ep081 ผังเวลา 51 ช่วง
หมู่เกาะโซโลมอน (116) คุณยายอาจารย์จันทร์ ขนนกยูง (93) แต่งตัวด้วยรอยยิ้ม (64) พญาโปริสาท (62) สุตโสม (48) เบน ฟรานซ์ (45) ฉันจะเป็นแสงสว่างให้กับเธอ (36) อาชีพครู (30) ตะวันออกกลางกาย (28) กรรมดื่มสุรา (21) มหานรกขุมห้า (21) มหาปูชนียาจารย์ (19) กองเสบียงตามอารมณ์ (18) โทษของน้ำเมา (18) Buddha Hall (17) ต้อหินหายได้ด้วยคุณยาย (16) รักษาสัจจะ (12) กรรมปาณาติบาต (11) ธรรมทาน (11) คุณแซม (10) วันคล้ายวันเกิดคุณยายอาจารย์ 2549 (10) สตารหคาถา (10) ชาวโซโลมอนคนแรกขอเป็นชาวพุทธ (9) รื้อผังจน (8) วันวาเลนไทน์ (8) กรรมกาเมเจ้าชู้ (7) กองทุนบูชาข้าวพระ (7) ครูสอนศีลธรรม (7) อดีตมนุษย์กินคน (7) จุดประทีป (6) ความสุขที่แท้จริง (4) ชัยภูมิ (4) ตัดความตระหนี่ (4) สื่อลามก (4) เบื่อการครองเรือน (4) กรรมขังสัตว์ (3) ค้ำประกันใช้หนี้แทน (3) งานสลายร่างคุณยายอาจารย์ (3) ตกบันได (3) ต้อหิน (3) นิมนต์ครูไม่ใหญ่ไปโซโลมอน (3) ปลุกวิญญาณครู (3) ภาษาพิจิน (3) จิตนิวรณ์ (2) ยกหนี้ให้ (2) ลมบ้าหมู (2) ลีล่า (2) สร้างองค์พระธรรมกายประจำตัว (2) เนื้องอกในมดลูก (2) ไฮโล (2) กู้เงินมาทำบุญ (1) ครูบาอาจารย์คือพระอนาคามีในโรงเรียน (1) ทบทวนยาวหรือสั้น (1) นกเงือก (1) บ้าน วัด โรงเรียน ร่วมมือ (1) ฝูงวัวเหยียบ (1) พูดให้เขาเอียนดีกว่าติเตียนให้เขาอัด (1) ยมทูต (1) สร้างบุญดีกว่าสร้างศาล (1) อาณาจักรแห่งใจไม่มีตะวันตก (1) เนื้อสิบชนิดที่กษัตริย์ไม่พึงเสวย (1) เป้าหมายของสมาธิ (1) แปลรายการเป็นภาษาต่าง ๆ (1) ไม่รู้ศักยภาพตัวเอง (1)
เปิดรายการด้วยคาถาสำเร็จ คำขวัญว่าแม้มืดตื้อมืดมิดก็มีสิทธิ์เข้าถึงธรรม ท่องเนื้อนาบุญสี่แห่ง คือมหาธรรมกายเจดีย์ พระมหาจุฬามณี พระในบ้าน และพระในตัว แล้วปิดด้วยคำขวัญว่าเมื่อเราสว่าง โลกก็สว่างด้วย
ทบทวนการบ้าน 10 ข้อ ตั้งแต่เอาบุญไปฝากคนที่บ้าน จดบันทึกผลการปฏิบัติธรรม นึกถึงบุญก่อนนอน หลับและตื่นในอู่ทะเลบุญ รวมใจกับองค์พระหนึ่งนาทีหลังตื่น ทำความรู้สึกว่าตัวเราอยู่ในองค์พระ หยุดใจทุกชั่วโมง นึกถึงองค์พระในทุกกิจกรรม และสร้างบรรยากาศด้วยรอยยิ้มและระวังวาจา
วันนี้เป็นวันที่ 108 นับจากวันออกพรรษา เหลืออีก 159 วันจะเข้าพรรษา และผ่านปีใหม่มา 33 วัน แล้วทบทวนว่าเราเกิดมาทำไม พระนิพพานอยู่ที่ไหน เริ่มที่ศูนย์กลางกายฐานที่เจ็ดด้วยการทำใจหยุดนิ่ง ใครทำไม่ได้คือคนที่ไม่ได้ทำ นักเรียนใหม่ต้องศึกษาไว้เพื่อดำเนินชีวิตไม่ผิดพลาด เพราะอบาย ทุคติ วินิบาต นรก รองรับอยู่
ครูไม่ใหญ่บอกว่าวันนี้มีกรณีศึกษาที่เมื่อวานไม่ได้เล่า เรื่องต้อหินหายได้ด้วยคุณยายอาจารย์ และเรื่องพญาโปริสาทตอนที่สิบห้า มีเสียงสะท้อนมาสองแบบ แบบหนึ่งอยากให้ทบทวนยาวเพราะนักเรียนใหม่มาทีหลัง อีกแบบอยากให้ทบทวนสั้นแล้วเพิ่มเนื้อหา จึงแบ่งครึ่งให้ทั้งสองกลุ่ม และวันนี้มีเรื่องมนุษย์กินคนที่หมู่เกาะโซโลมอน ซึ่งเป็นอดีตไปแล้วเพราะมีสิ่งที่ดีกว่ามาแทนที่
