ep036 ผังเวลา 64 ช่วง
อุทิศบุญ (111) ธุดงค์ปีใหม่ 2549 (94) อธิษฐานจิต (79) วัดพระธรรมกาย (73) เสาแก้วพันปี (69) ดุสิตบุรี (67) คุณยายอาจารย์จันทร์ ขนนกยูง (63) หยุดใจนิ่ง (52) วงบุญพิเศษ (49) กองเสบียง (45) องค์พระในกลางกาย (42) กัลยาณมิตร (41) เพชรตาแมว (40) กฎแห่งกรรม (39) ยิ้ม (37) กฐิน 2548 (35) มหารัตนวิหารคด (33) เนื้อนาบุญ (32) มรณานุสติ (30) เร่งเสาแก้วพันปี 300 ต้น (30) ทำนุบำรุงพระพุทธศาสนา (28) หลวงพ่อทัตตชีโว (27) เมณฑกเศรษฐี (24) ข้าวสารเพิ่มเมล็ดและเพชรตาแมว (23) ใจหมอง (20) วิมานทอง (19) ตักบาตร (18) พระสารีบุตร (18) ดาวดึงส์ (17) จาตุมหาราชิกา (12) ความตระหนี่ (11) นิโรธสมาบัติ (9) สวนพนาวัฒน์ (9) อาชีพครู (9) ถวายสังฆทาน (8) ปุณณเศรษฐี (8) วันคล้ายวันเกิดหลวงพ่อทัตตชีโว 2548 (8) มะเร็งตับ (7) จังหวัดสงขลา (6) พระเจ้าอชาตศัตรู (6) ธรรมทายาท (5) บวชระยะสั้น (5) บูชาธรรม (5) พระโสดาบัน (5) หลักเกณฑ์ส่งกรณีศึกษา (5) เลิกบุหรี่ (5) ฝันในฝัน (4) สร้างองค์พระ (4) อาโกวันนาจิรกิติ (4) ข้าวสารสีดำ (3) ต้านน้ำเมาเข้าตลาดหลักทรัพย์ (3) มหาสังฆทาน (3) ศูนย์ประสานงานโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา (3) สึนามิ (3) อาคาร 60 ปี (3) เส้นเลือดในสมองแตก (3) ข้าวเหนียวหมูสู้ชีวิต (2) จังหวัดนครนายก (2) ดวงธรรม (2) ถวายมหาทาน (2) ทานบารมี (2) ทำความเพียร (2) ธุดงค์ปีใหม่ (2) ปัญญาจริต (2) ปีแพะ (2) พิธีบำเพ็ญกุศลไว้อาลัยผู้ประสบภัยสึนามิ (2) ไสยเวท (2) กายสิทธิ์ (1) ข้อจำกัดของกายมนุษย์ (1) ความทรงจำข้ามภพ (1) ความพอเพียง (1) จังหวัดพังงา (1) จังหวัดภูเก็ต (1) ฉัตรเศรษฐี (1) ดวงแก้วแสงสีเขียว (1) ตลาดหลักทรัพย์ (1) ถวายสระเป้า (1) นางอุตรา (1) บัณฑิตแก้ว (1) บิ๊กจิ๋ว (1) บุญเก่าบุญใหม่ (1) ปรับอินทรีย์ให้เสมอ (1) ผู้ไถนาเป็นทองคำ (1) พระพรหม (1) พระมหากัปปินะ (1) ยัดเยียดเหล้า (1) ยุคบุกเบิกสร้างวัดพระธรรมกาย (1) วิหารทอง (1) สอนสมาธิผ่านบทเพลง (1) สัจธรรม (1) หัวใจโต (1) อาชีพประมง (1) เก็บเงินไม่อยู่ (1) แพะกายสิทธิ์ (1) โกนหัว (1)
กล่าวคาถาสำเร็จว่าแม้มืดตื้อมืดมิดก็มีสิทธิ์เข้าถึงธรรม คำขวัญเมื่อเราสว่างโลกก็สว่างด้วย และเนื้อนาบุญสี่ระดับ คือมหาธรรมกายเจดีย์ของโลก มหาจุฬามณีของสวรรค์ พระในบ้านของครอบครัว และพระในตัวของเรา
ทบทวนการบ้าน 10 ข้อทีละข้อ ตั้งแต่เอาบุญไปฝากคนที่บ้าน จดบันทึกผลการปฏิบัติธรรม ก่อนนอนนึกถึงบุญที่สั่งสมมาทั้งหมด หลับและตื่นในอู่ทะเลบุญ ตื่นแล้วรวมใจเป็นหนึ่งกับองค์พระหนึ่งนาที ทุกหนึ่งชั่วโมงหยุดใจหนึ่งนาทีที่ศูนย์กลางกายฐานที่ 7 นึกถึงดวงหรือองค์พระในทุกกิจกรรม จนถึงสร้างบรรยากาศด้วยรอยยิ้มและปิยวาจา
วันนี้เป็นวันที่ 57 นับจากวันออกพรรษา เหลืออีก 210 วันจะเข้าพรรษาอีกครั้ง และผ่านวันปีใหม่มา 347 วัน แล้วทบทวนว่าเราเกิดมาทำพระนิพพานให้แจ้ง แสวงบุญ สร้างบารมี พระนิพพานอยู่ภายในตัวเรา เริ่มต้นที่ศูนย์กลางกายฐานที่ 7 ด้วยการทำใจหยุดนิ่งเฉย ๆ พร้อมย้ำว่าต้องศึกษาไว้เพราะความผิดพลาดเป็นอันตราย มีอบายภูมิรองรับอยู่
บอกว่าวันนี้มีเรื่องราวกฎแห่งกรรมที่จะทำให้เข้าใจกฎแห่งกรรมได้ดีขึ้น ชื่อเรื่อง ข้าวสารเพิ่มเมล็ดและเพชรตาแมว แล้วชวนนักเรียนไปแต่งเนื้อแต่งตัวให้เสร็จเรียบร้อยก่อนเข้าเนื้อหา
