้เซฟไป 13 ล้านบาท
ช่วงนั้นเหตุการณ์ร้ายประดังถาโถมเข้ามามากมาย ทั้งสุขภาพของสามีและวิกฤตเศรษฐกิจที่ส่งผลให้บริษัทขาดทุนและเป็นหนี้ สามีจึงตัดสินใจปล่อยงานให้ผู้บริหารระดับรองเข้ามาบริหารกิจการแทน ส่วนตัวเขาขายสมบัติที่สะสมไว้นำมาใช้หนี้ทางธุรกิจ แล้วปลีกตัวมาอยู่ที่เมืองไทยกับผู้เขียนอย่างเงียบ ๆ สุขภาพไม่แข็งแรงเลย ในที่สุดก็มาเสียชีวิตเมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน 2540 ข้าง ๆ ตัวผู้เขียนและลูกสาวของเขา
ประมาณปี 2546 เมื่อลูกสาวอายุสิบขวบ ผู้เขียนจึงทำเรื่องขอไปอยู่ที่ประเทศเบลเยียม ซื้อบ้านธรรมดาหลังหนึ่งอยู่กับลูกสาวสองคน การกลับมาอยู่เบลเยียมครั้งนี้ทำให้ได้มารู้จักหมู่คณะที่วัดพุทธในเบลเยียมเมื่อปลายปี 2547 ได้มาร่วมสร้างบารมีอย่างเต็มกำลัง ทำบุญใหญ่ทุกบุญที่คุณครูไม่ใหญ่แนะนำให้ทำ ได้มาร่วมงานบุญกฐินที่วัดพระธรรมกายในปี 2548 ทั้งได้ทำบุญจักรแก้ว บุญเสาแก้วหนึ่งต้น สร้างพระธรรมกายประจำตัวทั้งของตัวเองและครอบครัว และถวายหลวงปู่ หลวงพ่อ คุณยาย รวมหกสิบแปดองค์ ปัจจุบันผู้เขียนและลูกสาวตั้งจิตปรารถนาจะสร้างบารมีติดตามหลวงปู่ หลวงพ่อ คุณยายไปทุกภพทุกชาติจนกว่าจะถึงที่สุดแห่งธรรม
อ่านคำถามว่าบุพกรรมใดทำให้คุณพ่อป่วยเป็นโรคถุงน้ำดีอักเสบ ขณะนี้ท่านอยู่ที่ภพภูมิใด ได้รับบุญที่ลูกอุทิศไปให้หรือไม่อย่างไร บุพกรรมใดทำให้คุณแม่ป่วยเป็นวัณโรค ขณะนี้ท่านอยู่ภพภูมิใดและมีความเป็นอยู่อย่างไร ได้รับบุญที่อุทิศไปให้หรือไม่ และเรื่องที่ลูกต้องถูกคลุมถุงชนแต่งงานแล้วต้องหย่านั้น จะเป็นเพราะกรรมกาเมสุมิจฉาจารของลูกหรือเปล่า
อ่านคำถามต่อว่าตอนแรกลูกคิดจะแต่งงานกับชายชาวเบลเยียมอีกคนที่ฐานะไม่ได้ร่ำรวย แต่เพราะบุพกรรมใดที่ทำให้กลับมาได้สามีฐานะดีคนนี้แบบไม่เคยคาดคิด เป็นเพราะมีกรรมใดมาลิขิตชีวิตให้คู่กันไว้หรือเปล่า สามีสร้างบุพกรรมอะไรไว้จึงมีฐานะร่ำรวย แต่ต่อมาถูกปล้นคฤหาสน์ในช่วงกำลังป่วยและต้องสูญเสียธุรกิจจนต้องขายสมบัตินำมาใช้หนี้ ทำไมกรรมยังส่งผลในเวลาใกล้เคียงกับการเสียชีวิตของเขา บุพกรรมใดทำให้สามีป่วยหนักด้วยโรคเส้นเลือดในหัวใจตีบจนต้องผ่าตัด