หลวงพ่อทัตตชีโว

เปิดกรณีศึกษาของวันพ่อ ลูกชายเล่าเรื่องคุณพ่อว่าต่อมาได้มาทำงานในมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ และได้เริ่มรู้จักพระเดชพระคุณพระภาวนาวิริยคุณ หรือหลวงพ่อทัตตชีโว ที่นี่เอง รวมทั้งได้พบคุณยายอาจารย์ที่บ้านธรรมประสิทธิ์ หลังจากนั้นชีวิตของท่านก็เปลี่ยนแปลงอย่างมากในหลาย ๆ ประการ

วันนี้ครูไม่ใหญ่ได้กองบุญเพิ่มอีกหนึ่งกองเป็นกองที่ 37 บูชาธรรมโดยศูนย์สาขาและกัลยาณมิตรพร้อมครอบครัว เนื่องในวาระวันคล้ายวันเกิดพระภาวนาวิริยคุณ หลวงพ่อทัตตชีโว แล้วอนุโมทนาและแบ่งบุญให้นักเรียนทุกคน ประกาศว่าวันพุธที่ 21 ธันวาคมเป็นวันคล้ายวันเกิดของท่าน แต่เลื่อนงานบูชาธรรมมาเป็นวันอาทิตย์ที่ 18 ธันวาคม ช่วงบ่าย หลังจากครูไม่ใหญ่ให้โอวาทแล้วจะเป็นช่วงของท่าน ใครจะมาบูชาธรรมหรือฟังโอวาทก็มาได้เพราะเป็นวันหยุด และชวนช่วยกันทำความปรารถนาของท่านเรื่องกองกฐินที่ยังขาดอีกเจ็ดแปดกองให้ครบทันวันที่ 21 ธันวาคม

เฉลยว่าวันนี้เป็นวันคล้ายวันเกิดของพระภาวนาวิริยคุณ หลวงพ่อทัตตชีโว แล้วนำนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาทั่วโลกพร้อมใจกันอวยพรให้ท่านเปี่ยมด้วยบุญบารมี เป็นแสงสว่างและทางก้าวหน้าให้แก่โลก บอกว่าท่านไม่ได้เหนื่อยเฉพาะในเมืองไทยแต่เหนื่อยทั่วโลกและทุกศูนย์ ด้วยความตั้งใจอันแรงกล้าที่จะเป็นแสงสว่างให้แก่ทุกคนทุกแห่ง เพราะท่านชอบเป็นแสงสว่างและชอบเป็นครูสอนธรรมะ จึงมีประโยคว่าฉันจะเป็นแสงสว่างให้แก่เธอ

เล่าว่าก่อนผ่าตัด ผู้เขียนพาพี่ชายมาทำบุญถวายภัตตาหาร สร้างองค์พระธรรมกายประจำตัว และทำบุญแผ่นล้านธรรม วันนั้นโชคดีได้กราบพระเดชพระคุณหลวงพ่อทัตตชีโว ท่านให้โอวาทว่าที่มาทำบุญที่วัดก่อนไปผ่าตัดนั้นถูกต้องแล้ว เพราะกลับไปแล้วก็ต้องตายแน่ ไม่ต้องกลัวเพราะทุกคนต้องตาย ไม่ตายช้าก็ตายเร็ว พอได้โอวาทนี้พี่ชายก็เอาจริงสุดขีด

อ่านรายชื่อเจ้าภาพที่ร่วมบุญเสาแก้วพันปีสามร้อยต้น ทั้งกลุ่มเครือข่าย บริษัท ครอบครัว พระภิกษุและคณะญาติ โดยระบุยอดต่อต้นของแต่ละราย เช่น ต้นละ 200 บาท 336 บาท 500 บาท 532 บาท 600 บาท และ 333 บาท ครบสามร้อยต้น หลายรายถวายเป็นการบูชาธรรมพระภาวนาวิริยคุณ แล้วขอแบ่งบุญให้นักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาทั่วโลกทุกคน

เล่าว่าพระเดชพระคุณหลวงพ่อทัตตชีโวฟิตซ้อมร่างกายด้วยการเดินตรวจวัดพระธรรมกายที่ยาวกิโลเศษกว้าง 280 เมตร และเดินตรวจต่อไปในพื้นที่สองพันกว่าไร่ซึ่งยาวสามกิโลเมตรครึ่งกว้างกิโลเศษ เดี๋ยวนี้ร่างกายแข็งแรงทีเดียว ท่านจะไปเป็นประธานพิธีบวชสามเณรประวัติศาสตร์ครั้งแรกของโลกตะวันออกกลางในวันที่ 28 ธันวาคม 2548 และจะเป็นผู้ให้โอวาทว่าสามเณรคืออะไร ทำไมต้องบวช บวชแล้วต้องทำอะไร วัตถุประสงค์ของการบวชคือทำพระนิพพานให้แจ้ง แสวงบุญ สร้างบารมี ไม่ใช่มาเช้าเอนเพลนอน

