ep082 ผังเวลา 50 ช่วง
จานดาวธรรม (110) เสาแก้วพันปี (104) คุณยายอาจารย์จันทร์ ขนนกยูง (93) พญาโปริสาท (62) อนุโมทนาบุญ (57) หลวงปู่วัดปากน้ำภาษีเจริญ (49) สุตโสม (48) มาฆบูชา 2549 (40) ศีลห้า (30) พุทธศาสนาในเกาหลี (29) ความตระหนี่ (28) ดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์ (24) วิมานทอง (21) มหาปูชนียาจารย์ (19) กองเสบียงตามอารมณ์ (18) กลับตาลปัตร (13) พระจันทิมา (12) รักษาสัจจะ (12) กรรมปาณาติบาต (11) ชาวพุทธในทะเบียนบ้าน (11) ปกป้องพระพุทธศาสนา (10) สตารหคาถา (10) สูบบุหรี่ (10) พระบรมครู (9) ภูมิแพ้ (9) มะเร็งปอด (9) วิบากกรรม (9) เนื้องอกในสมอง (9) สังสารวัฏ (8) บุญปนบาป (6) วัดพระธรรมกายครบ 36 ปี (6) กฎหมายคุ้มครองพระพุทธศาสนาในเกาหลี (4) พญามาร (4) มารห้าฝูง (4) วัดสุทัศนเทพวราราม (4) สงครามภายใน (4) เบื่อการครองเรือน (4) ข่าวโจมตีพระในสื่อไทย (3) ภารกิจโปรดกับภารกิจปราบ (3) ศีลสิบข้อของพุทธมามกะ (3) แสดงตนเป็นพุทธมามกะ (3) ขัตติยธรรม (2) คุณยายทองสุข สำแดงปั้น (2) จี้ธูปพุทธมามกะ (2) ทางไปสู่ปรโลก (2) นิสัยโกรธง่าย (2) ผู้รู้ภายใน (2) รักสงบไม่ใช่ดูดาย (2) ลูกประคำ (2) สวดสรรเสริญพระรัตนตรัยทั่วประเทศ (2) สามีเป็นพ่อบ้าน (2) ห้ามสื่อตำหนิพระรัตนตรัย (2) อนุโมทนาสาธุ (2) เงินตามน้ำ (2) ไม่ประจานพุทธบริษัทสี่ (2) กรรมมัดตีลูกหลาน (1) กรรมแกล้งสัตว์ (1) กองทุนคุณยาย (1) กายมนุษย์เป็นฐานทัพ (1) ขยายธรรมะถึงขั้วโลกเหนือ (1) หิด (1) อัปปมาโณ พุทโธ (1) เทปนำนั่งสมาธิ (1) โรคแพ้ภูมิตัวเอง (1)
เปิดรายการด้วยคาถาสำเร็จ คำขวัญว่าแม้มืดตื้อมืดมิดก็มีสิทธิ์เข้าถึงธรรม ท่องเนื้อนาบุญสี่แห่ง คือมหาธรรมกายเจดีย์ พระมหาจุฬามณี พระในบ้าน และพระในตัว แล้วปิดด้วยคำขวัญว่าเมื่อเราสว่าง โลกก็สว่างด้วย
ทบทวนการบ้าน 10 ข้อ ตั้งแต่เอาบุญไปฝากคนที่บ้าน จดบันทึกผลการปฏิบัติธรรม นึกถึงบุญก่อนนอน หลับและตื่นในอู่ทะเลบุญ รวมใจกับองค์พระหนึ่งนาทีเมื่อตื่น ทำความรู้สึกว่าตัวเราอยู่ในองค์พระ ทุกชั่วโมงขอหนึ่งนาทีหยุดใจ นึกถึงดวงหรือองค์พระทุกกิจกรรม และสร้างบรรยากาศด้วยรอยยิ้มและปิยวาจา
ยิ้มกันไปทั่วโลก นับวันว่าวันนี้เป็นวันที่ 109 นับจากออกพรรษา เหลืออีก 158 วันจะเข้าพรรษา ผ่านปีใหม่มา 34 วัน แล้วทบทวนว่าเราเกิดมาทำไม พระนิพพานอยู่ที่ไหน เริ่มที่ศูนย์กลางกายฐานที่เจ็ดด้วยการทำใจหยุดนิ่ง ใครทำไม่ได้ ย้ำให้นักเรียนใหม่ศึกษาไว้เพื่อดำเนินชีวิตไม่ผิดพลาด
เกริ่นว่าวันนี้มีกรณีศึกษาที่จะทำให้เข้าใจกฎแห่งกรรมดีขึ้น ชื่อเรื่องกลับตาลปัตร (ถอดเสียงเพี้ยน อนุมานจากชื่อเคสที่เอ่ยซ้ำก่อนเปิดเคส) ครูไม่ใหญ่เล่นคำกับภาพพระที่เอาชอร์ตโน้ตไว้ข้างหลังตาลปัตรเพราะอายุมากกลัวลืม และภาพพญาโปริสาทจากละครคนกินคน ช่วงท้ายเสียงถอดเพี้ยน แล้วบอกให้ไปแต่งเนื้อแต่งตัวให้เสร็จก่อน
ช่วงพักคั่นรายการหลังครูไม่ใหญ่บอกให้ไปแต่งเนื้อแต่งตัวให้เสร็จก่อน ไม่มีบรรทัดถอดเสียง ไม่ทราบชื่อเพลง
