หมู่เกาะโซโลมอน

พูดถึงการขยายจานดาวธรรมไปถึงหมู่เกาะโซโลมอน ซึ่งอยู่ในทวีปโอเชียเนีย ทางตะวันออกเฉียงเหนือของออสเตรเลีย แบ่งการปกครองเป็นเก้าจังหวัดกับหนึ่งเขตเมืองหลวง คนท้องถิ่นแดนนี้เคยเป็นมนุษย์กินคน ล่าหัวมนุษย์เอามาย่อด้วยสมุนไพรทำเป็นเครื่องประดับ มีการรักษาด้วยธาตุและมีเวทมนตร์อย่างแบล็กเมจิก และอยู่ใกล้ปาปัวนิวกินี ใกล้กันจนข้ามเกาะไปกินกันได้

ให้นักเรียนทายว่าแถบนี้มีภาษาท้องถิ่นกี่ภาษา เฉลยว่าแปดร้อยภาษา คุยกันไม่รู้เรื่องก็กินกันเลย แต่ปัจจุบันหันมากินก๋วยเตี๋ยว ข้าวซอย และอาหารไทยจนติดใจแล้วเลิกกินคน ประชากร 94 เปอร์เซ็นต์เป็นเชื้อชาติเมลานีเซียน ผิวสีเข้มผมหยิก อีก 6 เปอร์เซ็นต์เป็นไมโครนีเซีย ปัจจุบันนับถือศาสนาคริสต์ 96 เปอร์เซ็นต์ และความเชื่อดั้งเดิม 4 เปอร์เซ็นต์ เริ่มมีการก่อสร้างถนนหนทาง มีสัญญาณโทรศัพท์และอินเทอร์เน็ต และมีสถานที่พักผ่อนของชาวออสเตรเลียโดยไม่ต้องระแวงเหมือนเมื่อก่อน

ปัจจุบันมีผู้รับชมรายการ DMC จากหมู่เกาะโซโลมอนแล้ว โดยมีช่องนี้ช่องเดียว จานดาวธรรมตั้งอยู่ที่เมืองหลวง ผู้มีบุญที่ติดตั้งจานดาวธรรมดูที่นั่นเคยมีโอกาสมาปฏิบัติธรรมที่สวนพนาวัฒน์ ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าสมาชิกสวนพนาวัฒน์ไปถึงเกาะกินคนแล้ว ไปขยายสมาชิกอยู่ที่ตรงนั้น โดยอาศัยการทำหน้าที่กัลยาณมิตรของกัลยาณมิตรอีกท่านหนึ่ง อย่างนี้เรียกว่าคนเอาได้

ชี้ให้ดูแผนที่ยืนยันว่าเกาะโซโลมอนอยู่ตรงไหน ดูเทพีของเกาะซึ่งเป็นนางงามท้องถิ่นที่แต่งงานแล้วในชุดแต่งตัวดั้งเดิม และบอกว่าคนทั่วโลกยอมเสียเงินข้ามน้ำข้ามทะเลไปเพื่อดูชุดนี้ ถ้าแต่งชุดใหม่กลับไม่มีใครดู แล้วชี้ให้ดูบ้านเดิมของชาวโซโลมอนที่เหมือนรีสอร์ต เชื่อหรือไม่ว่ามหาเศรษฐีระดับโลกชอบบ้านดิบ ๆ อย่างนี้ แต่ข้างในต้องสะดวกสบายและปลอดภัย ห้ามไปปรับปรุงภายนอก ราคาคืนละสี่แสนบาท สองคืนแปดแสน ครูไม่ใหญ่เทียบว่าเท่ากับเสาแก้วพันปีเป็นพันสามร้อยต้น ต้นละร้อยบาท แต่บางคนทำต้นละพัน แล้วชี้ให้ดูเมืองหลวงที่กลายเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่ชาวโลกต้องไปเยือน ทั้งที่อดีตเป็นถิ่นล่าหัวมนุษย์

