ภรรยาเป็นกัลยาณมิตร

ผู้เขียนเล่าว่าเข้าวัดตั้งแต่ปี 2538 โดยมีภรรยาเป็นกัลยาณมิตร ทำบุญกับครอบครัวมาตั้งแต่สร้างองค์พระธรรมกายภายนอกบนโดม และทุกบุญที่หลวงพ่อเมตตาบอกบุญ เมื่อก่อนยังไม่เข้าใจเรื่องบุญนัก แต่เมื่อมีโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาก็เริ่มเข้าใจและเห็นความสำคัญของการทำบุญ เข้าใจเรื่องกฎแห่งกรรมมากขึ้น จึงตัดสินใจหักดิบเลิกเหล้าและบุหรี่ในปี 2546 อย่างเด็ดขาด และในปี 2547 ได้บวชในรุ่น 60 ปีบูชาธรรม ทำให้เข้าใจชีวิตสมณะและวัฏสงสารมากขึ้น จึงเร่งสร้างบารมีและทำหน้าที่กัลยาณมิตรให้หมู่ญาติมิตรสหาย

ผู้เขียนเล่าว่าตอนมาวัดครั้งแรก ๆ ก็คอยชวนให้รีบกลับ คิดว่ามาทำบุญเสร็จก็น่าจะกลับได้แล้วจะอยู่ทำไมทั้งวัน แต่ก็ได้สร้างองค์พระโดยพระท่านทำบุญให้ในนามของตน หลังจากนั้นกิจการก็ขยายตัวดีขึ้นมาตลอด และภรรยาเคยให้ข้อคิดเวลาเห็นคนอื่นซื้อรถคันใหม่ว่ารถคันใหม่เหล่านั้นมีวันผุพัง แต่รถของเรานี่สวยกว่าของเขา เพราะรถของเราคือเทวรถของเทวดา ผู้เขียนได้ฟังภรรยาพูดเช่นนั้นก็ยิ่งมีกำลังใจทำบุญมากขึ้น

ครูไม่ใหญ่ตอบว่าตัวผู้เขียน ภรรยา ลูกสาว และน้องสาวรองลงมา ในชาติอดีตที่ผ่านมาก็เป็นเหมือนปัจจุบันนี้ ภรรยาชาตินั้นก็มาเป็นภรรยาชาตินี้ ลูกสาวชาตินั้นก็มาเป็นลูกสาวชาตินี้ น้องสาวรองชาตินั้นก็มาเป็นน้องสาวชาตินี้ ได้ชักชวนกันมาทำบุญร่วมกันจึงรักและผูกพันกัน มีศรัทธา ศีล จาคะ ทิฐิเสมอกัน ได้ติดตามสร้างบารมีกับหมู่คณะมาอย่างต่อเนื่อง แต่ตัวผู้เขียนเองมักจะนอกเรื่อง ดีที่ได้ภรรยาเป็นกัลยาณมิตรดึงกลับมาเสมอ มีภรรยาดีก็เหมือนมีกัลยาณมิตรที่ดี

ผู้เขียนเล่าว่าเข้าวัดเมื่อเดือนมกราคม 2548 โดยมีภรรยาเป็นกัลยาณมิตรให้ แล้วเล่าประวัติชีวิตว่าคุณพ่อเป็นคนมีน้ำใจ ชอบช่วยเหลือผู้อื่น เป็นคนกว้างขวางรู้จักคนมาก มีคนเคารพยำเกรงมากมาย หากใครเอาชื่อคุณพ่อไปอ้างกับทางราชการก็จะได้รับความสะดวก หลังคุณพ่อบวชเรียนตามประเพณีและลาสิกขาแล้วก็แต่งงานกับคุณแม่ซึ่งเป็นลูกสาวคนที่สามของข้าหลวงใหญ่ในสมัยนั้น มีลูกด้วยกันถึง 13 คน ชาย 8 หญิง 5 คน ตัวผู้เขียนเป็นคนที่ 12 ครูไม่ใหญ่แทรกว่าคนที่โหลพอดี และเพราะคุณแม่มีลูกมากเกินไป อีกทั้งยังมีโรคหอบหืดสุขภาพไม่แข็งแรง คุณแม่จึงขอคุณพ่อไปถือศีลภาวนาโดยอาศัยอยู่ตามบ้านญาติ คุณพ่อก็ยอมและเลี้ยงลูกเล็กอีกสี่คนตามลำพัง ซึ่งคนสุดท้องมีอายุเพียงหกเดือน ครูไม่ใหญ่แทรกว่าคุณแม่คิดว่าสุขภาพไม่แข็งแรงจะตายวันตายพรุ่งไม่รู้ จึงขอไปเตรียมตัวตายก่อนด้วยการสั่งสมบุญ การจากไปของคุณแม่ทำให้คุณพ่อทิ้งชีวิตในเมือง ตัดสินใจพาลูก ๆ ไปอยู่บ้านไร่ ไม่ยุ่งเกี่ยวกับใครอีก ช่วงต้นลำบากมากเพราะจากชีวิตที่สบาย แต่ต่อมาได้รับความช่วยเหลือจากพี่ชายพี่สาวที่โตขึ้นและพี่เขยทั้งสามคน

ผู้เขียนเล่าว่าต่อมาได้แต่งงานใหม่กับภรรยาคนปัจจุบัน จริง ๆ รู้จักกันตั้งแต่ตอนทำร้านอาหารที่แคนาดา เธอไปช่วยทำงานในร้านตอนที่ไปเรียนต่อปริญญาโทที่แคนาดา เธอเป็นคนที่เข้าใจชีวิตของผู้เขียนเป็นอย่างดี เป็นคนไม่ชอบพูด ถ้าจะพูดก็ชอบชวนเข้าวัดทำบุญ และพาผู้เขียนมาพบกับวัดภาวนาเท็กซัส ทำให้ได้ทำบุญอย่างต่อเนื่องกับหมู่คณะมาจนถึงทุกวันนี้ เธอมีจิตใจงดงามมาก ทำให้จิตใจของผู้เขียนสูงขึ้นได้ ตอนนี้ผู้เขียนมีความสุขมาก