ยิ้มแล้วหรือยัง คนไม่ยิ้มเหมือนนุ่งผ้าถุงเข้างานหรือเขียนคิ้วข้างเดียวออกจากบ้าน เกริ่นว่ามีเรื่องดี ๆ เช่นการขยายธรรมะไปถึงขั้วโลกเหนือ ที่มนุษย์อยู่กับหมีขาว ชวนกันช่วยขยายธรรมะ ถามผู้มาทำบุญวันมหาปูชนียาจารย์ว่ามาทำอะไร ได้คำตอบว่าถวายกองทุนคุณยายเพื่อเลี้ยงพระและสนับสนุนการศึกษาของพระทั่วโลก เสาแก้ว และโคมข้าวประทีป
อธิบายว่าวันมหาปูชนียาจารย์รวมวาระสำคัญไว้ในวันเดียว คือวันคล้ายวันมรณภาพของหลวงปู่พระมงคลเทพมุนี ผู้ค้นพบวิชชาธรรมกาย วาระของคุณยายมหารัตนอุบาสิกาทองสุข สำแดงปั้น และวันสลายร่างคุณยายอาจารย์มหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง การเกิดขึ้นของทั้งสามท่านเกิดได้ยาก ทำให้รู้ว่ามีพระรัตนตรัยในตัวเป็นที่พึ่ง ยกว่าถ้าเมืองไทยมีกฎหมายคุ้มครองพระพุทธศาสนาอย่างเกาหลีจะพูดได้เต็มที่ และคุณยายเป็นหนึ่งไม่มีสองในการเรียนวิชชาธรรมกายกับหลวงปู่ที่โรงงานทำวิชชา
ตอบว่าทำบุญอุทิศถวายท่านได้บุญขนาดไหน ถ้าจิตเลื่อมใสเต็มที่ ไม่ว่าท่านมีชีวิตอยู่หรือละโลกไปแล้วบุญไม่ต่างกัน เพราะกายมนุษย์ของท่านเป็นฐานทัพรองรับผู้รู้ ผู้ตื่น ผู้เบิกบาน ผู้บริสุทธิ์ คือพระธรรมกายภายในนับองค์ไม่ถ้วน อัปปมาโณ พุทโธ พระพุทธเจ้ามีอานุภาพไม่มีประมาณ กายธรรมอรหัต กายธรรมพระปัจเจกพุทธเจ้าต่างกันแค่ความบริสุทธิ์และรัศมีตามบารมี ครูไม่ใหญ่บอกว่าลมยังไม่ออกจึงพูดติด ๆ ขัด ๆ
พระสัมมาสัมพุทธเจ้าแต่ละพระองค์มีภารกิจสองประเภท ประเภทแรกคือโปรด เปรียบเหมือนกระทรวงศึกษา สอนให้หลุดพ้นทุกข์หรืออยู่ในวัฏฏะอย่างมีความสุข ปิดอบายไปสวรรค์ เรียกว่าพระบรมครู ครูทางโลกให้วิทยาทาน ส่วนพระบรมครูให้ธรรมทานให้พ้นโลก แต่ละพระองค์โปรดสัตว์ได้กลุ่มหนึ่งแล้วคำสอนค่อย ๆ เสื่อมไป พอหมดยุคพระพุทธศาสนาก็เป็นยุคเทวนิยมบูชายัญ
อีกภารกิจคือปราบกิเลสอาสวะที่ต้นเหตุ มีพญามารอยู่ฉากหลังส่งมารห้าฝูง คือขันธมาร เทวบุตรมาร มัจจุมาร อภิสังขารมาร และกิเลสมาร ฝ่ายโปรดชนะได้เฉพาะกิเลสมาร จึงยังมีความตาย ความแก่ ความเจ็บ พญามารทำให้มนุษย์แตกต่างทั้งเชื้อชาติ ศาสนา ภาษา เพื่อแบ่งแยกแล้วปกครอง ให้ทะเลาะกันแล้วเอาวิบากกรรมมาจับ ยกตัวอย่างดื่มเหล้าคนเดียวก็มีวิบากเพราะใจหมอง แล้วมีภพรองรับดูดลงไป
จึงต้องมีภารกิจสู้รบกับผู้อยู่ฉากหลัง พระพุทธเจ้ามาเกิดนับพระองค์ไม่ถ้วนก็ยังปราบไม่หมด มารคือผู้ขวางการทำความดีทั้งมวล จะเห็นเขาได้ต้องเห็นเราก่อน คือเข้าถึงธรรมกาย ธรรมกาโย อหัง อิติปิ ภารกิจนี้เปรียบเป็นกระทรวงกลาโหม พญามารบังคับได้หมดเพราะอยู่ต้นแหล่งแห่งบาป นรกรองรับไม่ได้ ครูไม่ใหญ่ว่าเรื่องนี้หาฟังยากและพูดมากเดี๋ยวโดนด่า แล้วพาไปฟังตามติดยาย
หลังช่วงตามติดยาย ครูไม่ใหญ่เล่าว่าคุณยายอาจารย์กับคุณยายทองสุขไม่รู้หนังสือทั้งคู่แต่สอนด็อกเตอร์ได้ เล่าเกร็ดตอนสองท่านขึ้นรถไปวัดปากน้ำ คนหนึ่งยืนยันว่าจำคันรถได้ อีกคนไม่ขัดใจ อยู่กันอย่างมีความสุข ช่วงต่อจากนั้นเสียงถอดเพี้ยนเป็นภาษาอังกฤษปนหลายบรรทัด
