หลวงปู่วัดปากน้ำภาษีเจริญ

สารคดีเล่าว่าหลังวันเริ่มสถาปนาอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 2 กันยายน พุทธศักราช 2544 ด้วยเวลาเพียงสองปี การก่อสร้างมหาวิหารพระมงคลเทพมุนีก้าวหน้าไปมาก โครงสร้างภายนอกใกล้เสร็จสมบูรณ์ มองเห็นเป็นส่วนโดมและเชิงลาดโดม พร้อมน้ำตกเก้าชั้นและสระน้ำต่างระดับ จึงกำหนดให้มีพิธีเทคอนกรีตปิดยอดโดมในวันสำคัญที่บรรจบพร้อมกันสองวาระ คือวันเพ็ญขึ้น 15 ค่ำเดือน 11 ซึ่งเป็นวันมหาปวารณา และวันคล้ายวันเกิดของพระเดชพระคุณหลวงปู่วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ ครบรอบ 119 ปี เวลา 17 นาฬิกา 15 นาที พระราชภาวนาวิสุทธิ์นำสาธุชนนั่งสมาธิกลั่นใจให้ใสเพื่อรองรับบุญใหญ่ เมื่อถึงเวลาอุดมมงคลท่านกดปุ่มประกอบพิธีเทคอนกรีต ทาวเวอร์เครนขนาดใหญ่ยกถังคอนกรีตลอยค้างกลางอากาศ ปิดท้ายด้วยพุทธภาษิตว่าทานในทักขิไณยบุคคลทั้งหลายย่อมมีผลมาก เหมือนบุคคลผู้ฉลาดหว่านพืชลงในนาดี

เล่าว่าตอนที่เคยทำพระผง ได้ไปถามพระเดชพระคุณหลวงปู่ว่าความศักดิ์สิทธิ์อยู่ที่ผงหรืออยู่ที่อะไร ท่านตอบว่าผงก็เป็นผงสิ ความศักดิ์สิทธิ์อยู่ที่ใจหยุดนิ่ง จากนั้นเตือนว่ายิ่งถ้าเป็นพระภิกษุยิ่งไม่ควรทำอาชีพนี้เลย อย่าไปเที่ยวเช่าพระหรือเอาพระของขวัญมาแลกเปลี่ยนกัน เพราะเดี๋ยวจะเจอปัญหาว่าใช่กับไม่ใช่ ใครทำอยู่ก็ให้เลิก ไม่ควรทำอย่างยิ่ง

เล่าว่าคุณพ่อนับถือพระเดชพระคุณหลวงปู่และคุณยายอาจารย์อย่างมาก ตั้งแต่ลูก ๆ จำความได้ก็มีรูปของมหาปูชนียาจารย์ทั้งสองอยู่บนหิ้งพระแล้ว คุณพ่อสอนให้พวกเขายึดมหาปูชนียาจารย์ทั้งสองเป็นที่พึ่ง และเวลามีเรื่องเดือดร้อนหรือเจ็บไข้ก็ให้นั่งสมาธิอธิษฐานขอให้หลวงปู่และคุณยายช่วยเสมอ

อ่านคำถามชุดที่สองว่าทำไมลูกต้องเดินทางจากบ้านมาด้วยความยากลำบากกว่าจะได้มาพบหมู่คณะ เคยร่วมบุญกับครอบครัวนี้มาอย่างไร ทำไมต้องน้อยใจหนีออกจากบ้านถึงสามครั้ง ทำไมนั่งสมาธิแล้วเป็นไปตามใจนึกสบาย ๆ รู้สึกคุ้นเคยมาก่อน ทำไมเคยฝันเห็นหลวงปู่วัดปากน้ำภาษีเจริญเหาะมาบนท้องฟ้าเพื่อมาร่วมงานที่มีคนแต่งชุดขาวใส่เครื่องประดับเต็มตัว ส่วนลูกไม่มีเครื่องประดับจึงเข้าร่วมงานไม่ได้ ทำไมป้าเจ้าหน้าที่ของวัดจึงมาชวนลูกเป็นอาสาสมัครและดีกับลูกมาก และมีเพื่อนชายอายุ 28 ปี รู้จักกันสิบปี ขอแต่งงานหลายครั้งแต่ลูกปฏิเสธ เขายังรออยู่ ควรตัดสินใจอย่างไร

ตอบว่าที่ลูกเคยฝันเห็นพระเดชพระคุณหลวงปู่เหาะมาบนท้องฟ้าทั้งที่ไม่รู้จักท่าน กระทั่งมาเห็นรูปท่านในปฏิทินของวัดพระธรรมกาย เพราะลูกเคยสร้างบารมีในสายวิชชาธรรมกายของพระเดชพระคุณหลวงปู่มาในอดีต จึงบันดาลให้ฝันไปอย่างนั้นเพื่อจูงให้มาสร้างบารมีกับหมู่คณะอีก และป้าเจ้าหน้าที่ของวัดที่ชวนลูกมาเป็นอาสาสมัคร รวมทั้งพระอาจารย์และทีมงานทุกคน เคยเป็นกัลยาณมิตรให้ลูกในชาติที่ลูกเป็นเณรและพระ แต่ลูกเป็นคนดื้อและน้อยใจเก่ง บุญเก่าที่ทำร่วมกันจึงบันดาลให้มาเจอกันและสร้างบุญร่วมกันอีก

บอกว่าปลื้มปีติทุกครั้งที่มีคนเห็นพระหรือดวงธรรมภายใน หรือแม้ยังไม่เข้าถึงแต่มีความเพียรสม่ำเสมอ เพราะเป็นเครื่องยืนยันว่าในตัวเรามีพระจริง ๆ ซึ่งเป็นสรณะที่พึ่งที่ระลึกที่แท้จริง ท่านจึงคิดวันหนึ่งอย่างเดียวว่าอย่าเพิ่งตายเลย ตราบใดที่ชาวโลกไม่ว่าเชื้อชาติศาสนาใดยังไม่รู้ว่าในตัวมีพระ เพราะเสียดายคำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าและการค้นพบที่ยิ่งใหญ่ของหลวงปู่ที่สละชีวิตค้นพบความจริงของชีวิต ถ้าไม่ถ่ายทอดกันต่อ ความรู้เรื่องความลับของชีวิตจะสูญหายไปในเวลาไม่กี่ปี