ชี้ให้ดูตลาดในเมืองหลวงว่าตลาดอย่างนี้มีทุกชาติทั่วโลก เป็นตลาดสากลคือพอไปถึงก็นั่งคุยกันเป็นกันเอง ยืนไม่ได้ ต้องนั่งคุย คุยไปคุยมาก็ซื้อขายกันไป ถามราคามะนาวเป็นกิโล ครูไม่ใหญ่เทียบกับทางเหนือที่เรียกกาดหลวงหรือกาดมั่ว ซึ่งกาดมั่วแปลว่ามีสินค้านานาชนิดมารวมกันอยู่ตรงนั้น แล้วเล่าติดตลกว่าตอนเด็ก ๆ ตัวท่านเองอายที่จะถามราคาของ

ทบทวนว่าเมื่อวานรายการพาเข้าไปสู่ดินแดนอินเดียนแดง วันนี้จะเล่าเรื่องราวของเกาะโซโลมอน และชวนทบทวนเพลงของอินเดียนแดงเพื่อสร้างบรรยากาศก่อน โดยให้จำทำนองไว้เพราะเดี๋ยวจะมีเพลงของอินเดียนแดงที่ทำนองคล้ายกัน ทั้งที่อยู่คนละประเทศคนละทวีป

พาเข้าไปสู่เกาะโซโลมอนซึ่งเป็นดินแดนมนุษย์กินคน บอกว่าเมื่อไม่กินคนก็กินข้าว และไม่ว่าคนรวย คนชั้นกลาง หรือคนจน ก็กินข้าววันละหนึ่งมื้อมาตลอด แล้วเปิดสารคดีให้ดู ชมว่าดินแดนมนุษย์กินคนกลับสวยงาม สังเกตเส้นผมสีสวยที่ถูกแดดและสายลมชายหาด และภาษาที่ใช้เป็นภาษาพื้นเมืองจึงต้องมีคำบรรยายไทยและอังกฤษกำกับ

บอกว่าเริ่มรักมนุษย์กินคนแล้วเพราะเขามีอารมณ์ร่าเริงเบิกบาน มีคุณธรรมน่ารักมาก เขาจะกินเมื่อจำเป็นเท่านั้น เทียบกับอินเดียนแดงที่ใครเจตนาเข้ากระโจมผิดถือว่าถูกในบางกรณี แต่ชาวโซโลมอนไม่ใช่อย่างนั้น ใครเจตนาเข้าที่ผิดจะกินทั้งผู้หญิงทั้งผู้ชาย และชี้ว่าชาวเกาะมีความกตัญญูกตเวทีต่อบิดามารดาสูงมาก ซึ่งเป็นคุณธรรมที่อยู่ในใจของคนผิวดำผมหยิกดวงตาโต

อธิบายว่าที่สังเกตเห็นปากแดงเพราะเคี้ยวหมาก และเขากินข้าวมื้อเดียวคือมื้อเที่ยง เว้นเช้าเว้นเย็นแล้วไปกินเที่ยงวันรุ่งขึ้น ช่วงว่างก็เคี้ยวหมากแก้หิว จากนั้นถามนักเรียนว่าที่นั่นมีกี่ฤดู คำตอบคือสองฤดู โดยเป็นประเทศที่มีฤดูร้อนสิบสองเดือนและฤดูฝนสิบสองเดือน คือวันหนึ่งมีสองฤดู ตอนเช้าฤดูหนึ่ง ตอนบ่ายอีกฤดูหนึ่ง แบ่งกันคนละครึ่งวัน

เล่าว่าโซโลมอนเป็นดินแดนแห่งมนุษย์กินคนมาตั้งแต่อดีต จนยุคล่าอาณานิคมอังกฤษเข้ามาดูแลและเผยแผ่ศาสนา มนุษย์กินคนจึงค่อย ๆ หายไป เดิมกินเฉพาะข้ามเผ่าหรือเมื่อทะเลาะกัน พอมีคนผิวขาวเข้ามาก็กินคนผิวขาว

