ep023 ผังเวลา 65 ช่วง
อุทิศบุญ (111) ธุดงค์ปีใหม่ 2549 (94) อธิษฐานจิต (79) จานดาวธรรม (74) เสาแก้วพันปี (69) ดุสิตบุรี (67) คุณยายอาจารย์จันทร์ ขนนกยูง (63) มหาวิหารพระมงคลเทพมุนี (50) วงบุญพิเศษ (49) โชติกเศรษฐี (48) กองเสบียง (45) อัญเชิญจักรแก้ว (44) วิหารน้อย (43) ชฎิลเศรษฐี (42) องค์พระในกลางกาย (42) กฎแห่งกรรม (39) ใจใส (39) ยิ้ม (37) ตัดรอนวิบาก (32) วิชชาธรรมกาย (31) มรณานุสติ (30) สมบัติจักรพรรดิ (25) พระเจ้าจักรพรรดิ (23) เธองามบาดใจ แต่ผมก็หนีเธอไปสวีเดน (23) ใจหมอง (20) รัตนะเจ็ด (15) แต่งเนื้อแต่งตัว (15) พระเจ้าพิมพิสาร (11) คู่บุญคู่บารมี (9) ปล่อยสัตว์ปล่อยปลา (9) อ่านรายชื่อเจ้าภาพ (9) มหานรก (8) วิทยาธร (8) สมณธรรม (7) บุญไม่มีขาย (6) ลงทะเบียนธุดงค์ (6) ภรรยาเป็นกัลยาณมิตร (5) สระมหาเศรษฐีทะเลบุญ (5) อโหสิกรรม (5) นายนิรยบาล (4) พิธีอัญเชิญต้นต่อมหาสมบัติ (4) หญิงพม่าหัวเป็นหมา (4) อุตตรกุรุทวีป (4) ผังสำเร็จ (3) พระอรหันต์ในบ้าน (3) ฟังธรรม (3) ยักษ์เฝ้าซุ้มประตู (3) ลูกสาวอาม่า (3) อชาตศัตรู (3) อนุโมทนา (3) อาม่าเจ้าของโรงเลื่อย (3) เขาสิเนรุ (3) เชียงใหม่ (3) เติมบุญใหม่ (3) ขออโหสิกรรม (2) ข้าหลวงใหญ่ (2) ความทุกข์ของนักบุญ (2) จดหมายจากดวงตะวัน (2) ดวงจันทรา (2) ตรอมใจตาย (2) ถอดแหวนไม่ออก (2) ถูกเพื่อนหักหลัง (2) ทำก่อนได้ก่อน (2) นิมิตองค์พระ (2) บรรลุอรหัตผล (2) บุญเก่าส่งผล (2) ปราสาทแก้วมณี (2) ฝันว่าตาย (2) ฟาร์มไก่ (2) มิจฉาวณิชชา (2) มโนปณิธาน (2) ลุงก้าว 28 นิ้ว (2) สมบัติอันตรธาน (2) สละสมบัติออกบวช (2) สามเณรโสปากะ (2) อะไรคือหนึ่ง (2) เจ้าอารมณ์ (2) แช่น้ำสามชั่วโมง (2) 40 วันสุดท้ายของปี (1) Polydactyl (1) กระโดดแปดสิบศอก (1) กราบไหว้พ่อแม่ (1) ขอศึกษาก่อน (1) ขัดแย้งกับครอบครัวภรรยา (1) ครอบครัวทหารถูกเพ่งเล็ง (1) ครึ่งคนครึ่งสัตว์ (1) คุณพ่อเป็นคนกว้างขวาง (1) คุณอาข้าราชการทหาร (1) ฆ่าสัตว์เล็กสัตว์น้อย (1) งามบาดใจ (1) จบจากอังกฤษ (1) จุดประทีปเทียนชัย (1) ฉีกเงินทิ้งหน้าเธอ (1) ชัมพูกะ (1) ชิตังเม (1) ดูแลแม่ยาย (1) ด่าตบตีพ่อแม่ (1) ตอกเสาเข็ม (1) ตามหาเธอที่อังกฤษ (1) ตายแล้วเอาไปได้แต่ความดีความชั่ว (1) ตายในคุก (1) ถือศีลภาวนา (1) ถูกขังคุกหนึ่งเดือน (1) ถูกทางการไล่ล่า (1) ธงที่ระลึกอัญเชิญจักรแก้ว (1) นักรบพันธุ์แสงสว่าง (1) นางหมา (1) บริษัททำแคบหมู (1) บุคคลพิเศษ (1) บุญบาปชิงช่วง (1) บุญมีทีเดียวแล้วผ่านไป (1) บ้านคำเตย นครพนม (1) ปยินมานา (1) ประกวดคนหน้าเหมือนสัตว์ (1) พระบรมโพธิสัตว์ (1) พิเกินไม่ใช่พิการ (1) พี่เขยเป็นเป้าทดลอง (1) ฟาร์มสเตย์ (1) ภุมเทวาสายยักษ์ (1) มนุษย์ประหลาด (1) มัณฑะเลย์ (1) ยกทรัพย์สินให้ทั้งหมด (1) ยกหนี้ให้ (1) ยกเป็นมรดกไม่ได้ (1) ยึดทรัพย์ไล่อีกฝ่าย (1) ยืนขาเดียวกินลม (1) ย้ายไปอยู่บ้านไร่ (1) ย้ายไปแคนาดา (1) รองเท้าใส่ไม่ได้ (1) รักษาสุขภาพหน้าหนาว (1) ร้านอาหารจีนมอนทรีออล (1) ร้านอาหารไทยออนแทรีโอ (1) ลมหนาวมาแล้ว (1) ลานมหาธรรมกายเจดีย์ (1) ลิขิตชีวิตของเราเอง (1) ลืมไม่ลงคงไม่ลืม (1) ลูก 13 คน (1) วัดภาวนาเท็กซัส (1) วิทยาศาสตร์ตอบไม่หมด (1) สมบัติที่ใครก็เอาไปไม่ได้ (1) สั่งสมบุญเหมือนปลูกต้นไม้ (1) หญ้าปากคอก (1) หนามยอกเอาหนามบ่ง (1) หนีข้ามแม่น้ำ (1) หนี้ข้ามชาติ (1) หน้าเหมือนสิงโต (1) หมดกรรมการมี (1) หล่อรูปเหมือนทองคำองค์ที่หนึ่ง (1) หาตัวกลัวให้เจอ (1) หึงหวงระแวง (1) ห่วงคือไล่ให้คือเรียก (1) อย่าให้น้ำเมาเป็นของขวัญ (1) เคยเป็นทหารไปตีเมืองอื่น (1) เปลี่ยนแปลงการปกครอง (1) เปิดร้านอาหารใหม่ (1) เลื่อนคำตอบ (1) เสนาบดีขังลืมเชลย (1) เอาชนะความกลัว (1) เอาชนะความตระหนี่ (1) แต่งงานใหม่ (1) แม่สอด (1) โรคหอบหืด (1) โรงพยาบาลแม่สอด (1) ใจร้อนใจเร็วปากไว (1) ให้ย้ายออกจากบ้าน (1) ให้เกียรติพระแสดงธรรม (1) ไทยโพสต์ (1) ไปสวีเดน (1) ไม่จองเวร (1) ไม่เป็นหนี้ข้ามชาติ (1) ไม่ได้ทำบุญร่วมกันมา (1)
กล่าวคาถาสำเร็จว่าแม้มืดตื้อมืดมิดก็มีสิทธิ์เข้าถึงธรรม คำขวัญเมื่อเราสว่างโลกก็สว่างด้วย และเนื้อนาบุญสี่ระดับ คือมหาธรรมกายเจดีย์ของโลก มหาจุฬามณีของสวรรค์ พระในบ้านของครอบครัว และพระในตัวของเรา
ทบทวนการบ้าน 10 ข้อทีละข้อ ตั้งแต่เอาบุญไปฝากคนที่บ้าน จดบันทึกผลการปฏิบัติธรรม ก่อนนอนนึกถึงบุญที่สั่งสมมาทั้งหมด หลับและตื่นในอู่ทะเลบุญ ตื่นแล้วรวมใจเป็นหนึ่งกับองค์พระหนึ่งนาที ทุกหนึ่งชั่วโมงหยุดใจหนึ่งนาทีที่ศูนย์กลางกายฐานที่ 7 นึกถึงดวงหรือองค์พระในทุกกิจกรรม จนถึงสร้างบรรยากาศด้วยรอยยิ้มและปิยวาจา