บอกว่าผู้มาอยู่ธุดงค์จะได้รับของขวัญคือบิ๊กแจ๋ว องค์พระขนาดหนึ่งเซนติเมตรสีน้ำเงิน และเต็นท์หรือวิหารน้อยที่มาอยู่ธุดงค์จะเป็นเครื่องระลึกนึกถึงบุญที่ได้มาอยู่ธุดงค์ บุญอัญเชิญจักรแก้วประดิษฐาน และบุญบูชาธรรมหลวงปู่ผู้ค้นพบวิชชาธรรมกาย ย้ำว่าบุญนี้ต้องทำ เพราะบุญเป็นบ่อเกิดของความสุขและความสำเร็จในชีวิต ถ้าปฏิเสธบุญก็เท่ากับปฏิเสธสมบัติ ปฏิเสธความสุขและความสำเร็จ ชีวิตก็จะลำเค็ญต่อไปในอนาคต

เล่าว่าพอพระอาจารย์กลับไป พี่ชายก็งงว่าเงินมาจากไหน ถามใครก็ไม่มีใครบอก วันรุ่งขึ้นพี่ชายเล่าว่าเมื่อคืนนอนไม่หลับเพราะคิดแต่ว่าเงินนั้นได้มาอย่างไร คิดไปคิดมาจึงเคลิ้มหลับไป ขณะกำลังเคลิ้มก็ฝันเห็นหลวงปู่ผุดขึ้นมาจากศูนย์กลางกาย และหลังจากนั้นแผลที่ผ่าตัดเอาก้อนเนื้อมะเร็งในลำไส้ออกก็มีอาการดีขึ้น ซึ่งหมอรู้สึกแปลกใจอย่างมากแต่ก็ให้กลับไปพักฟื้นที่บ้าน

เมื่อครั้งยังเป็นสามเณรบุญรอด ท่านได้ไปศึกษานักธรรมบาลีที่วัดปากน้ำภาษีเจริญโดยการสนับสนุนของหลวงปู่วัดปากน้ำภาษีเจริญ จนสอบนักธรรมประโยค 3 ได้สำเร็จ และปี 2497 ก็ไปเรียนต่อที่นั่นอีก ท่านบอกว่าที่ท่านมีวันนี้ได้ก็เพราะบารมีของหลวงปู่วัดปากน้ำ ถ้าไม่มีวัดปากน้ำท่านคงไม่ได้ไปอยู่กรุงเทพ

เล่าว่าสมัยหนึ่งมีหนังสือพิมพ์และหนังสือหลายฉบับโจมตีวัดพระธรรมกายว่าสอนผิด ท่านทำหนังสือคัดค้านไปหลายแห่ง ชี้แจงทั้งฝ่ายบ้านเมืองและฝ่ายคณะสงฆ์ว่าหลวงปู่วัดปากน้ำท่านสอนศีล สมาธิ ปัญญา วัดพระธรรมกายก็สอนศีล สมาธิ ปัญญา และส่งเสริมทั้งการศึกษา การปฏิบัติ และการเผยแผ่ธรรม จะผิดได้อย่างไร คนที่ว่าผิดคือคนที่ไม่เข้าใจ

สารคดีเล่าพิธีหล่อรูปเหมือนทองคำพระมงคลเทพมุนี สด จันทสโร หลวงปู่วัดปากน้ำภาษีเจริญ องค์ที่สาม เนื่องในวันคล้ายวันเกิดครบ 121 ปี ณ สภาธรรมกายสากล วัดพระธรรมกาย จังหวัดปทุมธานี เริ่มพิธีเวลา 17 นาฬิกา พระราชภาวนาวิสุทธิ์นำสาธุชนนั่งสมาธิกลั่นใจให้เหมาะเป็นภาชนะรองรับบุญใหญ่ นึกถึงคุณธรรมของท่านที่มุ่งปราบมารประหารกิเลสไปจนถึงที่สุดแห่งธรรม

ย้อนไปวันที่ 10 ตุลาคมเมื่อ 121 ปีที่แล้ว หากไม่มีหลวงปู่วัดปากน้ำภาษีเจริญถือกำเนิดขึ้น พวกเราคงไม่มีโอกาสพบผลทางการเข้าถึงกายธรรมในวันนี้ เพราะช่องว่างระหว่างสองพันปีที่ความรู้อันทรงคุณค่าสูญหายไป แม้มนุษย์มีพระธรรมกายในตัวแต่ถ้าไร้ผู้ชี้แนะชีวิตก็ไร้แก่นสาร ทองคำที่นำมาหล่อรูปเหมือนองค์ที่สามจึงไม่ใช่เพียงภาพประวัติศาสตร์ แต่เป็นแผนที่การดำเนินชีวิตให้ผู้แสวงหาเป้าหมายที่แท้จริง

จดหมายเล่าว่าคุณตาหรือน้องเขยของคุณยายเป็นแพทย์ มียศพลเรือจัตวา ตำแหน่งผู้อำนวยการโรงพยาบาลทหารเรือ และเป็นน้องชายแท้ ๆ ของแม่ชีที่เป็นหัวหน้าโรงครัวของวัดปากน้ำภาษีเจริญ คุณตาถวายการรักษาหลวงปู่วัดปากน้ำภาษีเจริญตั้งแต่ท่านอาพาธจนมรณภาพ เมื่อผู้เขียนได้ฟังกรณีศึกษาของป้าที่จังหวัดสุพรรณบุรีว่าแม่ชีพี่สาวของคุณตาได้ไปอยู่ดุสิตบุรี วงบุญพิเศษเขตใน ก็ปลื้มใจที่สุด จึงอยากรู้ว่าคุณตาไปที่ใด และเล่าว่าหลวงปู่เคยบอกว่าอาการป่วยรักษาเท่าไหร่ก็ไม่หาย แต่หมอคนนี้มีความกตัญญูรู้คุณ ก็ปล่อยให้เขารักษาไปเถิดจะได้เป็นบุญของเขา คุณตาเสียชีวิตด้วยโรคชราวัย 89 ปี ตรงกับ พ.ศ. 2528

