ep038 ผังเวลา 65 ช่วง
บวชสามเณรรุ่นแรกที่บาห์เรน (114) อุทิศบุญ (111) ธุดงค์ปีใหม่ 2549 (94) อธิษฐานจิต (79) วัดพระธรรมกาย (73) ดุสิตบุรี (67) คุณยายอาจารย์จันทร์ ขนนกยูง (63) บาห์เรน (52) หยุดใจนิ่ง (52) วงบุญพิเศษ (49) ภุมเทวา (47) วิหารน้อย (43) กัลยาณมิตร (41) ยิ้ม (37) มหารัตนวิหารคด (33) หลวงปู่วัดปากน้ำภาษีเจริญ (33) อนุโมทนาบุญ (33) ตัดรอนวิบาก (32) มรณานุสติ (30) เร่งเสาแก้วพันปี 300 ต้น (30) หลวงพ่อทัตตชีโว (27) ปาณาติบาต (25) แต่งแล้วไม่ยอมให้แตะ (23) วิมานทอง (19) คตินิมิต (17) อุทกภัยภาคใต้ 2548 (12) ตะวันออกกลาง (10) พระธรรมกายประจำตัว (10) ปิดอบาย (9) พุทธันดร (9) สวนพนาวัฒน์ (9) อาชีพครู (9) รายชื่อเจ้าภาพ (8) วันคล้ายวันเกิดหลวงพ่อทัตตชีโว 2548 (8) มะเร็งตับ (7) สมณธรรม (7) พระบรมครู (6) มูลนิธิธรรมกาย (6) กุศลนิมิต (5) พระราชภาวนาวิสุทธิ์ (5) ลอยกระทง (5) อำเภอหาดใหญ่ (5) เล่นไพ่ (5) ฉันจะเป็นแสงสว่างให้แก่เธอ (4) ฝันเห็นหลวงปู่ (4) มะเร็งกระเพาะอาหาร (4) ม้ากัณฐกะ (4) ผังบวช (3) ฝืนใจแต่งงาน (3) มะเร็งลำไส้ใหญ่ (3) ยืมเงินน้องเขยสามแสนบาท (3) ลูกพิการโปลิโอ (3) ไม่มีบ้านไม่มีที่ดิน (3) ซุปเปอร์มัง (2) ดาวดึงส์เฟส 3 (2) ถวายปัจจัยไทยธรรม 3000 วัด (2) ทางมาแห่งบุญ (2) ทำบุญอำเภอละหนึ่งบาท (2) บำเพ็ญตบะ (2) พระโพธิสัตว์ (2) รื้อผังจน (2) วันพุทธมาส (2) อบรมธรรมทายาท (2) อวยพรวันเกิด (2) เรือท้องแบน (2) ไทยพุทธไทยมุสลิม (2) กฐินล่วงหน้า (1) กลอนอวยพรวันเกิด (1) ข่าวเป็นมงคล (1) คางคกในรองเท้า (1) คำเสียดสี (1) ดอกพุทธมาส (1) ตอบปัญหาธรรมทางก้าวหน้า (1) ตะเกียงวิหารน้อย (1) ตำบลควนลัง (1) ตำรับธรรมะ (1) ทอดผ้าป่า 3000 วัด (1) ที่กัลปนาสงฆ์ (1) บรรพบุรุษจากจีน (1) บริกรรมภาวนา (1) บวชธรรมทายาทเข้าพรรษา (1) ปิดงบบุญ 2548 (1) ผังฆ่าตัวตาย (1) พยายามฆ่าตัวตาย (1) พิธีมุทิตาสักการะเปรียญธรรม 9 ประโยค (1) พี่ชายลูกคนโตของลุง (1) ภาษาบาลี (1) มอบไตรประวัติศาสตร์ (1) มิชชั่นฮิลล์ (1) มูลนิธิราชประชานุเคราะห์ (1) ยกพวกมาพังบ้าน (1) ฤดูสบายบนสวรรค์ (1) วิหารทาน (1) ศูนย์พุทธจักรปฏิบัติธรรม (1) สร้างวัดพระธรรมกาย (1) สามเณรผู้ได้โอกาส (1) สามเณรราหุล (1) สุขดีที่หนึ่งเลย (1) สุนัขตาฟางเฝ้าวัด (1) หมู่ญาติสัมมาทิฐิ (1) หันหน้าเข้าหาดวงตะวัน (1) อธิษฐานขอเป็นครู (1) เรือหายสามลำ (1) เลียนแบบในทางที่ดี (1) เสาค้ำโดมมหาธรรมกายเจดีย์ (1) เสาหินพระเจ้าอโศก (1) แปดจังหวัดภาคใต้ (1) แผ่นล้านธรรม (1) แม่สื่อ (1) โรงโม่หิน (1) ใส่บาตรทุกวัน (1)
กล่าวคาถาสำเร็จว่าแม้มืดตื้อมืดมิดก็มีสิทธิ์เข้าถึงธรรม คำขวัญเมื่อเราสว่างโลกก็สว่างด้วย และเนื้อนาบุญสี่ระดับ คือมหาธรรมกายเจดีย์ของโลก มหาจุฬามณีของสวรรค์ พระในบ้านของครอบครัว และพระในตัวของเรา
ทบทวนการบ้าน 10 ข้อทีละข้อ ตั้งแต่เอาบุญไปฝากคนที่บ้าน จดบันทึกผลการปฏิบัติธรรม ก่อนนอนนึกถึงบุญที่สั่งสมมาทั้งหมด หลับและตื่นในอู่ทะเลบุญ ตื่นแล้วรวมใจเป็นหนึ่งกับองค์พระหนึ่งนาที ทุกหนึ่งชั่วโมงหยุดใจหนึ่งนาทีที่ศูนย์กลางกายฐานที่ 7 นึกถึงดวงหรือองค์พระในทุกกิจกรรม จนถึงสร้างบรรยากาศด้วยรอยยิ้มและปิยวาจา
วันนี้เป็นวันที่ 65 นับจากวันออกพรรษา แล้วถามต่อว่าเหลืออีกกี่วันจะเข้าพรรษาอีกครั้งและผ่านวันปีใหม่มากี่วัน แล้วทบทวนว่าเราเกิดมาทำพระนิพพานให้แจ้ง แสวงบุญ สร้างบารมี พระนิพพานอยู่ภายในตัวเรา เริ่มต้นที่ศูนย์กลางกายฐานที่ 7 เหนือสะดือสองนิ้วมือ ด้วยการทำใจหยุดนิ่งเฉย ๆ ย้ำว่าคนที่ทำไม่ได้คือคนตาย คนบ้า และคนที่ไม่ได้ทำ ต้องศึกษาไว้เพื่อดำเนินชีวิตให้ถูกต้องตามความประสงค์ของการมาเกิดเป็นมนุษย์