ชวนแต่งเนื้อแต่งตัวให้เสร็จด้วยรอยยิ้ม ช่วงราว 447-717 วินาทีบรรทัดถอดเสียงเป็นข้อความหลุดซ้ำ ๆ ไม่ใช่เนื้อหา จากนั้นเปรียบว่าคนไม่ยิ้มเหมือนใส่สูทนุ่งผ้าขาวม้า สวมรองเท้าแตะ หรือเขียนคิ้วข้างเดียวออกไปทำงาน จึงต้องให้รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าทั้งในบ้านและนอกบ้าน
พรุ่งนี้วันศุกร์ที่ 3 กุมภาพันธ์ เป็นวันมหาปูชนียาจารย์ ตรงกับวันมรณภาพของหลวงปู่วัดปากน้ำ วันคล้ายวันเกิดและวันสลายร่างของคุณยายอาจารย์ รวมสามท่านในวันเดียว พร้อมพิธีบูชาข้าวพระอาทิตย์ต้นเดือน ชวนใครสะดวกให้มา แม้เป็นวันทำงานก็บอกเจ้านายหรือเขียนโน้ตไว้ (ครูไม่ใหญ่พูดติดตลกว่าไม่ได้ชี้โพรงให้กระรอก) ช่วงกลางเสียงถอดเพี้ยน จากนั้นประกาศกองบุญบูชาข้าวพระทุกอาทิตย์ต้นเดือนตลอดชีวิต ว่าเป็นบุญที่มีอานิสงส์มาก อธิษฐานอะไรสำเร็จง่าย สมัครได้ที่สภาธรรมกายสากล
ครูไม่ใหญ่เล่าว่ารายการเริ่มจากทำเล่น ๆ ฟังกันเอง แล้วมีคนขอฟังทางโทรศัพท์ ทางอินเทอร์เน็ต และขอดูทางจาน จึงตกลงกันว่าที่นี่เป็นโรงเรียนอนุบาลโดยสมมุติ มีเพลง มีภาพ มีพูด ไม่ใช่การเทศน์ตามธรรมเนียมในวัดซึ่งควรรักษาไว้ นักเรียนมีทุกเพศทุกวัย เรื่องที่เล่ามีกรณีศึกษาที่ขออย่าถือสา ช่วงกลางเสียงถอดเพี้ยน จากนั้นเล่าว่ามีคนเห็นดีจะเปิดโรงเรียนหลายแห่งทั่วโลก และจะมีอีกช่องหนึ่งที่แปลเป็นภาษาต่าง ๆ แปดเก้าภาษา
ใกล้วันวาเลนไทน์ 14 กุมภาพันธ์ ครูไม่ใหญ่อธิบายว่าเดิมเป็นวันแห่งความรักสากลต่อมนุษย์ทุกคนด้วยความปรารถนาดี ไม่มีตัณหาราคะ แต่ถูกแปลเพี้ยนตามกิเลส สื่อที่เคยขาวกลายเป็นสื่อสีคล้ำ ผู้ใหญ่ไม่ห้ามจนปราบไม่ไหว แล้วไปแก้ด้วยการสอนเพศศึกษาและแจกถุงยางซึ่งไม่ถูกต้อง ชื่นชมนายกรัฐมนตรีที่ประกาศปราบเว็บลามก และขอให้บ้าน วัด โรงเรียน ร่วมมือ พ่อแม่กวดขัน ครูเป็นพ่อแม่คนที่สอง เป็นต้นบุญต้นแบบไม่ดื่มเหล้าไม่สูบบุหรี่ไม่เจ้าชู้ และพระสอนเรื่องกฎแห่งกรรมทุกวัด
ครูไม่ใหญ่ขอให้ฟังเพลงอีสาน ท่อนที่ถอดได้คือบัวหัก สุกละหุก ชิงสุกก่อนห่าม เป็นเพลงเตือนวัยรุ่นเรื่องชิงรักก่อนวัยอันควร ต่อจากเรื่องวันวาเลนไทน์ ชื่อเพลงจริงไม่ได้ประกาศ ใช้ท่อนที่ได้ยินเป็นคำเรียก
ครูไม่ใหญ่ชวนคุณครูนำเพลงไปขยายผล ครูไม่รู้ว่าตัวเองสำคัญต่อเยาวชนและผู้ปกครองมาก ครูเป็นเหมือนพระโพธิสัตว์ สืบสายวิชาจากพระบรมครู ทุกศาสดาเป็นครู แต่ครูมัวคิดว่าเป็นครูแล้วไม่รวย ครูที่ถูกให้สอนพระพุทธศาสนาไปนั่งร้องไห้น้อยใจว่าถูกกลั่นแกล้ง ทั้งที่เป็นทางมาแห่งบุญ เพราะต้องศึกษาพระรัตนตรัยให้ผ่านใจตลอด บุญนั้นตัดรอนวิบากกรรม และธรรมทานเป็นสุดยอดกว่าวัตถุทาน วิชาอื่นเป็นกิ่งก้านไว้เลี้ยงชีพ แต่วิชาชีวิตเป็นรากโคนของความรู้ทั้งหมด
เปรียบคนที่ไม่รู้ศักยภาพเหมือนลูกราชสีห์เล่นกับลูกแมวแล้วเผลอตบเบา ๆ จนลูกแมวตาย แล้วเล่าเรื่องนกเงือกตัวใหญ่ที่มีคนนำมาถวาย ชอบไปจิกหัวคน เพราะมันขี้เล่นแต่ไม่รู้ศักยภาพ จึงนำไปถวายหลวงปู่รูปหนึ่งที่ชอบเลี้ยงสัตว์ (ชื่อที่ถอดได้ยังไม่ยืนยันการสะกด) มันชอบงับผีเสื้อเล่น และคาบจานของญาติโยมไปวางซ้อน ถ้าเป็นจานกระเบื้องก็โยนแตก ช่วงท้ายเสียงถอดเพี้ยนและมีบรรทัดซ้ำ