ครูไม่ใหญ่ตอบว่าคุณตาของผู้เขียนได้เป็นแพทย์คอยดูแลรักษาหลวงปู่ เพราะเคยเป็นหมอที่รักษาหลวงปู่มาหลายชาติแล้ว จึงมีอัธยาศัยชอบเป็นหมอรักษาคนไข้ และได้อธิษฐานจิตมาว่าขอให้ได้อุปัฏฐากรักษาหลวงปู่ในชาติต่อ ๆ ไป ในอดีตเคยเป็นหมอหลวงประจำองค์หลวงปู่ในชาติที่หลวงปู่เกิดเป็นกษัตริย์ก่อนออกบวช

ชวนนึกว่าวันที่ 19 มกราคมเป็นวันคล้ายวันเกิดของคุณยายอาจารย์ ถามว่าปีที่แล้วทำอะไรกัน ถ้าใครนึกออกก็ให้ทำอย่างนั้นอีก ถ้านึกไม่ออกก็หาเรื่องทำบุญกันดีกว่า และเล่าว่าตอนท่านยังมีชีวิตอยู่ เวลาถามท่านมักตอบว่าแล้วแต่ท่าน คือแล้วแต่ครูไม่ใหญ่ ด้วยความเอ็นดูและให้กำลังใจ บอกว่าตอนนี้คุณยายอาจารย์เป็นมหาสมณะเทวบุตรอยู่ในดุสิตบุรี วงบุญพิเศษไปแล้ว เทพบุตรที่เป็นพระนั้นหาไม่ง่ายเลย ไปดูตลอดทั่วภพสามก็ยากมาก และเล่าว่าครั้งหนึ่งในบทเทศน์ หลวงปู่วัดปากน้ำภาษีเจริญเคยถามว่ารู้จักมหาสมณะเทวบุตรไหม ตอนนั้นเงียบกันหมด

สรุปประเด็นเรื่องแม่ว่ามีชีวิตอย่างลำเข็ญ มีสามีเจ้าชู้ทั้งสองคน และมีเนื้องอกในมดลูก แม่เคยผ่าตัดเมื่อปี 2542 คืนก่อนที่จะผ่าตัด แม่ฝันเห็นหลวงปู่มาบอกว่าโชคดีที่ได้บุญจากลูกที่มาอยู่วัด ไม่อย่างนั้นก็เป็นมะเร็งตายไปแล้ว

เฉลยว่าแม่เกิดในตระกูลที่มีฐานะ เคยรวยเพราะบุญเก่ามี แต่มีความตระหนี่ ไม่ค่อยได้ทำทาน จึงทำให้ชาตินี้ลำบากยากจน ไม่ใช่ความสมดุลของโลกอย่างที่เขาว่ากัน ที่มีสามีเจ้าชู้ทั้งสองคนก็เพราะกรรมเจ้าชู้ในสมัยที่แม่เป็นผู้ชายมาส่งผล จึงได้สามีที่เป็นภาพของตัวเองในอดีต และการเป็นเนื้องอกในมดลูกก็เป็นเศษกรรมเจ้าชู้ของแม่ในชาติที่เป็นผู้ชายมาส่งผล ส่วนความฝันเห็นหลวงปู่ผู้ค้นพบวิชชาธรรมกายก่อนผ่าตัดนั้นเป็นกุศลนิมิตที่เกิดจากบุญที่ลูกมาช่วยงานที่วัดจริง ๆ ถ้าไม่ได้บุญจากลูกก็มีสิทธิ์ที่กรรมปาณาติบาตในชาติอื่นจะมาเสริมแล้วเป็นมะเร็งเดินทางออกจากกายมนุษย์ไป

ถามว่าเหลืออีกเก้าวันจะถึงวันที่ 3 กุมภาพันธ์ ให้รักษาใจผ่องใสตั้งใจปฏิบัติธรรมเป็นปฏิบัติบูชามหาปูชนียาจารย์ทั้งสามท่าน เพราะวันที่ 3 กุมภาพันธ์เป็นวันมรณภาพของพระเดชพระคุณหลวงปู่วัดปากน้ำ ผู้ค้นพบวิชชาธรรมกาย ส่วนชื่อท่านอื่นที่เอ่ยต่อจากนั้นเสียงถอดหลุดจนอ่านไม่ได้ (ฟังคล้ายมหารัตนอุบาสิกาและอาจารย์ของคุณยาย ยังไม่ยืนยัน) ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าท่านมาบอกชาวโลกว่าในตัวเรามีที่พึ่งที่ระลึกที่แท้จริงคือพระรัตนตรัย คน สัตว์ สิ่งของล้วนเป็นอนิจจัง ทุกขัง อนัตตา คำว่าธรรมกายเคยปรากฏแต่ในพระไตรปิฎกมาสองพันปีจนหลวงปู่มาค้นพบและสืบทอดผ่านคุณยายอาจารย์ และตัวอย่างชาวโซโลมอนแดนมนุษย์กินคนเป็นเครื่องยืนยันว่าทุกคนทำถูกหลักวิชาแล้วเข้าถึงได้