ช่วงเพลงคั่นรายการ เนื้อร้องชวนให้ยิ้มออกมาจากใจ
ครูไม่ใหญ่หยอกล้อเรื่องคนไว้ผมยาวแล้วลมพัดผมปิดหน้า แนะให้ไปโกนหัวเสียก็หมดเรื่อง บอกว่าเหลืออีก 18 วันจะถึงวันธุดงค์ อากาศเริ่มเย็นแล้ว พุทธบุตรในโรงเรียนเริ่มใช้ผ้าคลุมกันหนาว
เล่าถึงพุทธบุตรที่ไปอยู่ศูนย์อบรมสวนพนาวัฒน์ บนยอดดอยสูงจากระดับน้ำทะเลราวหนึ่งพันเมตร ท่านเย็นทั้งกายและใจเพราะปรับเป็นสมณะได้ถูกหลักวิชาและทำความเพียรอย่างเต็มกำลัง ทั้งที่รู้ว่ามีเวลาบวชช่วงสั้น ก็ยังตั้งใจให้ตรงตามวัตถุประสงค์ของการบวชคือทำพระนิพพานให้แจ้ง สลัดตนพ้นจากกองทุกข์ ครูไม่ใหญ่บอกว่านึกถึงท่านเมื่อไรก็นั่งยิ้ม นอนยิ้ม ยืนเดินก็ยิ้ม
เล่าพุทธบุตรรูปหนึ่งที่ปฏิบัติตามหลักวิชาแล้วใจหลุดเข้าไปข้างใน สว่าง เห็นดวงธรรมและเห็นกายภายในตัวเอง กายนอกผิวสีแทนแต่กายภายในงามกว่ามาก ท่านจึงนั่งยิ้มมองไปเรื่อย ๆ อย่างมีความสุข คนที่ผ่านไปมาเห็นท่านนั่งยิ้มหันไปทางต้นไม้แล้วสงสัย ท่านจึงเปิดเผยว่าท่านนั่งยิ้มเพราะมันมีความสุข ครูไม่ใหญ่เทียบว่าเหมือนพระมหากัปปินะที่เปล่งอุทาน ต่างกันที่ท่านนี้เพียงลำพึงในใจและยังกำลังทำความเพียร ไม่ใช่พระอรหันต์ แต่กระแสแห่งพระนิพพานและความบริสุทธิ์ก็ทำให้เกิดความรู้สึกเช่นนั้นได้
ตอบเพื่อนสหธรรมิกว่าให้ทำอย่างที่บอกไว้คือเอาขนตาชนกัน เตือนพระที่นับวันจะลาสิกขาแล้วเร่งทำความเพียรจัดใหญ่ว่าความเพียรนั้นดีแต่อย่าเคร่งเกินไป ให้ปรับอินทรีย์ให้เสมอ ง่วงมากก็พักผ่อนกายไม่ให้ตึงเครียด พอสดชื่นแล้วจึงนั่งต่อ นั่งสบาย ๆ ไม่ต้องนั่งเครียด
เพลงเตือนว่านั่งสมาธิไม่ต้องเครียด ให้นั่งใจสบาย หยุดใจอย่างเดียวก็จะเห็นดวงแก้วใสในตัว
เล่าว่าการนั่งสมาธิกำลังเป็นที่นิยมในหลายประเทศ คนต่างชาติถามว่าตนอยู่ในศาสนาอื่นจะนั่งได้หรือไม่ และถามถึงเพลงที่เปิด เมื่อรู้ว่าเป็นการสอนสมาธิผ่านบทเพลงก็อยากให้ทำเป็นภาษาอื่นด้วย จึงทำออกมาหลายภาษา
เปิดเพลงสอนสมาธิที่แปลเป็นภาษาต่างประเทศให้ฟัง แล้วบอกว่าต่อไปจะทำเป็นหมอลำด้วย พร้อมชูว่า DMC เป็นช่องเดียวที่ทำอย่างนี้
กล่าวถึงผู้มีบุญท่านหนึ่งที่มาสร้างบารมีตั้งแต่เริ่มสร้างวัดพระธรรมกายปี 2519 รวม 30 ปี สร้างบุญไม่เคยขาดแม้แต่วันเดียว เป็นผู้ใหญ่และเป็นกำลังหลักของวัด เมื่อวานเป็นวันคล้ายวันเกิดของเธอ ทุกคนทั้งพระและฆราวาสเรียกเธอว่าพี่ ห้ามเรียกป้าเพราะจะโกรธ และเปิดเพลงซ้ำให้ตามที่เธอขอ
แนะนำผู้มีบุญอีกท่านคืออาโกวันนาจิรกิติ ที่มาสร้างบารมีตั้งแต่เริ่มสร้างโบสถ์ราว 25 ปีก่อน ตอนนั้นเพิ่งกลับจากเมืองนอกยังไม่รู้ธรรมเนียมชาวพุทธ แต่มีใจเป็นบุญกุศลจึงเรียนรู้และฝึกไปเรื่อย ไม่เคยขาดบุญแม้แต่บุญเดียว ทำบุญเต็มกำลังและชวนพี่น้องทำด้วย ทั้งสงเคราะห์โลกและทำนุบำรุงพระพุทธศาสนา เป็นประธานหลักในการสร้างอาคาร 60 ปีร่วมกับคู่ชีวิตของเธอ
นักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาทั่วโลกพร้อมใจกันอวยพรวันคล้ายวันเกิด ร้องเพลงขอให้มีสมบัติมากมาย เข้าถึงพระธรรมกาย คิดสิ่งใดสมใจ
บอกว่าอาโกเป็นกำลังหลักสำคัญของกองเสบียงเกรดสามเอบวกมาหลายพรรษา โดยเฉพาะพรรษาที่ผ่านมาทำกันทั้งทีมทั้งบ้าน แล้วให้หลาน ๆ ของเธอออกมาอวยพรด้วย วันนี้บุญของอาโกคือถวายภัตตาหารเป็นสังฆทานแก่พระภิกษุสามเณร และเลี้ยงอุบาสกอุบาสิกาด้วย รวมทั้งวัดราวสามพันชีวิต