มนุษย์ ทิพย์ ทั้งหมดถูกบังคับมานานมาก จึงมีคำว่าสังสารวัฏหาเบื้องต้นท่ามกลางที่สุดไม่ได้ ถ้าถามผู้รู้ภายในต่อกันไปเรื่อย ๆ จะรู้ ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าไม่ได้เก่งเอง เล่าตามที่คุณยายเล่า การเรียนภายในเป็นภาพมีเสียงในฟิล์ม เห็นรอบตัวทั้งอดีตปัจจุบันอนาคต สอนกันเป็นชุดแต่ไม่แย่งกันคุย และสงครามในโลกมนุษย์ไม่มีวันสิ้นสุดตราบที่สงครามภายในระหว่างบุญกับบาปไม่สิ้นสุด ตั้งแต่สงครามโลกจนถึงทะเลาะกับตัวเอง
ครูไม่ใหญ่ว่ามนุษย์เหมือนหุ่นที่บุญและบาปชักอยู่ แล้วอ่านแถลงการณ์ต่อสื่อมวลชนของนายกสมาคมทางพระพุทธศาสนาแห่งหนึ่ง (ชื่อคนและชื่อสมาคมถอดเสียงไม่ชัด ยังไม่ยืนยันการสะกด) ว่าสถานการณ์ความขัดแย้งทางความคิดและการชุมนุมอาจนำไปสู่ความไม่สงบ รวมทั้งเหตุไม่สงบในภาคใต้ จึงชวนประชาชนร่วมสวดสรรเสริญพระพุทธคุณ พระธรรมคุณ พระสังฆคุณ และนั่งสมาธิแผ่เมตตาพร้อมกันทุกวัดทั่วประเทศ วันเสาร์ที่ 4 กุมภาพันธ์ 2549 เวลา 17.00 น. ในกรุงเทพฯ ที่พระอุโบสถวัดสุทัศนเทพวราราม ช่วงท้ายของแถลงการณ์เสียงถอดเพี้ยนจนอ่านไม่ได้
ทบทวนบุญวันนี้ว่ากายมนุษย์ของมหาปูชนียาจารย์ทุกท่านเป็นฐานทัพและแหล่งพลังบุญใหญ่ ทำบุญถวายท่านเหมือนเสียบปลั๊กเชื่อมกับท่าน กระแสบุญถ่ายทอดมาถึงกลางกายเรา แก้ไขวิบัติ ทุกข์โศกโรคภัย เซ็ตโปรแกรมผังสำเร็จที่เหมาะกับการสร้างบารมีไปทุกภพทุกชาติ ให้ปฏิบัติธรรมได้คล่อง เข้าถึงพระธรรมกาย และมีที่รองรับผู้มีบุญพิเศษระหว่างทางคือดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์
ช่วงพักหลังทบทวนบุญ ถอดเสียงได้เพียงประโยคว่าคิดถึงคุณยายจังเลยกับคำสวัสดี แล้วเงียบไปราวสี่นาทีครึ่ง ต่อด้วยบรรทัดเพี้ยนและ jingle ซ้ำหลายบรรทัดก่อนเข้าสปอต ไม่ทราบชื่อเพลง
สปอตประชาสัมพันธ์ว่าการถวายดวงประทีปเป็นบุญพิเศษที่พระพุทธเจ้าและพระอรหันต์ในอดีตเคยทำ ผู้ถวายด้วยจิตเลื่อมใสจะไม่ไปทุคติ ภาพทะเลประทีปโคมมาฆประทีปนับแสนดวงรอบมหาธรรมกายเจดีย์คืนวันเพ็ญเดือนสาม เชิญเป็นเจ้าของบุญถวายโคมมาฆประทีปสำหรับวันมาฆบูชา 2549 ในวันเสาร์ที่ 4 กุมภาพันธ์ เวลา 11.45 น. ที่หอฉันคุณยายอาจารย์ฯ พร้อมเบอร์โทรติดต่อ
หลังท่อนเพลงสั้น ๆ ครูไม่ใหญ่บอกว่าวัดพระธรรมกายครบ 36 ปี สามรอบนักษัตร เริ่มตั้งแต่วันมาฆบูชา 20 กุมภาพันธ์ 2513 ชวนมาเอาบุญใหญ่กัน แล้วบอกว่าเวลาไปเยอะแล้ว ไปเกาหลีกับเพลงอารีรังเลย
เปิดเพลงอารีรังหลังครูไม่ใหญ่ประกาศว่าไปเกาหลีกับอารีรัง เมื่อเพลงจบบอกว่าเพลงนี้ดังขึ้นแปลว่าเข้าสู่เรื่องเกาหลีแล้ว เพลงพื้นบ้านเกาหลีที่รายการใช้เปิดเรื่องเกาหลีทุกครั้ง
ทวนพิธีแสดงตนเป็นพุทธมามกะแบบเกาหลีที่เล่าเมื่อวาน มีภิกษุหกรูป รูปแรกให้โอวาทว่าพุทธมามกะคืออะไร ควรทำและควรเว้นอะไร ให้ภาคภูมิใจว่าก้าวเข้าเขตแดนของผู้รู้แล้ว รูปที่สองจี้ธูปร้อนที่ต้นแขนหรือหน้าผาก ให้ระลึกว่าร้อนน้อยกว่าไฟราคะ โทสะ โมหะ และไฟนรก และให้เพื่อนเห็นแผลแล้วเตือนกันเมื่อมีคนชวนดื่มน้ำเมา รูปที่สามคล้องลูกประคำให้สวดภาวนาระลึกคุณพระรัตนตรัย 108 จบ ช่วงท้ายมีบรรทัด jingle ช่วงพักซ้ำหลายบรรทัด