วันนี้เป็นวันที่ 35 นับจากวันออกพรรษา เหลืออีก 232 วันจะเข้าพรรษาอีกครั้ง และผ่านวันปีใหม่มา 325 วัน แล้วทบทวนว่าเราเกิดมาทำพระนิพพานให้แจ้ง แสวงบุญ สร้างบารมี พระนิพพานอยู่ภายในตัวเรา เริ่มต้นที่ศูนย์กลางกายฐานที่ 7 ด้วยการทำใจหยุดนิ่งเฉย ๆ พร้อมย้ำว่าต้องศึกษาไว้เพราะความผิดพลาดเป็นอันตราย มีอบายภูมิรองรับอยู่
บอกว่าวันนี้มีเรื่องราวของเคสดีที่จะทำให้เข้าใจกฎแห่งกรรม ชื่อเรื่องยาวเหลือเกินว่าเธองามบาดใจ แต่ผมก็หนีเธอไปสวีเดน และจะมีเรื่องราวทบทวนบุญพิธีอัญเชิญต้นต่อมหาสมบัติกับพิธีชุบตัว ณ สระมหาเศรษฐีทะเลบุญ แต่ก่อนถึงตรงนั้นให้แต่งเนื้อแต่งตัวให้เสร็จเรียบร้อยกันก่อน
ช่วงเพลงและสปอตคั่นที่ร้องว่ายิ้มให้กันสร้างสัมพันธไมตรี การสื่อสารที่ดีต้องยิ้มให้แก่กัน
ย้ำว่าถ้ายังไม่ยิ้มก็แปลว่ายังแต่งตัวไม่เสร็จ เหมือนใส่สูทนุ่งผ้าขาวม้า สวมรองเท้าแตะ หรือเขียนคิ้วข้างเดียวออกจากบ้านไปทำงาน จึงต้องแต่งเนื้อแต่งตัวให้เสร็จทุกคนทุกแห่ง แล้วสังเกตว่าวันนี้นักเรียนในห้องใส่เสื้อหนาวกัน เพราะลมหนาวเริ่มโชยมาแล้ว ครูไม่ใหญ่เองเมื่อคืนตื่นหลายครั้งเพราะลมหนาวมาปลุก จึงถือโอกาสบอกนักเรียนที่อยู่ในเขตที่ลมหนาวมาถึงแล้วว่าให้รักษาสุขภาพ ใส่เสื้อหนาว ห่มผ้าให้ความอบอุ่นแก่ร่างกาย
ช่วงเพลงหน้าหนาวที่ร้องว่าย่างเข้าเขตหน้าหนาว ลมหนาวก็ช่วยพัดกระนั้น สายลมมาในเวลาค่ำชื่นใจกว่าทุกวัน น้ำค้างพราวลมเย็น เสียงไก่ร้องกึกก้อง ทำให้ฉันเป็นสุขใจ
เล่าบรรยากาศว่าเวลาขึ้นไปบนดอยที่เชียงใหม่ก็จะก่อกองไฟแล้วมานั่งผิงไฟกัน เอาข้าวเหนียว ข้าวจี่มาย่างเคี้ยวกินคุยกันไป มีน้ำชาด้วยก็เพลิน หน้าหนาวแล้วหมดฤดูกฐินแล้ว จึงเป็นห่วงนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาและลูกหลานยายทั้งหลายว่าอย่าลืมห่มผ้าใส่เสื้อหนาว แล้วเปรียบว่าลูก ๆ คือนักรบพันธุ์แสงสว่าง ประดุจดวงจันทราที่เลือกขึ้นเฉพาะเวลาที่ท้องฟ้ามืด เพื่อขับความมืดในยามราตรีออกไป เป็นดวงตาของท้องฟ้า ขจัดความสะดุ้งหวาดเสียวและความกลัวให้แก่สรรพสัตว์ เพราะแสงสว่างแม้เพียงนิดเดียวในความมืดก็สำคัญต่อชีวิตและจิตใจของเพื่อนมนุษย์ แล้วบอกว่าจะมีจดหมายจากดวงตะวันถึงดวงจันทราทุกดวง
ช่วงเพลงประกอบจดหมายจากดวงตะวันถึงดวงจันทรา
สรุปใจความจดหมายจากดวงตะวันถึงดวงจันทราว่าจะรู้ว่าใครเป็นใครก็ต่อเมื่อมีภัยมา ถ้าภัยมาแล้วยังอยู่ก็คือรักจริง ดวงตะวันจึงต้องมีจดหมายสั้น ๆ ถึงดวงจันทรา และไม่พูดอะไรมากกว่านี้ เพราะจะลุยปฏิบัติภารกิจสร้างบารมีกันต่อไป เพราะเราจะไปพักกลางทางที่ดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์ นี่คือมโนปณิธานที่ตั้งใจไว้
ช่วงเพลงคั่นที่ร้องว่ามันแปลกดีนะ ก่อนเข้าข่าวเรื่องแปลกประหลาด
อ่านข่าวเรื่องมนุษย์ประหลาดที่เกิดมามีนิ้วมือนิ้วเท้าเกินกว่าคนอื่น ผู้สื่อข่าวรายงานเมื่อวันที่ 18 พฤศจิกายน ว่าถูกพบที่บ้านคำเตย อำเภอเมือง จังหวัดนครพนม เป็นชายวัย 62 ปี มีนิ้วมือนิ้วเท้ารวมกันถึง 28 นิ้ว อาชีพรับจ้างสานตอกมัดข้าว ชาวบ้านเรียกว่าลุงก้าว โดยมือซ้ายมี 5 นิ้ว มือขวามี 6 นิ้ว เท้าซ้ายมี 8 นิ้ว เท้าขวามี 9 นิ้ว แต่ละเท้ามีนิ้วงอกเพิ่มออกมาทางด้านข้างและมีขนาดเท่ากันหมด จนบอกไม่ได้ว่านิ้วไหนเป็นนิ้วโป้งหรือนิ้วก้อย และส่วนที่งอกเกินมามีกระดูก มีเล็บ มีเส้นเอ็นเหมือนนิ้วเท้าปกติทุกประการ
ลุงก้าวเปิดเผยว่ามีนิ้วมือนิ้วเท้าเกินอย่างนี้มาตั้งแต่เกิด เคยไปหาหมอ หมอคนหนึ่งถามว่าต้องการตัดนิ้วที่เกินออกหรือผ่าตัดให้ครบ 20 นิ้วเหมือนคนทั่วไปหรือไม่ อีกคนบอกว่าลองเดินดูสิ ถ้าใช้ชีวิตได้ปกติก็ไม่ต้องผ่าตัด สุดท้ายจึงตัดสินใจไม่ผ่าและใช้ชีวิตเหมือนคนปกติมาตลอด ปัญหาเดียวคือเรื่องรองเท้า ครูไม่ใหญ่ให้ทายว่าใช้นิ้วไหนคีบรองเท้าแตะ คำตอบคือนิ้วที่สี่กับที่ห้าจึงจะเดินได้ถนัด ไม่เหมือนคนเท้าปกติที่ใช้นิ้วโป้งกับนิ้วชี้ ส่วนรองเท้าผ้าใบหรือหุ้มส้นหมดสิทธิ์ใส่ ปัจจุบันท่านถูกจัดเป็นบุคคลพิการ แต่ครูไม่ใหญ่ว่าจริง ๆ ไม่ได้พิการ อันนี้เรียกว่าพิเกิน คือแตกต่างจากคนธรรมดา ถือเป็นบุคคลพิเศษ คุณหมอบอกว่าความผิดปกตินี้เรียกว่า Polydactyl ซึ่งหนึ่งในแสนหรือหนึ่งในล้านคนจึงจะมีได้ แต่ไม่เคยได้ยินข่าวอย่างนี้เลย แปลว่าหกพันกว่าล้านคนมีคนเดียว
ช่วงเพลงคั่นที่ร้องว่ามันแปลกดีนะ ก่อนเข้าข่าวประหลาดเรื่องที่สอง
อ่านข่าวหนังสือพิมพ์ไทยโพสต์ประจำวันที่ 19 พฤศจิกายน 2548 พาดหัวว่าชายแดนแม่สอดฮือฮาคนบาปหัวเป็นหมา โดยเมื่อวันที่ 18 พฤศจิกายน 2548 ชายชาวพม่าอายุ 28 ปี จากจังหวัดผาอัน รัฐกะเหรี่ยง ที่เดินทางมาจากอำเภอแม่สอด จังหวัดตาก ได้เปิดเผยเรื่องแปลกประหลาดที่ฮือฮาในฝั่งพม่าพร้อมนำรูปภาพมาให้ดูเป็นหลักฐาน ว่าระหว่างที่รัฐบาลพม่าย้ายเมืองหลวงจากกรุงย่างกุ้งไปเมืองปยินมานา ได้พบหญิงชาวพม่าอายุประมาณสี่สิบปี มีหัวเป็นหมา ตัวเป็นคนธรรมดา มีแขนขาเป็นผู้หญิง แต่พูดไม่ได้ เวลากินก็กินเหมือนสุนัข แสดงอาการหิว โกรธ ดีใจหรือเสียใจด้วยการเห่าหอน เวลาเดินต้องคลานสี่ขา แต่ฟังภาษาคนเข้าใจและสื่อสารกับญาติพี่น้องหรือเพื่อนบ้านได้ ไม่มีใครรู้จักชื่อจริง คนจะเรียกว่านางหมาจนติดปาก ตอนนี้ต้องหลบซ่อนตัวเพราะกลัวคนจะรู้จักมากขึ้น จึงออกจากกรุงย่างกุ้งไปอยู่เมืองชนบทแห่งหนึ่งแถบเมืองมัณฑะเลย์ การใช้ชีวิตเริ่มเหมือนหมาเรื่อย ๆ และไม่มีใครคบค้าด้วย