สามีตายแล้วไปไหน คตินิมิตก่อนตายเป็นอย่างไร เขารู้สึกอย่างไรกับลูกและลูกสาวที่อยู่ข้าง ๆ ตอนสิ้นใจ ได้รับบุญที่อุทิศไปให้หรือไม่ ลูกมีบุญอะไรจึงได้เงินหนึ่งล้านจากสามีอย่างง่าย ๆ เพื่อกลับมาเมืองไทย กรรมใดทำให้กระเป๋าเดินทางหายไป แต่ในโชคร้ายก็มีโชคดีคือได้พบกับสามีคนปัจจุบันที่มาช่วยเหลือ ลูกตั้งใจจะช่วยงานของหมู่คณะที่ประเทศเบลเยียมอย่างเต็มที่แต่ยังมีปัญหาเรื่องกฎหมาย ควรทำอย่างไร และสามี ตัวลูก กับลูกสาวคนเล็กเคยสร้างบารมีกับหมู่คณะมาอย่างไร ในชาติของพระราชาที่ออกบวชในพุทธันดรที่ผ่านมา เราทั้งสามคนอยู่ในหมู่คณะหรือไม่
เฉลยว่าคุณพ่อมีอาหารทิพย์และเสื้อผ้าทิพย์ อาศัยอยู่ในหมู่บ้านภุมเทวาแห่งหนึ่ง ด้วยบุญที่ทำไว้ในพระพุทธศาสนา และได้รับบุญที่อุทิศไปให้แล้ว ยิ่งทำให้ท่านมีสภาพที่ดีขึ้นในทุกด้าน ส่วนที่คุณแม่ป่วยเป็นวัณโรค เพราะกรรมในอดีตและปัจจุบันที่เวลาเลี้ยงสัตว์ไว้ในคอก มักจะขังไว้ในคอกที่ไม่สะอาดจนสัตว์รู้สึกทรมาน ร่วมกับกรรมฆ่าสัตว์ทำอาหาร อีกทั้งใช้แรงงานสัตว์มากเกินไป วิบากกรรมนี้จึงมาส่งผล ตายแล้วท่านก็ไปเป็นภุมเทวาชั้นดีในหมู่บ้านภุมเทวาเดียวกันกับคุณพ่อ มีบ้านคนละหลังใกล้กัน ด้วยบุญที่ทำไว้ในพระพุทธศาสนาเหมือนพ่อ และได้รับบุญที่อุทิศไปให้แล้วก็ยิ่งมีทิพยสมบัติเพิ่มขึ้น
เฉลยว่าที่ลูกต้องถูกคลุมถุงชนแต่งงานและต้องหย่าจากสามีคนแรก ด้วยสาเหตุที่เขาไม่เคารพคุณพ่อคุณแม่ของลูก ไม่ใช่เพราะการนอกใจ จึงไม่ใช่เกิดจากกรรมกาเมสุมิจฉาจารของลูกโดยตรง แต่เป็นเพราะคุณธรรมของลูกและสามีไม่เสมอกันในปัจจุบัน ส่วนการถูกคลุมถุงชนแต่งงานในชาตินี้ ก็เป็นผังในอดีตของลูกที่เคยคลุมถุงชนลูกหลานในสมัยที่เกิดในสังคมเกษตรกรรม วิบากกรรมนี้จึงมาส่งผล และที่ตอนแรกคิดจะแต่งงานกับชาวเบลเยียมคนหนึ่งที่ฐานะไม่ดี แต่ต่อมากลับมาแต่งงานกับอีกคนที่มีฐานะดีแบบไม่เคยคิดมาก่อน เพราะในอดีตลูกเคยสร้างบุญร่วมกันกับสามีคนปัจจุบันที่มีฐานะดี บุญนี้จึงบันดาลให้มาอยู่ร่วมกันอีกในปัจจุบัน ส่วนคนแรกที่คิดจะแต่งงานด้วยแต่ไม่ได้แต่งนั้นไม่ได้สร้างบุญร่วมกันมา