จึงตั้งมโนปณิธานว่าจะทำให้ง่ายแต่ทำได้ พระมงคลเทพมุนี สด จันทสโร หลวงปู่วัดปากน้ำผู้ค้นพบวิชชาธรรมกาย สรุปวิธีง่ายที่สุดว่าหยุดเป็นตัวสำเร็จ พระรัตนตรัยคือพระธรรมกายอยู่ในตัวมนุษย์ทุกคนที่ศูนย์กลางกายฐานที่เจ็ด เข้าถึงได้ด้วยการหยุดใจอย่างเดียว ครูไม่ใหญ่ขยายให้ง่ายยิ่งขึ้นเพราะตัวเองลำบากมานานไม่อยากให้คนอื่นลำบาก ผ่านไป 36 ปีแล้ว ครูไม่ใหญ่จะอายุ 62 ก็ยังทำตามปณิธานว่าธรรมะแม้ลึกซึ้งแต่เข้าถึงได้ง่าย

อธิบายว่าวันมหาปูชนียาจารย์รวมวาระสำคัญไว้ในวันเดียว คือวันคล้ายวันมรณภาพของหลวงปู่พระมงคลเทพมุนี ผู้ค้นพบวิชชาธรรมกาย วาระของคุณยายมหารัตนอุบาสิกาทองสุข สำแดงปั้น และวันสลายร่างคุณยายอาจารย์มหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง การเกิดขึ้นของทั้งสามท่านเกิดได้ยาก ทำให้รู้ว่ามีพระรัตนตรัยในตัวเป็นที่พึ่ง ยกว่าถ้าเมืองไทยมีกฎหมายคุ้มครองพระพุทธศาสนาอย่างเกาหลีจะพูดได้เต็มที่ และคุณยายเป็นหนึ่งไม่มีสองในการเรียนวิชชาธรรมกายกับหลวงปู่ที่โรงงานทำวิชชา

ในแต่ละปีมีผู้เข้าถึงความสว่างภายในในวันมาฆบูชามาก สมัยหลวงปู่วัดปากน้ำภาษีเจริญ ตอนเวียนเทียนท่านบอกให้มองท้องฟ้าจะเห็นพระพุทธเจ้าเสด็จลงมาด้วยตาเนื้อ แล้วชี้ชวนกันดู คนยุคนั้นเล่าให้ครูไม่ใหญ่ฟังว่าเห็นองค์พระใสเหมือนกระจก เหมือนแก้ว เหมือนเพชร องค์เล็กองค์ใหญ่ สมัยคุณยายอาจารย์ยังมีชีวิตก็เวียนเทียนที่มหาธรรมกายเจดีย์ มีคนเห็นท้องฟ้าเหมือนทะลุเป็นโพรงแล้วเห็นองค์พระเป็นแถว ตอนนี้คุณยายเป็นกายละเอียดแล้วคงทำได้ง่ายขึ้น ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าไม่เกี่ยวกับตัวท่าน แล้วเล่าว่าสมัยคุณยายนั่งที่โบสถ์ ครูไม่ใหญ่ถามคุณยายว่าเห็นอย่างไร คุณยายตอบง่าย ๆ ว่าท่านอยู่ตรงไหนก็ไปอาราธนาตรงนั้น ถ้าอยากเห็นต้องทำใจให้บริสุทธิ์ในห้าวันนี้ ช่วงกลางมีบรรทัดเสียงหัวเราะและถอดเสียงเพี้ยนราวครึ่งนาที

เธอได้ยินเสียงภาษาไทยชัด ๆ จึงรู้ว่าเป็นพระจากเมืองไทย รู้สึกดี แต่ยังแปลกใจว่าพระรูปนี้เป็นใคร มาจากไหน ทำไมเข้ามาอยู่ในบ้านทางทีวี ไม่รู้จะถามใครแต่ก็เปิดดูเรื่อยมา วันหนึ่งได้ฟังช่วงสวดสรรเสริญหลวงปู่วัดปากน้ำก็จำได้ทันที เพราะตอนอยู่เมืองไทยเคยไปทำบุญที่วัดปากน้ำ และมีพระของขวัญของวัดปากน้ำติดตัวอยู่ น้ำตาไหลด้วยความปลื้ม แม้ยังไม่รู้ว่าหลวงพ่อในทีวีคือใคร ตั้งแต่นั้นก็ดูต่อ ดีใจที่พระท่านเมตตามาถึงบ้าน พอทราบก็รีบทำบุญสร้างองค์พระและร่วมบุญต่าง ๆ ชีวิตที่เคยโหวงเหวงว้าเหว่ว่างเปล่าตอนนี้มีที่พึ่ง ขาด DMC ไม่ได้ ครูไม่ใหญ่ชมว่านักเรียนทายเก่ง โดยเฉพาะเรื่องกฎแห่งกรรมที่เธอตื่นเต้นอยากรู้ว่าคนนี้ทำอะไรมาจึงเป็นอย่างนี้ เวลานั่งสมาธิเธอวางใจไว้กลางท้อง นึกถึงองค์พระใส ๆ ภาวนาสัมมาอะระหัง สักครู่ตัวเบา สบาย ปลอดกังวล ตัวขยาย มีความสุขมากเหมือนได้สัมผัสบุญ และตัวหายไปเลย

ผลการปฏิบัติธรรมของพระอาจารย์ที่ถอดได้ว่า พระปริธรรม ปสันนจิตโต (ยังไม่ยืนยันการสะกด) เจ้าอาวาสวัดในรัฐคอนเนตทิคัต สหรัฐอเมริกา (ชื่อวัดถอดเพี้ยน) บวชมา 31 พรรษา อายุ 51 ปี เป็นหัวหน้าสงฆ์ในรัฐ ติดตั้งจานดาวธรรมที่วัดตั้งแต่ปี 2547 และเปิดให้ญาติโยมดูด้วย ประทับใจที่หลวงพ่อบอกว่าคนเกิดมาปฏิบัติเพื่อดับทุกข์ ต้องหยุดต้องนิ่ง ท่านนั่งหลับตาโดยไม่กำหนดนิมิตอะไร แค่กำหนดจิตไว้กลางท้อง พอใจนิ่งสักพักก็เห็นหลวงปู่วัดปากน้ำลอยเข้ามาอยู่ในตัว รู้สึกสบายเหมือนอยู่ในอวกาศที่เบาโล่งไม่มีตัวตน ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าท่านไม่คาดหวังว่าจะเห็นอะไร แค่ทำใจให้บริสุทธิ์นิ่ง ๆ

