สร้างองค์พระ

หลานชายมีอาการตั้งแต่อายุหกเดือน เมื่อโตขึ้นสองสามขวบก็หึงหวงคุณแม่มาก ถ้ามีผู้ชายมาคุยด้วยก็จะทุบตีทำร้ายข้าวของ จนน้องสาวที่อยู่วัดชวนให้สร้างองค์พระให้น้องสาว น้องเขย และหลานคนละองค์ อาการก็ดีขึ้นไม่ก้าวร้าวอีกเลย กลายเป็นเด็กเก่งและดี ต่อมาน้องสาวคนนี้ป่วยด้วยโรคหมอนรองกระดูกเสื่อมเพราะต้องยกคนไข้ขึ้นเตียงเสมอ หมอนัดผ่าตัดแล้ว แต่น้องสาวที่อยู่วัดแนะนำให้ทำน้ำมนต์สวดสรรเสริญพระมงคลเทพมุนีให้ดื่ม พามารักษากับหมอกระดูกที่กรุงเทพ พร้อมสร้างบุญทุกบุญ ขณะนี้หายเป็นปกติแล้วไม่ต้องผ่าตัด

ผู้เขียนเล่าว่าตอนมาวัดครั้งแรก ๆ ก็คอยชวนให้รีบกลับ คิดว่ามาทำบุญเสร็จก็น่าจะกลับได้แล้วจะอยู่ทำไมทั้งวัน แต่ก็ได้สร้างองค์พระโดยพระท่านทำบุญให้ในนามของตน หลังจากนั้นกิจการก็ขยายตัวดีขึ้นมาตลอด และภรรยาเคยให้ข้อคิดเวลาเห็นคนอื่นซื้อรถคันใหม่ว่ารถคันใหม่เหล่านั้นมีวันผุพัง แต่รถของเรานี่สวยกว่าของเขา เพราะรถของเราคือเทวรถของเทวดา ผู้เขียนได้ฟังภรรยาพูดเช่นนั้นก็ยิ่งมีกำลังใจทำบุญมากขึ้น

ปี 2529 คุณพ่อรู้จักวัดพระธรรมกายจากการชักชวนของเพื่อนครูด้วยกัน แล้วทำบุญกับวัดต่อเนื่องไม่เคยขาด สร้างองค์พระถวายให้คุณปู่ คุณย่า คุณทวดชายคุณทวดหญิง และสร้างพระให้ตัวเองกับทุกคนในครอบครัวกว่า 20 องค์ ร่วมบุญกฐินทุกปี และเป็นผู้นำบุญจัดรถนำนักเรียน ผู้ปกครอง และสาธุชนมาร่วมงานบุญที่วัดเสมอ ครั้งหนึ่งมาอยู่ธุดงค์ปีใหม่และนั่งสมาธิตลอดทั้งคืน

หลานชายไม่เคยสนใจพระพุทธศาสนา แต่หลังกลับจากเกณฑ์ทหารก็บ่นว่าปวดหัวและล้มบ่อย ๆ เมื่อพาไปให้แพทย์ตรวจพบว่ามีเนื้องอกในสมอง หมอนัดผ่าตัดโดยด่วนแต่ไม่รับรองผล อาจดีขึ้นหรืออาจเสียชีวิต หรือถ้ารอดก็อาจเป็นเจ้าชายนิทรา ผู้เขียนจึงทำบุญสร้างองค์พระและปล่อยปลาให้ หลังผ่าตัดเขารอดชีวิตและไม่เป็นเจ้าชายนิทรา แต่ระบบการทรงตัวเสียไปจนช่วยเหลือตนเองไม่ได้ ต่อมาหมอตรวจพบก้อนเนื้องอกอีกสองชิ้นลึกในสมอง ผ่าตัดครั้งที่สองแล้วตาบอดไปข้างหนึ่ง แขนและขาใช้การไม่ได้ ต้องทำกายภาพบำบัดอย่างน้อยหนึ่งปี