ผู้สื่อข่าวได้รับการยืนยันจากพระชาวพม่ารูปหนึ่งที่อยู่ที่พักสงฆ์ชายแดนไทยพม่าตรงข้ามอำเภอแม่สอด ว่าทราบเรื่องหญิงชาวพม่าหัวเป็นหมามานานแล้ว เรื่องนี้เป็นเรื่องบาปกรรมหรือเวรกรรม เพราะตอนแรกเกิดเป็นคนธรรมดา หัวเป็นคนตัวเป็นคน พอต่อมาอายุได้ยี่สิบปีเศษ เป็นคนไม่ชอบทำบุญ ชอบด่าหรือแม้กระทั่งตบตีพ่อแม่ พออายุประมาณยี่สิบห้าปี หน้าตาก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไป เริ่มมีขนขึ้นตามหน้า ปากยื่นออกมา จนกลายเป็นหน้าสุนัขทั้งหมด แล้วเริ่มพูดไม่ได้ ต้องเห่าหอนแทนคำพูดและเดินสี่ขา จนเดี๋ยวนี้อายุประมาณ 42 ปี จึงกลายเป็นครึ่งคนครึ่งสัตว์ พระท่านกล่าวว่าคนเราเกิดมาต้องรู้จักตอบแทนบุญคุณพ่อแม่ ต้องกราบไหว้พ่อแม่ทุกวัน คนที่ด่าพ่อแม่ต้องรับกรรม ไม่ต้องรอชาติหน้า เพราะชาตินี้ก็เห็นแล้ว
บอกว่าในแง่วิทยาศาสตร์ แพทย์ท่านหนึ่งที่โรงพยาบาลแม่สอดกล่าวว่าไม่น่าจะเป็นไปได้ที่คนจะกลายเป็นสุนัขหรือมีสรีระเป็นสุนัข ที่ผ่านมาไม่เคยปรากฏ ที่เคยเห็นเป็นเพียงสรีระคล้ายลิง ครูไม่ใหญ่ว่าถูกของท่านในแง่ปกติธรรมดา แต่นี่เป็นเรื่องไม่ปกติ และวิทยาศาสตร์ก็ตอบคำถามของชีวิตไม่ได้หมด แม้แต่ไอน์สไตน์ยังตอบไม่ได้ว่าเป้าหมายชีวิตของคนเราคืออะไร และถ้าเจอคำถามที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าถามสามเณรโสปากะว่าอะไรคือหนึ่ง อะไรคือสอง ไปจนถึงเก้าสิบ นักวิทยาศาสตร์ก็ตอบยาก แต่สามเณรตอบได้ อีกทั้งเรื่องที่วิทยาศาสตร์พิสูจน์ไม่ได้ก็มีมาตั้งแต่สมัยพุทธกาล คือนายชัมพูกะที่ยืนขาเดียวแล้วอ้าปาก คนเห็นก็เข้าใจว่ากินลมและเป็นพระอรหันต์ แต่ความจริงกินอาหารเก่าที่คนไม่ใช้แล้วอย่างลับ ๆ แล้วเล่าว่าเมื่อหลายปีก่อนมีข่าวลงหนังสือพิมพ์รับสมัครประกวดคนหน้าเป็นสัตว์เพื่อไปแสดงภาพยนตร์ มีคนมาประกวดกันเยอะหน้าตาสารพัด ผู้ที่เป็นแชมป์มีดวงตา จมูก ปาก และผมเหมือนสิงโตมนุษย์ ทุกคนภูมิใจที่หน้าตาแตกต่างจากคนทั่วไปและยังพูดภาษามนุษย์ได้ ต่างจากรายนี้ที่สื่อสารได้เฉพาะกับหมู่ญาติ
อธิบายว่ากฎแห่งกรรมนั้นบุญกับบาปชิงช่วงช่วงชิงกัน อะไรส่งผลก่อนก็พาไปทางนั้น ถ้าบุญส่งผลก่อนก็ไปทางที่ดี ถ้าบาปส่งผลก่อนก็ไปทางที่ไม่ดี แล้วชวนดูภาพหญิงหัวเป็นหมา พร้อมตั้งข้อสังเกตว่ายุคนี้ตัดต่อภาพได้ แต่ภาพนี้ไม่น่าจะตัดต่อ เพราะปากกับจมูกยื่นออกมาพร้อมกัน แล้วบอกว่าน่าสงสารแต่ก็สมกับเหตุที่เธอประกอบ ทุกอย่างมีเหตุทั้งสิ้น อยู่ ๆ จะมาเป็นอย่างนี้ไม่ได้
ช่วงเพลงคั่นก่อนเข้าช่วงทบทวนบุญพิธีอัญเชิญต้นต่อมหาสมบัติ
ไล่ถามลูกนักเรียนว่าใครมาร่วมพิธีเททองหล่อรูปเหมือนทองคำพระมงคลเทพมุนีองค์ที่หนึ่งเมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2537 ใครมาร่วมพิธีตอกเสาเข็มต้นแรกสถาปนามหาวิหารพระมงคลเทพมุนีเมื่อวันที่ 3 มีนาคม 2539 ใครมาร่วมพิธีตอกเสาเข็มต้นสุดท้ายเมื่อวันที่ 5 มกราคม 2540 และวันที่ 31 ธันวาคม 2548 ใครจะมาร่วมพิธีอัญเชิญจักรแก้วไปประดิษฐานที่มหาวิหารพระมงคลเทพมุนีบ้าง แล้วบอกว่าวันนี้จะมาทบทวนบุญพิธีอัญเชิญต้นต่อมหาสมบัติและพิธีชุบตัว ณ สระมหาเศรษฐีทะเลบุญ ซึ่งมีเพียงครั้งเดียวเท่านั้น
สารคดีเล่าว่าภาพมหาปีติอันงดงามนี้ไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้นได้ง่าย บางคนอาจต้องใช้เวลากว่าครึ่งชีวิตหรือเกือบทั้งชีวิตในการแสวงหา ในพิธีอัญเชิญต้นต่อมหาสมบัติ คณะสงฆ์เจริญชัยมงคลคาถา คณะเจ้าภาพประธานกองทุกคนช่วยกันคนละไม้คนละมือขุดดินให้เจอต้นต่อมหาสมบัติ เมื่อเจอแล้วทุกคนพร้อมใจกันชูธงคำว่าชิตังเม รวย สะบัดไปทั่วลานพิธี ต่อด้วยพิธีจุดประทีปเทียนชัย คณะสงฆ์อัญเชิญน้ำทิพย์วารีและเทียนทิพย์มหาสมบัติมาโปรยลงในสระมหาเศรษฐีทะเลบุญ เจ้าภาพทั้ง 15 คณะลงสู่สระเพื่อจุดประทีปเทียนชัยบูชาครูผู้ค้นพบวิชชาธรรมกาย ในขณะนั้นเองท้องฟ้าก็มีพลุหลากสีสันชุดแล้วชุดเล่าถูกจุดขึ้นแข่งกับดวงจันทร์ที่ลอยเด่นเป็นสง่า เมื่อลำแสงสุดท้ายดับลง พิธีจุดประทีปแก้วก็เริ่มขึ้น สาธุชนร่วมกันสวดสรรเสริญพระมงคลเทพมุนี แล้วประธานสงฆ์นำอธิษฐานจิตและแผ่เมตตา
สารคดีสรุปว่าพิธีอัญเชิญต้นต่อมหาสมบัติและพิธีชุบตัว ณ สระมหาเศรษฐีทะเลบุญ ในวันเริ่มสถาปนามหาวิหารพระมงคลเทพมุนีครั้งนี้ คือนิมิตหมายแห่งความเจริญรุ่งเรืองของพระพุทธศาสนาที่จะเกิดขึ้นในวันข้างหน้า นำมาซึ่งความปลื้มใจสู่เจ้าของบุญไปอีกนานแสนนาน สมดังคำขวัญที่ว่าลืมไม่ลง คงไม่ลืม ปลื้มไปทุกชาติ ตราบกระทั่งถึงที่สุดแห่งธรรม ครูไม่ใหญ่บอกว่าวันนั้นคือวันที่ 2 กันยายน พุทธศักราช 2544 มีเพียงครั้งเดียวแล้วก็ผ่านไป ไม่มีวันหวนกลับคืนมาเป็นครั้งที่สองอีกแล้ว