เฉลยว่าสามีคนปัจจุบันมีฐานะร่ำรวยเพราะเคยทำบุญใหญ่และมีความปลื้มปีติยินดีทั้งก่อนทำและกำลังทำ บุญนี้จึงส่งผลให้ร่ำรวย แต่ต่อมาได้เสียดายในภายหลัง แถมยังขอคืนบางส่วนมาด้วย วิบากกรรมนี้จึงทำให้สูญเสียธุรกิจ คือบุญตรงนั้นขาดไปจึงไม่สามารถรองรับสมบัติได้ จนต้องขายสมบัตินำมาใช้หนี้ในภายหลัง และที่กรรมมาส่งผลตอนใกล้เสียชีวิต เพราะความเสียดายในบุญที่ทำไปแล้วมาส่งผลในช่วงท้ายของชีวิตซึ่งใกล้หมดอายุขัย ร่วมกับการทำธุรกิจบางอย่างที่ซิกแซกไม่ตรงไปตรงมาในชาตินี้ มาร่วมส่งผลในช่วงท้ายชีวิตด้วย
เฉลยว่าสามีป่วยด้วยโรคเส้นเลือดในหัวใจตีบจนต้องผ่าตัด เพราะเคยเป็นนายช่างใหญ่คุมการก่อสร้างเมือง หลายครั้งต้องเร่งการก่อสร้างจึงเร่งแรงงานจนเกินไป ทำให้คนเหล่านั้นเหนื่อยมาก วิบากกรรมเหล่านี้มารวมส่งผล ก่อนตายเขารู้สึกเป็นห่วงผูกพันกับลูกและลูกสาว รวมทั้งเสียดายทรัพย์สินที่สูญเสียไปในช่วงท้ายของชีวิต จึงทำให้ใจของเขาไม่หมองไม่ใส ตายแล้วจึงไปเป็นภุมเทวา วนเวียนอยู่ที่คฤหาสน์หลังเก่าที่ถูกปล้นและแวะมาหาลูกกับลูกสาว ไปอยู่สองแห่งอย่างนี้ ได้รับบุญที่อุทิศไปให้แล้วก็ดีขึ้นกว่าเดิม ถ้าทำบุญอุทิศเพิ่มให้อีกเขาก็จะไปอยู่ในภพภูมิที่สูงขึ้น
เฉลยว่าที่ลูกได้เงินหนึ่งล้านฟรังก์จากสามีคนปัจจุบันอย่างง่าย ๆ เพื่อกลับมาเมืองไทย เพราะเป็นผลบุญเก่าที่เคยทำทานไว้ในอดีตมาส่งผล โดยในชาตินั้นตัดใจจ่ายทำบุญอย่างง่าย ๆ เมื่อบุญส่งผลก็จะได้ทรัพย์อย่างง่าย ๆ ครูไม่ใหญ่โยงมาถึงเสาแก้วพันปีหนึ่งพันสามร้อยต้นและมหารัตนวิหารคดว่า ตลอดร้อยก็ดีตลอดพันก็ดี ถ้าทำอย่างง่าย ๆ สมบัติก็จะเกิดอย่างง่าย ๆ ถ้าทำคนเดียวไม่ได้ก็ไปชวนคนอื่นมาทำด้วย ต่างคนต่างก็จะได้รับสมบัติอย่างง่าย ๆ
เฉลยว่ากระเป๋าเดินทางหายไปเพราะกรรมในอดีตที่ลูกเกิดในฐานะยากจน แต่อยากทำทานกับพระ จึงไปแอบสอยมะม่วงในสวนคนอื่นมาทำบุญกับพระ วัตถุทานไม่บริสุทธิ์ วิบากกรรมนี้จึงมาส่งผล แต่โชคร้ายกลับกลายเป็นโชคดี เพราะบุญที่เอาผลไม้นั้นไปถวายพระทำให้มาเจอสามีคนนี้ที่มาช่วยเหลือ ก่อนจะเจอก็ต้องเกิดทุคตะลาภคือกระเป๋าเดินทางหายก่อน และไม่ใช่เพราะบุญนี้เพียงอย่างเดียวที่ทำให้สามีช่วย แต่บุญนี้ไปเชื่อมกับบุญที่เคยทำกับสามีในอดีตชาติ จึงดึงดูดให้มาเจอกันและได้รับความช่วยเหลือจนได้แต่งงานกัน