เล่าว่าในสมัยสงครามโลกครั้งที่สองโซโลมอนเป็นที่หมายปองของคู่สงคราม เพราะเป็นจุดยุทธศาสตร์ระหว่างทางขนส่งสินค้าในมหาสมุทรแปซิฟิก มีทะเลล้อมรอบจึงรบกันได้เพียงทางเรือและทางอากาศ และมีทรัพยากรธรรมชาติอุดมสมบูรณ์จนได้ชื่อว่าไข่มุกแห่งแปซิฟิก ปัจจุบันประชากรผิวดำผมหยิกปากแดงเพราะเคี้ยวหมากเป็นอาจิณ ประชากรราวเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์พูดภาษาพื้นเมืองที่แผลงมาจากภาษาอังกฤษโดยตัดขั้นตอนที่ซับซ้อนออก เช่น พูดว่า go where แทน where do you go และอีกสามสิบเปอร์เซ็นต์พูดภาษาอังกฤษ

บอกว่าปัจจุบันชาวโซโลมอนมีมนุษยสัมพันธ์ดี ชอบใช้แรงงาน คนท้องถิ่นจึงไม่มีอาชีพมั่นคง ชอบชีวิตเรียบง่าย ความมั่นคงทางเศรษฐกิจเกิดจากชาวต่างชาติเข้าไปลงทุน ประชากรอยู่อาศัยตั้งแต่ชายทะเลไปถึงยอดเขา สภาพแวดล้อมมีบรรยากาศดี เงียบสงบทั้งกลางวันและกลางคืน เหมาะกับการนั่งปฏิบัติธรรมอย่างยิ่ง คณะที่ไปเล่าว่าชอบมากเพราะพอค่ำแล้วเงียบสงัด จึงนั่งได้นานและได้ดี

เล่าว่าอาหารหลักคือข้าว เผือก มัน ปกติกินวันละมื้อเดียวแต่ปริมาณมาก ระหว่างวันถ้าหิวก็เคี้ยวหมากแทน ที่กินมื้อเดียวเพราะค่าอาหารแพงมาก หนึ่งจานอย่างต่ำยี่สิบห้าเหรียญโซโลมอน คิดเป็นราวหนึ่งร้อยยี่สิบห้าบาทไทย สองจานก็สองร้อยห้าสิบบาท และเพราะพื้นที่เป็นเกาะจึงเพาะปลูกได้น้อย ผลไม้มีเพียงสี่ชนิด ในนั้นมีกล้วยและมะละกอ

อธิบายว่าที่โซโลมอนน้ำหายาก น้ำบาดาลคุณภาพต่ำ หากไม่ผ่านเครื่องกรองก็ไม่เหมาะจะดื่ม ประชาชนที่ยากจนจึงต้องดื่มน้ำมะพร้าวแทนน้ำเปล่า เพราะมะพร้าวขึ้นเต็มสองข้างทางริมชายหาด ซึ่งเป็นผลงานของชาวอังกฤษที่ปลูกไว้ตั้งแต่หลังสงคราม น้ำมะพร้าวถือว่าคุณภาพสูงเพราะถูกกรองผ่านรากและลำต้นขึ้นไป และตามท้องถนนจะมีหมาก ใบพลู ปูนขาว วางขายมาก