ช่วงเพลงกองทัพสีขาวประกอบภาพพิธีอัญเชิญต้นต่อมหาสมบัติ
บอกว่าคนที่มาแล้วก็ชื่นใจ แต่คนที่มาภายหลังได้แต่ลำพึงและเศร้าใจ เพราะบุญทุกบุญมีทีเดียวก็ผ่านไป เรื่องบุญรอช้าไม่ได้เลย พอคิดปุ๊บต้องทำปั๊บจะได้บุญมาทันที ทำก่อนได้บุญก่อน สมบัติก็เกิดก่อน จะเป็นรูปสมบัติ ทรัพย์สมบัติ หรือคุณสมบัติ ทำบุญง่ายบุญเกิดง่ายสมบัติก็เกิดง่าย ทำบุญทีหลังบุญก็เกิดทีหลัง สมบัติก็เกิดทีหลัง ทุกอย่างแล้วแต่เราจะลิขิตชีวิตของเราเอง และตรงนี้ชาวโลกขาดแคลนความรู้ จึงจำเป็นต้องมีจานดาวธรรมขยายความรู้ของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าออกไปให้กว้าง
ถามว่าเหลืออีกกี่วันจะถึงธุดงค์ปีใหม่ คำตอบคือ 40 วัน จึงกำชับให้ฟิตร่างกายให้แข็งแรง อย่าเจ็บอย่าป่วยอย่าไข้ เพราะลมหนาวพัดมาแล้ว และเตือนว่าเวลาไปอวยพรใครในเทศกาลอย่าเอาน้ำเมาใส่กระเช้าไปเป็นของขวัญ เพราะเท่ากับมอบอบายและความมัวเมาให้ผู้ที่เป็นที่รักของเรา ซึ่งไม่ถูกเลย แล้วสอนว่าเวลาตายแล้วธุรกิจกับเศรษฐกิจเอาไปใช้ในปรโลกไม่ได้เลย แต่เรื่องความดีความชั่วกลับเอาไปใช้ได้ ใครทำดีก็ใจใสไปสวรรค์ ทำชั่วก็ใจหมองไปอบาย มีแต่ว่าทำบุญไหมทำบาปไหมมากน้อยแค่ไหน
เปรียบว่าความรู้ตรงนี้เหมือนหญ้าปากคอกที่วัวเดินผ่านไปกินหญ้าไกล ๆ เพราะเราได้ยินพระพูดแต่ฟังผ่าน ไม่ค่อยให้ความสำคัญกับการฟังธรรม จึงไม่ได้รับความรู้ตรงนี้ บางคนยังคิดว่าพระเทศน์ไม่รู้เรื่อง หรือไปเทศน์แข่งกับพระ หรือไม่ให้เกียรติพระที่กำลังนำคำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้ามาแสดงธรรม กลับนั่งคุยกันเรื่องอื่น พระก็หมดอารมณ์ ทั้งที่โยมใส่บาตรให้พระได้บำเพ็ญสมณธรรมทำพระนิพพานให้แจ้ง พระจึงตั้งใจจะตอบแทนโยมด้วยของที่ดีกว่า แต่โยมก็ไม่เอา
บอกว่าตอนนี้ช้าไม่ได้แล้ว 40 วันนี้ต้องไปเคลียร์งานให้จบ วันที่ 29 มาลงทะเบียน แล้วระหว่างอยู่ธุดงค์อย่าคิด อย่าพูด อย่าทำเรื่องทางโลก ให้ช่วยกันสร้างบรรยากาศธุดงค์ปีใหม่และสร้างความใส เพื่อเตรียมส่งความสุขให้ผู้ที่เป็นที่รักของเรา แล้วเปิดสปอตเชิญชวนยอดกัลยาณมิตรเริ่มต้นศักราชใหม่ปี 2549 ด้วยการอยู่ธุดงค์ปีใหม่ตั้งแต่วันที่ 29 ธันวาคมถึง 1 มกราคม ณ ลานมหาธรรมกายเจดีย์ วัดพระธรรมกาย จังหวัดปทุมธานี ซึ่งปีนี้แตกต่างจากทุกปีเพราะได้จำลองมหาวิหารคุณยายอาจารย์มหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง มาเป็นวิหารน้อย เพื่อชำระกาย วาจา ใจของลูกหลานยายให้ผ่องใส ได้เข้าถึงพระธรรมกายภายในและมีสมบัติจักรพรรดิตักไม่พร่องอัศจรรย์ทันใช้ในชาตินี้ ดังเช่นภูเขาทองของชฎิลเศรษฐีในสมัยพุทธกาล
ชวนให้มาอยู่ในวิหารน้อยกลอยใจของลูกหลานยาย แล้วมาร่วมพิธีอัญเชิญจักรแก้วไปประดิษฐานที่ลานมหาวิหารพระมงคลเทพมุนีในวันที่ 31 ธันวาคม 2548 ยามเย็น ครูไม่ใหญ่บอกว่าตัวเองสร้างจักรแก้วดวงแรกถวายบูชาธรรมพระเดชพระคุณหลวงปู่ผู้ค้นพบวิชชาธรรมกายแล้ว ปลื้มมาก และใครมาวันนั้นจะได้ธง ด้านหนึ่งเป็นรูปหลวงปู่ให้นำไปประดิษฐานที่บ้านเพื่อความสุขความเจริญของทุกคนในครอบครัว โดยกำชับให้เก็บไว้ที่สูง อย่าให้ตกหรือมีใครเผลอไปเหยียบ อีกด้านหนึ่งเป็นรัตนะเจ็ดประการ มีจักรแก้ว ภูเขาทอง ดวงแก้ว ขุนพลแก้ว ขุนคลังแก้ว นางแก้ว ช้างแก้ว และม้าแก้ว ซึ่งเป็นสมบัติของพระเจ้าจักรพรรดิผู้ปกครองทวีปทั้งสี่ที่อยู่รอบเขาสิเนรุ ต่างจากภูเขาทองซึ่งเป็นสมบัติจักรพรรดิตักไม่พร่องเหมือนชฎิลเศรษฐี ธงนี้แจกเฉพาะผู้มีบุญที่มาร่วมอัญเชิญจักรแก้วเท่านั้น เพราะบุญไม่มีขาย อยากได้ต้องทำเอง
มินิซีรีส์โชติกเศรษฐีตอนที่สาม เล่าว่าพระเจ้าอชาตศัตรูปลงพระชนม์พระราชบิดาคือพระเจ้าพิมพิสารผู้ให้กำเนิดตนเสีย เมื่อได้ขึ้นครองราชสมบัติแล้วก็ทรงวางแผนไปยึดปราสาทและสมบัติทั้งหมดของโชติกเศรษฐี จึงเสด็จไปพร้อมด้วยเหล่าทหารจำนวนมาก แต่เมื่อเสด็จไปถึง กำแพงแก้วที่ใสกระจ่างก็สะท้อนให้เห็นภาพกองทัพของพระองค์เอง พระองค์ทรงสำคัญว่าท่านเศรษฐีเตรียมการตอบโต้ จึงไม่อาจเสด็จเข้าไปได้ แล้วยักษ์ที่รักษาซุ้มประตูซุ้มแรกก็เนรมิตกายให้ใหญ่โต ไล่ตะเพิดพระเจ้าอชาตศัตรูและกองทัพจนแตกพ่ายกระจัดกระจายไปทั่วสารทิศ
เช้าวันนั้นโชติกเศรษฐีไปยังพระวิหารเพื่อเข้าเฝ้าพระบรมศาสดา พระเจ้าอชาตศัตรูแม้พ่ายแพ้แก่ยักษ์ก็ไม่ท้อถอย ตามไปยังพระอารามเพื่อจะยึดทรัพย์ให้จงได้ ท่านเศรษฐีเห็นพระราชาเสด็จมาอย่างเร่งรีบแสดงอาการไม่เป็นมิตร จึงลุกขึ้นถามว่ามีเรื่องด่วนอะไร พระเจ้าอชาตศัตรูตรัสว่าคหบดีสั่งคนของท่านให้รบกับเรา แล้วมานั่งทำเป็นฟังธรรมอยู่หรือ เศรษฐีจึงทูลว่าก็พระองค์เสด็จไปยึดเอาเรือนของข้าพระองค์ไม่ใช่หรือ และทูลต่อว่าหากข้าพระองค์ไม่ปรารถนา แม้พระราชาผู้มีอานุภาพมากนับพันก็ยึดเอาเรือนและสมบัติไปไม่ได้แม้เพียงเส้นด้าย โจรหรือพระราชาก็เอาไปไม่ได้เลย แล้วทูลเชิญให้ทรงพิสูจน์ด้วยการถอดแหวนที่นิ้วมือของท่าน เป็นที่น่าอัศจรรย์ว่าแม้พระเจ้าอชาตศัตรูจะประทับนั่งแล้วกระโดดได้สูงสิบแปดศอก ประทับยืนแล้วกระโดดได้สูงแปดสิบศอก ก็ถอนแหวนออกไม่ได้แม้วงเดียว ครั้นท่านเศรษฐีให้ทรงลาดผ้าสาฎกลงแล้วทำนิ้วทุกนิ้วให้ตรง แหวนก็เคลื่อนออกจากนิ้วเองอย่างน่าอัศจรรย์