เฉลยว่าสามีชาวเบลเยียม ตัวลูก และลูกสาวคนเล็ก เคยสร้างบารมีกับหมู่คณะมาแบบกองเสบียง โดยเมื่อพุทธันดรที่ผ่านมาลูกกับลูกสาวได้มาสร้างบารมีกับหมู่คณะ แต่พุทธันดรที่แล้วสามีไม่ได้มาเจอหมู่คณะ ส่วนพุทธันดรก่อน ๆ หลายพุทธันดร สามีเคยมาสร้างบารมีกับหมู่คณะแบบกองเสบียงอย่างเต็มกำลัง แต่ต่อมาไปคบคนพาลและฟังคำยุยงจึงหลุดออกไป ชาตินี้จึงมาเกิดไม่ตรงยุคเดียวกับที่หมู่คณะมาสร้างบารมี ก็เลยไม่เจอกัน เพราะผังที่หลุดไปนั้นทำให้ไม่เจอกัน ชาตินี้มาเจอกันแล้วให้ตั้งใจสร้างบุญทุกบุญให้เต็มที่ และอธิษฐานจิตให้ใจไปติดที่ดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์ จะได้ไม่พลัดพรากกัน ส่วนที่ตั้งใจทำบุญใหญ่ที่เบลเยียมตอนนี้ยังไม่สะดวก ก็ให้ทำเท่าที่ทำไปก่อน
ท่องบทประจำวันว่าสิ่งที่ต้องสั่งสมคือบุญกุศล สิ่งที่ต้องแสวงหาคือพระรัตนตรัยภายใน เป้าหมายชีวิตคือที่สุดแห่งธรรม ที่พักระหว่างทางคือดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์
อ่านรายชื่อเจ้าภาพบูชาธรรม มีการบูชาธรรมคุณยายอาจารย์มหารัตนอุบาสิกา และการบูชาธรรมโดยกัลยาณมิตรครอบครัวหนึ่งในวาระวันคล้ายวันเกิด ครูไม่ใหญ่อนุโมทนาสาธุการให้รวยเร็วรวยแรง รวยล้นฟ้ารวยทุกวันอย่างอัศจรรย์ ให้รวยบุญรวยบารมีเข้าถึงพระธรรมกายกันทุกคน และขอแบ่งบุญนี้ให้นักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาทุกโรงทุกคน
ท่องคำขวัญปิดรายการว่าพุทธบุตรต้องเป็นหนึ่งเดียวกันเหมือนดวงตะวันที่มีดวงเดียว พุทธบริษัทสี่ต้องเป็นหนึ่งเดียวกัน เรื่องส่วนตัวให้วางอุเบกขา เรื่องพระศาสนาให้เอาอุเบกขาวาง จิตสดใสเมื่อใจสิ้นระแวงเหมือนดวงจันทร์ส่องแสงในคืนวันเพ็ญ และธรรมกายคือพระในตัวคุณที่คุณสามารถเข้าถึงได้ด้วยการทำใจหยุดนิ่ง แล้วย้ำว่าต้องตอกย้ำซ้ำเดิมให้เข้าร่องปากให้ขึ้นใจ ก่อนชวนนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาทั่วโลกตั้งใจสวดสรรเสริญคุณของพระรัตนตรัยพร้อมเพรียงกัน