บอกว่าวันนี้มีกรณีศึกษากฎแห่งกรรมชื่อเรื่องแปลกดีคือแต่งแล้วไม่ยอมให้แตะ และมีข่าวมูลนิธิธรรมกายไปช่วยเหลือผู้ประสบภัยน้ำท่วมภาคใต้ ก่อนจะไปถึงตรงนั้นให้แต่งเนื้อแต่งตัวด้วยรอยยิ้มกันให้เรียบร้อยก่อน
เพลงชวนยิ้มให้แก่กันอย่างจริงใจทุกวัน บอกว่าจะทำให้อายุยืนนาน หน้าตาสดใส และชีวิตมีความสุขสบายใจ
ถามว่ายิ้มกันไปทั่วโลกแล้วหรือยัง บอกว่าถ้ายังไม่ยิ้มก็แปลว่าแต่งตัวไม่เสร็จ เหมือนใส่สูทแต่นุ่งขาสั้น สวมรองเท้าแตะ หรือเขียนคิ้วข้างเดียวออกจากบ้าน จึงต้องแต่งเนื้อแต่งตัวให้เสร็จทุกคนทุกแห่ง แล้วเล่าว่าวันนี้ที่โรงเรียนลมหนาวจัด จึงเป็นห่วงนักบุญที่ขึ้นไปบำเพ็ญตบะปฏิบัติธรรมที่สวนพนาวัฒน์และมิชชั่นฮิลล์ ว่าเอาอุปกรณ์กันหนาวไปพอหรือไม่ ถ้าไม่พอก็ต้องปฏิบัติธรรมให้มากจะได้อบอุ่นใจ และย้ำให้ทบทวนคำว่าสุขดีที่หนึ่งเลย
สปอตคั่นรายการที่ย้ำประโยคสุขดีที่หนึ่งเลยซ้ำ ๆ สำหรับผู้ที่ขึ้นไปปฏิบัติธรรมในช่วงหน้าหนาว
บอกว่าเป็นครูดี เพราะเป็นอาชีพของพระโพธิสัตว์ที่สืบสายพระสัมมาสัมพุทธเจ้าผู้เป็นพระบรมครู กว่าจะสมความปรารถนาต้องสร้างบารมีอธิษฐานขอเป็นครูมายาวนาน ทำทาน รักษาศีล เจริญภาวนา ก็ขอเป็นครูทุกครั้ง เคยเกิดเป็นกษัตริย์หลายชาติแต่ยกราชสมบัติให้คนอื่นเพื่อมาเป็นครู และครูมีข้อพิเศษกว่าอาชีพอื่นคือพูดแล้วมีคนฟัง ไม่มีใครขัดคอ
ปรับอารมณ์ว่าประเทศนี้แปลก ภาคเหนือกับภาคกลางหนาวลม แต่ภาคใต้ฝนมาจนแช่น้ำ หนาวทั้งกายทั้งใจ แล้วบอกว่าฤดูสบายที่ไม่หนาวไม่ร้อนไม่มีฝนตกนั้นมีแต่บนสวรรค์ซึ่งมีฤดูเดียวคือฤดูสบาย ต่อมาบอกว่าน้ำเพิ่งลงและฝนเพิ่งหยุดแต่เส้นทางยังลำบาก คาดว่าคณะจะไปถึงตอนบ่ายหรือเย็น ข่าวรอบนี้จึงจะออกวันพรุ่งนี้ ส่วนข่าวที่จะเปิดให้ดูตอนนี้เป็นข่าวของเมื่อวาน
สารคดีข่าวรายงานว่าภาคใต้ตอนล่างเกิดอุทกภัยจากฝนตกต่อเนื่อง จึงลงไปช่วยเหลือพี่น้องผู้ประสบภัยในวันที่ 21 ธันวาคม พระราชภาวนาวิสุทธิ์ ประธานมูลนิธิธรรมกาย มีนโยบายช่วยเหลืออย่างเต็มที่ จะทยอยส่งเครื่องอุปโภคบริโภคชุดต่อ ๆ ไปจนกว่าจะเข้าสู่ภาวะปกติ โดยช่วยจังหวัดที่เดือดร้อนหนักก่อนแล้วเรียงตามลำดับความเสียหาย และเชิญชวนบริจาคได้ที่สำนักงานใหญ่มูลนิธิธรรมกาย
บอกว่าเป็นทางมาแห่งบุญของเรา เมื่อเกิดเหตุแล้วก็ต้องรีบไปช่วยให้เร็วที่สุด และเล่าว่านักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาในพื้นที่ไปช่วยเสร็จแล้วก็ส่งจดหมายมาเล่าให้เพื่อนทั่วโลกฟัง ผู้เขียนจดหมายเล่าว่าดูรายการ DMC และปฏิบัติธรรมทุกวันจนใจเย็นลง เล่าว่าหลายจุดน้ำท่วมมิดหลังคาเรือนเหมือนอยู่ในทะเล ต้องใช้เรือท้องแบนเข้าไปช่วย ความช่วยเหลือทางราชการยังไม่ถึง ขาดอาหาร ยา เสื้อผ้าเครื่องนุ่งห่ม ไฟฟ้าถูกตัดต้องจุดเทียน ทั้งไทยพุทธและไทยมุสลิมลำบากทั่วหน้า
จดหมายเล่าว่าผู้เขียนและคณะกัลยาณมิตรร่วมกับรองนายกเทศบาลตำบลควนลัง ลงพื้นที่มอบอาหารและยาแก่ผู้ประสบภัยในหมู่บ้านหนึ่งของตำบลควนลัง อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา ซึ่งเป็นที่ราบต่ำที่น้ำไหลมารวมกันจนท่วมมากที่สุดแห่งหนึ่ง มีผู้ป่วยตาแดงและอยู่ในสภาพหิวโหย การช่วยเหลือมีสี่ข้อ คือจัดซื้อเรือท้องแบนสามลำในนามพระราชภาวนาวิสุทธิ์และมูลนิธิธรรมกาย มอบให้มูลนิธิราชประชานุเคราะห์ในพระบรมราชูปถัมภ์ จัดซื้ออาหารสดบรรจุกล่องหนึ่งพันกล่อง จัดซื้ออาหารแห้ง และจัดซื้อยารักษาโรคชนิดที่ขาดแคลนสองร้อยชุด
ชวนให้ทำบุญช่วยเหลือให้ถูกหลักวิชา คือทำให้ครบร้อยแปดอำเภอ อำเภอละอย่างน้อยหนึ่งบาท เล่าว่าคราวก่อนทำสามจังหวัด ต่อมาเพิ่มเป็นสี่จังหวัด และตอนนี้ขยายเป็นแปดจังหวัด แล้วอ่านรายชื่อกลุ่มและครอบครัวที่ร่วมบุญ มีกลุ่มลูกแก้ว กลุ่มขยายธรรม กลุ่มปฏิบัติธรรมบ้านเรือนแก้ว ส่วนใหญ่ห้าหมื่นบาท แล้วกล่าวคำอนุโมทนาว่าให้โดยเร็ว โดยแรง โดยรวด โดยล้นฟ้า พร้อมแบ่งบุญให้นักเรียนทั่วโลก