เพลงฉันจะเป็นแสงสว่างให้กับเธอ เพลงปลุกวิญญาณครูที่ตั้งใจเป็นแสงสว่างให้ชีวิตใหม่ของลูกศิษย์
ให้ครูท่องในใจว่าฉันจะเป็นแสงสว่างให้กับเธอตั้งแต่ตื่นนอนจนถึงห้องเรียน ปลุกวิญญาณครูว่าเป็นผู้มีใจสูงเหมือนดวงตะวันที่ให้แสงโดยไม่หวังตอบแทน อาวุธของครูคือความรักลูกศิษย์เหมือนลูกแท้ ๆ ทุกวิชาควรแบ่งห้านาทีต่อชั่วโมงสอนวิชาชีวิตเป็นธรรมทาน ครูทั่วประเทศหกแสนคน นักเรียนสิบสี่ล้านคน และเก็บคะแนนส่วนหนึ่งในข้อสอบไว้วัดคุณธรรม เพราะเด็กกลัวสอบตก ครูต้องเป็นต้นบุญต้นแบบจนเด็กมองเป็นปูชนียบุคคล เด็กจะนำสิ่งดีกลับไปเปลี่ยนคนในบ้าน เช่นบอกพ่อให้เลิกเหล้า แล้วแนะให้ครูนำเพลงไปเปิดให้นักเรียนฟังช่วงวันวาเลนไทน์
เพลงที่ครูไม่ใหญ่แนะให้ครูนำไปเปิดให้นักเรียนฟังช่วงวันวาเลนไทน์ ท่อนที่ถอดได้คือความรักเป็นของสูงส่ง ไม่ใช่ของต่ำ ไม่ใช่ปล่อยไปตามความเร่าร้อนของใจ ต้องคอยหมั่นสั่งสอนใจ ชื่อเพลงจริงไม่ได้ประกาศ ก่อนหน้านั้นราว 2747-2913 วินาทีเป็นช่องว่างและบรรทัดหลุดซ้ำ
หลังเพลง ครูไม่ใหญ่สรุปว่าความรักเป็นของสูงส่ง ไม่ใช่ชีวิตแบบแมว หมู หนู ถ้าคุณครูทำได้อย่างนี้จะมีวิมารของครูที่สูงส่งสวยงามในฐานะผู้ให้ธรรมทาน แต่ตอนนี้ต้องปลุกวิญญาณครูขึ้นมาก่อน
ครูไม่ใหญ่บอกว่าจะเข้าสู่เรื่องหมู่เกาะโซโลมอน และเปิดด้วยเพลงมะพร้าวมหัศจรรย์ เพลงชวนนึกลูกมะพร้าวในท้องสำหรับชาวโซโลมอน ช่วงราว 3075-3184 วินาทีไม่มีบรรทัดถอดเสียง
หลังเพลง ครูไม่ใหญ่บอกว่าเพลงมะพร้าวมหัศจรรย์ทำให้หลายคนเห็นกลางกายจริง แล้วย้อนมาเรื่องครูว่าถ้าพ่อแม่คือพระอรหันต์ในบ้าน ครูบาอาจารย์อย่างน้อยก็เป็นพระอนาคามี เป็นพระอริยเจ้าในโรงเรียน เทียบกับชั้นพรหมที่ชื่อไพเราะ แต่ครูไม่รู้ตัว ช่วงกลางมีบรรทัดถอดเสียงซ้ำเพี้ยน
ภาพและคำเล่าของลีล่า หญิงชาวโซโลมอนที่ได้เป็นผู้แปลเพลงของหลวงพ่อเป็นภาษาพิจิน เธอชอบทุกประโยคในเพลงเพราะเนื้อหาดี ได้ดูมิวสิกวิดีโอแล้วชอบมาก เพื่อนชื่อเมอรินด้าเต้นเก่งกว่า ฟังเสร็จก็เต้นหมุนไปมา จังหวะเหมาะกับนำไปเต้นในงานต่าง ๆ และช่วยให้นั่งสมาธิดีขึ้น แปลเป็นภาษาพิจินได้หลายเพลงแล้ว ครูไม่ใหญ่ชมว่าลีล่านั่งสมาธิสวยสมกุลสตรี และเมอรินด้าเป็นผู้มีดนตรีในหัวใจ การสะกดชื่อทั้งสองยังไม่ยืนยัน ช่วงท้ายมีบรรทัดฮัมซ้ำ แล้วช่องว่างราว 3549-3684 วินาทีที่ไม่มีหลักฐานว่าเป็นอะไร
ทบทวนเรื่องคุณแซมที่เคยเล่า (แบ่งเวลาทบทวนให้นักเรียนใหม่ตามที่เกริ่นไว้) คุณแซมกลับจากเกาะมาลาอิตามาหาคุณเปเล่ดวงตะวันแห่งโซโลมอนเพื่อนั่งสมาธิ นึกลูกบอลขนาดสามนิ้ว ราวครึ่งชั่วโมงลูกบอลสว่างขึ้นเหมือนมีสปอตไลท์ ตกใจลืมตาแล้วหายหมด รู้สึกว่าสมาธิง่าย เหมือนอยู่ในโลกอิสระ ครูไม่ใหญ่ขยายว่าทุกคนเสมอภาคในการนั่งสมาธิ ทำงานมีความสุขขึ้น และสมาธิทำให้รักครอบครัวมากขึ้น ถ้าทุกครอบครัวรักกันโลกนี้จะมีความสุข