เพลงบรรยายชีวิตการสร้างบารมีของอาโกตั้งแต่วันแรกที่วัดยังเป็นอารามเล็ก มีต้นไม้น้อยและถนนเป็นฝุ่น เทียบเธอกับนางวิสาขา และกล่าวถึงการเป็นประธานสร้างอาคาร 60 ปี
สรุปให้นักเรียนใหม่รู้จักว่าเธอสร้างบารมี 25 ปีไม่เคยขาดบุญ เป็นคนหาเรื่องทำบุญทุกวัน แจกขนม แจกอาหาร แจกทุน ทั้งพระทั้งฆราวาส แต่ตัวเองรับประทานนิดเดียว ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าเธอรู้ว่าสมบัติที่มีอยู่มาจากบุญเก่า และบุญเก่าที่ใช้ทุกวันก็มีวันหมด จึงต้องสร้างบุญใหม่เอาบุญต่อบุญเพื่อเอาสมบัติต่อสมบัติ ย้ำว่าทำบุญแล้วไม่มีการอับจนอย่างเด็ดขาด คนจะยากจนเมื่อมีความตระหนี่และไม่ได้ทำบุญ
เกริ่นว่าปี 2548 เหลืออีกราว 18 วันจะสิ้นปี จึงคัดบุญใหญ่จากเป็นร้อยบุญเหลือราวสามสิบบุญมาทบทวน วันนี้เป็นบุญที่สอง สารคดีเล่าเหตุการณ์คลื่นยักษ์สึนามิถล่มชายฝั่งทะเลอันดามัน 6 จังหวัดภาคใต้ เมื่อ 26 ธันวาคม 2547 มีผู้เสียชีวิตกว่าหมื่นคนและสูญหายอีกมาก ปัญหาใหญ่ที่ต้องเร่งแก้คือการฟื้นฟูขวัญและกำลังใจของญาติผู้ประสบภัย จึงจัดพิธีบำเพ็ญกุศลไว้อาลัยครั้งที่หนึ่งที่จังหวัดภูเก็ต วันพุธที่ 5 มกราคม 2548 พระธรรมกิตติวงศ์เป็นประธานสงฆ์นำคณะภิกษุกว่าพันรูปสวดพระพุทธมนต์ ประธานฝ่ายฆราวาสคือประธานวุฒิสภาและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย ร่วมจุดโคมประทีปและโคมลอยกว่าหมื่นดวง พร้อมเพลงอย่าร้องไห้ที่สนามกีฬาสะพานหิน
พิธีครั้งที่สองจัดวันพุธที่ 19 มกราคม 2548 ที่สนามกีฬาอำเภอตะกั่วป่า จังหวัดพังงา พระธรรมกิตติวงศ์เป็นประธานสงฆ์ พิธียิ่งใหญ่และงดงามตระการตากว่าครั้งแรก ภาพดวงไฟนับหมื่นดวงลอยขึ้นฟากฟ้าคล้ายกลุ่มดาวทางช้างเผือกพร้อมบทเพลง Part of Life ราวกับน้อมส่งดวงวิญญาณผู้ล่วงลับไปสู่สุคติ และยืนยันว่าธรรมะของพระบรมศาสดาเป็นที่พึ่งอันประเสริฐของมวลมนุษยชาติ
นายปุณณะเข้าเฝ้ากราบทูลเรื่องทั้งหมดและขอให้พระราชาส่งราชบุรุษไปขนทองคำ แต่ทองทุกก้อนที่ราชบุรุษหยิบขึ้นมากลับกลายเป็นดินอย่างเดิม พระราชาตรัสถามว่าพูดคำที่ไม่เป็นมงคลอะไรไว้หรือไม่ ราชบุรุษตอบว่าพูดเพียงว่าเป็นราชสมบัติของพระองค์ พระราชาจึงให้กลับไปพูดใหม่ว่าเป็นทรัพย์ของนายปุณณะ ทองจึงเป็นทองคำแท้และขนมากองไว้ที่พระราชวังได้
ทองคำกองสูงมาก พระราชาให้ชาวพระนครประชุมกันแล้วถามว่ามีใครมีทองมากขนาดนี้บ้าง ชาวพระนครตอบว่าไม่มี จึงถามว่าควรให้อะไรแก่นายปุณณะ ชาวพระนครทูลว่าควรมอบฉัตรสำหรับเศรษฐี พระราชาจึงตั้งนายปุณณะเป็นเศรษฐีประจำพระนครตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นไป พร้อมพระราชทานฉัตรและทรัพย์อีกมากมาย
ปุณณเศรษฐีกราบทูลขอที่อยู่เพราะยังอาศัยตระกูลสุมนเศรษฐี พระราชาจึงมอบที่ดินที่เคยเป็นเรือนเศรษฐีเก่าให้ เมื่อสร้างเรือนเสร็จจึงทำมงคลพิธีขึ้นบ้านใหม่รวมกับพิธีฉลองฉัตรมงคลเศรษฐีเป็นงานเดียวกัน อาราธนาพระสัมมาสัมพุทธเจ้าและหมู่ภิกษุมาถวายมหาทานตลอดเจ็ดวัน วันสุดท้ายพระบรมศาสดาทรงอนุโมทนาและแสดงธรรมเรื่องอานิสงส์ของทาน ศีล และการออกบวช ปุณณเศรษฐี ภรรยา และธิดาชื่ออุตรา ได้บรรลุธรรมเป็นพระโสดาบันในที่นั้นเอง