เพลงสอนเด็กว่าทำบาปต้องตกกระทะ ทำบุญได้ขึ้นสวรรค์ ไม่อยากฝันร้ายต้องสวดมนต์ไหว้พระและกราบพ่อแม่ ย้ำว่าบุญไม่มีขาย อยากได้ก็ต้องทำเอง
บอกว่าวันนี้มีแต่เรื่องดี ๆ ฟังแล้วชื่นใจ จึงขอเลื่อนข่าวเรื่องระเบิดหินและความคืบหน้าเรื่องโรงโม่หินไปวันพรุ่งนี้ เอาข่าวเป็นมงคลก่อน แปลกใจว่านึกว่าจะเจอเฉพาะภาคใต้แต่แถวนี้ก็ยังเจอ
บอกว่ามีข่าวด่วนที่เร็วกว่านิวนิวส์และทำให้ปลื้มปิติมาก คือโลกตะวันออกกลางซึ่งว่างจากพระพุทธศาสนามายาวนาน จะมีการบวชสามเณรกันแล้ว ให้ผู้ชมลองสันนิษฐานว่าใน 14 ประเทศของตะวันออกกลางประเทศไหนจะเป็นประเทศแรก โดยเทียบว่าคล้ายสามเณรราหุลที่เป็นสามเณรองค์แรกของโลกมนุษย์ แล้วไล่ชื่อบาห์เรน ซาอุดี อิรัก ดูไบ อิสราเอล อาบูดาบี
เฉลยว่าประเทศแรกคือบาห์เรน แล้วบอกว่ามาบวชกันมากจนต้องขอเบรกไว้ก่อน อย่ามาเยอะถึงร้อยรูปเพราะเพิ่งเริ่มต้น เพราะใคร ๆ ก็อยากเป็นบุคคลในประวัติศาสตร์ว่าเป็นผู้บวชชุดแรกของโลกตะวันออกกลาง ซึ่งพระพุทธศาสนายังเข้าไปไม่ได้ นอกจากไปจากที่แห่งหนึ่งแถวจังหวัดปทุมธานี และบอกว่าควรบันทึกชื่อผู้บวชชุดแรกไว้ในหินอ่อนด้วยตัวอักษรทอง ว่าท่านเป็นผู้บุกเบิกชุดแรกที่ทำให้กองสมณะบังเกิดขึ้นในโลกตะวันออกกลาง
ย้ำว่าการเป็นสามเณรคือเป็นหน่อเนื้อเชื้อไขขององค์พระจอมไตร ควรภาคภูมิใจไปนิรันดร์ สามเณรต้องมีความปิติภาคภูมิใจว่าตนเป็นผู้ได้โอกาส ไม่ใช่ผู้ด้อยโอกาส เพราะไม่ต้องเสียเวลาในทางโลก และเทียบกับพระบรมศาสดาที่ทรงม้ากัณฐกะออกบวช การเข้าวัดจึงเป็นเกียรติยศอันยิ่งใหญ่
อธิบายว่าการอบรมผู้บวชจะเริ่มวันที่ 25 ธันวาคม ซึ่งสมมติเรียกว่าวันพุทธมาส และให้ดูดอกไม้สีแดงที่บานเต็มหน้ากุฏิครูไม่ใหญ่ในช่วงใกล้วันนี้ อธิบายว่าวันไหนที่เรานึกถึงพระพุทธเจ้าหรือต้นไม้ที่บานในวันนั้นก็เรียกต้นพุทธมาสได้ เหมือนดอกไม้ที่บานในดวงใจของผู้มีบุญ
บอกกำหนดการว่าอบรมวันที่ 25 ธันวาคม บวชวันที่ 28 ธันวาคม ก่อนวันลงทะเบียนธุดงค์หนึ่งวัน ส่วนวันลาสิกขาไม่ต้องพูดถึงเพราะครูไม่ใหญ่ไม่ชอบเรื่องลาสิกขา ครูไม่ใหญ่จึงมอบไตรจีวรไปให้ผู้อุทิศตนบวชเป็นสามเณรรุ่นแรกของโลกตะวันออกกลางเป็นไตรประวัติศาสตร์ แล้วเฉลยว่าคือประเทศบาห์เรน เหลืออีกสิบสามประเทศ ชวนให้ส่งเสริมการทำความดีต่อกันและเลียนแบบกันในทางที่ดี แล้วนับว่าเหลืออีกสี่วันจะถึงวันพุทธมาส และบอกว่าวันที่ 21 ธันวาคมวันนี้เป็นวันคล้ายวันเกิดของใครคนหนึ่ง
อ่านกลอนอวยพรวันคล้ายวันเกิดแบบเล่น ๆ ว่านุ่มรอบสอง ยิ่งแก่ยิ่งนุ่ม มีวรรคภาษาจีนว่าเจี๊ยะเหล้าเปียงเห่าแส แปลว่ายิ่งแก่ยิ่งนุ่ม และชมว่าแม่นแท้ซุปเปอร์มัง แล้วเล่าติดตลกว่าอายุท่าน 65 ปี คนเลยเอาเลข 65 ไปซื้อหวย
ชวนผู้ชมสันนิษฐานว่าเป็นวันคล้ายวันเกิดของใคร โดยให้เบาะแสว่าท่านคุ้นเคยกับครูไม่ใหญ่มาย่างสี่สิบปี พบกันในบรรยากาศพระจันทร์เต็มดวงวันเพ็ญเดือนสิบสอง วันลอยกระทงซึ่งเป็นวันสุดท้ายของเทศกาลกฐิน และตั้งแต่วันนั้นก็อยู่ด้วยกันมาจนถึงวันนี้ มีรางวัลให้ผู้ทายถูกคืออมน้ำแข็งหน้าหนาวฟรี
เล่าว่าเพราะรักกันจึงชวนกันมาสร้างบารมีจนเหนื่อยแทบลากลิ้น ตอนแรกคิดว่าจะอยู่กันไม่กี่คนเพื่อนั่งธรรมะปฏิบัติกัน ไปกราบคุณยายอาจารย์จันทร์ ขนนกยูง ขอเรียนธรรมะกับท่าน แต่เมื่อคนเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ตามที่คุณยายห่วงใย จึงคิดหาสถานที่ปฏิบัติธรรมให้คนที่มากขึ้น
เล่าว่าท่านเป็นคนแรกที่มาอยู่เฝ้าที่สร้างวัดและคุมการก่อสร้าง ปลูกบ้านไม้หลังหนึ่งอยู่หน้าวัด ตอนนั้นชื่อศูนย์พุทธจักรปฏิบัติธรรมซึ่งตั้งก่อนศูนย์อื่น ๆ พื้นบ้านเป็นไม้กระดานที่มีร่องห่าง จึงต้องปูกระดาษแข็งหนา ๆ ก่อนหนึ่งชั้นแล้วจึงนอน และท่านไม่ให้เอากองฟางมาไว้ใกล้บ้านเพราะเคยเผาฟางแล้วกลัววิบากกรรมตามมา