วันที่ 22 เมษายน 2549 ครอบครัวนั่งสมาธิร่วมพิธีอยู่ที่ตุรกี วันนั้นอาเมดเป็นไข้แต่ก็มาร่วมนั่งในเวลาธรรมกาย เขาเล่าว่านั่งแล้วสบายไม่ต้องทำอะไร ถูกดูดลงไปด้านล่าง แล้วเห็นหลวงปู่วัดปากน้ำสว่างมีรัศมี ผุดขึ้นมาเรื่อย ๆ ทีละองค์สว่างกว่าเดิม เหมือนดูภาพยนตร์ที่ฉายแต่หลวงปู่อย่างเดียว งงว่าตัวเองถูกดูดเข้าไปได้อย่างไร ตัวลอยเหมือนนั่งบนก้อนเมฆ และที่แปลกคือไข้หายไปเลย มีความสุขมากเข้ามาแทนที่ อยากเห็นอีก

ช่วงเปิดโรงงานใหม่ ๆ เจ้าของจดหมายเริ่มรู้จักวัดพระธรรมกาย เพื่อนชวนทำบุญสร้างพระธรรมกายประจำตัว ครูไม่ใหญ่แทรกว่าฝ่ายอกุศลชวนทำชั่วทุกวัน ฝ่ายบุญก็ต้องชวนทุกวันเหมือนกัน เจ้าของจดหมายบอกว่าเป็นคนมั่นใจในตัวเองสูง ใช้ปัญญาพินิจพิจารณาก่อนเชื่อทุกเรื่อง ยังไม่เกิดศรัทธาและไม่เคยทำบุญมากขนาดนั้นจึงปฏิเสธไป ราวสองเดือนต่อมาฝันประหลาดได้ยินเสียงผู้ชายที่มีอำนาจสั่งให้ลงเรือไปกราบหลวงปู่วัดปากน้ำ พอไปถึงต้องปีนบันไดที่สูงชันมาก ตะเกียกตะกายขึ้นไปกราบอย่างทุลักทุเล กราบได้สำเร็จก็ตกใจตื่น ครูไม่ใหญ่บอกว่าได้กราบมหาปูชนียาจารย์ในฝันถือเป็นสิริมงคล ฝันนั้นติดตาตรึงใจจนต้องสืบหาเรื่องราวเกี่ยวกับหลวงปู่ แล้วมาถึงวัดพระธรรมกายซึ่งสอนนั่งสมาธิแบบหลวงปู่วัดปากน้ำ มีคุณยายอาจารย์เป็นผู้ให้กำเนิด แล้วชวนไปรู้จักวัดพระธรรมกายกันหน่อย

อาคารพระผู้ปราบมาร 60 ปีสร้างด้วยงบประมาณมหาศาล ต่างจากสมัยหลวงปู่ที่ใช้เศษไม้ตอกเป็นฝาผนังหลังคา มีเพียงที่มุงบังและมุ้งกันยุง แต่ท่านอยู่กันอย่างผาสุก ทำความเพียรกลางวัน 6 ชั่วโมง กลางคืน 6 ชั่วโมง ทุกวันไม่ขาดต่อเนื่องกว่า 20 ปี หลวงปู่ไม่เคยไปค้างแรมที่ไหนเลย ทำสงครามกับพระยามารมา 22 ปี

สร้างอาคารให้แข็งแรงเพื่อรองรับการกลับมาทำวิชชาของหลวงปู่และทีมงาน พระยามารกลัวกายมนุษย์แต่ไม่กลัวกายทิพย์ จึงพยายามกีดขวางไม่ให้มามีกายมนุษย์ การลงมาเกิดไม่ใช่มาใช้วิบากกรรมแต่มาเพื่อทำงาน ยุคนี้อายุขัยมนุษย์เฉลี่ย 75 ปี มีความเสี่ยง จึงต้องรีบสร้างให้เสร็จและกวดขันลูกทุกรูปให้เข้าถึงวิชชาธรรมกายให้ได้

ถามว่ายิ้มกันหรือยัง ทั่วโลกตอบว่ายิ้มแล้ว แล้วเปิดจดหมาย (ช่วงต้นมีเสียงแปลภาษาอังกฤษซ้อนจนถอดเพี้ยน) ผู้เขียนเป็นคนไทยอยู่อเมริกาหลายสิบปีแล้ว บ้านเกิดอยู่ถนนตก เขตยานนาวา กรุงเทพฯ ไม่ห่างจากวัดปากน้ำภาษีเจริญ ครอบครัวไปเลี้ยงพระที่วัดปากน้ำเป็นประจำ คุณยายมีลูกห้าคน เมื่อลูก ๆ แยกครอบครัวไป เหลือแม่กับพี่สาวของแม่อีกสองคนซึ่งเป็นป้าของผู้เขียน เป็นสามสาวสามใบเถา ป้าทั้งสองครองตนเป็นโสดตลอดชีวิต

ช่วงต้นมีเสียงแปลภาษาอังกฤษซ้อนจนถอดเพี้ยน จับความได้ว่าป้ารีบกลับไปโรงพยาบาล และมีการพูดถึงการได้พบหลวงพ่อวัดปากน้ำ ที่บอกว่าไม่ต้องตกใจ แล้วข้าจะช่วย แต่ป้าคิดว่าจะช่วยได้อย่างไรในเมื่อเขาเอาหลานเข้าห้องดับจิตแล้ว (ครูไม่ใหญ่แทรกว่าต้องดับก่อนถึงจะเกิด) ป้าจึงทำตาละห้อยไปขอพยาบาลว่าขอดูหน้าหลานสาวเป็นครั้งสุดท้าย แม้จะหมดลมหายใจไปแล้วก็ตาม พยาบาลสงสารจึงพาเข้าไปในห้องดับจิตอีกครั้ง ช่วงหลังเปิดประตูถอดเพี้ยนอ่านไม่ได้