สรุปว่าอานุภาพของทานเกิดจากศรัทธาของภรรยานายปุณณะที่ถวายโดยไม่คิดเสียดาย รวมกับใจที่เลื่อมใสปลื้มในบุญของนายปุณณะ และถูกเนื้อนาบุญคือพระสารีบุตรที่เพิ่งออกจากนิโรธสมาบัติ ทั้งสามีภรรยาและธิดามีศรัทธา ศีล และทิฐิเสมอกัน สนับสนุนกันทำบุญ ยินดีในบุญร่วมกัน บุญจึงส่งผลสะดวก แม้ทานเป็นอาหารเพียงมื้อเดียวก็ยกฐานะจากคนยากจนเป็นเศรษฐีทันที จึงชวนว่ามหารัตนวิหารคดที่รองรับพระภิกษุสงฆ์นับแสนใกล้เสร็จแล้ว ให้ช่วยกันสร้างให้เสร็จโดยเร็วเพื่อถวายมหาสังฆทาน
ขยายความว่าเวลาบุญส่งผลเป็นเรื่องอัศจรรย์ สมบัติที่เกิดจากบุญใครก็แย่งชิงไม่ได้ แม้พระราชาที่มีพระราชอำนาจมากอย่างพระเจ้าอชาตศัตรูก็ทำไม่ได้ เพียงเอ่ยวาจาว่าเป็นสมบัติของพระราชา ทองก็กลายเป็นดิน แล้วชวนคิดถึงบุญใหญ่ข้างหน้า ว่าเมื่อมหารัตนวิหารคดเสร็จจะจุพระได้สองชั้นราวหกแสนรูป รวมกับสาธุชนในลานอีกล้านเศษ ถวายทานทีละหกแสนองค์ตลอดเจ็ดวัน หรือแม้ทยอยวันละสามแสนองค์ร้อยวันก็ได้ถึงสามสิบล้านองค์
เล่าว่าอาโกวันนาจิรกิติทำบุญเยอะมาก ถวายสระเป้าทีเป็นพันลูกถึงหมื่นลูก และมีข้าวเหนียวหมูสู้ชีวิตที่ไปที่ไหนก็แจกจนทั่ว ครูไม่ใหญ่บอกว่าวันนี้ก็ได้ฉันแต่สู้หมูไม่ไหว ฉันแต่ข้าวเหนียว อธิบายอัธยาศัยของเธอว่าชอบสร้างทานบารมีและชอบปฏิบัติธรรมเป็นชีวิตจิตใจ นั่งในสระน้ำจนตัวขยายกลืนไปกับบรรยากาศเพราะจิตรวมเป็นสมาธิ แม้ผิวแพ้แสงจนแดงขึ้นมาก็ยังไม่ยอมให้เป็นอุปสรรคต่อการสร้างบารมี
บอกว่าคราวนี้จะมีการแจกบิ๊กจิ๋วเป็นของขวัญสำหรับผู้มีบุญหนึ่งหมื่นคน องค์พระองค์นี้เล็กเพียงหนึ่งเซนติเมตรซึ่งหาได้ยาก และต่อไปจะมีองค์ครึ่งเซนติเมตรอีก หยอกว่ายังคิดไม่ออกว่าจะเรียกชื่ออะไร และเหมาะให้ผู้ใหญ่ห้อยคอเพราะคอเด็กเดี๋ยวเอาเข้าปาก เป็นเครื่องระลึกถึงการมาอยู่ธุดงค์และร่วมบุญใหญ่ในคราวนี้
เปิดเพลงยิ้มแล้วรวยสองรอบเพื่อเข้าสู่ช่วงเคสสตัดดี้ พร้อมมีการแสดงเทพีแพะประกอบ
พูดถึงปีแพะแล้วโยงไปถึงท่านเมณฑกเศรษฐีที่มีแพะกายสิทธิ์เป็นแพะทองคำ ตัวโตอย่างน้อยเท่าโคใหญ่ขนาดช้าง มีเส้นด้ายออกจากปาก ดึงออกมาแล้วนึกอยากได้อะไรก็ได้สารพัด ย้ำว่าเฉพาะผู้ที่สั่งสมบุญไว้เท่านั้นจึงจะเป็นผู้ได้
มีหลายท่านลำพึงว่าส่งเคสสตัดดี้มานานแล้วทำไมยังไม่ออกอากาศ คนมาทีหลังกลับได้ก่อน ครูไม่ใหญ่บอกว่าจะแจ้งหลักเกณฑ์การส่งเคสให้ทราบ เพราะถ้าไม่รู้หลักเกณฑ์ก็ทำไม่ถูกหลักวิชา เทียบกับการไปติดต่อธนาคารที่มีเวลาจำกัด ไปก่อนหรือหลังเวลาก็ไม่ได้ และย้ำว่าดีที่สุดคือฝันเอง เพราะโนฮาวบอกไว้หมดแล้วไม่ได้ปิดบัง ใครทำได้จะทำได้ดีกว่าเพราะรู้เรื่องตัวเองดีที่สุด
อธิบายว่าฝันได้เพียงวันละหนึ่งเคส ต้องสร้างบุญให้มากจึงจะมีบารมีปาฏิหาริย์กายทำหลายอย่างพร้อมกัน ยกท่านจูฬปันถกที่ปาฏิหาริย์กายได้เยอะเป็นตัวอย่าง แต่ตัวท่านยังทำไม่ได้ ทำได้ทีละอย่าง พร้อมเล่าข้อจำกัดของกายมนุษย์ ทั้งไอ จาม แข้งขาเมื่อยจนต้องมีคนบีบขาอยู่ข้าง ๆ ที่กล้องไม่ได้ถ่าย และขออภัยที่ทำให้นักเรียนสับสนเรื่องอายุ
ข้อหนึ่ง ควรส่งผ่านผู้ประสานงานเพื่อตรวจสอบและช่วยเรียบเรียงจัดพิมพ์ ข้อสอง ถ้าส่งทางจดหมายหรือถวายมากับปัจจัย ควรติดตามกับผู้ประสานงานหรือศูนย์ประสานงานโรงเรียนอีกครั้ง เพราะครูไม่ใหญ่ไม่เคยเปิดซองเอง เบอร์โทรศูนย์ประสานงานจะขึ้นหน้าจอ ข้อสาม เหตุที่เคสจะออกได้เร็ว คือตรงกับช่วงเทศกาล มีประเด็นเด่นชัดเจน เรียบเรียงกระชับเข้าใจง่ายไม่สับสน และมีข้อมูลครบถ้วนทั้งวันเกิดวันตายและรูปภาพของทุกคนที่ถามถึง