ส่งข่าวไปล่วงหน้าให้นักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาที่บาห์เรนและผู้ที่เดินทางไปร่วมพิธีบวชทราบว่าพระเดชพระคุณหลวงพ่อทัตตชีโวเดินทางไปแล้ว เพื่อไปเป็นประธานสงฆ์ ให้เตรียมการต้อนรับให้ดี

เข้าสู่เรื่องที่กำลังอินเทรนด์ คือการบวชสามเณรประวัติศาสตร์ครั้งแรกของโลกตะวันออกกลางที่บาห์เรน เทียบว่าเมื่อพันปีก่อนพระถังซัมจั๋งขี่ม้าไปสืบพระพุทธศาสนาที่อินเดียผ่านทะเลทราย แต่คราวนี้เป็นเส้นทางสายใหม่ พระเดชพระคุณหลวงพ่อทัตตชีโว พระภาวนาวิริยคุณ ขี่อูฐไป เพื่อเป็นประธานในการบวชสามเณรรุ่นแรกของโลกตะวันออกกลางที่บาห์เรน

เล่าว่าก่อนไปหลวงพ่อทัตตชีโวฟิตร่างกายทั้งกลางวันกลางคืน การเดินทางข้ามทะเลจากเมืองไทยใช้เวลาแปดชั่วโมง ถึงแผ่นดินตรงนั้นสี่ทุ่มครึ่งตามเวลาบาห์เรนของวันที่ 27 ธันวาคม และวันนี้วันที่ 28 เป็นวันบรรพชาสามเณร เมื่อไปถึงสนามบินแห่งชาติมีเหล่าพี่น้องไปรอต้อนรับอย่างอบอุ่น พอลงจากเครื่องท่านก็โปรยรอยยิ้มไปก่อนเลย อุณหภูมิตอนนั้นประมาณสิบเจ็ดองศาเซลเซียส เมื่อถามท่านว่าอากาศขนาดนี้เป็นไง ท่านตอบว่าสบายดี จากนั้นเดินทางไปบ้านกัลยาณมิตร มีทั้งชายและเด็กและผู้ใหญ่ ทั้งพุทธ มุสลิม และศิษย์ฮินดู กับธรรมทายาทรุ่นประวัติศาสตร์นั่งเฝ้าคอย ท่านไม่พักผ่อน ให้โอวาทตั้งแต่สี่ทุ่มครึ่งถึงเที่ยงคืนครึ่ง แล้วยังลงมาตรวจความเรียบร้อยของสถานที่จัดพิธี

รายการ New News ประจำวันพุธที่ 28 ธันวาคม 2548 รายงานความคืบหน้างานบุญใหญ่ครั้งประวัติศาสตร์ คือโครงการบรรพชาสามเณรเก้ารูป จัดขึ้นครั้งแรกในประเทศบาห์เรน พระเดชพระคุณพระภาวนาวิริยคุณ หลวงพ่อทัตตชีโว ประธานสงฆ์ในพิธี เดินทางด้วยเที่ยวบินกัลฟ์แอร์ของวันอังคารที่ 27 ธันวาคม ถึงบาห์เรนเวลา 22 นาฬิกาตามเวลาท้องถิ่น แล้วเดินทางไปบ้านกัลยาณมิตรที่ใช้เป็นสถานที่จัดพิธีในใจกลางเมือง สาธุชนยืนตั้งแถวสองข้างทางรอต้อนรับ ท่านไม่หยุดพักผ่อน เมตตาให้โอวาท สอบถามถึงการติดตั้งเครื่องรับสัญญาณ DMC ว่าชัดเจนหรือไม่ และถามความเป็นอยู่ของทุกคนอย่างใกล้ชิด