เล่าว่าพอปลูกบ้านเสร็จก็ซื้อเรือมาลำหนึ่ง ซื้อเช้ากลางคืนหาย ไปแจ้งตำรวจ ตำรวจก็แนะว่าให้ซื้ออีกลำ ซื้อบ่ายกลางคืนก็หายอีก ไปแจ้งอีกตำรวจก็บอกให้ซื้ออีกลำ ลำที่สามก็หายอีก รวมหายไปสามลำ
เล่าว่าท่านเลี้ยงสุนัขไว้เฝ้าทั้งที่สุนัขตาฟางเห่าไม่ตรงทิศ ท่านสงสารจึงเอามาเลี้ยงเป็นเพื่อนและกันขโมย แต่เวลาขโมยมามันหลับ อีกเรื่องคือท่านถอดรองเท้าหนังไว้ตอนกลางคืน เช้ามาก็มีแขกไม่ได้รับเชิญคือคางคกไปนอนอยู่ในรองเท้าเป็นบ้านอันอบอุ่นของมัน ท่านให้คนงานที่อยู่ฝั่งตรงข้ามคลองสามเอาปูนป้ายหัวมันแล้วเอาไปปล่อยกลางท้องนาไกล ๆ แต่มันก็ยังกลับมาได้
สรุปงานของท่านว่าคุมงานก่อสร้างทุกอย่าง เป็นผู้อบรมธรรมทายาทตั้งแต่รุ่นแรกของโลกเรื่อยมา และเป็นผู้เขียนรวบรวมเรียบเรียงตำรับธรรมะของวัดพระธรรมกายขึ้นใหม่ให้ย่อยง่าย จนใช้ขยายธรรมะผ่านการตอบปัญหาธรรมทางก้าวหน้าทั้งครู นักเรียน และศูนย์ต่าง ๆ
เฉลยว่าวันนี้เป็นวันคล้ายวันเกิดของพระภาวนาวิริยคุณ หลวงพ่อทัตตชีโว แล้วนำนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาทั่วโลกพร้อมใจกันอวยพรให้ท่านเปี่ยมด้วยบุญบารมี เป็นแสงสว่างและทางก้าวหน้าให้แก่โลก บอกว่าท่านไม่ได้เหนื่อยเฉพาะในเมืองไทยแต่เหนื่อยทั่วโลกและทุกศูนย์ ด้วยความตั้งใจอันแรงกล้าที่จะเป็นแสงสว่างให้แก่ทุกคนทุกแห่ง เพราะท่านชอบเป็นแสงสว่างและชอบเป็นครูสอนธรรมะ จึงมีประโยคว่าฉันจะเป็นแสงสว่างให้แก่เธอ
เพลงประกอบช่วงอวยพรวันคล้ายวันเกิด มีท่อนหลักว่าฉันจะเป็นแสงสว่างให้แก่เธอ
สอนครูให้ท่องประโยคฉันจะเป็นแสงสว่างให้แก่เธอเป็นร้อยครั้งพันครั้ง ตั้งแต่ตื่นนอน อาบน้ำ แต่งตัว รับประทานอาหาร ออกจากบ้าน โดยนึกถึงภาพนักเรียนเป็นบริกรรมนิมิตและท่องประโยคนี้เป็นบริกรรมภาวนา ท่องให้ได้ยินในหูของตัวเองแต่อย่าตะโกน ตลอดทางใจจะได้ไม่เศร้าหมอง เมื่อนักเรียนซนก็ให้ครูยืนนิ่ง ๆ แล้วเสกด้วยพระคาถาพูดดัง ๆ จนนักเรียนหยุดและหายงง ครูต้องทำหัวใจให้ยิ่งใหญ่เหมือนแผ่นดินที่หันเข้าหาดวงตะวันเหมือนต้นไม้ทุกชนิด ส่วนคนที่หลีกเลี่ยงแสงสว่างคือขโมย
บอกว่าวันนี้เป็นวันดี มีผู้มีบุญที่เกิดวันนี้หลายคนทั่วโลกในหมู่นักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา จึงชวนพร้อมใจอวยพรให้ผู้ที่มีวันคล้ายวันเกิดในวันนี้ โดยเอ่ยถึงคุณหมอท่านหนึ่งเป็นพิเศษ ขอให้สุขสดชื่นเบิกบานในธรรมของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า มีดวงตาเห็นธรรมเข้าถึงพระธรรมกาย และสมหวังดังใจในทุกสิ่ง
เพลงอวยพรผู้ที่เกิดวันนี้ให้มีสมบัติมากมาย เข้าถึงพระธรรมกาย และคิดสิ่งใดสมปรารถนา ต่อด้วยเพลงรำวงต้อนรับปีใหม่ที่ชวนคนดีมารำวงกันเพื่อคลายความหนาวให้ผู้ที่อยู่สวนพนาวัฒน์ มิชชั่นฮิลล์ และที่บ้าน
พิธีกรสองท่านสาธิตการประกอบวิหารน้อยที่จะใช้อยู่ธุดงค์ปีใหม่พุทธศักราช 2549 ณ มหารัตนวิหารคด บอกว่าเป็นครั้งแรกของโลกที่ผู้มีบุญจะได้อยู่ธุดงค์ในวิหารน้อยกลอยใจของคุณยาย เริ่มจากถุงสีสันสดใสที่มีดาวสัญลักษณ์ ในถุงมีโครงอลูมิเนียมและตัววิหารน้อยที่กันฝนกันลมหนาว แล้วต่อโครงและปล่อยข้อต่อทิ้งตัวลงมา
สาธิตต่อว่าโครงวิหารน้อยมีเสาหกต้น ด้านในวิหารมีถุงสวมเสาที่มุมทั้งหกด้าน เริ่มใส่จากเสาที่ยาวที่สุดสองอันก่อน แล้วขันแผ่นพลาสติกวงรีสีดำที่มีเกลียวเข้าแกนกลางเสาด้านในแค่แน่นพอดี ผูกเชือกด้านในวิหารกับเสาอลูมิเนียมทุกด้านเป็นเงื่อนกระตุกเพื่อให้เก็บง่าย และผูกเชือกยึดกับหมุดปักทั้งสี่ด้าน สุดท้ายให้พับเก็บถุงไว้ในวิหาร นำตะเกียงไปแขวนเพื่อใช้เป็นแสงสว่างยามค่ำคืนและถ่ายภาพประวัติศาสตร์ เวลาใช้งานให้รูดซิปเปิดหน้าต่างให้อากาศถ่ายเทแต่อย่าลืมปิดมุ้งกันยุงและแมลง
ชวนว่าอีกไม่กี่วันจะถึงงานบุญใหญ่คือมาอยู่ธุดงค์ต้อนรับปีใหม่ ให้ทำใจใส ๆ นึกถึงบุญที่ทำมาตลอดปี และย้ำให้ผู้ที่ยังไม่ได้ร่วมบุญเสาแก้วพันปีสามร้อยต้น ต้นละอย่างน้อยหนึ่งร้อยบาท รีบทำกัน เพื่อมาอยู่ธุดงค์ด้วยใจที่ใสสว่าง ชวนมาร่วมกันปิดงบบุญประจำปี 2548 และเปิดงบบุญใหม่ต้อนรับปี 2549 ที่วัดพระธรรมกาย วันที่ 29 ธันวาคม
สารคดีทบทวนบุญพิธีมุทิตาสักการะพระภิกษุสามเณรผู้สอบได้เปรียญธรรม 9 ประโยคทั่วประเทศ ครั้งที่ 18 และถวายปัจจัยไทยธรรมแด่พระเถรานุเถระ 3,000 วัด เมื่อวันอาทิตย์ที่ 7 สิงหาคม 2548 เปรียบผู้ขวนขวายศึกษาพระธรรมวินัยว่าเป็นยอดอัญมณี ภาคเช้าเวลา 9 นาฬิกา 30 นาที พระราชภาวนาวิสุทธิ์นำสาธุชนนั่งสมาธิกลั่นใจให้ใสบริสุทธิ์ ภาคบ่ายปูพรมสีแดงเปรียบเป็นเส้นทางเกียรติยศของพระมหาเปรียญ ประธานสงฆ์ในพิธีเป็นพระเดชพระคุณเจ้าคณะภาคผู้มอบพัดและไตรจีวร ปิดท้ายด้วยการเปิดใจของตัวแทนสามเณรที่ยกย่องหลวงพี่ทุกรูปว่าเป็นยอดซุปเปอร์มัง เก่งกว่าซุปเปอร์แมน
สารคดีเล่าว่าเวลา 15 นาฬิกา 30 นาที เป็นพิธีถวายปัจจัยไทยธรรมแด่พระเถรานุเถระ 3,000 วัดทั่วประเทศ สาธุชนแปรแถวเข้าประจำพื้นที่ ผู้แทนกล่าวคำอัญเชิญเทวดาและคำถวายไทยธรรม อธิบายว่าภาษาบาลีเป็นภาษาที่รักษาพระธรรมคำสอนไว้ ผู้เรียนได้บุญกุศลทุกตัวอักษร การเชิดชูความรู้ด้านปริยัติจึงเป็นหนทางนำสู่การปฏิบัติและเป็นแสงสว่างแห่งความหลุดพ้น
สปอตเชิญชวนสร้างเสาแก้วพันปีรองรับมหารัตนวิหารคด สามร้อยต้น ต้นละหนึ่งร้อยบาท อธิบายว่าที่สุดแห่งมหาอานิสงส์คือการสร้างวิหารทานถวายแด่สงฆ์ผู้จรมาจากทิศทั้งสี่ บุญนี้เป็นสมบัติอจินไตยติดตามตัวไปทุกภพทุกชาติ เสาแก้วจะจารึกมงคลนามของผู้มีบุญเหมือนเสาหินของพระเจ้าอโศก และมีพระของขวัญเป็นเครื่องระลึกถึงบุญ สอบถามได้ที่ผู้ประสานงานภาค
จิงเกิลคั่นรายการที่ท่องคำว่ายิ้มซ้ำ ๆ ก่อนเข้าช่วงกรณีศึกษา
เริ่มกรณีศึกษาแต่งแล้วไม่ยอมให้แตะ ผู้เขียนเล่าว่าปี 2529 ได้มาวัดครั้งแรก เห็นขบวนพระธรรมทายาทเดินมาเป็นแถวประมาณ 500 รูป และเห็นญาติโยมลดตัวลงนอบน้อมยกมือไหว้ จึงเกิดศรัทธาวัดพระธรรมกายนับแต่นั้น จนถึงปี 2540 ได้บวชพระธรรมทายาทภาคเข้าพรรษา ช่วงนั้นวัดแจ้งข่าวบุญสร้างองค์พระธรรมกายประจำตัวและเสาค้ำโดมของมหาธรรมกายเจดีย์ ต้นละหนึ่งแสน ผู้เขียนซึ่งเป็นพระใหม่ชวนคนมาทำบุญได้ถึงห้าต้นภายในสองวันแม้อยู่ในช่วงวิกฤติเศรษฐกิจ ครูไม่ใหญ่แทรกว่าบุญไม่ได้มาฟรี ๆ ต้องลงทุนทุกวันทุกวินาที
ผู้เขียนเล่าว่าบรรพบุรุษอพยพมาจากจีนแผ่นดินใหญ่ มาตั้งรากทำไร่ แม่เป็นคนสวยจึงเป็นที่ต้องการของหนุ่ม ๆ ในละแวก ครั้งหนึ่งตอนแม่อายุประมาณสิบห้าสิบหกปี มีชายกลุ่มหนึ่งยกพวกมาสู่ขอ มาฉุด มาบังคับให้แต่งงาน พากันพังบ้านเข้าไปหาแม่ แต่ยังไม่ทันทำอะไรเพราะคุณตาอยู่ด้วยและตะโกนเรียกให้คนช่วย ชาวบ้านพากันจุดตะเกียงมา ชายคนนั้นไม่ชอบความสว่างจึงยิงปืนขู่ขึ้นหนึ่งนัดแล้วพากันจากไป
เล่าว่าเหตุการณ์นั้นทำให้คุณตาเข็ดขยาด จึงนำแม่ไปฝากญาติให้เรียนตัดเย็บเสื้อผ้าไปทำมาหากิน จุดนี้ทำให้แม่ได้พบพ่อของผู้เขียน ญาติของพ่อเห็นแม่สวยและขยันจึงเป็นแม่สื่อไปเจรจาขอแม่จากคุณตา คุณตาส่งคนไปสืบประวัติแล้วได้คำตอบว่าพ่อเป็นคนดี จึงตกลงยกแม่ให้แต่งงานกับพ่อทันทีโดยไม่ได้ถามแม่ ทำให้แม่ต้องฝืนใจแต่งงานทั้งที่ไม่ได้รัก ส่วนพ่อนั้นรักแม่สุดหัวใจเพราะแม่ทั้งเก่ง ขยัน และสวย
เล่าว่าตลอดเจ็ดเดือนหลังแต่งงาน แม่ไม่ยอมให้พ่อแตะเนื้อต้องตัวเลย พ่อจึงใช้วิธีทำความดีให้เห็น ไม่ใช่ดีอยู่คนเดียวแต่ให้แม่ดูไปถึงย่า ลุง และทุกคนในครอบครัว แม่ยอมรับว่าทุกคนล้วนเป็นคนดีแต่ก็ยังไม่ได้รัก ส่วนใหญ่จึงแยกกันนอน แม่คิดน้อยใจโชคชะตาว่าทำไมเจอแต่คนดีทั้งนั้นจึงชวนพ่อทะเลาะ แต่ทะเลาะร้อยทีพ่อจะมีอารมณ์ทะเลาะแค่ทีเดียวเพราะรักมาก แม่จึงพยายามฆ่าตัวตายอยู่หลายครั้งแต่มีคนช่วยไว้ได้ทุกครั้ง พ่อเข้าใจว่าแม่ไม่รักจึงขอจงรักภักดีต่อแม่อยู่ฝ่ายเดียวก็เป็นสุขใจแล้ว
เพลงคั่นระหว่างกรณีศึกษา เนื้อหาว่าจะบอกเขาให้เข้าใจว่ารัก ให้คิดและรักไปพร้อมกับการสั่งสมบุญ
เล่าว่าแม้แม่ไม่รักพ่อแต่ก็คลอดลูกคนแรกเป็นผู้ชายซึ่งพิการเป็นโปลิโอตั้งแต่เกิด ทำให้แม่แค้นใจในโชควาสนาของตัวเองมาก แต่แม่แก้แค้นด้วยการอดทนตื่นแต่เช้าหุงข้าวใส่บาตรทุกวันไม่ขาด ทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยทำ และหลังใส่บาตรทุกครั้งก็อธิษฐานจิตขอให้มีบุตรที่มีร่างกายครบ 32 ประการ แม่ก็สมหวังคือได้ลูกคนที่สองถึงคนที่ห้าครบ 32 ประการทุกคนและเข้าวัดทุกคน ส่วนพี่ชายที่เป็นโปลิโอเสียชีวิตตอนอายุสิบสองปี
เล่าเรื่องแปลกว่าสมัยแม่อยู่กับคุณตาไม่มีบ้านไม่มีที่ดินเป็นของตัวเอง แต่พอแม่ย้ายออกมาคุณตากลับมีบ้านมีที่ดิน และหลังจากแม่มาอยู่กับพ่อก็ไม่มีบ้านไม่มีที่ดินเลย ต้องเช่าเขาอยู่ ตอนมีเงินก็ไม่คิดจะซื้อ พอคิดจะซื้อก็ไม่มีเงินแล้ว จนอายุหกสิบปีก็ยังต้องอาศัยอยู่กับลูก ๆ ส่วนพ่ออยู่ได้ 40 ปีก็เลิกอาชีพเย็บเสื้อผ้าหันมาทำไร่อ้อยซึ่งมีเวลาว่างมาก พออายุ 45 ปีจึงเริ่มเล่นไพ่และเล่นจนตลอดชีวิต สุดท้ายเสียชีวิตในวัย 52 ปีด้วยโรคมะเร็งในตับ
เล่าว่าผู้เขียนมีพี่ชายที่รักมากคนหนึ่งเป็นลูกคนโตของลุง เป็นคนรักษาศีลตั้งแต่เด็ก ไม่เบียดเบียนใคร ไม่ดื่มเหล้า ไม่สูบบุหรี่ ทุกคนยอมรับว่าเป็นคนดี ทั้งสองไม่เคยทะเลาะกันเลย แต่เมื่อมีข่าวไม่ดีเกี่ยวกับวัดและถูกเพื่อนบ้านล้อว่ามีน้องชายโง่โดนวัดหลอก พี่ชายจึงห่วงและต่อต้านวัดพระธรรมกายอย่างมาก พอเจอหน้ากันก็พูดคำเสียดสีทันทีจนผู้เขียนไม่อยากพบหน้า ครูไม่ใหญ่เปรียบคำเสียดสีเหมือนไม้สองอันสีกันจนไหม้ ใจเย็นก็กลายเป็นใจร้อนแล้วลุกเป็นไฟ
เล่าว่าเมื่อเดือนมิถุนายน 2547 พี่ชายป่วยเป็นมะเร็งในลำไส้ใหญ่ระยะสุดท้าย ผู้เขียนจึงชวนพี่ชายขึ้นสวนพนาวัฒน์ ตอนแรกพี่ชายไม่ยอมไปเพราะลำไส้ส่วนปลายใกล้ทวารหนักบังคับหูรูดไม่ได้ ทำให้ปวดและถ่ายเป็นเลือดทุก 15 ถึง 30 นาที แต่ทุกคนขอร้องจนตกลงไป พอไปถึงสนามบินเจอพระอาจารย์แล้วยกมือไหว้ อาการปวดก็ทุเลาลงตอนนั้นเลย และพอนั่งเครื่องบินไปด้วยกันได้คุยกัน อาการปวดก็หายไปเลยจนพี่ชายงง
เล่าว่าก่อนผ่าตัด ผู้เขียนพาพี่ชายมาทำบุญถวายภัตตาหาร สร้างองค์พระธรรมกายประจำตัว และทำบุญแผ่นล้านธรรม วันนั้นโชคดีได้กราบพระเดชพระคุณหลวงพ่อทัตตชีโว ท่านให้โอวาทว่าที่มาทำบุญที่วัดก่อนไปผ่าตัดนั้นถูกต้องแล้ว เพราะกลับไปแล้วก็ต้องตายแน่ ไม่ต้องกลัวเพราะทุกคนต้องตาย ไม่ตายช้าก็ตายเร็ว พอได้โอวาทนี้พี่ชายก็เอาจริงสุดขีด
เล่าว่าพี่ชายกลับไปให้หมอผ่าตัด หมอบอกว่าโชคดีเพราะเชื้อมะเร็งลามไปถึงปอด ทั้งที่ตามความเป็นจริงต้องลามไปที่ตับซึ่งจะอยู่ได้ไม่เกินสามเดือน แต่กรณีนี้ยืดไปได้ถึงหกเดือน ผู้เขียนและหมู่ญาติอยากให้พี่ชายได้บุญใหญ่อีกคือบุญกฐิน แต่ช่วงนั้นเป็นเดือนมิถุนายนยังไม่ถึงวันเข้าพรรษา พระอาจารย์ผู้เป็นกัลยาณมิตรจึงแนะให้ทำกฐินล่วงหน้าเป็นประธานกอง ผู้เขียนไปขอยืมเงินน้องเขยของพี่ชายสามแสนบาทและหมู่ญาติร่วมบุญอีกสามพันบาท แล้วนิมนต์พระอาจารย์ไปรับปัจจัยจากพี่ชายบนเตียงผู้ป่วยเพราะกลัวพี่ชายจะอยู่ไม่ทัน