ท่านเศรษฐีเห็นความโลภของพระเจ้าอชาตศัตรูซึ่งเป็นพระราชาของตนแล้วก็รู้สึกสลดใจยิ่งนัก จึงปรารถนาที่จะออกบวชและทูลขอพระราชานุญาต พระเจ้าอชาตศัตรูก็ทรงรีบตรัสอนุญาตทันทีเพราะทรงดำริว่าถ้าเศรษฐีบวชแล้วจะยึดปราสาทได้ง่ายขึ้น แต่ครั้นท่านเศรษฐีบวชแล้ว ชั่วเวลาไม่นานก็บรรลุอรหัตผล ปราสาทเจ็ดชั้นพร้อมทั้งขุมสมบัติมหาศาลก็อันตรธานไปจนสิ้น แม้นางภรรยาของท่าน เทวดาทั้งหลายก็นำกลับคืนสู่อุตตรกุรุทวีปดังเดิม เพราะเป็นสมบัติเฉพาะตัวที่เกิดขึ้นด้วยอานุภาพบุญของท่านเท่านั้น ท่านเป็นผู้สมบูรณ์พร้อมทั้งทางโลกและทางธรรม เมื่อถึงคราวออกบวชก็สลัดตัดใจได้ ไม่อาลัยไม่เสียดาย
สรุปว่าโชติกเศรษฐีสมบูรณ์ด้วยโลกิยทรัพย์และอริยทรัพย์ มีสมบัติจักรพรรดิตักไม่พร่อง รวยจนเบื่อ แจกเท่าไรก็ไม่หมด ถึงจุดอิ่มตัวก็ออกบวช และสมบัตินี้ยกเป็นมรดกให้ใครไม่ได้เลย เพราะผู้ที่จะรองรับต้องมีบุญพอ ๆ กับท่าน ไม่ว่าจะเป็นทายาท ญาติ หรือตกเป็นของหลวงก็หมดสิทธิ์ สุดท้ายจึงอันตรธานไป แล้วเปรียบว่าเมื่อเราปลูกต้นไม้วันนี้มันยังไม่ออกผล ก็ให้รดน้ำต่อไปเรื่อย ๆ สักวันหนึ่งเราลืมไปมันก็มีดอกมีผล ที่ปลูกปั๊บโตปุ๊บนั้นเป็นวิทยากลของวิทยาธร แต่เรื่องบุญต้องสั่งสมกันไป
เล่าว่ามีคนทำบุญที่น่าอัศจรรย์ใจ เมื่อก่อนพอมีคนมาชวนทำบุญก็ตระหนี่ บอกว่าเอาไว้ก่อน ทั้งที่มีความพร้อม เพราะยังห่วง ยังกังวลว่าชีวิตจะปลอดภัยไหม แต่พอศึกษาผ่านกรณีศึกษาบ่อย ๆ ก็เข้าใจว่าห่วงคือไล่ ให้คือเรียก ห่วงทรัพย์คือไล่ทรัพย์ให้หนีไป ให้ทรัพย์คือเรียกทรัพย์ให้ดูดเข้ามา จึงต้องเอาชนะความตระหนี่และความเสียดายให้ได้ พอตระหนี่เกิดขึ้นก็ทำไปเลย พอเสียดายก็ทำไปอีก จนคำว่าเอาไว้ก่อน เดี๋ยวก่อน รอก่อน หมดไปจากใจ เหมือนหนามยอกเอาหนามบ่ง ครูไม่ใหญ่บอกว่าเป็นการเดินรอยตามพระสัมมาสัมพุทธเจ้าซึ่งตอนยังเป็นพระบรมโพธิสัตว์ทำความเพียรอยู่ ท่านเล่าว่าเมื่อความกลัวเกิดขึ้นตอนเดินก็ฝืนเดินเพื่อเอาชนะ ให้หาตัวกลัวให้ได้ว่ากลัวอะไร กลัวที่ไหน เพราะหาตัวกลัวเจอก็หายกลัว ถ้านั่งก็ฝืนนั่ง ถ้ายืนก็ฝืนยืน จนกว่าจะชนะ
กลับมาที่เรื่องหญิงหัวเป็นหมา ครูไม่ใหญ่ตั้งข้อสังเกตว่าถ้าเจ้าของกายไปเป็นนางหมาตอนอายุยี่สิบห้าปีก็ไม่น่าจะใช่ ไม่ make sense ไม่น่าจะเป็นความประสงค์ของใครหรือเป็นการทดสอบ และถ้ามีคนถามว่าทำไมฉันยังเป็นนางหมาก็ตอบยาก จึงบอกว่าขอศึกษาก่อน ขอเลื่อนคำตอบนี้ไปวันหลัง
ช่วงเพลงยิ้มแล้วรวย ก่อนเข้ากรณีศึกษาเรื่องเธองามบาดใจ แต่ผมก็หนีเธอไปสวีเดน
ผู้เขียนเล่าว่าเข้าวัดเมื่อเดือนมกราคม 2548 โดยมีภรรยาเป็นกัลยาณมิตรให้ แล้วเล่าประวัติชีวิตว่าคุณพ่อเป็นคนมีน้ำใจ ชอบช่วยเหลือผู้อื่น เป็นคนกว้างขวางรู้จักคนมาก มีคนเคารพยำเกรงมากมาย หากใครเอาชื่อคุณพ่อไปอ้างกับทางราชการก็จะได้รับความสะดวก หลังคุณพ่อบวชเรียนตามประเพณีและลาสิกขาแล้วก็แต่งงานกับคุณแม่ซึ่งเป็นลูกสาวคนที่สามของข้าหลวงใหญ่ในสมัยนั้น มีลูกด้วยกันถึง 13 คน ชาย 8 หญิง 5 คน ตัวผู้เขียนเป็นคนที่ 12 ครูไม่ใหญ่แทรกว่าคนที่โหลพอดี และเพราะคุณแม่มีลูกมากเกินไป อีกทั้งยังมีโรคหอบหืดสุขภาพไม่แข็งแรง คุณแม่จึงขอคุณพ่อไปถือศีลภาวนาโดยอาศัยอยู่ตามบ้านญาติ คุณพ่อก็ยอมและเลี้ยงลูกเล็กอีกสี่คนตามลำพัง ซึ่งคนสุดท้องมีอายุเพียงหกเดือน ครูไม่ใหญ่แทรกว่าคุณแม่คิดว่าสุขภาพไม่แข็งแรงจะตายวันตายพรุ่งไม่รู้ จึงขอไปเตรียมตัวตายก่อนด้วยการสั่งสมบุญ การจากไปของคุณแม่ทำให้คุณพ่อทิ้งชีวิตในเมือง ตัดสินใจพาลูก ๆ ไปอยู่บ้านไร่ ไม่ยุ่งเกี่ยวกับใครอีก ช่วงต้นลำบากมากเพราะจากชีวิตที่สบาย แต่ต่อมาได้รับความช่วยเหลือจากพี่ชายพี่สาวที่โตขึ้นและพี่เขยทั้งสามคน
ช่วงเพลงคั่นระหว่างการอ่านจดหมายกรณีศึกษา
ผู้เขียนเล่าว่าที่บ้านไร่มีฟาร์มสเตย์ไว้ต้อนรับแขกผู้มาเยือน แต่ต่อมาเกิดการเปลี่ยนแปลงการปกครอง ครอบครัวของทหารถูกเพ่งเล็งเป็นพิเศษ หลายคนถูกจับไป แต่คุณพ่อไม่ถูกจับเพราะเขาเห็นว่าไม่เป็นพิษเป็นภัย ส่วนคุณแม่ซึ่งเป็นถึงลูกสาวของข้าหลวงใหญ่ถูกจับไปขังคุกนานถึงหกเดือน แต่ก็ถูกปล่อยออกมาเพราะเห็นว่าเป็นคนถือศีลภาวนา หลังถูกปล่อยออกมาคุณแม่ก็ไปจำศีลภาวนาตามกิจที่เคยทำต่อไป เตรียมทำหนทางสวรรค์ให้เกิดขึ้นกับตัวเอง