เล่าว่าท่านทักทายญาติโยมถึงตีสองตามเวลาบาห์เรน ตอนเช้าท่านยังอาเลิศเพราะมีความปีติยินดีมาก อากาศสิบเจ็ดองศาสบายมาก ตอนเช้ามีสาธุชนหลายศาสนิกมาช่วยกันรับบุญเตรียมภัตตาหารนานาชาติ ปรากฏว่าเป็นที่อาเลิศของท่านเพราะท่านชอบ แล้วเล่ามุกว่าครั้งหนึ่งเคยไปฝรั่งเศสด้วยกัน มีคนถวายไข่ปลาคาเวียร์ซึ่งครูไม่ใหญ่เกิดมาไม่เคยเจอและไม่รู้จะทำอย่างไร ท่านจับได้ก็คว้าไปฉันเอง หมดเกลี้ยงไม่มีเหลือ

เล่ามุกต่อว่าที่ญี่ปุ่นอากาศหนาว ญาติโยมเตรียมอาหารอย่างดีมาถวาย เป็นเส้นเหมือนเส้นหมี่แช่น้ำเย็นเพิ่งออกจากตู้เย็น ครูไม่ใหญ่ไม่รู้จะเรียกว่าอะไร เจอวิบากกรรมสองอย่างคือเย็นกับร้อน แล้วเปรียบว่ารสชาติจืดสนิทอย่างนั้นทำให้คิดว่าถ้ากิเลสในใจจืดสนิทได้อย่างนี้ก็คงเหาะได้แล้ว สุดท้ายท่านก็รู้ความในและรับไปฉันหมดไม่มีเหลือ

เล่าว่าเมื่อคืนหลวงพ่อทัตตชีโวไปแสดงธรรมที่บาห์เรน ตอนสี่ทุ่มครึ่งผู้ฟังยังตื่นตัว แต่พอถึงตีสองก็ปลื้มอยู่แต่สังขารมีข้อจำกัด ง่วงและเหนื่อยเพราะเพียรเตรียมงานมา บางทีไม่ทราบว่าฟังไปได้อะไร แต่ตอนนี้รู้แล้วว่ามันดี แล้วไล่อ่านอานิสงส์การฟังธรรมห้าประการ คือได้ฟังเรื่องที่ยังไม่เคยฟัง ทำให้เรื่องที่เคยฟังแล้วชัดเจนยิ่งขึ้น ทำให้หมดความสงสัย ทำความเห็นให้ถูกต้อง และจิตย่อมผ่องใส

ผู้หญิงคนหนึ่งกล่าวขอบพระคุณหลวงพ่อที่เมตตาให้จัดงานบวชสามเณรในประเทศบาห์เรน และขอบพระคุณหลวงพ่อทัตตชีโวที่มาเป็นประธาน บอกว่าตนเกิดเป็นผู้หญิงบวชไม่ได้ จึงจะขอช่วยงานเผยแผ่พระพุทธศาสนาให้ดีที่สุด ชายอีกคนบอกว่ารู้สึกอัศจรรย์ใจที่จัดงานบวชที่บาห์เรนได้เป็นครั้งแรกและบวชได้ถึงสิบรูป ปลื้มปิติจนที่สุดและจะระลึกได้อีกนาน

ในห้องต้องใช้ฮีเตอร์เพราะอากาศหนาวมาก คนล้นออกไปนอกห้องต้องเบียดกันไว้จึงอบอุ่นดี ประกอบพิธีตั้งแต่สามทุ่มครึ่งเสร็จเที่ยงคืนตามเวลาท้องถิ่น ทุกคนปลื้มปิติเบิกบานใจ บวชเสร็จก็อยู่ฟังธรรมจากท่านประธาน ครูไม่ใหญ่ว่าธรรมชาติของท่านประธานถ้านั่งเทศน์แล้วตีหนึ่งตีสองก็ไม่เลิก สาธุชนต้องพนมมือฟังแล้วสะกิดกันไปกราบนิมนต์ให้ท่านพักเพราะเดินทางมาไกล และเช้าวันรุ่งขึ้นต้องใส่บาตรสามเณร

สามเณรเล่าว่าเป็นครั้งประวัติศาสตร์ในดินแดนที่ว่างเว้นจากพระพุทธศาสนามานาน สิ่งที่ประทับใจมากที่สุดคือการได้รับไตรจีวรจากหลวงพ่อคุณครูไม่ใหญ่ ทำให้ตั้งใจจะเป็นสามเณรต้นบุญต้นแบบให้ได้ หลังเสร็จพิธีบวชประมาณตีหนึ่งกว่า ก็นั่งสมาธิด้วยกันทั้งคืนแม้จะง่วงและเพลียมาก เพราะคิดว่ามีเวลาน้อย ไม่อยากให้วันเวลาหมดไปกับเรื่องไร้สาระหรือแม้แต่การจำวัด เมื่อวานได้รับโอวาทจากหลวงพ่อทัตตชีโวก่อนที่ท่านจะเดินทางกลับ ท่านเมตตาให้ถามคำถามเรื่องการนั่งสมาธิและอาการปวดเมื่อยและตอบทุกปัญหา และในวันที่ได้ออกบิณฑบาตก็ดีใจที่ได้ทำกิจของสมณะ เห็นญาติโยมน้ำตาไหลก่อนจะเอื้อมมือมาใส่บาตร