ปฏิบัติข้อวัตรสิบข้อด้วยความเพียรที่เบิกบาน ไม่ใช่ฝืน มุ่งโพธิญาณหรือพระนิพพาน ระวังข้อผิดเล็กน้อยเหมือนผ้าที่ไม่ขาดแต่ทะลุ พระรูปที่หกแจกหนังสือธรรมะที่รวมโอวาทไว้ พระที่เหลือสวดชยันโต แล้วบอกข้อปฏิบัติสิบข้อ ห้าข้อแรกคือศีลห้า ครูไม่ใหญ่ยกว่าเคยได้ยินคนตอบว่าศีลห้าคือเมตตา กรุณา มุทิตา อุเบกขา และสุรา เป็นชาวพุทธที่ไม่ศึกษาคือชาวพุทธแต่ในทะเบียนบ้าน
ข้อหกเว้นจากการประจานความเสียหายของพุทธบริษัท ไฟในอย่านำออก ข้อเจ็ดเว้นการเอาดีใส่ตัวเอาชั่วใส่คนอื่น ข้อแปดเว้นความตระหนี่และไม่ทำให้ผู้อื่นสูญเสีย ข้อเก้าเว้นความโกรธและต้องยกโทษให้ผู้สำนึกผิดอย่างแท้จริง ครูไม่ใหญ่สาธิตนับหนึ่งถึงสิบยกโทษย้อนไปถึงชาติก่อน ข้อสิบเว้นการตำหนิพระรัตนตรัย ยกธงไตรรงค์ชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์ แล้วเพิ่มข้อสิบเอ็ดว่าต้องช่วยปกป้องภัยต่อพระรัตนตรัยด้วยทรัพย์ อวัยวะ และชีวิต เรื่องส่วนตัววางอุเบกขา เรื่องพระศาสนาวางอุเบกขาไม่ได้ รักสงบต้องช่วยทำให้สงบ ไม่ใช่ดูดาย
ครูไม่ใหญ่บอกว่าจะมีข้อมูลเพิ่มจากพระพม่าที่อยู่ในเกาหลี คั่นด้วย jingle แล้วอ่านข้อความของพระจันทิมา พระพม่านิกายเถรวาทอายุ 36 ปีเท่าอายุวัดพระธรรมกาย บวชเณรตั้งแต่เด็ก บวชพระได้ 15 พรรษา เคยอยู่วัดในเมืองไทยสี่ปีจึงใช้ภาษาไทยได้ เดินทางไปประเทศพุทธสิบประเทศ ดูแลวัดพม่าในเกาหลีมาเจ็ดปี ช่วงตรุษจีนหมู่คณะวัดพระธรรมกายมาติดตั้งจานดาวธรรมให้ ได้ดูรายการแล้วประทับใจ ทึ่งว่าหลวงพ่อเผยแผ่ธรรมะได้กว้างไกลและเป็นผู้ประพันธ์เพลงตะวันออกไม่ห่างไกล ครูไม่ใหญ่แทรกว่ารายการทำกันเองอย่างฝืน ๆ ยังต้องการผู้สนับสนุน และท่านเห็นว่าธรรมะที่สอนจะทำให้คนทั้งโลกชีวิตดีขึ้น
พระจันทิมาเล่าว่าคนเกาหลีหันไปนับถือศาสนาอื่นมากขึ้น เพราะโบสถ์ตั้งอยู่ในเมืองใกล้คน ส่วนวัดพุทธต้องไปอยู่ป่าเขาด้วยเหตุทางการเมืองในอดีตและเพื่อความวิเวก ท่านเห็นด้วยกับข้อสิบเอ็ดที่ให้ปกป้องพระพุทธศาสนาด้วยชีวิต เพราะที่พม่ามีการห้ามออกสื่อที่ตำหนิพระรัตนตรัยอย่างเข้มงวด ครูไม่ใหญ่ขีดเส้นใต้และขยายว่ามนุษย์โดยธรรมชาติหูเบา เชื่อสื่อง่ายเหมือนเชื่อเทวทูต แม้เรื่องที่พูดตำหนิจะจริงหรือไม่ก็เชื่อ
พระจันทิมาเล่าว่าติดตามข่าวในเกาหลีมาตลอด ไม่มีสื่อที่มุ่งโจมตีเหยียบย่ำพระพุทธศาสนาเลย เพราะมีกฎหมายคุ้มครองห้ามออกสื่อใส่ร้ายป้ายสีพระและพระพุทธศาสนา ถือว่าศาสนาเป็นสถาบันหลักและศูนย์รวมใจ ถ้าศรัทธาคลอนแคลนสื่อลามก สุรายาเสพติด และอบายมุขจะเข้าแทรกง่าย ถ้ามีเรื่องไม่ดีในหมู่ภิกษุสามเณรอุบาสกอุบาสิกาจะจัดการกันเองตามสายการปกครองจากวัดขึ้นไปถึงตำบล อำเภอ จังหวัด ภาค ไม่นำมาขยายให้คนเสื่อมศรัทธา มีผู้ดูแลกฎหมายศาสนาของรัฐคอยตรวจสื่อ และศาสนาอื่นเข้ามาเผยแผ่ได้แต่ห้ามเขียนว่าร้ายพระพุทธศาสนา
ครูไม่ใหญ่ว่าถ้าทำอย่างเกาหลีจิตใจคนจะสูงขึ้นจนไม่ต้องมาเชิญสวดพุทธคุณอย่างวันพรุ่งนี้ พระจันทิมาเล่าว่าประหลาดใจ ทั้งที่เมืองไทยเป็นเมืองพุทธและชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์เป็นหัวใจของประเทศ แต่หนังสือพิมพ์ลงแต่เรื่องไม่ดีของพระและขยายความโจมตีจนคนเสื่อมศรัทธา ทำไมต้องทำลายหัวใจของตัวเอง ท่านจึงเห็นว่าที่หลวงพ่อชวนปกป้องพระรัตนตรัยดีมาก เล่าขำ ๆ ว่าตกใจตัวเลขอายุหลวงพ่อ 26 หรือ 62 กันแน่ และยินดีช่วยเหลือ ครูไม่ใหญ่ปลื้มว่าพุทธบุตรต้องเป็นหนึ่งเดียว ท่านอายุ 36 ปี 15 พรรษาแต่มีวิสัยทัศน์ พรุ่งนี้อาจนำมาอ่านอีก