พยาบาลที่เห็นเหตุอัศจรรย์เต็มตาผลัดกันเล่าเรื่องพระภิกษุในห้องดับจิตให้หมอและทุกคนในโรงพยาบาลมิชชั่นฟังด้วยความตื่นเต้น ทั้งที่นับถือศาสนาคริสต์ แล้วถามว่าพระรูปนั้นเป็นใคร มาจากไหน มาช่วยเด็กใช่ไหม ป้าและแม่ตอบว่าใช่ ไปขอให้ท่านมาช่วย ท่านยังมีชีวิตอยู่ที่วัดปากน้ำภาษีเจริญ เมื่อหายแล้วคุณป้ากับแม่พาหมอพยาบาลของโรงพยาบาลมิชชั่นไปกราบหลวงพ่อวัดปากน้ำ พอเห็นท่านก็พูดพร้อมกันว่าองค์นี้แหละที่มาช่วยเด็กในห้องดับจิต ที่วัดปากน้ำเรียกผู้เขียนว่าลูกยกคนสุดท้ายของหลวงพ่อวัดปากน้ำ และท่านเป็นพ่อที่อยู่ในใจตลอดมา ครูไม่ใหญ่ว่าคนตายแล้วทำให้ฟื้นได้ แต่คนมีชีวิตทำให้ตายนั้นไม่ชอบ อย่างอิสราเอลกับเลบานอนที่กำลังรบกัน น่าจะมานั่งหลับตากัน

ครูไม่ใหญ่เล่าเรื่องหลวงปู่วัดปากน้ำว่ามีคนมาบอกว่าคนงานตกลงมาจากที่สร้างโรงเรียนปริยัติธรรม หลวงปู่ว่ากายละเอียดหนีไปเที่ยว เดี๋ยวก็ฟื้น แล้วคนงานก็ลืมตาขึ้นมาเดินปัดฝุ่น (ถอดไม่ชัดบางส่วน) ช่วงต่อจากนั้นถอดเพี้ยนเป็นหลายภาษาจนอ่านไม่ได้

ครูไม่ใหญ่ขยายความว่ากายปฏิหาริย์ของหลวงปู่คล้ายพระจูฬปันถกที่เนรมิตกายด้วยมโนมยิทธิได้ มีมากมายไม่ซ้ำกัน คนมาขอให้ช่วยเยอะ ท่านไม่ต้องช่วยทีละเรื่องแต่ไปช่วยได้พร้อมกัน ช่วงต่อมีบรรทัดถอดซ้ำคำเดียวยาวราวครึ่งนาที แล้วว่าสนุกจริง ๆ

ครูไม่ใหญ่ว่ายังขนลุกไม่หายกับเรื่องที่หลวงปู่ช่วยในห้องดับจิต ปฏิหาริย์ของท่านสุดยอดจริง ๆ หัวต่อระหว่างกายกำลังจะหลุด ท่านก็เอาบุญเชื่อมให้ติดสนิท คล้ายโบกี้รถไฟมาต่อกันแต่ลักษณะไม่เหมือน พอติดแล้วก็ฟื้นขึ้นมา ท้ายช่วงมีบรรทัดถอดซ้ำคำเดียวยาวราวครึ่งนาที

จดหมายเล่าว่าแต่ก่อนชอบค้นหาพระดี ๆ รู้ว่าพระดีอยู่ที่ไหนก็ดั้นด้นไป ครูไม่ใหญ่แทรกว่าบางคนหาพระเครื่อง บางคนหาพระคน บางคนค้นเข้าไปในตัว จนเจ็ดปีก่อนตอนอายุหกสิบ เพื่อนที่ถอดชื่อไม่ชัดมาชวนทำบุญ แต่ไม่รับปัจจัยแทน ให้ไปทำบุญที่วัดเอง เมื่อเข้าไปที่ศูนย์ที่ถอดได้ว่าศูนย์ภาวนาวอชิงตัน ได้เห็นรูปหลวงปู่วัดปากน้ำ ทำให้นึกถึงตอนเรียนมัธยมปลายที่ไปนั่งปฏิบัติธรรมกับหลวงปู่ทุกวันพฤหัสบดีตอนบ่าย ภาพในอดีตที่หลวงปู่ยืน เดิน นั่งสอนธรรมะย้อนกลับมาชัดเจน รู้สึกทันทีว่าตรงนี้ใช่เลย เหมือนเจอขุมทรัพย์ หลังจากนั้นปฏิบัติสมาธิตามที่หลวงพ่อสอนอย่างจริงจังต่อเนื่อง หลวงพ่อสอนง่าย ๆ แค่ทำตัวเหมือนเด็ก ๆ

บุคคลเช่นหลวงปู่ไม่ใช่หาได้ง่าย แค่ยอมสละชีวิตแบบสัตบุรุษยอมตายว่าเลือดเนื้อจะเหือดแห้งเหลือแต่กระดูกก็หาได้ยากแล้ว เพราะอาจตายฟรีโดยยังไม่รู้วิธีปฏิบัติ ถ้ามีใครเปิดเผยวิธีไว้ท่านก็ไม่ต้องสละชีวิต ตอนหนุ่มท่านแสวงหาครูบาอาจารย์ ศึกษาพระไตรปิฎกจนปรุ และออกธุดงค์ ครูไม่ใหญ่เล่าว่าเคยพบพระองค์หนึ่งอายุ 96 ปีที่เคยออกธุดงค์ร่วมกับหลวงปู่ตอนยังเป็นสามเณร เรียกหลวงปู่ว่าหลวงพี่ ได้ยินข้อวัตรปฏิบัติของท่านแล้วน่าเลื่อมใส ท่านอ่านพระไตรปิฎกแล้วสะดุดใจคำว่าธรรมกายซึ่งมีอยู่หลายตอนแต่ไม่รู้ว่าคืออะไร