ข้อสี่ เหตุที่เคสไม่ได้ออก คือข้อมูลไม่ครบเช่นหารูปไม่ได้ เนื้อหาสั้นมากมีประเด็นศึกษาน้อย ไม่มีเบอร์โทรให้ติดต่อกลับ และมีประเด็นซ้ำกับเคสที่เคยออกไปแล้ว ข้อห้า หากไม่สามารถออกเคสได้ภายในสามเดือน ให้ติดต่อผู้ประสานงานหรือศูนย์ประสานงานโรงเรียนเพื่อแก้ไข
ครูไม่ใหญ่ยืนยันว่าไม่มีการดองเคส เล่นคำว่าเพราะไม่ชอบเครื่องดองของเมา ยกตัวอย่างว่านักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาก็ไม่ชอบเช่นกัน จึงไปยืนยันเป็นกัลยาณมิตรที่ ก.ล.ต. และตลาดหลักทรัพย์ ว่าไม่เห็นด้วยถ้าจะเอาน้ำเมาเข้าตลาดหลักทรัพย์ จนคณะกรรมการเข้าใจและเรื่องเลื่อนออกไป
ทบทวนว่ากว่าจะเป็นเคสหนึ่งเรื่องต้องผ่านผู้ประสานงาน ผ่านคณะกรรมการคัดเรื่องตามหลักเกณฑ์ พิมพ์เสร็จแล้วจึงส่งมา จากนั้นยังต้องตรวจดูรูปภาพและข้อมูล ครูไม่ใหญ่ไม่ได้มีแต่ภารกิจนั่งฝัน ยังมีภารกิจอื่นและสังขารไม่ค่อยอำนวย อีกไม่กี่วันจะอายุ 62 พร้อมเล่าว่าเพิ่งหัดพูดได้สามปีกว่า เพราะคุณยายอาจารย์ไม่ให้พูดมาสามสิบกว่าปี จึงต้องบิ้วอารมณ์กว่าจะมายิ้มหน้าจอได้ และย้ำอีกครั้งว่าดีที่สุดคือฝันเอง
ผู้เขียนจดหมายเล่าว่าตนเข้าวัดเมื่อปี 2530 ด้วยการชักชวนของคุณพ่อตั้งแต่สมัยเป็นนักเรียนมัธยม ปัจจุบันเข้ามาเป็นเจ้าหน้าที่อยู่ในวัด และขอส่งเคสสตัดดี้ของครอบครัวมาถาม
คุณพ่อเป็นคนจังหวัดสงขลาโดยกำเนิด ชีวิตวัยเด็กค่อนข้างลำบากแต่เรียนหนังสือเก่งมาก สอบชิงทุนได้จนจบมหาวิทยาลัย แล้วมารับราชการครูที่จังหวัดนครนายก และพบรักกับคุณแม่ที่รับราชการครูเช่นกัน มีลูกสองคนเป็นชายหนึ่งหญิงหนึ่ง อุปนิสัยคุณพ่อใจดี รักครอบครัว ไม่ดื่มเหล้าไม่สูบบุหรี่ และชอบทำบุญเป็นประจำ ครูไม่ใหญ่แทรกชมอาชีพครูว่าดีที่สุด ขนาดจะต่อยกันก็ยังไหว้ครูก่อน
ปี 2529 คุณพ่อรู้จักวัดพระธรรมกายจากการชักชวนของเพื่อนครูด้วยกัน แล้วทำบุญกับวัดต่อเนื่องไม่เคยขาด สร้างองค์พระถวายให้คุณปู่ คุณย่า คุณทวดชายคุณทวดหญิง และสร้างพระให้ตัวเองกับทุกคนในครอบครัวกว่า 20 องค์ ร่วมบุญกฐินทุกปี และเป็นผู้นำบุญจัดรถนำนักเรียน ผู้ปกครอง และสาธุชนมาร่วมงานบุญที่วัดเสมอ ครั้งหนึ่งมาอยู่ธุดงค์ปีใหม่และนั่งสมาธิตลอดทั้งคืน
เพลงและคำนำสมาธิย้ำว่าองค์พระอยู่กลางกายแล้ว แค่หยุดใจนิ่ง ๆ เฉย ๆ นาน ๆ นุ่ม ๆ เบา ๆ เดี๋ยวจะเห็นเอง ต่อด้วยสปอตสามบวกสองบวกห้าเท่ากับหนึ่ง
ทุกคนในครอบครัวมีความสุขไปกับความสุขของคุณพ่อ แต่ไม่มีใครทราบว่าท่านเป็นมะเร็งที่ตับระยะสุดท้าย เพราะคุณพ่อไม่เคยพูดถึงอาการป่วยให้ใครรู้ บอกว่าพูดไปก็บ่นกันเปล่า ๆ เมื่อทุกคนทราบว่าท่านป่วยหนักแล้ว ท่านก็เตรียมตัวมาอย่างดีและพร้อมเสมอ เสียชีวิตเมื่ออายุ 64 ปี
คุณแม่เป็นคนนครนายกโดยกำเนิด มีพี่น้องสิบคน คุณแม่เป็นคนที่หก หน้าตาดีจนมีหนุ่มมาจีบมาก อุปนิสัยใจร้อนหงุดหงิดง่ายแต่หายเร็ว เป็นคนใจบุญ ชอบตักบาตรตอนเช้าเสมอ ปี 2523 คุณแม่เห็นพระสงฆ์รูปหนึ่งออกบิณฑบาตผ่านหน้าบ้าน ผิวพรรณผ่องใสงดงามกว่ารูปวาดรูปปั้น เดินเหมือนลอยเท้าไม่แตะพื้น จึงคิดว่าเป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้า และยังเคยเห็นดวงแก้วแสงสีเขียวลอยมาตกที่คูน้ำริมถนนหน้าบ้าน ทำให้มั่นใจในการทำความดีมากขึ้น ต่อมาคุณพ่อเป็นกัลยาณมิตรชวนคุณแม่มาทำบุญที่วัดพระธรรมกาย ปี 2547 คุณแม่มีอาการเหนื่อยง่ายหายใจไม่สะดวก ตรวจพบโรคหัวใจโตและความดันสูง ต้องทานยาตามแพทย์สั่งตลอด