เล่าว่าพอพระอาจารย์กลับไป พี่ชายก็งงว่าเงินมาจากไหน ถามใครก็ไม่มีใครบอก วันรุ่งขึ้นพี่ชายเล่าว่าเมื่อคืนนอนไม่หลับเพราะคิดแต่ว่าเงินนั้นได้มาอย่างไร คิดไปคิดมาจึงเคลิ้มหลับไป ขณะกำลังเคลิ้มก็ฝันเห็นหลวงปู่ผุดขึ้นมาจากศูนย์กลางกาย และหลังจากนั้นแผลที่ผ่าตัดเอาก้อนเนื้อมะเร็งในลำไส้ออกก็มีอาการดีขึ้น ซึ่งหมอรู้สึกแปลกใจอย่างมากแต่ก็ให้กลับไปพักฟื้นที่บ้าน
เล่าว่าหลังจากนั้นพี่ชายเร่งสั่งสมบุญกับทางวัด มาวัดนั่งสมาธิและทำบุญทุกอาทิตย์ พระอาจารย์มาสอนนั่งสมาธิให้หลายครั้งจนพี่ชายรู้สึกถึงความสุขและความสงบ ดูผ่องใสเหมือนไม่ได้ป่วย ทั้งที่หมอบอกว่าจะอยู่ได้แค่หกเดือนแต่อยู่ได้ถึงหนึ่งปีกับอีกสองเดือน ต่อมาพี่ชายลืมการนั่งสมาธิและลืมมาวัดไปช่วงหนึ่ง อาการจึงกำเริบ หมอบอกว่าเชื้อจากปอดไปถึงสมองแล้ว ผู้เขียนจึงชวนพี่ชายทำบุญกฐิน ซื้อที่ดินลานจอดรถ ทอดผ้าป่า 3,000 วัด อาการก็ทุเลาลงจริง พี่ชายตั้งใจปฏิบัติธรรมมากถึงไม่เห็นอะไรก็ได้ความสงบ แล้วลาจากโรคนี้ไปเมื่ออายุ 43 ปี
ผู้เขียนถามว่าคุณตาซึ่งเสียชีวิตด้วยมะเร็งในกระเพาะอาหารตายแล้วไปไหน ได้รับบุญที่อุทิศไปให้หรือไม่ พ่อตายแล้วไปไหน ได้รับบุญที่สร้างพระบนโดมและบุญอื่นหรือไม่ กรรมใดทำให้พ่อตายด้วยมะเร็งตับ แม่ทำกรรมใดจึงต้องแต่งงานกับพ่อที่ไม่ได้รัก กรรมใดทำให้แม่พยายามฆ่าตัวตายหลายครั้งแต่มีคนช่วยไว้ทุกครั้ง กรรมใดทำให้ลูกคนแรกเป็นโปลิโอ ถ้าใส่บาตรทุกวันและอธิษฐานจะยังมีสิทธิ์ได้ลูกพิการอีกไหม และทำไมแม่จึงไม่มีบ้านไม่มีที่ดินเป็นของตัวเอง
ผู้เขียนถามว่าบุญใดทำให้พี่ชายอยู่มาได้ถึงปีกว่าทั้งที่หมอยืนยันหกเดือน ทำไมพี่ชายฝันเห็นหลวงปู่วัดปากน้ำหลังถวายเงินกฐินบนเตียงผู้ป่วย ก่อนตายพี่ชายทำถูกหลักวิชาหรือไม่ ที่ญาติเห็นเขานั่งอยู่ในห้องจริงหรือไม่ ตายแล้วไปไหน การที่ญาติเป็นต้นคิดแต่พี่ชายเป็นคนถวายอย่างเดียวได้บุญมากแค่ไหน การยกที่ดินให้ญาติเจ้าของเงินเพื่อชดเชยจะได้บุญอย่างไร น้องเขยที่ให้ยืมสามแสนบาทแล้วไม่เอาคืนจะได้บุญอย่างไร ตัวผู้เขียนมีผังบวชหนาแน่นแค่ไหน บุพกรรมใดทำให้ต้องลาสิกขาในการบวชครั้งแรก และตั้งใจจะบวชอีกในปี 2549 จะบวชตลอดชีวิตหรือไม่
ครูไม่ใหญ่เข้านิมิตแล้วเฉลยว่าคุณตาเสียชีวิตด้วยมะเร็งในกระเพาะอาหารเพราะกรรมฆ่าสัตว์ทำอาหารทั้งในอดีตและปัจจุบัน เป็นกรรมปาณาติบาต ตายแล้วไปเป็นภุมเทวาชั้นล่าง ตอนตายใหม่ ๆ ลำบากเพราะทำทานมาน้อย แต่เมื่อได้รับบุญที่อุทิศไปให้ก็มีสภาพดีขึ้นทุกด้านและสุขสบายกว่าเดิม พ่อก็เป็นกรรมปาณาติบาตเหมือนกัน ไปเป็นภุมเทวาระดับล่าง ลำบากในช่วงแรกแล้วดีขึ้นเพราะบุญที่อุทิศไปให้ ที่ยังไม่ไปอบายทั้งที่เล่นไพ่เป็นงานอดิเรก เพราะมีบุญที่เคยทำไว้ในพระพุทธศาสนาในอดีตมาปิดอบายเอาไว้
เฉลยว่าเหตุที่แม่ต้องแต่งงานกับพ่อทั้งที่ไม่ได้รัก เพราะในอดีตแม่ยกลูกสาวสองคนไปแต่งงานกับคนที่ลูกไม่ได้รัก วิบากกรรมนี้จึงทำให้มาโดนบ้าง อีกทั้งพ่อกับแม่เคยเป็นสามีภรรยากันมาก่อน เวลารักก็อธิษฐานขอให้เจอกันอีกทุกภพชาติ แต่เวลาทะเลาะกันก็อธิษฐานขออย่าให้เจอกัน อธิษฐานสลับกันไปอย่างนี้ และที่พยายามฆ่าตัวตายหลายครั้งแต่มีคนมาช่วยทุกครั้ง เพราะในอดีตลูกสาวคนหนึ่งอึดอัดคิดฆ่าตัวตายแต่ยังไม่ได้ฆ่า อยู่แค่ในระดับความคิด จึงไม่มีผังฆ่าตัวตายติดตัวคุณแม่มา
เฉลยว่าลูกคนแรกเป็นโปลิโอเพราะในอดีตแม่เกิดในสังคมเกษตรกรรม ใช้ข้าทาสบริวารจับสัตว์ล่ามโซ่ตรวนไว้ฆ่าขายและขายให้เขาเอาไปฆ่า วิบากกรรมนี้จึงดึงดูดให้อดีตบริวารมาเกิดเป็นลูกให้ตัวเองต้องเลี้ยงดู ถ้าไม่ใส่บาตรทุกวันและอธิษฐานก็มีสิทธิ์ได้ลูกพิการอีก ผังนี้ยังมีอยู่จึงให้แม่สั่งสมบุญทุกบุญและอธิษฐานจิตให้พ้นวิบากกรรมนี้ ส่วนที่ไม่มีบ้านและที่ดินเป็นของตัวเองเพราะทำทานเรื่องที่ดินและบ้านมาน้อย ที่สำคัญคือไปห้ามญาติที่กำลังจะยกที่ดินและบ้านถวายวัดจนญาติเปลี่ยนใจไม่ถวาย ทำให้ไม่ได้เป็นที่กัลปนาสงฆ์ วิบากกรรมนี้จึงตามมาส่งผล
เฉลยว่าที่พี่ชายมีอายุต่อมาได้ถึงปีกว่าทั้งที่หมอบอกว่าจะไม่รอด เพราะการทำทาน รักษาศีล เจริญภาวนา ไปตัดรอนวิบากกรรมและยืดอายุขัยให้ยืนยาวขึ้น ส่วนความฝันเห็นหลวงปู่หลังถวายเงินกฐินบนเตียงผู้ป่วยนั้นเป็นกุศลนิมิตที่เกิดจากการทำบุญและทำสมาธิในช่วงนั้น บันดาลให้เห็นในฝัน ก่อนตายพี่ชายทำจิตได้แค่ระดับเป็นกุศล ยังไม่ถึงระดับที่จะมาเวียนประทักษิณรอบมหาธรรมกายเจดีย์ได้
เฉลยว่าที่ญาติเห็นพี่ชายนั่งอยู่ในห้องนั้นไม่จริง เพราะพี่ชายตายแล้วไปเป็นเทพบุตรสุดหล่อ มีวิมานทองอยู่ชั้นดาวดึงส์เฟสสาม ด้วยบุญที่ทำในช่วงท้ายของชีวิตกับหมู่คณะ ตายแบบหลับแล้วตื่นขึ้นกลางวิมานทอง กำลังยิ้มแย้มแจ่มใสชื่นชมสมบัติและศึกษาสังคมใหม่ และฝากบอกมาว่าบุญมีจริง สวรรค์มีจริง ตอนนี้เขาประจักษ์ในผลแห่งบุญแล้ว รู้อย่างนี้ทำเยอะ ๆ กว่าดี ส่วนบุญที่พี่ชายนอนบนเตียงแล้วถวายอย่างเดียวโดยญาติเป็นต้นคิด บุญนี้ก็มีมากถึงระดับปิดอบายและพาไปดาวดึงส์เฟสสามได้
เฉลยว่าเงินที่ขอยืมจากญาติเพื่อให้พี่ชายทำกฐินตอนป่วย ต่อมาพี่ชายยกที่ดินให้ญาติเจ้าของเงินเพื่อชดเชย อย่างนี้พี่ชายได้บุญเต็มที่ ไปรื้อผังจนได้ โดยถือว่าเป็นทรัพย์ของพี่ชายอย่างแท้จริงและไม่ได้เป็นหนี้ญาติ แต่ญาติคนนั้นก็มีส่วนแห่งบุญเพราะเป็นต้นบุญที่ทำให้สำเร็จ ส่วนน้องเขยที่ให้ยืมสามแสนบาทแล้วเปลี่ยนใจไม่เอาคืนโดยตั้งใจร่วมบุญไปกับพี่ชาย จะได้บุญเต็มที่ มีสมบัติติดตัวข้ามชาติ ผังจนถูกรื้อไป และจะได้ไปเกิดในหมู่ญาติที่เป็นสัมมาทิฐิซึ่งจะคอยเกื้อกูลการสร้างบารมีของเขา
เฉลยว่าผู้เขียนเคยสร้างบารมีกับหมู่คณะมาแบบเผยแผ่ มีผังบวชติดตัวมาหนาแน่น ชาติไกล ๆ บางชาติไม่ได้บวช ต่อมาได้บวชช่วงสั้น แล้วต่อมาได้บวชช่วงยาว และในชาติไกล ๆ ก็ได้บวชตลอดชีวิต ดังนั้นชาตินี้มีสิทธิ์บวชตลอดชีวิต ถ้าจะให้ได้อย่างมีความสุขต้องมีเป้าหมายของการบวชชัดเจนว่าบวชมาทำพระนิพพานให้แจ้ง แสวงบุญ สร้างบารมี สลัดตนพ้นจากกองทุกข์ และต้องบำเพ็ญสมณธรรมทุกวันจนได้ความสุขที่เกิดจากการปฏิบัติธรรม
เฉลยว่าเมื่อเราไม่คบคนที่พูดเสียดสี เราก็จะไปคบกับกัลยาณมิตรที่มีความคิดเหมือนกัน ส่วนพระอาจารย์ที่เป็นกัลยาณมิตรให้ครอบครัวของผู้เขียน ท่านทำหน้าที่นี้กับครอบครัวนี้มาหลายชาติแล้ว ชาตินี้ผังเดิมติดตรงมาเมื่อเจอกันอีกก็มาทำต่อ และท่านเคยเป็นพระอาจารย์ของพี่ชายมาก่อนในอดีต ท่านทำหน้าที่เผยแผ่มาตลอด ยังไม่ถึงกับทำวิชชา แต่เข้าถึงองค์พระภายในใส ๆ ได้ พุทธันดรที่ผ่านมาท่านเป็นอำมาตย์ของพระราชาองค์ที่ออกบวช แล้วออกบวชตามพระราชาจนตลอดชีวิต ปฏิบัติธรรมได้ดีในระดับกลับดุสิตบุรี วงบุญพิเศษได้ จึงให้ประคับประคองตัวและอย่าประมาท
ท่องบทประจำวันว่าสิ่งที่ต้องสั่งสมคือบุญกุศล สิ่งที่ต้องแสวงหาคือพระรัตนตรัยภายใน เป้าหมายชีวิตคือที่สุดแห่งธรรม ที่พักระหว่างทางคือดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์
อ่านรายชื่อเจ้าภาพที่ร่วมบุญเสาแก้วพันปีสามร้อยต้น ทั้งพระภิกษุและครอบครัวสาธุชน พร้อมบอกยอดปัจจัยของแต่ละราย และย้ำว่าเหลืออีกสิบวันจะถึงงาน แล้วกล่าวคำอนุโมทนาว่าให้โดยเร็ว โดยแรง โดยรวด โดยล้นฟ้า โดยทุกวัน ให้เข้าถึงพระธรรมกายกันทุกคน และขอแบ่งบุญนี้ให้นักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาทั่วโลก
ท่องคำขวัญว่าพุทธบุตรต้องเป็นหนึ่งเดียวกันเหมือนดวงตะวันที่มีดวงเดียว พุทธบริษัทสี่ต้องเป็นหนึ่งเดียวกัน เรื่องส่วนตัวให้วางอุเบกขา เรื่องพระศาสนาให้เอาอุเบกขาวาง จิตสดใสเมื่อใจสิ้นระแวง และธรรมกายคือพระในตัวคุณ แล้วชวนพร้อมใจกันสวดสรรเสริญคุณของพระรัตนตรัย โดยหันลำโพงไปทางภาคใต้ของผืนแผ่นดินไทยและสี่จังหวัดชายแดนภาคใต้