เล่าว่ากลางคืนซุปเปอร์มาร์เก็ตของเขาคือการจุดเทียนหน้าบ้านขายหมากกันทุกบ้าน เหมือนเมืองไทยห้าสิบหกสิบปีก่อน วันเสาร์อาทิตย์เขาหยุดไปโบสถ์ เพราะชาวอังกฤษและมิชชันนารีเข้าไปเผยแผ่คำสอน ที่นั่นยังไม่มีวัดแต่กำลังจะมี ชาวโซโลมอนเข้าใจว่าถ้าทำบาปแล้วรอไปสารภาพบาปวันอาทิตย์ก็หมดบาปและวันจันทร์เริ่มทำใหม่ได้ ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าคงยังไม่ได้บอกให้ครบ เพราะการสารภาพบาปคือการตั้งใจกลับเนื้อกลับตัว ต้องมีหิริโอตตัปปะ ละอายและกลัวผลของบาป และเมื่อล้างบาปแล้วบาปไม่ได้หมดไป ยังอยู่ที่เดิม ต้องมาถ่วงขึ้นอีกทีด้วยการทำบุญ

บอกชื่อเครื่องดนตรีของชาวโซโลมอนคือยูคูเลเล่ และเครื่องเป่าที่เรียกว่าแพนฟลูต จากนั้นถามถึงสัตว์ที่ชาวเกาะนับถือมาก คือปลาฉลามในน้ำทะเลและจระเข้ในน้ำจืด ถึงขั้นเอารูปสัตว์สองชนิดนี้ไว้ในธนบัตรของโซโลมอน ถ้าธนบัตรใบใดไม่มีจระเข้และปลาฉลามจะใช้ไม่ได้

เล่าว่าชาวโซโลมอนรักพวกพ้องและกลุ่มมาก ถูกปลูกฝังความกตัญญูต่อบรรพบุรุษ ถือว่าเป็นหน้าที่ของลูกที่พ่อแม่แก่เฒ่าแล้วต้องดูแล บางประเทศต้องออกกฎหมายบังคับทั้งจำทั้งปรับ แต่ที่นี่ไม่ปรับไม่จำแต่จับกิน เมื่อบรรพบุรุษตายแล้วต้องบูชา นำไปฝังในที่ไกลบ้านเพื่อให้ลูกหลานได้บูชา เพราะเชื่อว่าทำให้ตัวเองมีพลังและโชคดี รบชนะศัตรูได้ และใครแต่งงานแล้วห้ามนอกใจเด็ดขาด ถ้าปันใจจะถูกจับฆ่ากินทันทีทั้งชายและหญิง

เล่าว่าปัจจุบันชาวโซโลมอนท้องถิ่นมีโอกาสได้ดู DMC จากการที่คนไทยไปทำงานที่นั่น ทำให้เกิดความตื่นตัวเรื่องกฎแห่งกรรมและปรโลกในหมู่ชาวโซโลมอนอย่างมาก เขาตื่นเต้นว่ามีการฝันในฝันที่บอกได้ว่าบรรพบุรุษตายแล้วไปไหน ตอนนี้ชาวโซโลมอนเริ่มหัดนั่งสมาธิและพบความสุขที่ไม่เคยเจอมาก่อน แล้วทิ้งท้ายไว้ว่าเขากินใคร กินเมื่อไร กินอย่างไร กินกับอะไร กินเพื่ออะไร ให้ติดตามตอนต่อไป

เล่าต่อว่าเวลามีน้องใหม่ก็ตั้งวงกัน รุ่นพี่จะถ่ายทอดวิชาให้รุ่นน้องที่เป็นนักเรียนใหม่ ทั้งเรื่องการทำลายซากศพซึ่งพวกเขาถือว่าเป็นหน้าที่ที่ยิ่งใหญ่ สมัยนั้นยังไม่มีเตาก็ย่างกันแถวนั้น ไปตลาดซื้อเนื้อมาย่างกินกับเหล้า กินไปคุยไปแต่เนื้อไม่หมดสักที และยังอร่อยด้วย จากนั้นเข้าเรื่องเผ่ากินคนที่ลดจำนวนลงไปมากแต่ก็ยังไม่หมด ยังมีอยู่ในหุบเขาที่ทางการไปไม่ถึง โดยมีชาวโซโลมอนที่มีชีวิตอยู่ในปัจจุบันให้ข้อมูลมา ซึ่งยืนยันว่าผมสีทองของเขาไม่ได้ย้อม เป็นของแท้ด้วยสายลมและแสงแดดและเผ่าพันธุ์มนุษย์กินคน