ครูไม่ใหญ่ชวนเดาว่าพระจันทิมาเป็นองค์ไหนก่อนเห็นภาพ แล้วเปิดเพลงราวสองนาทีครึ่ง ถอดได้แค่ท่อนว่าไกลน่ะ ไม่ไกล ชื่อเพลงอนุมานจากท่อนร้องนี้กับที่พระจันทิมาเพิ่งเอ่ยถึงเพลงตะวันออกไม่ห่างไกล ไม่ได้ประกาศชื่อเพลงตรง ๆ เป็นเพลงเกี่ยวกับการนำธรรมะไปถึงคนไทยและชาวพุทธในดินแดนตะวันออก
ภาพพระจันทิมากำลังสนทนาธรรมและร่วมดูจานดาวธรรม ครูไม่ใหญ่แซวเรื่องที่ท่านสงสัยอายุ 62 หรือ 26 แล้วสรุปว่าประเทศที่เจริญทั้งเทคโนโลยีและจิตใจอย่างเกาหลีเทิดทูนพระพุทธศาสนาและมีกฎหมายปกป้องภัย ชวนคิดว่าเมืองไทยซึ่งคนส่วนใหญ่เป็นชาวพุทธถึงเวลาแล้วหรือยังที่จะทำแบบเกาหลี และลุยทำสิ่งดี ๆ ร่วมกัน
ละครชาดกคนกินคนตอนต่อ (ถอดได้ว่าตอนที่สิบหก ฟังไม่ชัด) ทวนว่าพระเจ้าสุตโสมถวายบังคมลาพระราชบิดามารดาและพระมเหสี มหาชนร้องไห้ตามส่งไม่ยอมกลับ จึงขีดเส้นขวางทางว่าใครจงรักภักดีอย่าข้ามมา ฝ่ายโปริสาทก่อไฟรอจนเป็นถ่าน เห็นพระองค์กลับมาตามสัญญาและเชิญให้ฆ่าบูชายัญ จึงคิดว่าไม่กลัวตายเพราะอานุภาพของคาถา ขอฟังบ้างระหว่างรอไฟหมดควัน พระเจ้าสุตโสมตรัสว่าคนบาปกับคาถาที่ยกย่องธรรมลงรอยกันไม่ได้
โปริสาทถูกแทงใจดำจึงเบี่ยงประเด็นว่าพระองค์หลุดมือไปแล้วยังกลับมา ไม่รู้หลักขัตติยธรรม พระเจ้าสุตโสมตอบว่าขัตติยธรรมในความหมายนั้นคือความฉลาดเอาตัวรอดโดยไม่คำนึงศีลธรรม ผู้ยึดถือจึงตกนรกกันมามาก ถ้าพระองค์ไม่กลับมาก็จะตกนรกเพราะเสียสัจจะ โปริสาทเริ่มสนุกกับการสนทนา ถามว่าทำไมทิ้งปราสาท แผ่นดิน และกามสุขทั้งหมดเพียงเพื่อรักษาสัจจะ พระองค์ตอบว่าบรรดารสอร่อยในโลก สัจจะเป็นรสที่ดีกว่า
พระเจ้าสุตโสมอธิบายต่อว่าผู้มั่นคงในสัจจะทั้งกายและวาจาย่อมข้ามชราและมรณะถึงพระนิพพาน รสอาหารจะอร่อยได้ก็ต่อเมื่อสามีภรรยามีสัจจะต่อกัน โปริสาทถามว่าได้เสวยกามสุขแล้วยังกลับมา ไม่กลัวตายบ้างหรือ พระองค์ตอบว่าได้บริจาคทาน บำรุงพระชนกชนนี ปกครองแผ่นดินโดยธรรม อุปการะญาติมิตร และบำรุงสมณพราหมณ์แล้ว ทางไปสู่ปรโลกชำระให้บริสุทธิ์แล้ว ผู้ดำรงอยู่ในธรรมเช่นนี้จะกลัวตายทำไม แล้วเชิญให้โปริสาทบูชายัญ
โปริสาทฟังแล้วตกใจกลัว คิดว่าถ้ากินสัตบุรุษผู้ทรงคุณธรรมเช่นนี้ศีรษะจะแตกเจ็ดเสี่ยงหรือถูกแผ่นดินสูบ จึงทูลว่าพระองค์เปรียบเหมือนยาพิษและอสรพิษ ใครจะกินลงคอ แล้วขอฟังสตารหคาถา พระเจ้าสุตโสมปฏิเสธว่าโปริสาทไม่ใช่ภาชนะที่ควรรองรับคาถา เพื่อให้เห็นว่าธรรมะมีค่าหาฟังยาก โปริสาทยิ่งเคารพและกระหายจะฟัง อ้อนวอนว่าฟังแล้วใจอาจยินดีในธรรมได้ ละครจบด้วยคำถามว่าพระองค์จะแสดงธรรมหรือไม่ โปรดติดตามตอนต่อไป
ครูไม่ใหญ่ว่าต้องให้เวลาพระเจ้าสุตโสมทดสอบโปริสาทหนึ่งคืน พรุ่งนี้จะได้ดูว่าตกลงอย่างไร แล้วยกประโยคจากละครให้นักเรียนทั่วโลกทบทวนว่าทางไปสู่ปรโลกของเราชำระให้บริสุทธิ์แล้วหรือยัง ฉาบทางไว้ด้วยสุรา การพนัน หรือด้วยการให้ทาน โดยเฉพาะคนที่ปลดเกษียณแล้วเหลือแค่ตาแก่คนหนึ่ง ความตายไม่มีนิมิตหมาย ชวนมาเอาบุญใหญ่เสาแก้วพันปีวันอาทิตย์ ให้ทางสว่าง เลือกเอาว่าจะหลับแล้วตื่นกลางวิมาน มีเทวรถมารับ หรือถูกดูดลงมหานรก แล้วบอกว่าตอนนี้เลือกฟังเคสกลับตาลปัตร