คุณแซมไม่แน่ใจว่านั่งสมาธิได้ทุกวันไหมเพราะงานเยอะ แต่คิดได้ว่าเมื่อนั่งแล้วมีความสุขก็ควรนั่งทุกวัน ถามว่าควรนั่งนานเท่าไรและตอนกี่โมง ครูไม่ใหญ่ตอบว่านานเท่าที่ใจปรารถนา ยิ่งนานยิ่งดี และดีทุกโมง เลือกเวลาที่สะดวกและอารมณ์ดี คุณแซมชมว่าหลวงพ่อเป็นผู้มีปัญญา เต็มเปี่ยมด้วยความรัก ครูไม่ใหญ่ถ่อมว่ายังไม่ถึงขนาดนั้น แล้วสอนหลักว่าพูดให้เขาเอียนดีกว่าติเตียนให้เขาอัด ชมไว้ก่อนดีกว่า
คุณแซมชอบ DMC เพราะสอนเรื่องชีวิต สมาธิช่วยฝ่าความลำบาก เขาเชื่อว่าคนแสวงหาความสุขได้แต่ไม่เคยพบ เรียกว่า missing link to happiness ครูไม่ใหญ่บอกว่ากำลังจะเป็นบทเพลงในไม่กี่วัน คนแสวงหาสิ่งเชื่อมความสุขตามรสนิยม ทั้งดื่ม เต้น สนุกสนาน แต่ไม่เคยเจอ คุณแซมบอกว่าตอนนี้พบแล้วคือสมาธิ แล้วบอกว่าอยากเห็นหลวงพ่อมาอยู่ที่โซโลมอน ครูไม่ใหญ่ชมภาพคุณแซมนั่งสมาธิตัวตรงไม่พิงอะไร
เบน ฟรานซ์ บุคคลในประวัติศาสตร์คนแรกของโซโลมอนที่ตั้งใจจะเป็นชาวพุทธ รายงานผลการปฏิบัติธรรม 30 มกราคม 2549 ว่ายังเห็นดวงตะวันภายในในตำแหน่งเดิม แต่ดูแปลกออกไป เป็นทรงกลมเหมือนลูกโลกหรือลูกฟุตบอล มีหลายสีในลูกเดียวแวววาว ใจสงบนิ่ง ลูกกลมเหมือนเคลื่อนมาหา สว่างกว่าและชุ่มเย็นกว่าทุกครั้ง รู้สึกว่ามาถูกทางแล้วและต้องนั่งให้มากขึ้น
เบน ฟรานซ์คิดว่าสมาธิน่าจะมีอะไรมากกว่าความสบายและความสุข จึงถามว่าเป้าหมายของการทำสมาธิที่แท้จริงคืออะไร ครูไม่ใหญ่ชมว่าเหมาะจะเป็นบุคคลในประวัติศาสตร์ ถามคำถามที่มนุษย์กินข้าวไม่เคยถาม แต่อดีตมนุษย์กินคนถาม อย่ามองแค่ผิวและดวงตา ให้มองลึกถึงดวงใจและดวงปัญญา ทุกประโยคจากโซโลมอนง่ายแต่ลึก แล้วบอกว่าจะตอบด้วยเพลงไปก่อน
ช่วงเพลงที่ครูไม่ใหญ่บอกว่าจะตอบคำถามเบน ฟรานซ์ด้วยเพลงก่อน ราว 4461-4954 วินาทีบรรทัดถอดเสียงแทบไม่มีและอ่านไม่ได้ ไม่ได้ประกาศชื่อเพลง
หลังเพลง ครูไม่ใหญ่บอกว่าสมาธิที่สมบูรณ์นอกจากเข้าถึงผู้รู้ภายในแล้วต้องหมายถึงความหลุดพ้น เบน ฟรานซ์ขอคำแนะนำให้นั่งถึงระดับทรงพลังและระดับสูง เล่าว่านั่งตอนเช้ามืด 25-40 นาที กลางวันที่ Buddha Hall 25 นาที ก่อนนอนอีก 30 นาที ผลวันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2549 ผ่อนคลายกล้ามเนื้อทุกส่วน หลับตาแค่สองนาทีก็เห็นลูกกลมใสสีเหมือนบรรยากาศ มองเข้ากลางเห็นแสงเจิดจ้า มีจุดสว่างนิ่งยิ่งกว่าพระอาทิตย์ ครูไม่ใหญ่ว่าอาณาจักรแห่งใจไม่มีตะวันตก มีแต่ตะวันเที่ยง
เบน ฟรานซ์เล่าว่าปกติมองดวงอาทิตย์จริงไม่ได้เพราะแสงทำร้ายตา แต่แสงดวงตะวันภายในกลับเย็นตาไม่ร้อน ดีใจและกระตือรือร้นจะเป็นชาวพุทธ ทำตามวิถีชาวพุทธ รู้สึกผ่อนคลายและมีเมตตาต่อเพื่อนมนุษย์และสรรพสัตว์มากขึ้น ดีใจที่กำลังจะรู้เป้าหมายของสมาธิ แล้วจะไปบอกทุกคนเพื่อรวมกลุ่มกันอย่างเป็นทางการ ครูไม่ใหญ่ชมว่าเป็นมนุษย์มหัศจรรย์ของนักเรียนอนุบาลทั่วโลก ที่เปิดเผยสภาวะธรรมภายในให้ฟัง