วันเพ็ญเดือนสิบ ท่านสละชีวิตที่วัดโบสถ์บน บางคูเวียง (ที่ถอดเพี้ยนเป็นวัดบางคุบิน วัดโบร์ดบน) ตอนนี้ช่วยกันบูรณะขึ้นมาใหม่ให้มีศิลปะแบบดั้งเดิม อยู่ในเส้นทางมหาปูชนียาจารย์ มีผู้อยู่แถววัดโบสถ์อายุเก้าสิบกว่าที่เคยเป็นเด็กวัดคอยอุปัฏฐากท่าน อยู่ในวันบรรลุธรรมด้วย เล่าว่าท่านออกมาจากโบสถ์หน้าผ่องใส ตอนนั้นเห็นกายในกายเพียงห้ากาย ยังไม่ถึงสิบแปดกาย แล้วท่านตรวจดูว่าใครจะเป็นชุดแรกที่บรรลุธรรมกายตาม เห็นที่วัดบางปลา ไปสอนแล้วมีผู้บรรลุธรรมกายตามหลายคน คล้ายปฐมเทศนา แต่ไม่ได้เอาไปเทียบกับพระสัมมาสัมพุทธเจ้า

หลวงพ่อปรารภการสร้างองค์พระวันละหนึ่งองค์ ถวายบูชาคุณหลวงปู่และคุณยายอาจารย์ พร้อมมอบบุญนี้ให้นักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาทั่วโลกทุกคน แล้วนำกล่าวทำประจำวันว่า สิ่งที่ต้องสั่งสมคือบุญกุศล สิ่งที่ต้องแสวงหาคือพระรัตนตรัยภายใน เป้าหมายชีวิตคือที่สุดแห่งธรรม ที่พักระหว่างทางคือดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์

หลวงพ่ออธิบายว่าเรื่องดวงแก้วลอยได้ พระบรมสารีริกธาตุเสด็จจากเจดีย์หนึ่งไปอีกเจดีย์หนึ่ง เป็นอจินไตยแต่มีจริง แล้วเล่าเรื่องสมัยหลวงปู่ มีคุณยายเพิ่มที่ได้ฉายาว่ายายเพิ่มแก้ววิเศษ ดวงแก้วตกลงมากับสายฟ้าตอนฝนตก มีแสงสว่าง ลอยนำทางไปข้างหน้าได้ พอเอาไปร้านเจียระไนแก้วก็บินกลับมาเอง บางทีหายไปแล้วส่งเสียงกลิ้งบนฝ้าเพดานให้ตามกลับ และเคยบอกเหตุให้ไปช่วยน้องชายที่ถูกรุมทำร้ายจนรอดมาได้

บอกว่าเรื่องราวที่จะได้ดูคือการเดินธุดงค์ของสามเณรตัวเล็ก ๆ ซึ่งน่าปลื้มจริง ๆ เล่าว่าสมัยก่อนเป็นเรื่องปกติที่หลวงปู่วัดปากน้ำภาษีเจริญออกเดินธุดงค์เข้าไปในป่าในเขา แต่บ้านเมืองเปลี่ยนจากป่าไม้มาเป็นป่าคอนกรีต จึงต้องเดินกันอย่างนี้แหละ และย้ำว่าเด็ก ๆ ฝึกได้ทุกอย่าง

เริ่มต้นจากพระเดชพระคุณหลวงพ่อครูไม่ใหญ่ของพวกเราบวชมาจากวัดปากน้ำ เพราะฉะนั้นทุกอย่างจึงถอดแบบ มาจากวัดปากน้ำ ทั้งขนบธรรมเนียมประเพณีปฏิบัติต่าง ๆ และกฎระเบียบที่หลวงปู่วัดปากน้ำ พระผู้ปราบมาร ซึ่งเป็นต้นแบบให้พวกเราสร้างบารมีมาถึงวันนี้ ได้วางเอาไว้ ย้ำว่าไม่ได้มาคิดเองด้วยสติปัญญาของตัวเอง หลวงปู่วางกฎวางระเบียบที่วัดปากน้ำไว้อย่างไรก็ทำตามนั้น

ประการที่สองคือ เมื่อประสบปัญหาก็ไม่ต้องไปไกล ไปกราบสมเด็จพระอุปัชฌาย์ คือสมเด็จพระมหารัชมังคลาจารย์ รวมทั้งพระเถรานุเถระที่เป็นครูบาอาจารย์อยู่ที่วัดปากน้ำเป็นประจำ ท่านก็เมตตาตอบให้ทีละเรื่อง เรื่องแรกที่กราบถวายคือ หลวงปู่เคยสอนคุณยายอาจารย์และพระรุ่นเก่าไว้ว่า เวลาจะทำงานให้พระศาสนา มีความจำเป็นที่จะต้องรวมทีมพุทธบริษัทสี่ให้ได้ คือทั้งภิกษุ ภิกษุณี อุบาสก อุบาสิกา และต้องได้จำนวนมากด้วย

ส่วนที่ไม่มีอย่างภิกษุณีก็ไม่ว่ากัน แต่ส่วนที่มีต้องเอามาให้เต็มที่ หลวงปู่ทำให้ดูแล้วที่วัดปากน้ำ คือรวมพระภิกษุไว้จำนวนมาก รวมอุบาสกอุบาสิกาชนิดที่อยู่ที่บ้าน ซึ่งก็คือผู้นำบุญทั้งหลาย และเมื่อภิกษุณีไม่มี หลวงปู่ก็รวบรวมแม่ชีไว้ สมัยที่หลวงปู่ยังมีชีวิตอยู่ ราวปี 2501 ถึง 2502 มีแม่ชีอยู่ประมาณห้าหกร้อยท่าน ซึ่งมิใช่น้อยเลย และยังไม่นับพระกับสามเณร

เรื่องที่รุ่นหลังไม่ค่อยทราบ คือหลวงปู่ปรารภว่าตามวัดต่าง ๆ มีพระมาบวชเยอะ แต่พอออกพรรษาเขาก็สึกไป ไม่ใช่ว่าเขาไม่รักวัด เวลาวัดมีงานศิษย์เก่าก็ย้อนกลับมาช่วย เขาต้องวางงานทางบ้านมาด้วยความกตัญญู ต่อวัดและครูบาอาจารย์ แต่วัดต่าง ๆ มักหละหลวมไปสองเรื่อง เรื่องแรกคือมาทำงานที่วัดแล้วเหนื่อย ก็ต้องกลับไปกินข้าวที่บ้าน เพราะวัดขาดโรงทาน มาตอนเช้า ถึงกลางวันก็ต้องกลับไปทานข้าวบ้าน

พอลงมือสร้างวัดพระธรรมกาย คุณยายก็ถอดโอวาทที่หลวงปู่ให้ไว้ในโรงงานทำวิชชา มาเป็นข้อปฏิบัติของวัดพระธรรมกายเลย เรื่องนี้ลูกหลานรุ่นหลังมักไม่ค่อยได้ยินกัน คุณยายจึงตั้งโรงทานขึ้นมาและมีต่อเนื่องมาจนถึงทุกวันนี้ แม้เป็นโรงครัวเล็ก ๆ ก็ตั้งเตรียมไว้ เพราะใครมาถึงวัดแล้วต้องดูกันให้อิ่ม จะได้ไม่มีความกังวลอะไร

ชี้ให้ดูวิวัฒนาการว่า หลวงปู่บอกว่าถ้าจะให้ลูกศิษย์กตัญญูอยู่กับครูบาอาจารย์ เรื่องกินเรื่องนอนต้องเรียบร้อย เรื่องกินจึงกลายเป็นว่าโรงทานโรงครัวต้องเกิด ไม่เกิดไม่ได้ และเมื่อเกิดแล้วก็ต้องมีนโยบายรองรับ คือมาร้อยก็เลี้ยงให้ได้ทั้งร้อย มาล้านก็เลี้ยงให้ได้ทั้งล้าน เรื่องนี้เคยเล่าให้พวกเราฟังบ่อย แต่เบื้องหลังที่มายังไม่ได้บอก วันนี้จึงมาเติมส่วนที่ตกหล่นให้เต็ม

เวลารวมพุทธบริษัทสี่ให้มาเข้าวัดปฏิบัติธรรม หลวงปู่สั่งไว้ด้วยว่ารวมด้วยอะไร ท่านเตือนแล้วเตือนอีกว่า ห้ามรวมด้วยอบายมุข เพราะเวลาเขารวมให้ญาติโยมไปวัดกัน ก็มักจัดลูกทุ่ง ลูกกรุง ลิเก โนราห์ คือรวมกันด้วยมหรสพ ด้วยหนัง ซึ่งเข้าข่ายรวมด้วยอบายมุข ฝ่ายเราเรื่องกินเรื่องนอนจบแล้ว เพราะโรงทานก็จัดไว้ กลดก็จัดไว้ แต่การรวมคนรวมสมาชิกต้องไม่ใช้อบายมุข โดยการปฏิบัติเราไม่ได้ทำเลย แต่ถ้าไม่พูดไว้เดี๋ยวจะเข้าใจว่าหลวงพ่อไม่เห็นว่าอะไร

เมื่อวันแรกที่มีทีวีเกิดขึ้นในประเทศไทย มีผู้เอาทีวีมาให้หลวงปู่ดูที่วัดปากน้ำ เพราะถือเป็นนวัตกรรมใหม่ อันยอดเยี่ยม หัวค่ำมีข่าวท่านก็ดู แต่พอสามทุ่มมีละคร หลวงปู่ตบเข่าแล้วพูดว่าชิบหายใหญ่แล้ว ทุกคนในที่ประชุมเงียบหมด เพราะธรรมดาหลวงปู่พูดเพราะ วันนั้นเหมือนฟ้าผ่ามากลางเที่ยง เมื่อมีคนไปถามว่าเกิดอะไรขึ้น ท่านตอบว่าอบายมุขมันเข้าไปถึงห้องนอนได้แล้ว แต่พระยังเทศน์อยู่ในศาลาวัด อย่างนี้แพ้แล้ว เท่ากับเป็นการเตือนโดยปริยายว่าท่านไม่อยากให้อบายมุขเข้าวัด แล้วนี่มันเข้าถึงห้องนอน

บันทึกภารกิจธรรมยาตราเส้นทางพระผู้ปราบมาร ปีที่ 7 ระหว่างวันที่ 2-31 มกราคม พุทธศักราช 2562 การเดินธุดงค์ธรรมยาตราของคณะพระภิกษุเพื่อปฏิบัติบูชาแด่พระมงคลเทพมุนี (สด จนฺทสโร) หลวงปู่วัดปากน้ำภาษีเจริญ

ระหว่างปฏิบัติธรรม ฝันเห็นหลวงปู่วัดปากน้ำมาบอกให้มารับพระของขวัญ หลังตื่นจากฝันวันต่อมาได้สัมผัสความสว่างภายในและใจหยุดนิ่งอย่างที่ไม่เคยพบ เดินออกจากห้องปฏิบัติธรรมน้ำตาไหลพราก เป็นความสุขที่หาไม่ได้จากยาขนานใดในโลก จากนั้นเข้าสู่โหมดศรัทธาเต็มสูบ และพบว่าถ้าชีวิตมีปัญหาเมื่อไหร่ให้ถือศีลแปด จะพบทางแก้ได้ชัดเจน