ช่วงพักก่อนเข้ากรณีศึกษา มี jingle พักสักหน่อย ถอดท่อนร้องได้บางส่วนว่ายิ้มดี พ่อรวย ชื่อเพลงอนุมานจากท่อนร้องที่ถอดได้ ซึ่งตรงกับเพลงยิ้มแล้วรวยที่รายการเปิดก่อนกรณีศึกษาในตอนก่อน ๆ ไม่ได้ประกาศชื่อเพลง เพลงชวนให้ยิ้มแล้วชีวิตจะรุ่งเรือง
เปิดจดหมายกรณีศึกษาทางจานดาวธรรม ผู้เขียนเป็นลูกคนที่สี่ในหกคน น้องสาวคนรองเข้าวัดตั้งแต่เรียนรามคำแหง เป็นอาสาสมัครแผนกธรรมวาลีตั้งแต่ปี 2527 และเข้าอบรมเจ้าหน้าที่วัดในโครงการอุบาสิกาแก้วรุ่นที่หก แล้วชักนำพ่อแม่และทุกคนในบ้านเข้าวัด เตี่ยเป็นคนสบาย ๆ ไม่มีระเบียบแต่ใจดี ไม่ดื่มเหล้าแต่สูบบุหรี่ทุกวันตั้งแต่วัยรุ่น ไม่เคยขัดเรื่องทำบุญ เมื่ออายุ 72 ป่วยเป็นมะเร็งปอด น้องสาวซึ่งเป็นอุบาสิกาดูแลและเปิดเทปนำนั่งสมาธิของหลวงพ่อให้ฟังจนอาการทุรนทุรายสงบ แต่วันสุดท้ายพี่ชายคนที่สองมาผลัดเวรและไม่ได้เปิดเทปให้ เตี่ยเสียชีวิตอายุ 74 ปี
เตี่ยกับแม่ค้าขายผ้า ทำผ้าม่านและขายที่นอนหมอนมุ้ง แม่ดูแลการค้าเกือบทั้งหมด ขยันทั้งค้าขาย เลี้ยงลูก และงานบ้าน ช่วงถัดมาเสียงถอดเพี้ยนยาวราวสามนาที แล้วเล่าว่าแม่มีอาการเวียนหัว เดินเซ อาเจียน ตรวจพบเนื้องอกในสมองต้องผ่าตัด พี่ชายบอกให้แม่นอนทำสมาธิ แม่นอนนิ่งเหมือนไม่รู้สึกตัวราวเจ็ดวัน แล้วเสียชีวิตในเดือนมกราคม 2527 (ถอดเสียงไม่ชัด) โดยไม่มีใครเห็นลมหายใจสุดท้าย อายุ 63 ปี
ครูไม่ใหญ่ว่าแม่ชำระทางไปสู่ปรโลกได้งดงามแล้ว จดหมายเล่าต่อถึงสามีซึ่งนิสัยดีแต่เรียนน้อย สติปัญญาไม่ค่อยดี พ่อตายตั้งแต่สองขวบ อยู่กับแม่ที่ไม่มีบ้านของตนในโรงเคี่ยวน้ำตาล แม่รับจ้างขึ้นต้นมะพร้าวทำน้ำตาลปี๊บ เคยทำมีดปาดตาลหล่นใส่เท้าซ้ายเป็นแผลเป็น ตอนห้าหกขวบซนมาก ถูกแม่มัดกับต้นไม้แล้วเอาพริกใส่กะลาเผาไฟรมจนสำลัก เจ็ดขวบไปอยู่วัดเป็นลูกศิษย์พระ เป็นหิดน้ำเหลืองเยิ้มทั้งตัวจนเพื่อนไม่ให้เข้าใกล้ หลวงพ่อเอาดินสอพองทาจนหาย สิบสี่ปีทำงานโรงงานทำเชือกนอนในโรงงานเปื้อนน้ำมันเครื่อง แล้วไปทำโรงงานไอศกรีม เงินไม่พอจึงกินไอศกรีมแทนข้าว
อายุสิบหกเป็นลูกเรือประมงที่มหาชัย ให้แม่เบิกเงินเดือน ออกทะเลครั้งละสิบห้าวันไปถึงสิงคโปร์ราวห้าปี อายุยี่สิบเอ็ดเป็นทหารเกณฑ์ ช่วงวันหยุดมาช่วยขายผ้ากับพี่ชายคนที่สามของผู้เขียนจึงรู้จักกัน ตอนนั้นผู้เขียนเรียนมหาวิทยาลัยปีหนึ่ง พ้นทหารแล้วสมัครเป็นอาสาสมัครและได้บรรจุเป็นข้าราชการ เป็นผู้ติดตามผู้ใหญ่ท่านหนึ่ง คอยผู้เขียนอยู่สิบกว่าปีจนแต่งงานกันเมื่อผู้เขียนอายุ 38 สามี 39 ต่อมาผู้ใหญ่ย้ายไปต่างประเทศสามีจึงตกงานพร้อมกับที่ลูกชายเกิด สามีเป็นพ่อบ้าน ซักผ้า ทำกับข้าว เลี้ยงลูก กวาดถูบ้าน ส่วนผู้เขียนทำงานเลี้ยงครอบครัวคนเดียว แต่กลับเฉย ๆ และโมโหใส่เขาบ่อย เขาไม่โกรธ บอกให้ใจเย็น ๆ