คุณตาหาเลี้ยงครอบครัวทุกวิถีทาง เมื่อยังไม่มีความรู้เรื่องความจริงของชีวิตและกฎแห่งกรรม จึงไปประกอบอาชีพประมงอยู่ประมาณปีกว่าซึ่งมีรายได้เข้ามาบ้าง แต่ด้วยความที่ท่านใจดี ชอบทำบุญทำทาน ชอบศึกษาธรรม และช่วยงานวัดแถวบ้านมาตลอด จึงเลิกทำประมงมาทำนาทำสวน ท่านเป็นคนกว้างขวาง ชาวบ้านยอมรับว่าเป็นคนดี และไม่ชอบดื่มเหล้าสูบบุหรี่
หลานชายคนหนึ่งที่ชอบดื่มเหล้ามายัดเยียดเหล้าให้คุณตาดื่ม ถามย้ำว่าดื่มไหมดื่มไหม คุณตาพยายามหลีกเลี่ยงและปฏิเสธด้วยอาการนุ่มนวล แต่หลานไม่ยอม พยายามบังคับให้ดื่มให้ได้ จนโต้เถียงกันแรงขึ้น คุณตาระงับอารมณ์ไม่ได้จึงเดินหนีไปเพราะท่านเกลียดคนเมามาก วันเดียวกันคุณตาเกิดความดันสูงเฉียบพลัน เส้นเลือดในสมองแตก เสียชีวิตเมื่ออายุ 86 ปี
คุณยายเป็นคนขยันทำงานหาเลี้ยงครอบครัวเคียงข้างคุณตามาตลอด วันหนึ่งขณะขุดหลุมปลูกต้นกล้วยในสวน ยกจอบขุดได้เพียงสองสามครั้งก็เห็นแสงเรืองรองงดงามอยู่ในหลุม เมื่อตั้งใจขุดจึงพบซากแมวเป็นตัว แต่ดวงตาข้างหนึ่งมีแสงวูบวาบราวกับเพชร จับดูแล้วแข็งและมีแสงแวบวาบสวยงามมาก ส่วนตาอีกข้างฝ่อ คุณยายจึงนำตาแมวข้างที่เหมือนเพชรมาทำเป็นหัวแหวน เนื้อสีขาวทึบมีสีเขียวเรือง ๆ โดยรอบ ผู้ที่ทราบเรื่องเรียกกันว่าเพชรตาแมว
ปี 2497 คุณยายไปขุดหลุมปลูกมันเทศแล้วพบเมล็ดข้าวสารสีดำจำนวนมาก เก็บมาทำความสะอาดไว้บูชาเพราะคิดว่าเป็นสิ่งวิเศษ ข้าวสีดำนั้นเพิ่มจำนวนขึ้นเองโดยไม่มีสาเหตุ ยิ่งทำให้เชื่อว่าเป็นข้าววิเศษ เพื่อนบ้านที่ทราบเรื่องมาขโมยไป แต่ต้องรีบเอามาคืนเพราะฝันเห็นพระพรหมตั้งอยู่บนพานแว่นฟ้ามาทวงให้เอากลับมาคืนที่เดิม คุณยายเสียชีวิตด้วยโรคชราเมื่ออายุ 92 ปี ครูไม่ใหญ่แทรกว่าเคยมีคนเอาข้าวสีดำมาให้ขวดหนึ่งแต่ไม่ได้งอกเลย
พี่ชายของผู้เขียนสมัยเรียนมักเครียดอยู่บ่อย ๆ และทำเงินหายบ่อย ๆ เป็นคนที่ไม่สามารถเก็บเงินไว้กับตัวได้เลย ต้องฝากหรือแจกคนอื่นเรื่อยไป บางคราวให้เงินคนขอทานเป็นพันบาท จนคนคิดว่าเขารวยหรือเคยเกิดเป็นลูกมหาเศรษฐี
เพลงประกอบกรณีศึกษา เล่าชายที่บัญชีลดจนตัวสั่น ลูกน้องหนีหาย แฟนสาวเดินมาบอกเลิก จนกระทั่งจนสุด ๆ กินข้าวกับเกลือเกือบทุกวัน
พี่ชายเรียนจบแล้วทำงานยังไม่ประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน จึงเครียดมากขึ้นและหันไปสูบบุหรี่วันละหนึ่งซองเป็นอย่างน้อย คุณแม่เป็นกัลยาณมิตรให้เขาหักดิบเลิกบุหรี่ เขาทำตามแต่มีอาการขากรรไกรค้าง ตัวแข็งกระดุกกระดิกไม่ได้ เส้นตึง ทรมานมาก แต่ก็พยายามอดทนจนเลิกได้สำเร็จ ต่อมาได้มาบวชธรรมทายาท เมื่อครบกำหนดจึงลาสิกขาออกไป
ตอนอายุ 11 ขวบ ผู้เขียนเกิดความทรงจำแปลก ๆ รู้สึกว่าขณะอยู่ในท้องคุณแม่ได้เปลี่ยนท่ากลับหัวกลับเท้าอยู่บ่อย ๆ และรู้สึกว่าเวลาคลอด ถ้าเอาขาออกก่อนควรจะสบายกว่าเอาหัวออก ความรู้สึกนี้เกิดขึ้นเป็นระยะ เมื่อไปถามคุณแม่ ท่านตอบว่าตอนคลอดเอาเท้าออกก่อนจริง ผู้เขียนจึงอึ้งเพราะตรงกับความรู้สึกของตน