ผู้เขียนเล่าว่าตัวเอง พี่ชายพี่สาว รวมทั้งพี่เขยทั้งสามคน ถูกทางการออกคำสั่งให้จับตัวมาให้ได้ ทุกคนจึงต้องหนีหัวซุกหัวซุนหลบซ่อน ช่วงนั้นพี่น้องติดต่อกันไม่ได้เลย สองปีผ่านไปพี่ชายคนที่สองและพี่เขยทั้งสามคนก็ถูกจับตัวจนได้ แล้วถูกนำไปขังไว้จนพี่ชายคนที่สองต้องตายอยู่ในคุก ส่วนพี่เขยทั้งสามแหกคุกหนีออกมาได้ แต่พี่เขยคนหนึ่งถูกจับได้อีกแล้วถูกนำไปเป็นเป้าทดลองทางวิทยาศาสตร์ คือเอาเข็มแทงลงดินแล้วขับดันหัวกระสุนผ่านร่างกาย กายละเอียดก็เดินออกจากกายมนุษย์ไปเลย ส่วนพี่เขยอีกสองคนหนีรอดไปได้ คุณพ่อทราบว่าลูก ๆ หลายคนต้องหนีไปตามที่ต่าง ๆ ก็เป็นห่วงมาก สุดท้ายก็ตรอมใจตายไปอีกคนหนึ่ง
ผู้เขียนเล่าว่าตอนนั้นตนอายุเพียงสิบห้าปี หนีการไล่ล่ามาถึงริมฝั่งน้ำแห่งหนึ่งพร้อมเพื่อนอีกสองสามคน เวลาประมาณห้าหกทุ่มของข้างขึ้นสิบเอ็ดค่ำ จำได้แม่นเพราะเสียงปืนเจ้าหน้าที่ยิงดังไล่หลังมาติด ๆ คิดในใจว่าวันนี้คงถูกยิงตายแน่ แต่ขณะนั้นมีกลุ่มชาวบ้านอีกกลุ่มที่กำลังหนีมาเช่นเดียวกัน ทำให้ต้องแช่อยู่ในน้ำนานถึงสามชั่วโมงจึงขึ้นไปอีกฝั่งได้ ทั้งเนื้อทั้งตัวมีแต่เสื้อผ้าที่ติดตัวมา ไม่มีสมบัติใดเลยและไม่รู้จะไปไหนต่อ ครูไม่ใหญ่เปรียบว่าเมื่อกี้เราก็ได้ดูการลงน้ำเหมือนกัน แต่คนละอารมณ์ เพราะลงในสระมหาเศรษฐีทะเลบุญนั้นปลื้มในพิธี ขณะที่ยังงงอยู่ผู้เขียนก็ถูกตำรวจอีกฝั่งจับตัวไปขังคุกหนึ่งเดือน แล้วย้ายไปอยู่ที่พักชั่วคราว ตอนนั้นไม่รู้เลยว่าพี่น้องกระจายไปอยู่ที่ไหน
ผู้เขียนเล่าว่าวันหนึ่งเจ้าหน้าที่อนุญาตให้ออกไปได้ เพราะมีผู้ใหญ่ท่านหนึ่งมาช่วยรับรอง มาทราบภายหลังว่าท่านสนิทกับคุณอาซึ่งเป็นข้าราชการทหารชั้นผู้ใหญ่ ผู้เขียนจึงได้ไปอยู่กับคุณอา ซึ่งเป็นเหตุสำคัญที่ทำให้ชีวิตเปลี่ยนไป ไม่ต้องหลบซ่อนอีก มีที่พักเป็นหลักแหล่ง และที่สำคัญทำให้ได้รู้จักกับอาม่าเจ้าของโรงเลื่อยซึ่งมีบ้านอยู่ปากซอย ท่านเป็นคนใจดี อยู่ในศีลในธรรม และให้ความเมตตามาก มักชวนให้ไปเที่ยวบ้านบ่อย ๆ แต่ที่ดียิ่งกว่านั้นคือได้ทำความรู้จักคุ้นเคยกับลูกสาวของอาม่า ขณะนั้นผู้เขียนอายุเพียงสิบเจ็ดปี ส่วนเธออายุประมาณยี่สิบห้าปี ห่างกันแปดปี เธอเป็นคนสวยมากและจบมาจากประเทศอังกฤษ ผู้เขียนบอกว่าเธองามบาดใจจริง ๆ
ช่วงเพลงที่ร้องชมคนงาม ว่าหน้าตาดี ใจใสสะอาด
ผู้เขียนเล่าว่าเธองามมากจริง ๆ ทั้งสวย รวย และเก่ง จึงทำให้ตนรักเธอ แต่จากความรักก็เลยไปถึงความระแวงและความหึงหวงไปหมดทุกอย่าง แม้ตนจะอายุน้อยกว่าและมีอะไรด้อยกว่าเธอมาก แต่ก็มักกระแหนะกระแหนทำร้ายจิตใจเธอเสมอ ความสนิทสนมทำให้สองปีต่อมาอาม่าชวนให้มาอยู่ที่บ้านด้วย พอมาอยู่บ้านเดียวกันก็ยิ่งเกิดความหึงหวงและกลายเป็นคนไร้เหตุผลมากขึ้นไปอีก จนอาม่ารู้สึกเสียใจว่าไม่น่าชวนมาอยู่บ้านด้วยเลย ไม่คิดว่าจะเป็นราชาแห่งอารมณ์หรือเจ้าอารมณ์อย่างนี้
ช่วงเพลงคั่นที่ร้องว่าฉันกินไม่ได้ ใครก็ไม่ได้กิน สื่อถึงความหึงหวง
ผู้เขียนเล่าว่าความเจ้าอารมณ์ของตนทำให้อาม่าซึ่งเดิมไม่คิดจะพูดอย่างนี้ต้องพูดว่า เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน ถ้ารักกันจริงและมีเงินก็มาขอเสีย ถ้าไม่มาขอก็ให้ย้ายออกไปจากบ้านหลังนี้
ช่วงเพลงที่ร้องว่าเจ็บดวงใจเพราะคนใจร้าย ทำลายรักเราจนแหลกลาญ ความรักที่สุดแสนหวานต้องกลับร้าวรานเพราะมีมารผจญ ต้องจากหน้ามนเหมือนคนสิ้นใจ
ผู้เขียนเล่าว่าวิกฤตของชีวิตเกิดขึ้นอีก เมื่อออกจากบ้านอาม่าแล้วจะไปอยู่ที่ไหน โชคดีที่พี่สาวกับสามีชาวสวีเดนมาเยี่ยมแล้วชวนให้ไปอยู่สวีเดนด้วย จึงตัดสินใจไปเพราะไม่มีทางเลือกอื่น ก่อนไปแฟนซึ่งเป็นลูกสาวของอาม่าเอาเงินมาให้ ครูไม่ใหญ่แทรกว่าน่าไปกราบจริง ๆ แต่ด้วยความโมโหที่อาม่าไล่ออกจากบ้าน ผู้เขียนฉีกเงินทิ้งต่อหน้าเธอ แต่เธอก็ไม่โกรธ ยังซื้อตั๋วเครื่องบินและให้เงินยูเอสดอลลาร์มาให้ถึงหนึ่งพันดอลลาร์
ผู้เขียนเล่าว่าไปอยู่กับพี่สาวที่สวีเดนหกเดือน ก็ได้ข่าวว่าลูกสาวของอาม่ามาอังกฤษ จึงย้ายไปอยู่อังกฤษแต่ตามหาเธอไม่พบ แล้วย้ายไปอยู่กับพี่ชายที่ฝรั่งเศส ต้องทำงานไปด้วยเรียนไปด้วย ชีวิตที่ฝรั่งเศสค่อนข้างลำบาก ปี 2531 ตอนอายุยี่สิบห้าย้ายไปอยู่กับพี่สาวอีกคนที่แคนาดา ต่อมาลงทุนกับเพื่อนหลายคนเปิดบริษัท ทำงานหลายอย่างตั้งแต่ขายเสื้อผ้า ขายรถ ล้างรถ เป็นนายหน้ารับแรงงานและนายหน้าค้าที่ดิน แล้วร่วมกับเพื่อนเปิดบริษัททำแคบหมู กิจการไปได้ด้วยดีจนรวยมาก แต่เพื่อนก็หาเรื่องว่าผู้เขียนมีความผิดและกดดันให้ออกจากการเป็นหุ้นส่วนเพื่อจะเป็นเจ้าของคนเดียว ผู้เขียนจึงถอนตัวออกมาโดยไม่ได้อะไรจากบริษัทเลย
ผู้เขียนเล่าว่าหลังจากนั้นได้แต่งงานกับภรรยาคนที่หนึ่ง เปิดร้านอาหารจีนที่เมืองมอนทรีออลแต่ไม่ประสบความสำเร็จ จึงย้ายมาอยู่กับพ่อแม่พี่น้องของเธอที่เมืองออนแทรีโอและเปิดร้านอาหารไทยขึ้น กิจการขายดีมากและได้เงินดี แต่ผู้เขียนก็มีปัญหาขัดแย้งกับพ่อแม่พี่น้องฝ่ายภรรยาจนได้ ความขัดแย้งลุกลามไปถึงภรรยาเองถึงขั้นต้องแยกกันนอนคนละห้อง สุดท้ายจึงตัดสินใจยกทุกอย่าง ทั้งร้านอาหาร บ้าน และคอนโด ให้ภรรยาจนหมด แล้วจากเธอไปอยู่กับพี่ชายที่อเมริกา