หลังช่วงพักที่มีบรรทัด jingle และเสียงเพี้ยน ครูไม่ใหญ่แซวว่าสามีทำงานโรงงานไอศกรีมมานานจึงใจเย็นรับแม่บ้านขี้โมโหได้ จดหมายเล่าว่าผู้เขียนเป็นข้าราชการในองค์กรรัฐแห่งหนึ่ง ในหน้าที่มีเงินที่เรียกว่าเงินตามน้ำ บางเดือนได้มากกว่าเงินเดือนประจำ แบ่งปันกันและส่งต่อขึ้นไปเป็นทอด ๆ เพราะปฏิบัติสืบต่อกันมานานก่อนผู้เขียนเข้ารับราชการ ผู้เขียนใช้เงินส่วนนี้เลี้ยงครอบครัวและจุนเจือพี่น้อง จบเนื้อจดหมายตรงนี้
ชุดคำถามราวสิบสองข้อที่ครูไม่ใหญ่แซวว่าอัดแน่นเต็มหน้า ครอบคลุมวิบากกรรมที่ทำให้แม่เป็นเนื้องอกในสมอง สิ่งที่แม่เห็นในสมาธิและช่วงไม่รู้สึกตัวเจ็ดวัน คตินิมิตและภพภูมิของแม่และเตี่ย บุพกรรมที่เตี่ยเป็นมะเร็งปอดและใจตอนตายที่ไม่ได้ฟังเทป ทำไมพี่ชายคนที่เตี่ยไม่ชอบต้องดูแลจนวินาทีสุดท้าย วิบากกรรมที่ทำให้สามีปัญญาไม่ดีและลำบากตั้งแต่เด็ก ความผูกพันกับผู้ใหญ่ที่สามีติดตาม ทำไมครอบครัวต้องสลับบทบาทให้สามีเป็นพ่อบ้าน เงินตามน้ำบาปหรือไม่และทำบุญด้วยเงินนั้นได้ผลอย่างไร โอกาสขึ้นเป็นผู้บังคับบัญชา ลูกชายเป็นภูมิแพ้และซนนั่งสมาธิไม่เกินห้านาที น้องสาวที่ออกจากองค์กรไปค้าขาย และทำไมผู้เขียนใจไม่ค่อยใสและหงุดหงิดง่าย
ครูไม่ใหญ่ถามว่าจำเรื่องและคำถามได้ไหม แล้วตอบว่าแม่เป็นเนื้องอกในสมองเพราะกรรมปาณาติบาตในอดีต เช่นทุบหัวปลาบ่อย ๆ ที่แม่นั่งสมาธิเห็นตัวเองนั้นเห็นกายละเอียดจริง แม่มีบุญมาก การนั่งสมาธิก่อนผ่าตัดช่วยคลายกังวลได้มาก ช่วงไม่รู้สึกตัวเจ็ดวันเหมือนคนหลับ แม่ตายแบบหลับแล้วตื่นกลางวิมานทองชั้นดาวดึงส์ เป็นเทพธิดาสวยสดใสด้วยบุญที่ทำในพระพุทธศาสนามาตลอด ได้รับบุญที่ลูกอุทิศไปทุกอย่าง นั่งยิ้มชมทิพยสมบัติอย่างมีความสุข
ครูไม่ใหญ่ตอบว่าเตี่ยเป็นมะเร็งปอดเพราะกรรมสูบบุหรี่ในปัจจุบันเป็นหลัก รวมกับกรรมปาณาติบาตฆ่าสัตว์ ต่อจากนั้นมีบรรทัด jingle ช่วงพักซ้ำยาวราวหนึ่งนาที คำตอบเรื่องภพภูมิของเตี่ยจึงไม่ปรากฏในบรรทัดถอดเสียง แล้วตอบว่าพี่ชายคนที่สองที่เตี่ยไม่ชอบแต่ต้องดูแลจนวินาทีสุดท้าย ในอดีตเคยเป็นเพื่อนรักของเตี่ย ทะเลาะกันบ้างดีกันบ้าง ชาตินั้นเตี่ยช่วยเหลือเขา จึงมาเกิดเป็นลูก ไม่ได้มีวิบากกรรมอะไรต่อกัน นี่คือชีวิตในวัฏฏะ
สามีที่ปัญญาไม่ดี ลำบากตั้งแต่เล็ก ถูกมัดรมพริก มีดตาลหล่นใส่เท้า เป็นหิด และปัจจุบันเป็นโรคปอดชื้นบ่อย เพราะในอดีตเป็นเศรษฐีที่อารมณ์เสียแล้วระบายใส่ลูกหลานบริวาร จับเด็กที่ทำผิดมามัดตี เอาพริกใส่กะลารมควันลงโทษ เคยโกรธจนปามีดใส่เด็กที่หลบทันแต่โดนเท้า มีวจีกรรมด่าด้วยคำหยาบจึงเป็นหิด ปล่อยบริวารและสัตว์เลี้ยงนอนที่อับชื้นจึงเป็นโรคปอด ดื่มสุราก่อนอาหารวันละกรึ๊บ ครูไม่ใหญ่คำนวณว่าตลอดชีวิตหลายขวด จึงปัญญาไม่ดี และตระหนี่จึงลำบากมาก ส่วนที่ได้ทำงานดีกับผู้ใหญ่เพราะชาตินั้นเคยช่วยญาติบ้างช่วงสั้น ๆ ผู้ใหญ่รักเหมือนแม่กับลูกเพราะเกื้อกูลกันในปัจจุบัน แต่ช่วงสั้นจึงต้องตกงาน
ที่สามีต้องเป็นพ่อบ้านส่วนผู้เขียนหาเงินเลี้ยงครอบครัว เพราะชาติก่อนเป็นสามีภรรยากัน ภรรยาทำทานด้วยตัวเองเสมอ สามีแค่มีจิตอนุโมทนา ครูไม่ใหญ่สาธิตภรรยาเรียกดาร์ลิ่งมาอนุโมทนาบุญวันมหาปูชนียาจารย์ และสอนว่าแต่งงานคือทำงานสร้างบารมีร่วมกันให้ดี ส่วนที่ผู้เขียนโกรธสามีบ่อยโดยไม่มีเหตุผลเป็นกรรมใหม่ของผู้เขียนเอง ความผิดพลาดในอดีตลืมให้หมดแล้วเริ่มใหม่วันนี้ ต้องทะนุถนอมน้ำใจสามีที่รักและเป็นพ่อบ้านที่ดี ถ้าโกรธบ่อยจะติดนิสัยหงุดหงิดไปภพหน้าจนเป็นยักษ์ ให้ไปพักกลางทางที่ดุสิตบุรีวงบุญพิเศษด้วยกัน