เพลงคั่นหลังเรื่องเบน ฟรานซ์ ท่อนที่ถอดได้ร้องว่ามาอยู่กับเราจะไม่เหงา โศกเศร้า เสียใจ มีแค่ความรัก ไม่ได้ประกาศชื่อเพลง
ครูไม่ใหญ่บอกว่าชาวโซโลมอนกำลังจะเป็นพุทธมามกะ แล้วเข้าละครชาดกคนกินคนตอนที่สิบห้า ทวนตอนที่แล้วที่เทวดาสาธุการ พระราชบิดามารดาเสียดายทรัพย์สี่พันที่บูชาคาถา พระเจ้าสุตโสมทูลว่าไม่อิ่มในสุภาษิต และต้องกลับไปหาโจรโปริสาทตามคำสาบาน พระราชบิดาจะยกทัพไปจับ ทั้งวังและพระนครร่ำไห้ รุ่งเช้าเสด็จออกจากประตูพระนคร มหาชนตามไม่ยอมกลับ จึงเอาไม้ขีดเส้นขวางทาง ประกาศว่าผู้จงรักภักดีอย่าข้ามเส้น มหาชนร้องไห้อยู่แค่เส้นนั้น (ช่วงต้นมีบรรทัดถอดเสียงซ้ำ)
โปริสาทตั้งใจไว้ว่าพระเจ้าสุตโสมจะกลับหรือไม่ก็ช่าง ถ้าไม่กลับรุกขเทวดาจะลงโทษก็ยอม รุ่งเช้าก่อเชิงตะกอนจุดไฟ พอดีพระเจ้าสุตโสมเสด็จมาถึง ตรัสว่าได้ฟังคาถาของพระกัสสปพุทธเจ้าและบูชาด้วยทรัพย์สี่พันแล้ว เชิญบูชายัญตามปรารถนา โปริสาทคิดว่าที่ไม่กลัวตายเพราะอานุภาพคาถา จึงอ้างว่าเนื้อย่างบนถ่านที่มีควันไม่อร่อย ขอฟังคาถาระหว่างรอ พระเจ้าสุตโสมจะกำราบให้ละอาย จึงตรัสว่าท่านเป็นคนบาปถูกเนรเทศ มือเปื้อนเลือด ธรรมะกับอธรรมจะลงรอยกันได้อย่างไร
โปริสาทนิ่งฟังไม่โกรธด้วยอำนาจเมตตาของพระเจ้าสุตโสม แล้วโต้ว่าพรานป่า พระราชาที่ล่าสัตว์เพื่อความสนุก และทหารที่ฆ่าศัตรูก็เป็นนักฆ่าเหมือนกัน ทำไมไม่ประณามคนเหล่านั้น พระเจ้าสุตโสมตรัสแก้ว่ามีเนื้อสิบชนิดที่กษัตริย์ไม่พึงเสวย คือช้าง ม้า งู สุนัข ราชสีห์ หมี เสือโคร่ง เสือดาว เสือเหลือง และมนุษย์ โปริสาทถูกแทงใจดำจึงเบี่ยงประเด็นว่าพระองค์ไม่รู้หลักขัตติยธรรม พ้นมือแล้วยังกลับมาให้ฆ่า เป็นลักษณะคนพาลที่มองไม่เห็นใครดีกว่าตน จบตอนด้วยโปรดติดตามตอนต่อไป
ครูไม่ใหญ่บอกว่ากรณีศึกษาวันนี้ฟังได้เลยไม่ต้องรอถึงพรุ่งนี้ แล้วเปิดเพลงยิ้มแล้วรวย เพลงชวนยิ้มให้กันแล้วจะรวย ช่วงราว 6417-6486 วินาทีไม่มีบรรทัดถอดเสียง
เปิดจดหมายกรณีศึกษาที่เลื่อนมาจากเมื่อวาน ผู้เขียนเป็นหญิงชาวชัยภูมิ เข้าวัดครั้งแรกราวปี 2537 ในงานหล่อรูปเหมือนทองคำหลวงปู่วัดปากน้ำภาษีเจริญ ตอนนั้นเรียน ม.6 ปัจจุบันทำงานแล้ว ติดตามรายการผ่านจานดาวธรรมจนกลัวผลของบาปกรรม เขียนมาขอให้ครูไม่ใหญ่ช่วยไขข้อสงสัย พ่อแม่มีลูกสิบคน ผู้เขียนเป็นคนที่เก้า ครอบครัวทำไร่ทำนา
พ่อชอบดื่มเหล้าและเล่นไฮโล ครูไม่ใหญ่แทรกว่าเกษตรกรที่เป็นหนี้เพราะเหล้าและการพนัน กู้แล้วเอาไปเล่นต่อ แล้วรวมตัวขอรัฐยกหนี้ เงินที่ควรพัฒนาประเทศจะหมดไป ต้องแก้ที่เลิกเหล้าเลิกการพนัน พ่อแอบหนีแม่ไปดื่มและเล่นไฮโลประจำ ขโมยเงินที่แม่เก็บไว้ จนครอบครัวไม่มีเงินซื้อข้าว ต้องไปเอาข้าวที่พระฉันเหลือในวัดมาตากแห้งหุงกิน เป็นอย่างนี้ตั้งแต่แม่มีลูกคนแรก ผู้เขียนตอนเด็กขอให้พ่อเลิกเหล้าเพราะอายเพื่อน ช่วงท้ายเสียงถอดเพี้ยน
วันหนึ่งพ่อไถนาแล้วปวดท้องรุนแรง ตัวเหลือง แม่พาส่งโรงพยาบาล หมอผ่าตัดช่องท้อง (ชื่อโรคถอดเสียงไม่ชัด) อาการดีขึ้นพ่อก็แอบไปดื่มเหล้าอีก วันหนึ่งเมาเดินตกบันไดที่บ้านเพื่อน อาการหนัก นอนไอซียูหลายเดือนแล้วเสียชีวิต ตอนนั้นผู้เขียนอายุราวเก้าขวบ ครูไม่ใหญ่แทรกว่าน้ำเมาไม่รับผิดชอบเลยแต่ยังมีหน้าจะเข้าตลาดหลักทรัพย์ แล้วเริ่มเล่าเรื่องบ้านไม้หลังเก่า ก่อนเข้าช่วงพักที่มีบรรทัดหลุดซ้ำถึงราว 7114 วินาที
ศาลเก่าใต้ต้นมะขามที่บ้านพังไปก่อนผู้เขียนเกิด แต่ผู้เขียนฝันเห็นและรับปากในฝันว่ามีเงินจะสร้างให้ แม่ยืนยันว่าเคยมีศาลอยู่จริง บ้านหลังเก่าเพิ่งถูกรื้อ น้องสาวจะเอาไม้ไปปลูกใหม่ จึงไม่แน่ใจว่าจะเป็นเหมือนบ้านเก่าหรือไม่ พี่ชายเป็นโรคลมบ้าหมู ชักมาตั้งแต่สองขวบ ตอนอายุสิบห้าแม่ให้ต้อนวัวยี่สิบตัว วัวตื่นวิ่งย้อนกลับมาเหยียบพี่ชายกับผู้เขียน พี่ชายหัวปูดเต็มไปหมด ตัวฟกช้ำ มีอาการเหมือนเสียสติ แม่รักษาเองแบบชาวบ้านจนหาย
จบ ม.6 มาทำงานบริษัทในปทุมธานี ได้มาวัดสร้างบุญกับหมู่คณะ ทยอยบุญสร้างองค์พระธรรมกายประจำตัวได้ไม่ถึงห้าพันบาท คืนหนึ่งฝันว่าชายตัวดำร่างใหญ่นุ่งผ้าหยักรั้งสีแดงสองคน ถือสมุดบัญชีมาถามชื่อนามสกุลซึ่งตรงจริง แล้วบอกว่าหมดอายุขัยแล้ว จะตายเพราะไฟดูด ร่างตกลงหลุมลึกมืด ความรู้สึกสุดท้ายนึกได้ว่าสร้างองค์พระธรรมกายไว้แล้วแม้ไม่เต็มองค์ ร่างก็ลอยขึ้นจากหลุม ชายนั้นพูดว่าเพราะบุญนี้ ยังเอาไปไม่ได้ บุญช่วยได้ ตื่นมาตัวสั่นแขนขาอ่อน กลัวว่าเป็นยมทูตแต่อุ่นใจว่าบุญช่วยได้ ช่วงกลางเสียงถอดเพี้ยน
ต่อมาฝันว่าพ่อที่ตายไปนานเดินมาจับมือผู้เขียนอย่างมีความหวัง มือแห้งหยาบเหมือนอดอาหาร เสื้อผ้าขาดหมองคล้ำ ขอให้สร้างองค์พระธรรมกายประจำตัวให้ ผู้เขียนแปลกใจว่าพ่อที่ไม่เคยเข้าวัดรู้จักวัดพระธรรมกายได้อย่างไร ครูไม่ใหญ่หยอกว่าติดตามตอนต่อไปเหมือนละครโปริสาทก่อนอ่านต่อ พ่อตอบว่าบุญนี้จะช่วยให้พ้นความลำบาก ผู้เขียนตอบว่ายังไม่มีเงิน มือพ่อหลุดลง ก้มหน้าผิดหวัง ตื่นมาจึงตั้งใจจะสร้างให้พ่อให้ได้
เพลงคั่นในกรณีศึกษา เนื้อเพลงชวนตั้งเป้าหมายบุญให้สูงเทียมฟ้า แม้พลาดตกลงมาก็ยังเป็นดวงดาว อย่าตั้งแค่ยอดภูผาเพราะตกลงมาจะเป็นเพียงดิน ไม่ได้ประกาศชื่อเพลง ใช้ท่อนที่ได้ยินเป็นคำเรียก
เงินเดือนออกจึงจองพระให้พ่อและแม่ ทยอยจนครบสามองค์ของพ่อ แม่ และตัวเอง ช่วงหนึ่งห่างวัดไปหลายเดือนเพราะทำโอที ฝันว่ามาวัดเห็นคนและพระมากมาย เห็นคุณยายยืนอยู่จึงก้มกราบเท้า รู้ในฝันว่าเป็นงานของคุณยายที่ละสังขารแล้ว ตื่นมาถามวัดจึงรู้ว่าคุณยายละสังขารแล้วจริง ขนลุกทั้งตัว เมื่อหลวงพ่อบอกบุญสามหมื่นวัดในงานสลายร่างคุณยาย ขณะนั้นป่วยเนื้องอกในมดลูกข้างซ้ายต้องผ่าตัด จึงถอนเงินก้อนสุดท้ายสี่หมื่นบาท สามหมื่นถวายสังฆทานสามหมื่นวัด หนึ่งหมื่นบูชาธรรมคุณยายอาจารย์ ก่อนผ่าตัดนึกถึงบุญแล้วไม่กลัวตาย ผ่าตัดมดลูกปลอดภัย ฟื้นตัวเร็วจนหมอแปลกใจ
คุณป้ากัลยาณมิตรที่รู้จักกันตั้งแต่ปี 2543 เจอกันที่ตู้โทรศัพท์จึงรู้ว่ามาวัดเดียวกัน แล้วทำบุญด้วยกันตลอด คุณป้ามีปัญหาดวงตาทั้งสองข้างเป็นต้อหิน หมอถามว่ามีลูกไหม ถ้ามีให้ไปอยู่กับลูก คล้ายบอกว่าตาต้องบอดแน่ คุณป้าจึงมากราบคุณยายอาจารย์ คุณยายบอกว่าเรื่องเล็ก ให้นั่งสมาธิมาก ๆ และสวดมนต์ ยายจะช่วย คุณป้าทำตามและสร้างบุญมาตลอด ปัจจุบันดีขึ้นมาก ตาไม่บอดอย่างที่หมอว่า ผู้เขียนอาศัยอยู่กับคุณป้าและมาวัดด้วยกันตลอด ช่วงต้นเสียงถอดเพี้ยน
ชุดคำถามแบ่งเป็นหมวด: เรื่องพ่อ ตายแล้วไปไหน มาเข้าฝันจริงไหม ได้รับบุญสร้างพระหรือไม่ และฝันเห็นพ่อกลายเป็นพุทธรูปลอยขึ้นฟ้าหมายความว่าอะไร / เรื่องพี่ชาย กรรมที่ถูกฝูงวัวเหยียบ และลมบ้าหมูที่ยังชักถึงวัยสี่สิบกว่าจะแก้อย่างไร / เรื่องบ้านเก่า ผีเจ้าที่ในฝัน ควรสร้างศาลไหม เป็นทางผีผ่านหรือไม่ เสียงดีดจากเสาบ้าน และไม้ที่จะปลูกใหม่ / เรื่องตัวเอง ชายตัวดำคือใคร ทำไมจะตายเพราะไฟดูด ทำไมยากจน อานิสงส์บุญสามหมื่นวัด เนื้องอกมดลูก ชาติก่อนเป็นหญิงหรือชาย เคยครองเรือนหรือประพฤติพรหมจรรย์ อยู่เป็นโสดได้ไหม เคยเห็นดวงธรรมไหม ความเกี่ยวข้องกับแม่และน้องสาว / เรื่องเพื่อนกู้เงินมาทำบุญแล้วไม่ใช้หนี้ ผู้ค้ำประกันใช้แทน / เรื่องคุณป้า บุพกรรมต้อหิน ทำไมนั่งสมาธิมากแต่ยังไม่เข้าถึงธรรม และความเกี่ยวข้องกับผู้เขียน หลังชุดคำถามมีช่องว่างราว 8255-8401 วินาทีที่ไม่มีบรรทัดถอดเสียง
เฉลยว่าพ่อไปอยู่มหานรกขุมที่ห้าด้วยกรรมดื่มสุราเป็นอาจิณ กำลังถูกนายนิรยบาลกรอกน้ำทองแดงร้อน ทุกข์ทรมานจนมาเข้าฝันไม่ได้ ที่ฝันเกิดจากจิตนิวรณ์ที่ห่วงพ่อ และจิตกุศลที่อยากสร้างพระให้เต็มองค์ พ่อยังรับบุญไม่ได้ แต่บุญสร้างพระและบุญที่อุทิศไปจะไปรออยู่ที่ยมโลก พ้นจากมหานรกแล้วจึงจะมารับได้
พี่ชายถูกฝูงวัวเหยียบเพราะอดีตชาติแกล้งเพื่อนที่ต้อนวัวให้วัวตกใจวิ่งย้อนมาเหยียบ แต่ไม่ถึงตายเพราะชาตินั้นเพื่อนก็ไม่ตาย ส่วนลมบ้าหมูตั้งแต่สองขวบเพราะกรรมปาณาติบาต เวลาฆ่าเป็ดไก่จะเชือดทีละน้อยให้ดิ้นจนขาดใจ ฆ่าหมูก็มัดไว้แล้วค่อย ๆ เชือดดูเลือดไหล วิธีแก้คือทำบุญทุกบุญแล้วอุทิศให้สัตว์ที่ฆ่าอย่างทรมาน
ครูไม่ใหญ่ชวนนักเรียนตอบในใจก่อนว่าจริงหรือไม่จริง แล้วเฉลยว่าฝันเห็นผีเจ้าที่หลายตนที่บ้านเก่า (จำนวนถอดเสียงไม่ชัด) ไม่เป็นความจริง เกิดจากจิตนิวรณ์ที่มีความเชื่อพื้นบ้านปลูกฝังมา แสดงออกตอนธาตุวิปริต ไม่ใช่ทางผีผ่าน ไม่ต้องสร้างศาล สร้างบุญทั้งทาน ศีล ภาวนาดีกว่า ชีวิตจะดีขึ้นเรื่อย ๆ ส่วนเสียงดังแป๊ก ๆ เหมือนดีดไม้จากเสาบ้าน ให้ทายกันว่าคือไม้ลั่น ลมพัด หรือนกหัวขวาน ช่วงท้ายมีบรรทัดฮัมซ้ำ
เฉลยเรื่องชายตัวดำนุ่งผ้าหยักรั้งสองตนที่มาเข้าฝัน ช่วงคำตอบว่าเป็นใครและเรื่องตายเพราะไฟดูดเสียงถอดเพี้ยนจนอ่านไม่ได้ ได้ความชัดว่าถ้าไม่ได้สร้างบุญองค์พระธรรมกายประจำตัวไว้ ก็จะเป็นไปตามบัญชีนั้น ชาตินี้ยากจนเพราะกรรมตระหนี่ ทำทานมาน้อย บุญที่ตัดความตระหนี่ถวายสังฆทานสามหมื่นวัดจะรื้อผังจนให้หมด ให้นึกถึงบุญนี้บ่อย ๆ ผังจนถูกรื้อไปเยอะแล้ว ส่วนเนื้องอกในมดลูกข้างซ้ายเพราะกรรมกาเมเจ้าชู้ตอนเกิดเป็นผู้ชาย รวมกับกรรมปาณาติบาตฆ่าสัตว์ทำอาหาร กรรมเบาบางลงมากแล้ว บุญในงานสลายร่างคุณยายตัดรอนวิบากไปเยอะ ให้สั่งสมบุญและอธิษฐานให้หายจากโรคภัย
ชาติที่ผ่านมาเป็นผู้หญิง มีครอบครัวในสังคมเกษตรกรรมในประเทศไทย พลัดจากหมู่คณะมานาน ชาติใกล้ ๆ ไม่เคยประพฤติพรหมจรรย์ แต่ครองเรือนแล้วมีทุกข์เบื่อหน่ายหลายชาติ ชาตินี้จึงแหยงการมีครอบครัว ถ้าตั้งใจจริงจะอยู่เป็นโสดก็เป็นไปได้ ชาติใกล้ ๆ ยังไม่เคยเห็นดวงธรรม แม่ น้องสาว และผู้เขียนเคยสร้างบุญร่วมกันกับหมู่คณะแบบกองเสบียงประเภทตามอารมณ์ บางทีทำบางทีไม่ทำ ชาติหลัง ๆ พลัดจากหมู่คณะมาหลายชาติ
ครูไม่ใหญ่ว่าเรื่องนี้น่าศึกษา เพื่อนกู้เงินมาทำบุญโดยผู้เขียนค้ำประกัน แต่ไม่ใช้หนี้สักบาท ผู้เขียนจึงใช้แทนโดยคิดว่าบุญนั้นเป็นของเรา เฉลยว่าบุญที่เพื่อนทำจะส่งผลให้ชาติหน้ามาเป็นบริวารอาศัยใบบุญของผู้เขียนจึงอยู่รอด ส่วนบาปที่ไม่ใช้หนี้ทำให้ลำบากยากจน แต่จิตยังเป็นกุศลจึงได้อาศัยใบบุญผู้ที่ค้ำและใช้หนี้แทน ส่วนบุญของผู้เขียนจะเป็นสมบัติติดตัวไปภพหน้า ได้มากน้อยขึ้นกับความปีติยินดีและการตัดใจได้เด็ดขาด
ดวงตาของคุณป้าเป็นต้อหินทั้งสองข้างจนเกือบบอด เพราะอดีตเกิดในสังคมเกษตรกรรม ชอบจับสัตว์มาขังไว้ในตุ่มปิดฝาในที่มืดเพื่อกินเป็นอาหาร (ชนิดสัตว์ถอดเสียงไม่ชัด) ไม่มีกรรมอื่น ที่ยังไม่บอดเพราะมีบุญจุดประทีปบูชาพระรัตนตรัย และบุญปัจจุบันทุกบุญมาตัดรอนให้หนักเป็นเบา ครูไม่ใหญ่ชื่นชมว่าทำกองทุนไว้หลายกอง ชาติหน้าไม่ต้องใส่แว่น ดวงตามีเสน่ห์มองทะลุได้ ส่วนที่นั่งสมาธิยังไม่เข้าถึงเพราะเพิ่งมาขยันในปัจจุบัน ให้พยายามต่อไปก็จะเข้าถึงได้
ท่องบทประจำวันซ้ำหลายรอบ สิ่งที่ต้องสั่งสมคือบุญกุศล สิ่งที่ต้องแสวงหาคือพระรัตนตรัยภายใน เป้าหมายชีวิตคือที่สุดแห่งธรรม ที่พักระหว่างทางคือดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์ ต่อด้วยช่วงพักที่มีบรรทัดหลุดซ้ำถึงราว 9450 วินาที
ช่วงสั้นอ่านชื่อเจ้าภาพที่ร่วมบุญในวาระวันคล้ายวันเกิดครบ 97 ปีของคุณยายอาจารย์มหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง กองที่ 17 แล้วอนุโมทนาสาธุการ อวยพรให้รวย ชื่อเจ้าภาพและชื่องานบุญถอดเสียงเพี้ยนจนอ่านไม่ได้ ตามด้วยบรรทัดหลุดซ้ำ
ปิดรายการด้วยคำขวัญว่าพุทธบริษัทสี่ต้องเป็นหนึ่งเดียวกันเหมือนดวงตะวันที่มีดวงเดียว เรื่องส่วนตัวให้วางอุเบกขา เรื่องพระศาสนาให้เอาอุเบกขาวาง จิตสดใสเมื่อใจสิ้นระแวงเหมือนดวงจันทร์ในคืนวันเพ็ญ ธรรมกายคือพระในตัวคุณที่เข้าถึงได้ด้วยการทำใจหยุดนิ่ง แล้วชวนสวดสรรเสริญคุณพระรัตนตรัยโดยหันไปทางสี่จังหวัดชายแดนภาคใต้ ไฟล์จบที่คำชวนสวด
เวลาเริ่มของช่วง คำสะกด tag ที่ขาด ช่วงที่ยังไม่มีในผัง หรือลิงก์เสีย บอกได้ที่นี่ - คนที่ฟังจริงเห็นสิ่งที่คลังนี้มองไม่เห็น
เข้าสู่ระบบด้วยปุ่มด้านบนของหน้าก่อน แล้วช่องเขียนถึงผู้ดูแลจะขึ้นที่นี่