ผู้เขียนเล่าว่าต่อมาได้แต่งงานใหม่กับภรรยาคนปัจจุบัน จริง ๆ รู้จักกันตั้งแต่ตอนทำร้านอาหารที่แคนาดา เธอไปช่วยทำงานในร้านตอนที่ไปเรียนต่อปริญญาโทที่แคนาดา เธอเป็นคนที่เข้าใจชีวิตของผู้เขียนเป็นอย่างดี เป็นคนไม่ชอบพูด ถ้าจะพูดก็ชอบชวนเข้าวัดทำบุญ และพาผู้เขียนมาพบกับวัดภาวนาเท็กซัส ทำให้ได้ทำบุญอย่างต่อเนื่องกับหมู่คณะมาจนถึงทุกวันนี้ เธอมีจิตใจงดงามมาก ทำให้จิตใจของผู้เขียนสูงขึ้นได้ ตอนนี้ผู้เขียนมีความสุขมาก
ผู้เขียนตั้งคำถามว่าบุญที่อุทิศไปให้คุณพ่อได้รับหรือไม่ บุพกรรมใดทำให้คุณแม่เป็นคนฝักใฝ่ในธรรมมาก สวดมนต์เช้าเย็น เข้าวัดถวายอาหารเช้าเพลไม่เคยขาดตลอดห้าสิบปี แต่ทำไมสุขภาพไม่แข็งแรง และเป็นเพราะกรรมของท่านเองหรือไม่จึงต้องแยกทางกับคุณพ่อ ทำให้พี่ชายคนที่สองถูกขังลืมในคุกจนตาย ตอนนี้อยู่ภูมิใดและได้รับบุญที่อุทิศไปให้หรือไม่ บุญใดทำให้ตนรอดตายจากการไล่ล่าของทางการ และบุพกรรมใดทำให้ต้องไหว้น้ำหนีตายแช่อยู่ในน้ำนานถึงสามชั่วโมง ตนกับลูกสาวอาม่าสร้างกรรมร่วมกันมาอย่างไร ทำไมเธอกับอาม่าจึงดีกับตนมาก ตนอยากขออโหสิกรรมต่อเธอและอาม่า เคยพยายามติดต่อหลายครั้งแต่ถูกหลีกเลี่ยง ทำให้รู้สึกเป็นบาปในใจตลอดเวลา ควรทำอย่างไรดี
ผู้เขียนถามต่อว่ากรรมใดทำให้ถูกเพื่อนที่ร่วมเปิดบริษัททำแคบหมูหักหลัง ทำไมเมื่อประกอบอาชีพที่ไม่ขัดต่อศีลธรรมมักจะล้มเหลว แต่พอทำฟาร์มไก่ฟาร์มวัวที่ขัดต่อศีลธรรมกลับไปได้ดี ปัจจุบันทำฟาร์มไก่ร่วมกับพี่ชายส่งไก่ให้บริษัทที่ใหญ่เป็นอันดับสามของอเมริกา ส่งทีเป็นแสนตัว ตนไม่ชอบเลยแต่ทำงานอย่างอื่นมักเจ๊ง จะหลุดพ้นจากวงจรอาชีพนี้เมื่อไร อยากเปิดร้านอาหารอีกครั้งจะสำเร็จไหม ยืมเงินพ่อของภรรยาคนปัจจุบันมาลงทุนซื้อฟาร์มเลี้ยงไก่แต่ยังไม่ได้ใช้คืนเพราะท่านมาเสียชีวิตก่อน แม่ยายก็ไม่รับเงินคืน จะเป็นหนี้ข้ามชาติไหม เคยฝันว่าตายสองครั้ง ครั้งแรกพระมารับไปแต่ดิ้นรนหนีมา ครั้งที่สองมีคนจีนตัวใหญ่มารับแต่บอกว่ายังไม่ได้บวชให้แม่เลยจึงถูกปล่อยมา และทำไมเห็นนิมิตองค์พระตั้งแต่ยังไม่ได้เข้าวัด แม้ทำงานในฟาร์มไก่ก็ยังเห็น
ช่วงนั่งสมาธิหยุดใจนิ่ง ๆ และเพลงคั่นก่อนที่ครูไม่ใหญ่จะเฉลยคำถาม
ครูไม่ใหญ่ตอบว่าครอบครัวต้องกระส่ำระสาย เพราะแต่ละคนเคยเป็นทหารและเคยไปตีเมืองอื่นในอดีต บางคนมีส่วนร่วมสนับสนุนและพลอยยินดีในกองทัพของตนที่ไปรบชนะมาซึ่งทำให้บ้านเมืองอื่นเดือดร้อน วิบากกรรมจึงดึงดูดให้คนที่มีกรรมประเภทนี้มาอยู่ร่วมกัน เพราะทำอย่างไรก็ได้อย่างนั้น ส่วนที่คุณพ่อตรอมใจตายและลูก ๆ ถูกจับ เพราะในอดีตท่านเป็นข้าราชการผู้ใหญ่ระดับเสนาบดี ได้บัญชาการรบจับข้าศึกมาเป็นเชลย แม้บางครั้งก็จับพวกกบฏมาขังลืมจนทำให้ครอบครัวของเขาตรอมใจตาย วิบากกรรมนี้จึงมาส่งผล ตายแล้วด้วยจิตที่เป็นห่วงครอบครัวมาก ท่านจึงไปเป็นภุมเทวาสายยักษ์ด้วยจิตที่คิดแค้นฝ่ายตรงกันข้าม เมื่อได้รับบุญที่อุทิศไปให้แล้วก็มีสภาพดีขึ้นกว่าเดิม แต่ก็ยังเป็นภุมเทวาสายยักษ์อยู่ ให้ทำบุญอุทิศไปให้อีกบ่อย ๆ
ครูไม่ใหญ่ตอบว่าคุณแม่ฝักใฝ่ในธรรมมาก สวดมนต์เช้าเย็น ถวายอาหารเช้าเพลไม่เคยขาดตลอดห้าสิบปี แต่สุขภาพไม่แข็งแรงเพราะกรรมในอดีตที่ท่านเคยเกิดในสังคมเกษตรกรรม ได้ฆ่าสัตว์เล็กสัตว์น้อยทำอาหารอยู่เป็นประจำ กรรมนั้นเซตเป็นผังสำเร็จไว้แล้วจึงมาส่งผล ส่วนบุญปัจจุบันห้าสิบปีนี้จะส่งผลไปในอนาคต บางคนไม่เข้าใจก็สงสัยว่าทำบุญเยอะทำไมเป็นอย่างนี้ นี่เป็นความทุกข์ของนักบุญที่ใจบุญแต่ไม่ได้ศึกษาความรู้ และตอบว่าท่านใกล้จะหมดกรรมการมี จึงมีความเบื่อหน่ายในการครองเรือน จึงแยกทางกับคุณพ่อ ไม่ได้เป็นเพราะเรื่องอื่น
ครูไม่ใหญ่ตอบว่าพี่ชายคนที่สองถูกขังลืมตายในคุก เพราะกรรมในอดีตที่เคยเป็นทหารจับข้าศึกขังคุกลืมจนตายในคุกเป็นจำนวนมาก ตายแล้วไปอยู่มหานรกขุมหนึ่งเพราะเคยฆ่าคนไว้ กำลังโดนนายนิรยบาลยิงตายซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทุกข์ทรมานมาก ไม่อาจรับบุญที่อุทิศไปให้ได้ แต่บุญไปคอยอยู่ที่ยมโลก ตอนตายใจหมอง ส่วนตัวผู้เขียนรอดตายจากการไล่ล่าของทางการเพราะบุญในอดีตที่เคยทำไว้ในพระพุทธศาสนา บุญที่เคยปล่อยสัตว์ปล่อยปลา รวมทั้งบุญที่เคยทำกับหมู่คณะ ได้ตามมาช่วยไว้ และที่ต้องไหว้น้ำหนีความตายแช่อยู่ในน้ำนานสามชั่วโมงจึงขึ้นฝั่งได้ ก็เพราะในอดีตเคยเป็นทหารที่ตามไล่ล่าข้าศึกในทำนองเดียวกันหลายรูปแบบ จึงมาส่งผล แต่รอดได้เพราะบุญที่กล่าวมา