เงินตามน้ำที่ได้ในหน้าที่มีเศษกรรม เมื่อส่งผลมักเป็นโรคเกี่ยวกับเลือดหรือโรคแพ้ภูมิตัวเอง ถ้ารวมกับกรรมปาณาติบาตหรือตั้งใจโกงจะเป็นมะเร็งเม็ดเลือดหรือมะเร็งกระดูก ถ้านำเงินนั้นมาทำบุญ บุญจะตัดรอนวิบากลงบ้าง แต่เป็นบุญปนบาป ส่งผลให้เป็นเศรษฐีที่ป่วยเป็นโรคเลือด รวยแต่อายุสั้น มหาปูชนียาจารย์พยายามเก็บบาปที่แหล่งของบาปให้หมด ครูไม่ใหญ่เห็นใจว่าชีวิตทางโลกยากจะบริสุทธิ์อย่างเพศสมณะ มีบุญปนบาปตลอด บางทีเลี่ยง ๆ บัง ๆ นิดหน่อย ขอให้บุญมากบาปน้อยก็พอ
ที่ทำงานหนักแต่ขึ้นเป็นผู้บังคับบัญชายาก ให้ทำใจว่ากำลังบุญที่ทำมามีแค่นี้ อย่าท้อ ให้ลุยสร้างบุญเต็มกำลังในเวลาที่เหลือ ลูกชายที่เป็นภูมิแพ้ จามบ่อย น้ำมูกไหล เพราะวิบากกรรมในชาติก่อนตอนเด็กชอบแกล้งสัตว์ จับสัตว์ตัวเล็กอย่างจิ้งหรีดมากัดกัน เอาน้ำราดหมาแมว หรือโยนลงน้ำให้หัดว่ายน้ำ ส่วนที่ซนไม่อยู่นิ่งเป็นธรรมดาของเด็กวัยกล้ามเนื้อกำลังขยาย มานั่งสมาธิได้ห้านาทีก็มีบุญแล้ว เขามีบุญช่วงสั้น (ถอดเสียงไม่ชัด) ต้องประคองให้ดี
น้องสาวคนรองที่เคยสร้างบารมีในองค์กรแล้วออกไปค้าขายเพราะอยากรวย ในอดีตเคยร่วมบุญกับหมู่คณะในพุทธันดรที่ผ่านมาเป็นกุลธิดา แต่มีนิสัยเบื่อง่ายหลายชาติ อยู่ครองเรือนก็เบื่ออยากประพฤติพรหมจรรย์ ประพฤติพรหมจรรย์ก็เบื่ออยากครองเรือน จากเขตในไปเขตนอก มีบุญพอเลี้ยงตัว ถ้าประมาทจนบุญเก่าหมดจะอันตรายเพราะวิบากเก่ายังมี ผู้เขียน สามี และลูกชายเคยสร้างบุญกับหมู่คณะแบบกองเสบียงตามอารมณ์ บางทีทำบางทีไม่ทำ ที่ผู้เขียนมีศรัทธาแต่ใจไม่ใสและหงุดหงิดง่ายเพราะเครียดจากงานและเลี้ยงครอบครัว ต้องรีบแก้ ไม่งั้นเวลาบุญส่งผลจะมีเรื่องให้หงุดหงิดก่อนได้ทรัพย์ ให้นั่งสมาธิมาก ๆ เพราะชีวิตออกแบบได้เอง
ท่องบทประจำวันซ้ำหลายรอบ สิ่งที่ต้องสั่งสมคือบุญกุศล สิ่งที่ต้องแสวงหาคือพระรัตนตรัยภายใน เป้าหมายชีวิตคือที่สุดแห่งธรรม ที่พักระหว่างทางคือดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์ ต้นช่วงมีบรรทัดถอดเสียงเพี้ยน
หลังบรรทัด jingle ช่วงพักซ้ำยาวราวสี่นาทีครึ่ง ครูไม่ใหญ่อนุโมทนาสาธุการ อวยพรให้รวยทุกวัน ให้เข้าถึงพระธรรมกายกันทุกคน แบ่งบุญให้นักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาทั่วโลก และย้ำว่าพุทธบุตรต้องเป็นหนึ่งเดียวกันเหมือนดวงตะวันที่มีดวงเดียว
ปิดรายการด้วยคำขวัญว่าเมื่อใจสิ้นระแวง เหมือนดวงจันทร์ส่องแสงในคืนวันเพ็ญ และธรรมกายคือพระในตัวคุณที่เข้าถึงได้ด้วยการทำใจหยุดนิ่ง ย้ำให้ตอกย้ำซ้ำเดิมจนขึ้นใจ ราว 20 วินาทีสุดท้ายของไฟล์เป็นบรรทัดถอดเสียงเพี้ยนซ้ำ ไม่ใช่เนื้อหาที่คัดตกหล่น
เวลาเริ่มของช่วง คำสะกด tag ที่ขาด ช่วงที่ยังไม่มีในผัง หรือลิงก์เสีย บอกได้ที่นี่ - คนที่ฟังจริงเห็นสิ่งที่คลังนี้มองไม่เห็น
เข้าสู่ระบบด้วยปุ่มด้านบนของหน้าก่อน แล้วช่องเขียนถึงผู้ดูแลจะขึ้นที่นี่