ย้อนภาพเด็กตัวเล็กตัวน้อย อายุสองขวบก็มี เอาผ้าชุบน้ำถูพื้นช่วยกันทำความสะอาดบ้านที่จะเป็นอารามรองรับสามเณรสิบรูป ทำกันด้วยความเบิกบานยิ้มแย้มแจ่มใส เหมือนความบันเทิงของเทพบุตรเทพธิดาบนสวรรค์ แล้วไปกราบเรียนเชิญพระเดชพระคุณหลวงพ่อทัตตชีโว พระภาวนาวิริยคุณ ให้เป็นประธานสงฆ์และให้โอวาทกับผู้ที่จะบวช ซึ่งไม่ใช่เรื่องง่ายเพราะอายุท่านก็มากและภารกิจท่านก็เยอะ ต้องรีบไปแล้วรีบกลับ การได้ฟังธรรมและได้เห็นท่านถือเป็นมงคล

เดินทางข้ามประเทศไปแล้วได้รับการต้อนรับ มีรอยยิ้มตั้งแต่บนเครื่องจนลงจากเครื่อง แม้ตำรวจก็เปิดประตูยกมือไหว้และส่งยิ้มให้ เดินทางวันที่ 27 ไปถึงก็ให้โอวาทสี่ชั่วโมงรวดจนก้นเหมือนติดกาว เพราะเป็นจุดเริ่มต้นที่ต้องเกริ่นให้เข้าใจ ครูไม่ใหญ่เทียบว่าสมัยก่อนพระธรรมทูตก็เดินทางไปเผยแผ่ธรรมแบบนี้ เป็นเรื่องที่น่าปีติยินดีทีเดียว

อ่านรายชื่อเจ้าภาพเสาแก้วพันปี ต้นละหนึ่งร้อยบาท จำนวนหนึ่งพันสามร้อยต้น ต่อด้วยรายชื่อผู้เป็นเจ้าภาพกองทุนบูชาข้าวพระตลอดชีวิต หนึ่งพันกอง กองทุนละหนึ่งพันบาท เริ่มจากพระราชภาวนาวิสุทธิ์ หลวงพ่อธัมมชโย พระภาวนาวิริยคุณ หลวงพ่อทัตตชีโว ท่านมหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง กัลยาณมิตรอนันต์ อัศวโภคิน และญาติโยมท่านอื่น ๆ

เล่าการสนทนากับนักบวชต่างศาสนาที่ต่างประเทศว่า เมื่อโลกเจริญด้านวัตถุมากขึ้น มหาชนก็ไปติดอยู่กับเรื่องวัตถุ การเพิ่มจำนวนนักบวชจึงยากเย็นทุกศาสนา ฝ่ายเราก็ระดมกันเป็นแสนเป็นล้านทั้งประเทศไทย ถือว่าหัวอกเดียวกัน ท่านจึงยินดีให้โบสถ์ของท่านกลายมาเป็นวัดของเรา แม้เป็นคนละศาสนา เพราะเห็นว่าเป็นประโยชน์ของมหาชน และเล่าว่าในทีมของท่าน คนที่อายุน้อยที่สุดอายุ 75 ปี รุ่นหลังหาคนที่ตั้งใจบวชอุทิศชีวิตอย่างท่านได้ยาก

นอกจากจำนวนวัดที่เพิ่มขึ้น ญาติโยมที่มาก็เรียบร้อยจนนายกของเมืองเอ่ยปากชม จึงกราบเรียนพระเถระ และหลวงพ่อองค์ประธานว่า ทั้งหมดนี้เป็นการปฏิบัติตามกฎตามระเบียบที่มีในพระธรรมวินัยนี่เอง ไม่ได้มีการเสกการเป่าอะไร เอาพระธรรมวินัยมาใช้สร้างวัดล้วน ๆ แล้วถวายรายละเอียดทุกแง่ทุกมุม วันนี้จึงอยากเอาสิ่งที่ถวายท่านนั้นมาเล่าให้พวกเราฟัง เรื่องเหล่านี้เคยพูดผ่าน DMC หลายครั้ง แต่คนละลักษณะ ครั้งนี้ถูกซักหนักหน่อยจึงมีรายละเอียดมาก เสียดายถ้าจะไม่ถึงพวกเรา

หลวงพ่อหนักใจที่จะตอบ เพราะเรื่องทานท่านรู้ยิ่งกว่า เรื่องรักษาศีลท่านเป็นมหาเถระและเป็นอาจารย์ ของหลวงพ่อเอง เรื่องการเทศน์ก็ศึกษามาจากท่าน เรื่องธรรมภาวนาก็เรียนมาจากวัดปากน้ำ จึงต้องตอบชัด ๆ ว่าเรื่องธรรมะต่าง ๆ ลอกเอามาจากวัดปากน้ำทั้งหมด ไม่ได้มีปัญญาไปคิดเอง ท่านก็ซักต่อว่าแล้วอะไรที่ทำให้พิเศษขึ้นมา ก็ต้องควักใจตอบว่านโยบายในการสร้างวัด ทั้งเรื่องภาวนาและภาคปริยัติ นักธรรมบาลี ล้วนเป็นหลักสูตรของคณะสงฆ์ทั้งหมด ถ้าจะมีต่างก็คือเรื่องเดียว

ถามพวกที่ชอบซิ่งว่าเคยเห็นเพื่อนแขนหักขาหักหรือตายไปแล้วบ้างไหม เห็น แต่ก็ยังไม่ได้คิดอะไร แล้วเล่าว่าตอนหนุ่มท่านก็คล้ายกัน แต่ได้สติจากโยมพ่อที่พูดสั้น ๆ ว่าเก่งกว่านี้มีนะ ไม่ใช่ไม่มี แต่ว่ามันตายไปแล้ว ที่ยังเหลืออยู่นี่มันเก่งไม่จริง ถ้าอยากตายเร็วก็รีบเก่งเข้าไปเถอะ ฟังแค่นี้ก็สะดุ้งหยุดผาดโผนโจนทะยาน

บอกว่าเด็กแว้นมีทุกยุค รุ่นเดียวกับท่านก็มีคนผาดโผนจนตายไปแล้วก็มี แต่เมื่อก่อนไม่ค่อยรวมตัวเป็นกลุ่มใหญ่เหมือนสมัยนี้ ข่าวจึงไม่ค่อยขึ้นหน้าหนังสือพิมพ์ และย้ำว่าที่พูดนี่ไม่ใช่ยุยงส่งเสริมให้เป็นเด็กแว้นกัน

ขอเล่าให้นักเรียนโรงเรียนอนุบาลฟังว่าตอนวัยรุ่นท่านก็แอบไปสูบบุหรี่อยู่พักหนึ่งและกินเหล้าตามพวก แต่ยาเสพติดอย่างอื่นไม่เคยแตะเลยเพราะห้ามตัวเองได้ และพอเห็นความไม่เข้าท่าก็หยุด

เล่าว่าตอนเป็นนักศึกษารุ่นพี่ ได้เจอผู้ที่ท่านเรียกว่าครูไม่ใหญ่ครั้งแรก เห็นว่าน่ารักมากจึงส่งเหล้าไปให้ แต่ได้คำตอบว่าขอบคุณครับพี่ ผมไม่กินเหล้าครับ เพราะผมรักษาศีล คำตอบนั้นทำให้ท่านสะดุ้งใจ นึกได้ว่าก่อนเข้ามหาวิทยาลัยตัวเองก็เคยรักษาศีล แต่พอเข้ามหาวิทยาลัยแล้วศีลกระจุยเพราะยังมีเชื้อไม่ดีจริง

เล่าว่าใช้เวลาเดือนสองเดือนนั่งสำรวจตัวเองว่าพระโพธิสัตว์เพียงเห็นคนแก่คนเจ็บคนตายไกล ๆ ก็คิดออกบวช แต่ตัวเองต้องให้ครูอาจารย์และโยมพ่อเตือนแบบประชดประชันเล็กน้อยจึงเบรกได้ บางคนต้องเจ็บตัวก่อน บางคนต้องถูกขังแล้วเห็นแม่ร้องไห้ไปประกันจึงเลิก บางคนต้องตายไปเลย ที่ดูก็เพื่อจะไม่ให้เชื้อนี้ติดข้ามชาติ และเพื่อฝากเตือนนักเรียนฝันในฝันวิทยา