ก่อนที่คนผิวขาวจะเข้ามาในเกาะนี้ ประชาชนมีวิถีชีวิตเรียบง่ายแบบนักรบ จะไม่ตั้งถิ่นฐานถาวรที่ใดที่หนึ่ง คล้ายอินเดียนแดงหรือชาวอเมริกันพื้นเมืองที่เคลื่อนย้ายตามฝูงสัตว์เพื่อหาทุ่งหญ้า แต่คนละวัตถุประสงค์กัน เพราะที่นี่เคลื่อนย้ายเพราะกลัวจะถูกฆ่า ไม่มีความไว้ใจต่อกันเลย จึงย้ายไปตามที่ต่าง ๆ เพื่อความปลอดภัยจากเผ่าอื่น

สงครามและการกินเนื้อคนจึงเป็นเรื่องธรรมดาในชีวิตประจำวันของที่นั่นในยุคนั้น เป็นเรื่องธรรมดาของชายหญิงหรือแม้แต่เด็กที่จะกินคนที่ตายแล้ว นักรบที่มีชื่อเสียงเลื่องลือและไปรบชนะมาจะได้รับการยกย่องเป็นหัวหน้าเผ่า แต่ละเผ่ามีสมาชิกอย่างน้อยห้าสิบคนขึ้นไป ผู้นำมีหน้าที่ต่อสู้ปกป้องเผ่าตนเองจากเผ่าอื่น บางครั้งก็มีการตั้งรางวัลให้แต่ละเผ่ามาสู้กัน ฝ่ายชนะจะได้รางวัลและนำผู้ที่ถูกฆ่ากลับไปกินได้ ครูไม่ใหญ่บอกว่าชาวโซโลมอนเล่าไปยิ้มไป ปากแดง ตาแดง ผมสีทองหยิก และยังชวนให้ไปอยู่กับเขาด้วย

ตอบคำถามว่ากินใคร ข้อแรกคือกินคนแปลกหน้าของเผ่า โดยเฉพาะคนขาว เพราะมนุษย์กินคนเห็นว่าคนขาวมีสีผิวต่างจากตัวเองจึงนึกว่าคนขาวไม่ใช่คน เป็นเทพเทวาชั้นบนจุติลงมา จึงกินได้เหมือนสัตว์อื่น ๆ ข้อสองคือกินศัตรูที่ถูกฆ่าตาย บางเผ่าถือว่าเป็นการสืบทอดพลังจากศัตรูด้วย บางทีก็กักเก็บไว้เป็นทาสแล้วทยอยกิน

ตอบคำถามว่ากินเมื่อไหร่ มีทั้งเทศกาลประจำหมู่บ้าน เทศกาลประจำปีกินมนุษย์ สัปดาห์การกินมนุษย์ กินก่อนจะออกรบ อยากกินก็กิน และกินทุกวันทุกเวลา ส่วนกินอย่างไรก็มีทั้งกินสด กินย่าง เผา กินต้ม หรือปรุงเป็นอาหารชนิดต่าง ๆ และคำถามว่ากินกับอะไร คนทั่วไปกินปลากับข้าว กินเนื้อกับมันฝรั่ง แต่มนุษย์กินคนนั้นกินคนกับเผือกและมันแก้ว ซึ่งเป็นพืชที่ดาษดื่นที่นั่น

ตอบคำถามว่ากินเพราะอะไร มีทั้งเพราะหิว เพิ่มพลัง เป็นอาหารหลัก อาหารเสริม อาหารวิตามิน บางเผ่ากินเพราะเป็นการแก้ปัญหาข้อพิพาท บางคนกินเพราะความโกรธอาฆาตแค้นส่วนตัวเพื่อความสะใจให้แค้นคลาย บางทีกินเพื่อเรียกน้ำย่อยเจริญอาหาร และการกินคนยังแสดงถึงอำนาจและความยิ่งใหญ่ ถ้าสามีภรรยาคู่ใดนอกใจกันแล้วจับได้ ไม่ว่าหญิงหรือชายจะถูกลงโทษด้วยการฆ่าให้ตายเพื่อเป็นแบบอย่างแก่คนรุ่นหลัง แล้วเอามาเป็นอาหารกินกับเผือกและมันแก้ว บางเผ่าถือว่าเป็นยากินแล้วอายุยืน ที่น่าแปลกคือมนุษย์กินคนรุ่นปู่ของชาวโซโลมอนยุคปัจจุบันมีอายุยืนถึงร้อยกว่าปี บางคนสูงถึงสองร้อยห้าสิบเซนติเมตรหรือสองเมตรครึ่ง นิ้วมือนิ้วเดียวเท่ากับนิ้วของคนปัจจุบันสามนิ้วซ้อนกัน ใหญ่เท่ากล้วยหอม

ขออนุญาตนำชื่อและภาพของเจ้าของเรื่องมาเผยแพร่ เขาชื่อคุณทอมมี่ ที่ชื่อเป็นฝรั่งเพราะชาวอังกฤษเข้าไปปกครองตรงนั้น ชื่อเสียงจึงเปลี่ยนไป ปัจจุบันอายุ 43 ปี คราวนี้ส่งเทปมาพร้อมภาพการนั่งสมาธิ นั่งกันในบ้านเพราะไม่ได้เอากล้องไปถ่ายข้างนอก ครูไม่ใหญ่บอกว่าอยากเห็นภาพการนั่งสมาธิที่โซโลมอนในเวลาเดียวกับที่สวนพนาวัฒน์ เพื่อจะได้เทียบระหว่างมนุษย์กินคนกับมนุษย์ที่ไม่ได้กินคน ว่าใครจะนั่งเห็นตะวันในกลางกายก่อนกัน

คุณทอมมี่เล่าว่าเคยกินคนมาตั้งแต่อายุสามสี่ขวบ จริง ๆ อาจกินก่อนหน้านั้นแต่ตอนสามสี่ขวบเพิ่งจำความได้ เพราะพ่อแม่ย่างให้กินโดยไม่ได้บอกว่าเป็นเนื้ออะไร แล้วเพิ่งมาบอกทีหลัง บอกว่ารสชาติหวานและนุ่มดี แต่ก็ไม่ได้แปลกเพราะเขากินกันอย่างนี้ทั้งเผ่า พอโตขึ้นบางทีก็เคยฆ่าแล้วมากิน เพราะตอนนั้นที่นั่นยังไม่มีกฎหมายห้ามฆ่าคน แต่จากการที่ได้มารู้จักกับเพื่อนคนไทยที่มาที่นั่นซึ่งมีอัธยาศัยดีมีน้ำใจ และได้ดู DMC ตอนนี้ผมและเพื่อนในเผ่าก็กินไม่ลงแล้ว

มีชาวโซโลมอนอีกท่านหนึ่งชื่อแซม ซึ่งไม่เคยกินคน พอได้ยินครูไม่ใหญ่พูดถึงชาวโซโลมอนเมื่อคืนก็โดดเข้าไปกอดด้วยความดีใจ และบอกว่ารู้สึกมีความสุขที่ท่านทำให้ชาวโลกได้รู้จักประวัติของพวกเรา พูดภาษาไทยว่าอนุโมทนาบุญ สาธุ เป็นชาวโซโลมอนคนแรกของเกาะที่พูดภาษาไทยคำนี้ได้ และบอกว่าทึ่งที่ทราบว่าครูไม่ใหญ่สามารถฝันในฝันบอกได้ว่าบรรพบุรุษของพวกเราตายแล้วไปไหน ตอนนี้ผมหัดนั่งสมาธิและอยากฝันเป็นอย่างครูไม่ใหญ่ด้วย