ถามว่าบุพกรรมใดทำให้ชีวิตวัยเด็กของคุณพ่อลำบาก บุญใดทำให้เรียนหนังสือเก่งสอบชิงทุนได้ตลอด ทำไมท่านไม่ยอมบอกใครว่าป่วยหนัก กรรมใดทำให้เป็นมะเร็งในตับ ท่านตายแล้วไปไหน รับบุญที่อุทิศไปให้หรือไม่ ถามว่าพระที่คุณแม่เห็นบิณฑบาตผิวพรรณผ่องใสนั้นเป็นเรื่องจริงหรือไม่ เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าจริงหรือไม่ ดวงแก้วแสงสีเขียวคืออะไร คุณแม่มีวิบากกรรมใดทำให้เป็นโรคหัวใจโตและจะหายเป็นปกติหรือไม่ ควรแก้ไขอย่างไร และวิบากกรรมใดที่ทำให้คุณตาถูกหลานยัดเยียดให้ดื่มเหล้าจนเส้นเลือดในสมองแตกตาย ท่านตายแล้วไปไหน
ถามว่าเพชรตาแมวที่คุณยายได้มาทำไมจึงมีสีขาวและสีเขียวเรืองรองโดยรอบ มีคุณวิเศษไหม เจียระไนแล้วคุณวิเศษลดลงหรือไม่ คุณยายมีบุญอะไรจึงได้พบ เพชรตาแมวมีกี่สีและมีแร่ธาตุเหมือนเพชรพลอยหรือไม่ ข้าวสีดำเป็นของวิเศษหรือไม่ ทำไมเพิ่มจำนวนได้เอง คือสิ่งใดและเกิดขึ้นได้อย่างไร คุณยายตายแล้วไปไหน ทำไมพี่ชายเป็นคนเครียดและเก็บเงินไว้กับตัวไม่ได้ ทำไมไม่ประสบความสำเร็จในงาน จะมีโอกาสกลับมาบวชตลอดชีวิตหรือไม่ ทำไมผู้เขียนรู้สึกว่าคลอดต้องเอาเท้าออกก่อน ทำไมชอบนักวิทยาศาสตร์ ชอบสีเขียวขี้ม้า ชอบชุดทหารและช้างศึก เคยเป็นทหารของพระราชาที่ออกบวชหรือไม่ และพี่น้องกัลยาณมิตรสองคนเคยสร้างบารมีร่วมกันมาอย่างไร
เพลงสอนสมาธิฉบับภาษาอังกฤษ บอกว่าถ้าเหนื่อยก็ปรับ ง่วงก็นอน ใจฟุ้งก็เปิดตา ทำตัวให้ผ่อนคลายไม่เกร็ง ทำตามที่บอกไม่ช้าก็จะมีความสุข การทำสมาธิไม่ยากขอเพียงทำตามคำสอนของหลวงพ่อ
ตอบว่าคุณแม่เป็นโรคหัวใจโตเพราะกรรมในอดีตที่ใช้แรงงานสัตว์มากเกินไป ร่วมกับกรรมประเภทเดียวกันสมัยเป็นผู้ชายมาเสริม ให้ท่านสั่งสมบุญทั้งทาน ศีล ภาวนาให้มาก แล้วอธิษฐานจิตให้หนักเป็นเบา เบาเป็นหาย ส่วนคุณตาเป็นความดันสูงจนเส้นเลือดในสมองแตกตาย เพราะกรรมทั้งในอดีตและปัจจุบันที่เลี้ยงสัตว์ไว้ฆ่า และเคยฆ่าสัตว์ไปเลี้ยงคนเพื่อทำกับแกล้ม ร่วมกับกรรมสุราเข้ามาเสริม ตอนตายจิตท่านไม่ค่อยผ่องใสเพราะหงุดหงิดหลาน บุญจึงไม่ได้ช่องตามที่ควร จึงไปเกิดเป็นเทพบุตรสายยักษ์ชั้นสูงของจาตุมหาราชิกา แต่รับบุญที่อุทิศไปให้แล้วก็มีทิพยสมบัติเพิ่มขึ้น
ตอบว่าเพชรตาแมวที่คุณยายได้มานั้นยังไม่ใช่เพชรตาแมวที่แท้จริง เกิดจากตาแมวเป็นต้อหินจึงมีสีขาวขุ่น ไม่ได้เกิดจากกายสิทธิ์มาลง จึงไม่มีอานุภาพพิเศษใด ๆ เพชรตาแมวจริงจะมีกายสิทธิ์ลง ทำให้ตาแมวแข็งใสเหมือนตาแมวปกติ แมวมีดวงตาสีอะไรเพชรตาแมวก็มีสีนั้น ไม่เหมือนสีเพชรพลอย ครูไม่ใหญ่บอกว่าในชีวิตเคยเห็นสักสามสี่เม็ด
เล่าเม็ดหนึ่งที่เคยเห็นที่บ้านริมน้ำซึ่งต้องนั่งเรือไป เจ้าของใส่ไว้ที่นิ้ว สวยเหมือนตาแมวโดนแสงในที่มืด ที่มาคือแมวของเขาตายแล้วเอาไปทิ้งไว้ใต้ต้นตาลกลางท้องนา หลายวันผ่านไปแมวไม่เน่า อีแร้งเกาะต้นตาลมองดูแล้วเห็นแสงจากตาแมวข้างหนึ่งวาบขึ้นเมื่อกระทบแสงอาทิตย์ จึงคิดว่ายังมีชีวิตอยู่และไม่กล้าลงกินเพราะอีแร้งกินแต่สัตว์ที่ตายแล้ว เจ้าของเห็นแปลกจึงเก็บออกมา วางบนหิ้งก็มีแสงเกิดขึ้น แล้วนำมาทำหัวแหวน ต่อมาเขาเอาไปเล่นการพนัน ผู้ใหญ่ในถิ่นเห็นก็อยากได้แต่เขาไม่ยอมให้ ภายหลังญาติมีคดีความต้องเสียเงิน จึงเอาเม็ดหนึ่งไปขายสู้คดี เหลือไว้เม็ดหนึ่ง
ตอบว่าข้าวสารดำที่คุณยายพบเป็นข้าวสารที่พวกพราหมณ์หรือพวกสายไสยเวทใช้ประกอบพิธีกรรม เป็นของตกค้างจากโบราณ อย่าไปสนใจมากเพราะไม่ใช่ที่พึ่งที่ระลึกที่แท้จริง จะเก็บไว้เป็นของแปลกดูเล่นก็ได้ ครูไม่ใหญ่เล่าว่าของท่านก็มีอยู่ขวดหนึ่ง และเล่าว่าพวกสายไสยเวทบางคนเก่งมาก ตั้งหม้อดินใบเล็กไว้แล้วข้าวสารจะเรียงคิวเดินแถวขึ้นลงหม้อเหมือนมดดำ เก็บไว้อวดกันสนุก ๆ
ตอบว่าคุณยายตายแล้วไปเป็นเทพธิดา มีวิมานทองหลังใหญ่ในชั้นดาวดึงส์ ด้วยบุญที่ทำไว้ในพระพุทธศาสนา เมื่อได้รับบุญที่อุทิศไปให้แล้วก็ยิ่งมีทิพยสมบัติเพิ่มขึ้น ส่วนพี่ชายที่เครียดและเก็บเงินไว้กับตัวไม่ได้มีเหตุมาจากกรรมสุราเข้ามาเกี่ยวข้อง ถ้าจะบวชต่อก็ต้องมีกำลังใจในการบวชมากกว่านี้ ครูไม่ใหญ่ชมพุทธบุตรรุ่นนี้หลายรูปที่ยังไม่อยากลาสิกขาและอยากบวชต่อ
ตอบว่าความรู้สึกที่ว่าคลอดต้องเอาเท้าออกก่อนหัวจึงจะสบายนั้นเป็นความรู้สึกไปเอง อย่าให้ความสำคัญเพราะไม่เกิดประโยชน์อะไรนอกจากเสียเวลา ส่วนที่ชอบนักวิทยาศาสตร์ที่ค้นพบสิ่งใหม่ ๆ นั้นเพราะเป็นคนชอบแสวงหา เป็นนักคิด เป็นคนมีปัญญาจริต ถ้าจะให้ดีกว่านี้ให้ชอบผู้ที่ค้นพบสัจธรรมของชีวิต
ขยายว่านักวิทยาศาสตร์ค้นสิ่งใหม่ไปเรื่อย ๆ ไม่มีที่สิ้นสุด มีนวัตกรรมใหม่มาขายได้เงินแล้วเอาไปลงทุนค้นคว้าต่อ วนอยู่อย่างนี้จนหมดชีวิต แต่สัจธรรมนั้นมีที่สุด คือหยุดแล้ว จบแล้ว พอเพียงแล้ว ส่วนที่ผู้เขียนบอกว่าชอบขี่ม้า ชอบสีเขียวขี่ม้า ชอบช้างศึก ครูไม่ใหญ่ตอบว่าคิดไปเอง
ตอบว่าผู้เขียนเป็นผู้หญิงในชาตินี้ ส่วนพี่น้องกัลยาณมิตรสองคนที่คอยให้กำลังใจกัน คนหนึ่งเป็นอาสาสมัคร อีกคนเป็นบัณฑิตแก้ว ทั้งสองเคยสร้างบุญร่วมกันกับผู้เขียนและหมู่คณะ บางชาติเป็นกองเสบียง บางชาติเผยแผ่ ที่ผ่านมามาแบบกองเสบียงประเภททำตามอารมณ์ไม่สม่ำเสมอ ชาตินี้มาเจอกันแล้วให้ตั้งใจสร้างบารมีเต็มที่ในทุกบุญ และอธิษฐานจิตตามไปดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์ เพื่อจะได้ไม่พลัดกัน
ท่องบทประจำวันว่าสิ่งที่ต้องสั่งสมคือบุญกุศล สิ่งที่ต้องแสวงหาคือพระรัตนตรัยภายใน เป้าหมายชีวิตคือที่สุดแห่งธรรม ที่พักระหว่างทางคือดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์
อ่านรายชื่อเจ้าภาพผู้ร่วมบุญเสาแก้วพันปี ส่วนใหญ่ต้นละหนึ่งร้อยถึงหนึ่งร้อยหนึ่งบาท จำนวนสามร้อยต้น ทั้งพระภิกษุ โยมมารดา และกัลยาณมิตรหลายครอบครัว
วันนี้ครูไม่ใหญ่ได้กองบุญเพิ่มอีกหนึ่งกองเป็นกองที่ 37 บูชาธรรมโดยศูนย์สาขาและกัลยาณมิตรพร้อมครอบครัว เนื่องในวาระวันคล้ายวันเกิดพระภาวนาวิริยคุณ หลวงพ่อทัตตชีโว แล้วอนุโมทนาและแบ่งบุญให้นักเรียนทุกคน ประกาศว่าวันพุธที่ 21 ธันวาคมเป็นวันคล้ายวันเกิดของท่าน แต่เลื่อนงานบูชาธรรมมาเป็นวันอาทิตย์ที่ 18 ธันวาคม ช่วงบ่าย หลังจากครูไม่ใหญ่ให้โอวาทแล้วจะเป็นช่วงของท่าน ใครจะมาบูชาธรรมหรือฟังโอวาทก็มาได้เพราะเป็นวันหยุด และชวนช่วยกันทำความปรารถนาของท่านเรื่องกองกฐินที่ยังขาดอีกเจ็ดแปดกองให้ครบทันวันที่ 21 ธันวาคม
ท่องคำขวัญว่าพุทธบุตรต้องเป็นหนึ่งเดียวกันเหมือนดวงตะวันที่มีดวงเดียว พุทธบริษัทสี่ต้องเป็นหนึ่งเดียวกัน เรื่องส่วนตัวให้วางอุเบกขา เรื่องพระศาสนาให้เอาอุเบกขาวาง จิตสดใสเมื่อใจสิ้นระแวง และธรรมกายคือพระในตัวคุณ แล้วชวนพร้อมใจกันสวดสรรเสริญคุณของพระรัตนตรัย โดยหันลำโพงไปทางภาคใต้ของผืนแผ่นดินไทยและสี่จังหวัดชายแดนภาคใต้