ครูไม่ใหญ่ตอบว่าอาม่าและลูกสาวดีต่อผู้เขียนมาก เพราะความเกื้อกูลกันในปัจจุบันเป็นหลัก ด้วยความใจดีของทั้งสองคน ทั้งสองเป็นคนใจงดงามมาก แต่ไม่ได้ทำบุญร่วมกันมาในอดีต จึงทำให้ไม่สมหวังในความรักต่อกันทั้งคู่ ครูไม่ใหญ่แทรกว่าเธอไม่โกรธ แถมให้เงินซื้อตั๋วเครื่องบิน ฉีกเงินทิ้งก็ไม่โกรธ น่าเสียดายเงินที่ฉีก ถ้าไม่ฉีกก็ได้เสาแก้วหลายต้น ส่วนที่ขออโหสิกรรมแล้วทั้งสองหลีกเลี่ยง ก็ให้ทำความดีต่อไป ทำบุญทุกบุญแล้วอธิษฐานจิตให้เธอและอาม่าเข้าใจดีขึ้นและให้อโหสิกรรม ให้ทำบ่อย ๆ อย่างนี้ไปก่อน พอบุญไปตัดรอนวิบากกรรมที่ทำไว้ให้หนักเป็นเบาจางไปเรื่อย ๆ ก็มีสิทธิ์ขออโหสิได้ตอนเป็นมนุษย์ แต่ให้ไปแค่ขออโหสิอย่างเดียว อย่าไปทำอย่างอื่น
ครูไม่ใหญ่ตอบว่าที่มีปัญหาขัดแย้งจนต้องยกทรัพย์สินให้ทั้งหมด เพราะกรรมในอดีตที่เคยได้เป็นสามีภรรยากันและทำการค้าร่วมกันทั้งสองครอบครัว ต่อมามีเรื่องทะเลาะขัดแย้งจากคำพูดและความใจร้อนของทั้งสองฝ่าย แต่ในชาตินั้นผู้เขียนเป็นคนจัดการยึดทรัพย์สินไว้ทั้งหมดแล้วไล่อีกฝ่ายไป ชาตินี้จึงกลับกัน วิบากกรรมมาส่งผล เมื่อมาเจอกันเขาก็ทำบ้าง จะแก้ก็ให้อโหสิกรรมกันไป เวรจะระงับได้ในชาตินี้ด้วยการไม่จองเวรไม่ผูกเวรกันต่อ เจอหน้าก็ยิ้มแย้มแจ่มใสเป็นเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน ส่วนที่ถูกเพื่อนร่วมเปิดบริษัททำแคบหมูหักหลัง เพราะในชาตินั้นนอกจากทำกับครอบครัวภรรยาแล้วยังทำกับเพื่อนร่วมหุ้นด้วย วิบากจึงดึงดูดคนที่มีนิสัยเหมือนตัวผู้เขียนในอดีตมาร่วมหุ้นแล้วหักหลัง ไม่ใช่คนที่ผูกเวรกันมา จะแก้ก็ให้อโหสิกรรมกันไป
ครูไม่ใหญ่ตอบว่าความจริงไม่ได้เป็นอย่างที่ผู้เขียนเข้าใจ เนื่องจากตัวผู้เขียนเป็นคนใจร้อนใจเร็ว บางทีปากไวกว่าใจ จึงทำงานบริการได้ไม่สมบูรณ์ อาชีพจึงไม่รุ่ง แต่พอมาทำงานที่ไม่ได้บริการคน คือบริการไก่กับวัวซึ่งไม่ขัดคอเลย จึงพอไปได้ แต่ก็ไม่ถึงกับรุ่งมากนัก แถมมีกรรมใหม่แถมมาด้วย แค่ได้เปลี่ยนบรรยากาศเท่านั้น อีกประการหนึ่งในอดีตเมื่อทำบุญแล้วมักไม่ได้อธิษฐานจิตล้อมกรอบให้ได้อาชีพที่ดี มีช่องทางทำมาหากินที่ดี ไม่ได้อธิษฐานว่าจะไม่ทำมิจฉาวณิชชาหรือมิจฉาอาชีวะ จึงต้องอธิษฐานจิตด้วย และตอบว่าถ้าอยากเลิกอาชีพนี้แล้วหันมาทำร้านอาหารอีกครั้งก็ทำได้และจะทำได้ดีเสียด้วย แต่ต้องกล้าทบทวนดูข้อผิดพลาดที่เคยทำร้านอาหารมา เช่นใจร้อน ใจเร็ว ปากไว แล้วปรับแก้ให้ดีขึ้นในทุกด้าน
ครูไม่ใหญ่บอกว่าบุญเก่าในอดีตของผู้เขียนเริ่มจะส่งผลแล้ว และบุญใหม่กำลังจะส่งผล จึงให้รีบทำบุญใหม่เพิ่มขึ้น โดยชวนทำเสาแก้วพันปีอย่าให้มันผ่านไป เพราะเดี๋ยวก็ทำหมดแล้วจะอดทำ ตอนนี้เหลืออีกสามร้อยต้น ให้มาทำเสียจะได้บุญเยอะ ๆ
ครูไม่ใหญ่ตอบว่าที่ผู้เขียนยืมเงินพ่อของภรรยามาทำฟาร์มไก่แล้วท่านมาเสียชีวิตก่อน แล้วเอาไปใช้คืนแม่ยายแต่แม่ยายไม่ยอมรับ ก็ถือว่าท่านมีเจตนายกหนี้ให้ด้วยจิตที่เอื้อเฟื้อ อีกทั้งในใจผู้เขียนก็มีเจตนาจะใช้คืน ตั้งใจใช้คืนไม่ใช่ขอลืม จึงไม่ถือว่าเป็นหนี้ที่ต้องใช้ข้ามชาติ แต่สิ่งที่ควรทำต่อไปคือให้ไปกราบขอบพระคุณท่าน กราบที่เท้าท่านเลย และให้ดูแลปรนนิบัติท่านให้ดีเหมือนเป็นพระอรหันต์ในบ้าน เหมือนเป็นมารดาผู้ให้กำเนิด ก็จะเป็นทางมาแห่งบุญที่ทำให้ผู้เขียนเจริญรุ่งเรืองอย่างรวดเร็ว
ครูไม่ใหญ่ตอบว่าความฝันว่าตายสองครั้งเป็นเพราะจิตเป็นห่วงและบุญเก่ามาเตือนว่าไม่ให้ประมาทในการดำเนินชีวิต ให้ตั้งใจสั่งสมบุญบารมีไว้ให้มาก เพราะความตายไม่มีนิมิตหมาย จึงบอกว่าใครยังไม่ทำเสาแก้วก็อย่ารอให้ฝันว่าตัวจะตายหรือมีอะไรมาบีบคอก่อนจึงจะมีอารมณ์มาทำ ส่วนที่ผู้เขียนเห็นนิมิตองค์พระทั้งที่ไม่เคยมาวัดพระธรรมกาย แม้ขณะทำฟาร์มไก่ก็ยังเห็นและเห็นได้ตลอด เพราะบุญเก่าที่เคยทำกับหมู่คณะมา ชาตินั้นเคยปฏิบัติธรรมได้ดี ได้องค์พระในตอนที่เจอหมู่คณะในอดีต บุญนี้จึงบันดาลให้เห็นได้ง่าย ให้รักษาไว้ยิ่งกว่าชีวิต จะได้มีที่พึ่งภายใน
ครูไม่ใหญ่ตอบว่าผู้เขียนและภรรยาคนปัจจุบันเคยเป็นสามีภรรยากันมาในอดีต และภรรยาเคยชักชวนตัวผู้เขียนมาสร้างบารมีกับหมู่คณะเหมือนชาตินี้ จึงให้ถนอมความรักนี้ให้ดี เป็นคู่บุญคู่บารมีกัน ส่วนผู้เขียน ภรรยา และลูกทั้งสามคนก็ได้เป็นกองเสบียงของหมู่คณะมา ลูกชายก็มีบุญบวชมาอยู่บ้าง ให้ประคองเธอให้ดี อยู่ในสิ่งแวดล้อมที่ดีก็จะบวชได้ ชาตินี้มาเจอกันแล้วก็ให้ตั้งใจสร้างบารมีให้เต็มที่ในทุกบุญ และอธิษฐานจิตให้ตามไปดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์
ท่องบทประจำวันว่าสิ่งที่ต้องสั่งสมคือบุญกุศล สิ่งที่ต้องแสวงหาคือพระรัตนตรัยภายใน เป้าหมายชีวิตคือที่สุดแห่งธรรม ที่พักระหว่างทางคือดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์
อ่านรายชื่อผู้ร่วมบุญโครงการเร่งสร้างเสาแก้วพันปี 300 ต้น ภายในช่วงธุดงค์ปีใหม่ซึ่งเหลืออีก 40 วัน มีกัลยาณมิตรหลายท่านทำเพิ่มอีกท่านละหนึ่งพันบาทรวมเป็นสองพันบาท แล้วปิดท้ายด้วยการอนุโมทนาสาธุ ขอให้รวยบุญ รวยบารมี เข้าถึงพระธรรมกายกันทุกคน และขอแบ่งบุญให้กับนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาทุกคน