ep024 ผังเวลา 70 ช่วง
อุทิศบุญ (111) ธุดงค์ปีใหม่ 2549 (94) อธิษฐานจิต (79) จานดาวธรรม (74) วัดพระธรรมกาย (73) เสาแก้วพันปี (69) สี่จังหวัดชายแดนภาคใต้ (55) หยุดใจนิ่ง (52) มหาวิหารพระมงคลเทพมุนี (50) ภุมเทวา (47) กองเสบียง (45) ยุวกัลยาณมิตร (45) อัญเชิญจักรแก้ว (44) องค์พระในกลางกาย (42) กัลยาณมิตร (41) ใจใส (39) จดหมายเด็ก (37) ยิ้ม (37) มหารัตนวิหารคด (33) ตัดรอนวิบาก (32) เนื้อนาบุญ (32) วิชชาธรรมกาย (31) สูบบุหรี่จนนิ้วกุด (30) ยมโลก (20) อบายมุข (19) ปีใหม่ 2549 (15) ภูเขาทอง (15) รัตนะเจ็ด (15) แต่งเนื้อแต่งตัว (15) คบคนพาล (14) ที่สุดแห่งธรรม (14) ตัวเล็ก ๆ ก็ช่วยได้ (12) อัมพฤกษ์ (12) ปล่อยสัตว์ปล่อยปลา (9) ทำดีหนูก็ทำได้ (8) ร่วมบุญ 238 วัด (8) สภาธรรมกายสากล (7) สังสารวัฏ (7) ความอดทน (6) ลงทะเบียนธุดงค์ (6) ปิยวาจา (5) มหานรกขุมห้า (5) ลูกสาวโรคจิตประสาท (5) เลิกบุหรี่ (5) กรรมดื่มสุรา (4) กำลังใจพระภาคใต้ (4) ปู่นิ้วเท้ากุด (4) พระยามาร (4) กุมภัณฑ์ (3) นายกทักษิณ ชินวัตร (3) บ้านธรรมประสิทธิ์ (3) พ่อเล่นพนันมวย (3) สามีเจ้าชู้ (3) สูบบุหรี่ (3) อายุให้ย่าเกลียดแม่ (3) กระเช้าของขวัญ (2) คุณหญิงพจมาน ชินวัตร (2) จองเวร (2) จันทบุรี (2) จุดประทีปบูชาธรรม (2) ตายแล้วไปไหน (2) ธงมหาปูชนียาจารย์ (2) บริษัทนันทวัน (2) พุทธานุสติ (2) สายทรัพย์สายบุญ (2) ห้ามให้น้ำเมาเป็นของขวัญ (2) อธิษฐานขอเกิดเป็นผู้ชาย (2) อวยพรวันเกิด (2) เจ้าภาพประธานเอก (2) แม่สามีไม่ถูกชะตา (2) แม่เป็นอัมพฤกษ์ (2) โรคหอบเหนื่อย (2) โรงเรียนยุวทูต (2) โรงเรียนอนุบาลพึ่งน้อย (2) ใช้แรงงานสัตว์เกินไป (2) กติกาโบกธง (1) กรรมกงกรรมเวียน (1) กรรมเจ้าชู้อดีตชาติ (1) กระทรวงสาธารณสุข (1) กำลังใจผู้นำประเทศ (1) คณะสงฆ์นับพันรูป (1) ครูหยุย (1) ความดันโลหิตสูง (1) คำขอขมา (1) คำทักทายพออดพอทน (1) ค่าเลี้ยงหลานเดือนละห้าพัน (1) ชมลายมือเด็ก (1) ชวนแม่มาวัด (1) ตั้งใจทำความดีต่อไป (1) ท่านผู้รู้ (1) ท้องแก่ใกล้คลอด (1) ธรรมศึกษาชั้นโท (1) นนทบุรี (1) น้องพิ้ง (1) น้องมาเอาเงินจากย่า (1) น้องเน็ต (1) น้องแนตตี้ (1) น้ำคาวปลาออกไม่หมด (1) น้ำติดก้นแก้ว (1) น้ำผุด (1) น้ำย้อนขึ้น (1) บุญกตัญญูอุ้มชู (1) บ่าวเป็นทาสของพระยามาร (1) ประวัติศาสตร์ชีวิต (1) ปู่ย่าคนจีน (1) ป้ายชื่อเจ้าของเสา (1) ผู้มีบุญเป็นกำลังของชาติ (1) ผู้รับเหมาก่อสร้าง (1) พาเด็กนั่งสมาธิ (1) พ่อกตัญญูต่อย่า (1) ฟื้นฟูเศรษฐกิจ (1) ภาพวาดเด็ก (1) มหานรกขุมหกขุมพนัน (1) มะพร้าวกลั่นน้ำทะเล (1) ยึดมรดกน้อง (1) ย่าเอามีดไล่แทงแม่ (1) รักษาตัวที่โรงพยาบาล (1) ลิฟต์สี่จุด (1) ลูกชายบวชสามเณร (1) ลูกสาวทุบตีแม่ (1) ลูกเขยติดผู้หญิงอื่น (1) วิบากมีเหมือนไม่มี (1) ศูนย์วิจัยปัญหาสุรา (1) สอนนั่งสมาธิ (1) สะใภ้ชิงเด่น (1) สังขาร (1) สามีบวช 18 พรรษา (1) สุขจากใจหยุดนิ่ง (1) หมดตัว (1) ห้ามขายเหล้าวันสำคัญทางศาสนา (1) ห้ามโชว์สุรา ณ จุดขาย (1) อยู่เคียงข้างผู้นำ (1) อย่าประมาท (1) อัศจรรย์ตะวันแก้ว (1) อาสาสมัครช่วยงานวัด (1) เชื้อโรคกัดกินนิ้ว (1) เดินภาวนา (1) เดินไม่ได้ (1) เตรียมร่างกายให้แข็งแรง (1) เทคนิคขนตาชนกัน (1) เที่ยวภายใน (1) เบื่อการครองเรือน (1) เมษายน 2550 (1) เยาวราช (1) เวียนประทักษิณ (1) เสื้อปักไหมเจ็ดสี (1) เสื้อภูเขาทอง (1) แบ่งบุญให้สรรพสัตว์ (1) แบ่งมรดก (1) โค้งแปดเหลี่ยม (1)
กล่าวคาถาสำเร็จว่าแม้มืดตื้อมืดมิดก็มีสิทธิ์เข้าถึงธรรม คำขวัญเมื่อเราสว่างโลกก็สว่างด้วย และเนื้อนาบุญสี่ระดับ คือมหาธรรมกายเจดีย์ของโลก มหาจุฬามณีของสวรรค์ พระในบ้านของครอบครัว และพระในตัวของเรา
ทบทวนการบ้าน 10 ข้อทีละข้อ ตั้งแต่เอาบุญไปฝากคนที่บ้าน จดบันทึกผลการปฏิบัติธรรม ก่อนนอนนึกถึงบุญที่สั่งสมมาทั้งหมด หลับและตื่นในอู่ทะเลบุญ ตื่นแล้วรวมใจเป็นหนึ่งกับองค์พระหนึ่งนาที ทุกหนึ่งชั่วโมงหยุดใจหนึ่งนาทีที่ศูนย์กลางกายฐานที่ 7 นึกถึงดวงหรือองค์พระในทุกกิจกรรม จนถึงสร้างบรรยากาศด้วยรอยยิ้มและปิยวาจา
วันนี้เป็นวันที่ 36 นับจากวันออกพรรษา เหลืออีก 231 วันจะเข้าพรรษาอีกครั้ง และผ่านวันปีใหม่มา 326 วัน แล้วทบทวนว่าเราเกิดมาทำพระนิพพานให้แจ้ง แสวงบุญ สร้างบารมี พระนิพพานอยู่ภายในตัวเรา เริ่มต้นที่ศูนย์กลางกายฐานที่ 7 ด้วยการทำใจหยุดนิ่งเฉย ๆ พร้อมย้ำว่าต้องศึกษาไว้เพราะความผิดพลาดเป็นอันตราย มีอบายภูมิรองรับอยู่
บอกว่าวันนี้มีเรื่องราวของกรณีศึกษาที่จะทำให้เราเข้าใจเรื่องกฎแห่งกรรม คือกฎแห่งการกระทำด้วยกาย วาจา ใจ ไม่ว่าดีหรือชั่ว จะรู้หรือไม่รู้ จะเชื่อหรือไม่เชื่อ ล้วนมีผลทั้งสิ้น วันนี้มีกรณีศึกษาเรื่องเดียว ชื่อเรื่องว่าสูบบุหรี่จนนิ้วกุด
ก่อนจะเข้าสู่กรณีศึกษา ชวนให้มาแต่งเนื้อแต่งตัวกันให้เสร็จเรียบร้อยก่อน แล้วเข้าช่วงเพลงคั่น
ถามว่ายิ้มกันไปทั่วโลกแล้วหรือยัง แล้วย้ำว่าถ้ายังไม่ยิ้มก็แปลว่ายังแต่งตัวไม่เสร็จ เหมือนใส่สูทนุ่งผ้าขาวม้า สวมรองเท้าแตะ หรือเขียนคิ้วข้างเดียวออกจากบ้านไปทำงาน จากนี้ไปต้องแต่งเนื้อแต่งตัวให้เสร็จทุกคนทุกแห่ง ทั้งในบ้านและนอกบ้าน ด้วยการนำรอยยิ้มมาปลูกไว้บนใบหน้า
เล่าธรรมเนียมการทักทายกันของท่านผู้รู้ ของบัณฑิตนักปราชญ์สมัยก่อน ว่าเจอหน้ากันไม่ถามว่ากินข้าวแล้วหรือยังหรือสบายดีหรือ แต่ถามว่าเธอพออดพอทนได้ไหม เพราะสังขารนี้ต้องอดต้องทน ทั้งเจอพลังแห่งโลก เจอวิบากกรรม เจอดินฟ้าอากาศ ความหิว ความกระหาย ความเหน็บชา เดี๋ยวปวดเดี๋ยวเมื่อยเดี๋ยวคัน กระทั่งคันก็เป็นความทุกข์อย่างหนึ่ง ถ้าทนไม่ได้ก็ตาย เพราะมีสิ่งบีบคั้นให้ตายอยู่เรื่อย ๆ
เกริ่นชวนฟังเรื่องราวที่น่าปีติยินดีของตัวเล็ก ๆ ว่าเด็ก ๆ เขาทำอะไรกัน โดยบอกว่าเล็กจริง ๆ แต่เล็กในระดับฟันน้ำนมขึ้นแล้ว ไม่ใช่มีแต่เหงือก แล้วเข้าช่วงเพลงที่เด็ก ๆ ร้องว่าตัวเล็ก ๆ อย่างเราก็ช่วยได้ สิ่งแวดล้อมที่ดีขอให้เริ่มที่เรา และน้ำฝนสีทอง
ชมว่าคนแต่งเพลงนี้สุดยอด และยอดที่สุดคือเอาเด็กเล็ก ๆ มารวมร้องเพลงพร้อมกันได้ เพราะกล้ามเนื้อเด็กกำลังขยาย เดี๋ยวเหยียดเดี๋ยวดีด แล้วเล่าว่าครูไม่ใหญ่เคยเอาเด็กเล็ก ๆ ขึ้นไปปฏิบัติธรรมเมื่อปี 2525 ถึง 2526 ผ่านมา 22 ปีแล้ว จับมานั่งสมาธิแถวหน้าก็หลับตาแต่ยังเอามือคลำกุมมือเพื่อนข้าง ๆ อีกคนนั่งหลับจนปากอ้าจนต้องเอากระดาษทิชชูขยำปาเข้าปากปลุก และเด็ก ๆ เขียนคำขอขมาว่าจะไม่ทำอีกแล้วเป็นครั้งสุดท้าย แต่กลายเป็นครั้งล่าสุดทุกที ถือว่าการคุมเด็กเล็กมาร้องเพลงเป็นสิ่งมหัศจรรย์อย่างหนึ่ง
อ่านจดหมายเด็กที่เขียนมาตั้งแต่เดือนกรกฎาคมและยังอ่านไม่หมด รายแรกเป็นเด็กหญิงชั้น ป.1 ที่ได้ดูรายการ DMC เรื่องร่วมบุญ 238 วัดที่ภาคใต้ จึงเก็บสะสมเงินค่าข้าวค่าขนมมาร่วมบุญวัดละหนึ่งบาทเป็นเงิน 238 บาท และขอให้มีดวงตาเห็นธรรม มีสติปัญญาดี สุขภาพแข็งแรง เรียนเก่ง ครอบครัวมีความสุข ครูไม่ใหญ่ทักว่าเป็นยุวทูต แล้วเล่นคำว่าเป็นทูตอะไร ทูตเอก ทูตโท ทูตตรี พร้อมยืนยันจากภาพว่าเป็นโรงเรียนยุวทูตจริง ๆ
อ่านจดหมายเด็กชายชั้น ป.3 โรงเรียนยุวทูต ที่เล่าว่าทางโรงเรียนให้ดูรายการ DMC เรื่องทำบุญ 238 วัด จึงขอร่วมทำบุญวัดละหนึ่งบาทเป็นเงิน 238 บาท ขอให้เรียนหนังสือเก่ง มีสติปัญญาดี มีดวงตาเห็นธรรม ขอให้มีรายการนี้ต่อไปนาน ๆ เพื่อเด็ก ๆ ทุกคนจะได้เป็นคนดีในสังคม และขอให้ครอบครัวมีความสุข โดยเก็บสะสมเงินมาจากที่โรงเรียน
ชมคิ้วและลายมือของเด็กที่เขียนมา บอกว่าลายมือแบบนี้แสดงว่างานเยอะ ต้องเร่งจดเล็กเชอร์ จึงจะเรียนเก่งแน่นอน แล้วอ่านคำอวยพรของเด็กคนหนึ่งว่าขอให้พระที่ชายแดนภาคใต้มีความสุขมาก ๆ ต่อด้วยจดหมายของเด็กหญิงชั้น ป.4 ชื่อเล่นน้องพิ้ง จากโรงเรียนในจังหวัดปทุมธานี ที่ส่งแรงใจไปให้ ครูไม่ใหญ่ให้ทายว่าน้องพิ้งคนไหนในภาพ แล้วชมว่าลายมือสวยมาก
อ่านคำอวยพรที่ไม่ใช่จดหมาย ขอให้พระที่ภาคใต้มีกำลังใจ จากอาสาสมัครยุวชนต้อนรับระดับโลก เป็นเด็กชายชั้น ป.2 ห้อง 3 โรงเรียนแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ ต่อด้วยจดหมายของเด็กหญิงชื่อเล่นน้องเน็ต จากโรงเรียนสตรีในจังหวัดจันทบุรี ที่ดู DMC แล้วเห็นพระบิณฑบาตโดนวางระเบิดดักไว้ รู้สึกสงสารพระมาก จึงขอร่วมบุญด้วยการหยอดกระปุกวัดละสิบบาทรวม 238 วัด และชวนเพื่อน ๆ มาเป็นกำลังใจให้พระภาคใต้ด้วย
อ่านจดหมายเด็กหญิงชื่อเล่นน้องแนตตี้ จากจันทบุรี นามสกุลเดียวกับน้องเน็ต เล่าว่าเห็นเหตุการณ์พระบิณฑบาตโดนระเบิดในระยะสิบกิโลเมตร รู้สึกสงสาร จึงร่วมบุญวัดละสองบาทรวม 238 วัด ขอให้พระภาคใต้ทุกรูปสุขภาพแข็งแรง เล่าว่าไปสอบธรรมศึกษาชั้นโทได้แล้ว และขอให้ทุกคนที่ได้ฟังช่วยกันร่วมบุญช่วยวัดภาคใต้ 238 วัด ครูไม่ใหญ่ชมว่าเก่งมากและลายมือสวย
ชมภาพวาดของน้องแนตตี้ว่าเป็นต้นมะพร้าวไม่ใช่ต้นปาล์ม แล้วตั้งข้อสงสัยว่ามะพร้าวคิดได้อย่างไรที่จะกลั่นน้ำทะเลตอนปลูกริมชายทะเลให้เป็นน้ำหวาน จากน้ำเค็มมาเป็นน้ำหวาน คงกรองหลายชั้น จากเค็มจัด เค็มจาง จนจืดแล้วค่อย ๆ หวาน และบอกว่ามะพร้าวหวงน้ำเพราะกว่าจะได้กินต้องปีนขึ้นไปสูง เอาลงมาแล้วต้องปอกเปลือก ผ่ากะลา เชาะเนื้อ กว่าจะถึงน้ำ เห็นแล้วน่าจะดีไซน์โรงงานกรองน้ำแบบนี้
ช่วงสปอตคั่นรายการก่อนเข้าสู่ช่วงทำดีหนูก็ทำได้ พร้อมเสียงเพลงตัวเล็ก ๆ ก็ช่วยได้
ประกาศเข้าสู่ช่วงทำดีหนูก็ทำได้ ตอนโรงเรียนอนุบาลพึ่งน้อย จังหวัดนนทบุรี ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าชื่อโรงเรียนนี้ของจริง
สารคดีช่วงทำดีหนูก็ทำได้ เล่าว่าวันนี้ที่โรงเรียนมีกิจกรรมพิเศษ เพราะเด็ก ๆ ทุกคนมีดวงใจที่อยากช่วยรักษาพระพุทธศาสนา เด็ก ๆ ตั้งใจดูกันมาก แล้วฝากความห่วงใยและกำลังใจถึงพุทธบุตรที่ภาคใต้ ด้วยความรักและความห่วงใยในพระพุทธศาสนาของคุณครูใหญ่และคุณครูในโรงเรียน
บอกว่าเรื่องที่เตรียมไว้ต้องเลื่อนไปวันพรุ่งนี้ แล้วถามลูกนักเรียนว่าเหลืออีกกี่วันจะถึงวันธุดงค์ปีใหม่ คำตอบคือ 39 วัน จึงย้ำซ้ำเดิมทุกวันว่าต้องรักษาร่างกายให้แข็งแรง อย่าให้เจ็บอย่าให้ป่วยอย่าให้ไข้ แล้วอธิบายว่าที่พักธุดงค์อยู่ห่างจากสภาธรรมกายสากล ใครอยู่ไกลมากยิ่งได้บุญมากเพราะมีโอกาสเดินภาวนา และจะแข็งแรงด้วย ขาถ้าไม่ใช้มันก็จะไม่ยอมให้ใช้ ยิ่งใช้ยิ่งแข็งแรง จึงให้ฟิตร่างกายกันให้ดี ไปฟิตเนสที่ไหนก็ได้ พร้อมกับรักษาจิตใจให้ผ่องใส ปลอดกังวล เพราะเรามาสร้างความใสเพื่อส่งความสุขให้ผู้ที่เป็นที่รักและเพื่อนมนุษย์ในวาระขึ้นปีใหม่ และเปิดศักราชใหม่ในการสร้างบารมีให้ดีกว่าปีเก่า จึงต้องเคลียร์ธุรกิจการงานและการอวยพรให้เสร็จเรียบร้อยก่อน ตั้งแต่ลงทะเบียนวันที่ 29 ธันวาคมจนถึงวันอยู่ธุดงค์ต้องไม่มีเครื่องกังวลใจเลย ในใจมีแต่พระรัตนตรัยและบุญกุศล
สอนว่าของขวัญที่จะนำไปมอบให้ผู้หลักผู้ใหญ่และผู้ที่เป็นที่รัก อย่าเอาน้ำเมาใส่กระเช้าไป เพราะเราดำเนินชีวิตผิดพลาดมานานแล้วเพราะไปเชื่อคำโฆษณาแล้วสร้างค่านิยมที่ไม่ถูกต้อง คนตาดีก็ตาเหล่ไปตามกัน ปีนี้ต้องกลับมาเป็นตาดีและช่วยกันแก้ไข เพราะการให้น้ำเมาเป็นของขวัญเท่ากับหยิบยื่นอบายให้กับผู้ที่เป็นที่รักของเรา พามหานรก และเมื่อพ้นจากอบายมาเกิดเป็นมนุษย์ก็ได้ความเป็นใบ้บ้าปัญญาอ่อน เท่ากับให้ความทุกข์ทรมานเป็นของขวัญ
อ่านข่าวจากพุทธการออนไลน์ว่าครูหยุยรับลูกกระทรวงสาธารณสุข หนุนสุดตัวมาตรการห้ามโชว์สุรา ณ จุดขาย ขณะที่ศูนย์วิจัยสุราเสนอห้ามแบรนด์สินค้าอันตรายทุกช่องทางรวมทั้งห้ามโฆษณาบนจอทีวี และเดินหน้าดันนโยบายห้ามขายเหล้าในวันสำคัญทางศาสนา วันพระราชพิธี และวันอาทิตย์ ครูหยุยหรือนายวัลลภ สมาชิกวุฒิสภากรุงเทพฯ ในฐานะประธานคณะกรรมาธิการกิจการเด็ก เยาวชน สตรี ผู้สูงอายุและผู้พิการ กล่าวว่าเห็นด้วยอย่างยิ่ง เพราะเป็นประโยชน์ต่อสังคมและปกป้องเยาวชนไม่ให้เห็นภาพที่ไม่ดีของผู้ใหญ่ และว่าผลกระทบจากสุรามีมากกว่าบุหรี่หลายเท่า ครูไม่ใหญ่เสริมว่าทั้งห้ามโชว์และห้ามใช้ ควรทำมานานแล้ว เพราะไม่ใช่ปกป้องแค่เยาวชนแต่ปกป้องผู้ใหญ่ไม่ให้ไปอบายด้วย
เกริ่นว่าจะมีผังแสดงภาพรวมของพิธีกรรมที่จะอัญเชิญจักรแก้วมาประดิษฐานหน้ามหาวิหารพระมงคลเทพมุนีเพื่อบูชาธรรมท่าน แล้วเข้าช่วงเพลงที่ร้องถึงคำที่ฝากกันไว้ไม่ลืม ว่าจะชวนกันมาอยู่ธุดงค์ปีใหม่ในฤดูหนาว
ดูผังแสดงภาพรวมของงานพิธียกจักรแก้วในวันที่ 31 ธันวาคม ชี้ให้เห็นมหาวิหารพระมงคลเทพมุนี ตำแหน่งที่พุทธบุตรจะนั่ง ตำแหน่งครูไม่ใหญ่ จุดที่จะอัญเชิญจักรแก้วมา ตำแหน่งเจ้าภาพประธานเอกที่จะจุดประทีปบูชาธรรมพระเดชพระคุณหลวงปู่ เจ้าภาพประธานรองที่อยู่สองฝั่ง และสาธุชนผู้มาร่วมพิธีที่จะจุดประทีปทุกคน โดยดวงประทีปมีทั้งเล็กและใหญ่ตามกำลังบุญ
ดูผังชัด ๆ อีกครั้ง ชี้ให้เห็นด้านหน้าวัด มหาวิหารหลวงปู่ที่สวยงามมากซึ่งย้ำว่าไม่ใช่จานบิน สระน้ำผุดด้านหน้ามหาวิหารทางทิศใต้ ตำแหน่งพุทธบุตรและครูไม่ใหญ่ จุดที่ประธานรองและประธานเอกจุดประทีป และภาพแสดงตำแหน่งของคณะสงฆ์ที่ยาวเป็นพัน ๆ รูปทั้งพระในวัดและพุทธบุตรที่เป็นเสือเป็นพวกกันซึ่งจะมากันเยอะแยะ วันนั้นเราจะเห็นเนื้อนาบุญเยอะแยะไปเลย พร้อมชี้ที่ประดิษฐานจักรแก้วจักรแรก
อธิบายว่าจากจักรแก้วจะมีแนวโยงสาย เรียกว่าสายทรัพย์สายบุญ ไม่ใช่สายสิญจน์ เป็นสายทรัพย์ที่เกิดจากสายบุญ โยงจากจักรแก้วไปทั่วงาน สาธุชนผู้มีบุญจะนั่งเป็นช่อง ๆ และทุกคนจะต้องได้จับสายนี้ทั้งหมด เพื่อให้ได้มีสายบุญเดียวกัน จะไปสู่ที่สุดแห่งธรรมด้วยกัน พักระหว่างทางที่เดียวกัน ครูไม่ใหญ่แทรกว่าอย่าเพิ่งตัดสายเพราะเห็นเป็นสายทรัพย์
ชี้ให้ดูน้ำย้อนขึ้นหน้ามหาวิหาร ว่าเวลาเดินลงมาจะรู้สึกอัศจรรย์ใจและทึ่ง ไม่ใช่ภาพลวงตา แล้วแนะธงที่จะแจกในงาน ด้านหน้าเป็นรูปหลวงปู่มหาปูชนียาจารย์ กำชับว่าอย่าไปวางบนพื้นหรือที่ไม่ควร ต้องวางในที่อันควร เวลาอยู่รวมกันต้องเอาด้ามธงเสียบรูร้อยที่กระเป๋าเสื้อที่แจกไว้ เหมือนเป็นธงตำแหน่งยศของผู้มีบุญ
บอกว่าด้านหลังของธงเป็นรัตนะเจ็ด มีภูเขาทองและจักรแก้วครบทั้งหมด ได้ไปแล้วให้เก็บไว้ให้ดี เอาไปใส่กรอบก็ดีเพราะมีรูปมหาปูชนียาจารย์ เก็บไว้แล้วระลึกนึกถึงบุญและระลึกถึงพระเดชพระคุณหลวงปู่ที่ท่านค้นพบวิชชาธรรมกายขึ้นมาเป็นประโยชน์ต่อเรา
แนะเสื้อของวันงาน ที่มีภูเขาทองและมีกระเป๋าสำหรับเสียบด้ามธง เวลานั่งสมาธิชายธงจะมาแถวนี้ เวลาจะโบกก็ดึงออกมาโบกแล้วเก็บเข้ากระเป๋า ไปไหนมาไหนต้องอยู่ในกระเป๋า เป็นกติกาที่ต้องตกลงกันก่อน เพราะทุกท่วงท่าทุกลีลาจะผ่านจานดาวธรรมไปปรากฏต่อสายตาพี่น้องวงบุญทั่วโลก ทุกลีลาเป็นประวัติศาสตร์ชีวิตอันงดงามที่รื้อไม่ได้ถอนไม่ได้ และทุกภาพจะถูกบันทึกไว้ที่ศูนย์กลางกายฐานที่ 7 ระลึกชาติได้แล้วก็ไปรื้อฟื้นดูได้ ปรุงแต่งแก้ไขไม่ได้อีก
อธิบายว่าเสื้อจักรแก้วมีสองประเภท ประเภทหนึ่งปักด้วยไหมพิเศษหลากสีเจ็ดสีวาว ๆ ให้เฉพาะผู้มีบุญที่มาอยู่ธุดงค์ ส่วนคนที่ไม่ได้มาอยู่ธุดงค์แต่มาร่วมงานก็ซื้อประเภทที่ไม่มีปัก ผู้ที่ได้เสื้อปักคือผู้ที่สร้างเสาแก้ว 300 ต้น ต้นละ 100 บาท ซึ่งมีส่วนสำคัญในการสร้างมหารัตนวิหารคต ด้านหลังก็ปักเหมือนกัน เป็นเสื้อประวัติศาสตร์ของโลกที่เกิดขึ้นเป็นครั้งแรก ไปหาซื้อที่ไหนก็ไม่มีขาย อยากได้ต้องทำบุญ
สปอตเชิญชวนอยู่ธุดงค์ปีใหม่ ตั้งแต่วันที่ 29 ธันวาคมถึง 1 มกราคม ณ ลานมหาธรรมกายเจดีย์ วัดพระธรรมกาย จังหวัดปทุมธานี ปีนี้แตกต่างจากทุกปีเพราะได้จำลองมหาวิหารคุณยายอาจารย์มหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง มาเป็นวิหารน้อย เพื่อชำระกายวาจาใจของลูกหลานยายให้บริสุทธิ์ผ่องใส ได้เข้าถึงพระธรรมกายภายใน และมีสมบัติจักรพรรดิตักไม่พร่องดังเช่นภูเขาทองของชฎิลเศรษฐีในสมัยพุทธกาล เฉพาะผู้มีบุญเท่านั้น มาร่วมอยู่วิหารหลังน้อยและนำกลับบ้านเป็นที่ระลึก
สารคดีเล่าว่าบริเวณรอบมหาธรรมกายเจดีย์จะเป็นที่รองรับพุทธบุตรและพุทธบริษัทสี่จากทั่วทุกมุมโลก แล้วสัมภาษณ์ผู้บริหารโครงการและควบคุมการก่อสร้าง คือคุณบัณฑิต จากบริษัทที่ปรึกษาแห่งหนึ่ง ท่านเล่าว่าโครงการมหารัตนวิหารคดใช้ผู้รับเหมาระดับมืออาชีพได้มาตรฐานของเมืองไทยสองบริษัท บริษัทหนึ่งเป็นผู้รับเหมาญี่ปุ่นชื่อบริษัทนันทวันหรือโอบายาชิ อีกบริษัทหนึ่งเป็นผู้รับเหมารายใหญ่ของคนไทย ทั้งสองรายมีชื่อเสียงและมีบุคลากรมาก โดยเฉพาะวิศวกรคุมงานและช่างเทคนิค จึงมั่นใจได้ในคุณภาพและมาตรฐาน ดูแล้วสมบูรณ์มากกว่าโครงการอื่นภายนอกวัด
สารคดีพาไปดูการก่อสร้างฝั่งตะวันออกที่บริษัทนันทวันรับผิดชอบทั้งสองชั้น พื้นที่รวมประมาณ 3 แสนตารางเมตร ทำได้แล้วประมาณ 70 เปอร์เซ็นต์ เมื่อเสร็จจะเห็นอาคารสองชั้นและเสาทั้งหมดฝั่งละประมาณ 1,300 ต้น สูง 10 เมตร ทุกต้นจะมีเจ้าของและมีป้ายชื่อติดตั้งไว้ที่มุมเสา บริเวณนี้จะใช้ทำพิธีทางศาสนาในวันพิธีใหญ่ พื้นแบ่งเป็นตารางขนาด 1.8 เมตรสำหรับนั่งสมาธิ ตรงกลางมีที่ปักโคมประทีป ผู้สัมภาษณ์ตั้งข้อสังเกตว่าโซนนี้เกือบเต็มแล้ว เหลือบางต้น ใครช้าก็อดแน่ ผู้ร่วมสร้างบอกว่ามีความยินดีอย่างยิ่งที่ทำเพื่อประเทศชาติและพระพุทธศาสนา
สารคดีพาไปดูฝั่งตะวันตกที่กำลังก่อสร้างพื้นชั้นสอง ได้ผลงานประมาณ 70 เปอร์เซ็นต์เท่ากับฝั่งตะวันออก โครงสร้างชั้นสองจะเสร็จประมาณเดือนธันวาคม ช่วงนี้ฝนตกบ่อยและน้ำท่วมจึงกระทบบ้าง เวลาฝนตกหนักต้องหยุดงานแล้วไปทำกลางคืน แต่ยืนยันว่างานทั้งหมดจะเสร็จภายในเดือนเมษายน 2550 และใช้พื้นที่ได้เลย มีลิฟต์ 4 จุดที่หัวมุมพร้อมห้องน้ำทุกบันได รูปร่างเมื่อเสร็จจะเป็นโค้งแปดเหลี่ยม พื้นที่นั่งขนาด 1.8 คูณ 1.8 เมตรทั้งชั้นบนและชั้นล่าง อาคารกว้าง 99 เมตร มีที่วางโคมประทีปและวางระบบไฟ ระบบน้ำ ระบบเสียงไว้เรียบร้อยแล้ว ผู้จัดการโครงการบอกว่าภูมิใจที่ได้สร้างศาสนสถานที่เป็นสมบัติของพระพุทธศาสนาในโลก
บอกว่าใกล้เสร็จเข้าไปเรื่อย ๆ ทันใช้งานปี 2550 หนึ่งรอบวิหารคดยาว 3,600 เมตร คือสามกิโลครึ่งเกือบสี่กิโล ถ้าเวียนประทักษิณสามรอบก็เกือบ 12 กิโลเมตร ใครได้อยู่ใกล้ก็จะแข็งแรงขึ้นและได้บุญเยอะ ได้เจริญพุทธานุสติ ธัมมานุสติ สังฆานุสติได้อย่างดี แล้วย้อนความหลังว่าน่าอัศจรรย์ที่ทำกันมาได้ ตั้งแต่หลังวันอัศจรรย์ตะวันแก้วที่เกิดเหตุอัศจรรย์สะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่ว ใครไม่รู้จักก็รู้จักเพิ่มขึ้น รู้แล้วก็มาช่วยกันทำใหญ่ ปัญหามีก็แก้กันไป บุญก็สร้างไป ธรรมะก็นั่งไป ใครไม่ได้มาสร้างตั้งแต่ช่วงเริ่มก็น่าเสียดายจริง ๆ
ช่วงเพลงคั่นที่ร้องถึงความหวังและใจที่ผ่องใส ระหว่างเรื่องราวการสร้างมหารัตนวิหารคด
ย้ำว่าไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น งานสร้างบารมีของเราก็จะต้องดำเนินต่อไปทุกวันทุกคืน เพราะเราเกิดมาเพื่อการนี้ วันนี้เป็นวันดีอีกวันหนึ่งที่ผู้มีบุญท่านมาเกิดสร้างบารมี ท่านเป็นกำลังสำคัญมากของประเทศชาติเพราะต้องอยู่เคียงข้างผู้นำและผู้บริหารประเทศ เนื่องจากการเป็นผู้นำต้องเจอคลื่นลมแรงและเสียงต้าน มีแต่ผู้มาร้องทุกข์ เรื่องราวเยอะแยะเข้าตาเข้าหูเข้าใจอยู่ตลอด แต่ผู้บริหารก็ต้องต่อสู้ฟันฝ่าต่อไปจนนำประเทศชาติเป็นบูรณาประเทศ
กล่าวถึงท่านนายกทักษิณ ชินวัตร ว่าเป็นนายกรัฐมนตรีหัวหน้าคณะผู้บริหารประเทศ ท่านตั้งใจอุทิศตนทำงานเพื่อประเทศชาติเป็นส่วนรวม สละความสะดวกสบายมาต่อสู้กับเรื่องราวต่าง ๆ ตั้งแต่เศรษฐกิจตกต่ำก็ฟื้นฟูขึ้นมาจนสู้เขาได้ แล้วค่อย ๆ แก้ไขปัญหาทีละเล็กทีละน้อย จะโดนเสียงต้านแค่ไหนก็ไม่ท้อใจเพราะมีแรงใจอยู่ข้าง ๆ คนข้าง ๆ นี้สำคัญมาก แม้ไม่ต้องทำอะไร แค่ส่งรอยยิ้มก็ชื่นใจ มีกำลังใจต่อสู้อุปสรรคที่เกิดขึ้นทุกวันทุกคืนด้วยความเบิกบาน
บอกว่าวันนี้เป็นวันคล้ายวันเกิดของคุณหญิงพจมาน ชินวัตร คู่ชีวิตของท่านนายก แล้วชวนนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาทุกคนมาพร้อมใจกันอวยพรวันคล้ายวันเกิดของท่าน
ช่วงพักคั่นรายการและเพลงยิ้มแล้วรวย ที่ร้องว่ายิ้มเข้าไว้ ถึงใครจะด่าก็ยิ้มสักหน่อย ถึงใครให้ห่วยก็ยิ้มแล้วรวย ใครยิ้มขอให้รวย ครูไม่ใหญ่แทรกว่าให้สมหวังในใจทุกสิ่ง กินก็รอยิ้มด้วย ยิ้มนี้แหละสำคัญ
อ่านจดหมายผู้เขียนซึ่งเป็นแม่บ้าน เล่าว่าสร้างบารมีกับหมู่คณะมาตั้งแต่สมัยอยู่บ้านธรรมประสิทธิ์ โดยสามีเป็นคนพาไป จากนั้นก็ได้ตามคุณยายมาสร้างวัดพระธรรมกาย สามีก็ติดตามมาสร้างบารมีมาตลอดไม่เคยหนีหายไปไหน ต่อมาสามีเป็นโรคเท้าบวมและมีอาการหนาวเป็นเวลาในช่วงบ่ายสองสามโมงอยู่หลายปี พระเดชพระคุณหลวงพ่อจึงเมตตาแนะนำให้ไปบวช สามีมีศรัทธาอยู่แล้วจึงตกลงบวช ตอนนั้นลูกชายแปดขวบลูกสาวเจ็ดขวบ บวชแล้วหลวงพ่อนิมนต์ให้อยู่ต่อไปวันต่อวันจนถึงปัจจุบันได้ 18 พรรษาแล้ว
ผู้เขียนเล่าประวัติครอบครัวว่าปู่กับย่าเป็นคนจีน ปู่มีอาชีพขายขนม ย่าเป็นแม่บ้าน มีลูกทั้งหมดเก้าคน เป็นชายสองหญิงเจ็ด พ่อของผู้เขียนเป็นลูกคนโต โตขึ้นก็ช่วยปู่ค้าขายหาเลี้ยงครอบครัว ต่อมาแต่งงานกับแม่แล้วพาแม่มาอยู่บ้านเดียวกับปู่และย่า พ่อเป็นคนกตัญญูต่อคุณย่ามาก ได้เงินมาเท่าไรก็ให้คุณย่าเก็บทั้งหมด ย่าเก็บเงินและทองไว้เยอะมากได้หลายตู้ สมบัติที่พ่อหามาได้ย่าจะเอาอย่างไรก็ตามท่าน น้อง ๆ ของพ่อก็มาเอาเงินจากคุณย่าบ่อย ๆ และย่าก็ให้อยู่เสมอ ส่วนพ่อแม้เป็นคนหาแต่แทบไม่ได้ใช้เงินเลย
ผู้เขียนเล่าว่าอาผู้หญิงซึ่งเป็นลูกสาวคนที่สามของย่า มักหาเรื่องยุให้ย่าเกลียดลูกสะใภ้คือแม่ของผู้เขียนอยู่บ่อย ๆ เวลาโดนอาคนนี้ยุ ย่าก็จะโกรธแม่ไปหลายวัน มีครั้งหนึ่งย่าโกรธแม่รุนแรงถึงขั้นไล่ออกจากบ้าน ทุบตี ตบตี ด่าว่า ไม่ให้กินข้าว และเอามีดไล่แทง ทั้งที่ตอนนั้นแม่กำลังท้องลูกคนที่สองและท้องแก่ใกล้คลอด แม่ต้องอุ้มท้องวิ่งหนีลงเรือไปหลบอยู่ที่เยาวราช ผู้เขียนไม่เข้าใจเลยว่าทำไมถึงทำกับแม่ได้ลงคอ
ช่วงสปอตคั่นรายการระหว่างการอ่านจดหมายกรณีศึกษา
เล่าต่อว่าแม่แยกออกมาค้าขายเก็บเงินเป็นของตัวเองได้ แล้วเล่าเรื่องปู่ว่านิ้วทั้งสิบของปู่ถูกเชื้อโรคกัดกิน กุดไปถึงเจ็ดนิ้ว ต่อมาเดินไม่ได้ จึงได้แต่ถัดอยู่กับบ้าน ไปไหนไม่ได้เพราะไม่มีนิ้ว ครูไม่ใหญ่แทรกว่ามีนิ้วเยอะ ๆ อย่างนั้นดีนะ ถ้าไม่มีนิ้วก็ต้องแบกขาแบกตัวถัดไปเหนื่อยมาก
เล่าว่าพอนิ้วเริ่มกุด ปู่ก็เลิกสูบบุหรี่ เพราะหมอบอกว่าสาเหตุที่นิ้วกุดมาจากการสูบบุหรี่ ครูไม่ใหญ่แทรกว่าสูบที่มือที่ปากแต่ไปกุดที่นิ้วเท้า ปู่เป็นอยู่หลายปีจนอายุได้ 70 กว่าปีก็เสียชีวิต แล้วถามลูกนักเรียนว่าใครเคยสูบบ้าง เลิกตอนไหน ได้แรงบันดาลใจอย่างไร และถามว่าเห็นแล้วกลัวไหม
เล่าว่าพ่อไปคบคนพาลจนติดการพนัน ครอบครัวเดือดร้อนมาก ครั้งแรกก็หมดตัวไปแล้ว ครั้งนี้หมดอีกจนหมดตัว ต่อมาช่วงปลายชีวิตพ่อป่วยเป็นโรคความดันโลหิตสูงและอัมพฤกษ์ จึงเลิกเล่นพนันมวยเพราะป่วย และต้องเข้าห้องไอซียู
ผู้เขียนเล่าว่าได้ชวนให้แม่มาวัดด้วยกัน แต่ตอนนั้นแม่ยังไม่มาเพราะมัวห่วงขายของ ได้แต่ฝากเงินมาทำบุญ ต่อมาแม่อายุมากขึ้นจึงหยุดขายของ ทำให้มีโอกาสตามลูกมาสร้างบารมีกับหมู่คณะที่วัดพระธรรมกาย และมาต่อเนื่องไม่เคยขาดรวมสิบกว่าปี อยู่ในความดูแลของผู้เขียนตลอด จนเมื่อประมาณสองปีก่อน แม่อายุได้ 76 ปีก็ป่วยเป็นอัมพฤกษ์ แขนข้างซ้ายใช้การไม่ได้ และเป็นความดันโลหิตสูง ปัจจุบันกลายเป็นคนหงุดหงิดง่ายขี้โมโหทั้งที่เมื่อก่อนใจดีมาก ครูไม่ใหญ่แทรกว่าเพราะทำอะไรไม่ได้ดั่งใจก็เห็นใจท่าน
ผู้เขียนเล่าว่าหลังเข้าวัดแล้วก็พาลูกชายและลูกสาวเข้าวัดด้วย แม้หลังจากสามีบวชแล้วก็ยังพาลูกทั้งสองมาวัดสม่ำเสมอ ลูกชายมาเป็นอาสาสมัครช่วยงานวัดเป็นประจำ เคยบวชสามเณรแต่สึกออกไปเพื่อศึกษาต่อให้จบ ผู้เขียนอยากให้เขาบวชตลอดชีวิต ปัจจุบันยังไม่แต่งงานแต่มีภาระต้องช่วยเหลือครอบครัว ส่วนลูกสาวปัจจุบันมีปัญหาเกี่ยวกับโรคทางจิตประสาท เรื่องมีว่าลูกสาวแต่งงานแล้วไปอยู่กับสามีและแม่ของสามีในบ้านเช่า แม่สามีไม่ถูกชะตากับลูกสะใภ้ ทะเลาะกันเป็นประจำ ลูกสาวทนอยู่จนมีลูกสองคนเป็นชายล้วน พอคลอดลูกคนเล็กแม่สามีก็ไล่ให้ออกมาเช่าห้องอยู่ต่างหากใกล้ ๆ กัน หลังคลอดลูกคนเล็กเพียงสามเดือน ลูกสาวต้องออกทำงานจึงฝากลูกชายทั้งสองให้แม่สามีเลี้ยง แต่แม่สามีคิดค่าเลี้ยงดูหลานเดือนละห้าพันบาท ลูกสาวต้องจ่ายสี่พัน สามีจ่ายอีกหนึ่งพัน ครูไม่ใหญ่แทรกว่าทำไมไม่คนละครึ่ง เงินจึงไม่พอใช้จ่าย ประกอบกับสามีเป็นเจ้าชู้กับหญิงอื่น จึงระหองระแหงจนทะเลาะกันถึงขั้นลงไม้ลงมือและจะเลิกกัน แต่ผู้เขียนไปช่วยคุยจึงคืนดีกัน
เล่าว่าช่วงสงกรานต์ลูกสาวพาลูกชายทั้งสองมาเยี่ยม ตอนขากลับหลานชายคนโตไม่ยอมกลับ ขออยู่กับยายคือผู้เขียน จึงย้ายมาอยู่ด้วยกันทุกคน ลูกเขยอยู่ด้วยสักระยะก็กลับไปอยู่บ้านตัวเองแล้วไปติดผู้หญิงอื่น ลูกสาวเสียใจมาก ต่อมาลูกเขยพยายามมาตื้อขอคืนดีและโทรมาคุยเรื่อย ๆ ลูกสาวก็เกิดอาการเครียด ครูไม่ใหญ่แทรกว่าคืนเขาไปเถอะ คืนความดีไปให้เขาด้วย ภายหลังผู้เขียนเหนื่อยที่ต้องดูแลหลานทั้งสอง จึงบอกให้ลูกสาวมาช่วยและบางครั้งก็โมโหไล่ให้ไปเช่าอยู่ที่อื่น ลูกสาวจึงเก็บกด บวกกับหลังคลอดน้ำคาวปลาออกไม่หมด จนเป็นโรคจิตประสาท คอยแต่จะทุบตีแม่ ครั้งหนึ่งขับรถพาไปโรงพยาบาลก็ถูกทุบตีจนไม่เป็นอันขับรถ ไปนั่งที่ไหนก็ตามไปทุบ
เล่าว่าลูกสาวเป็นคนชอบนอนมากกว่านั่ง ทำการงานอะไรไม่ได้เลย ตื่นใหม่ ๆ ก็มีสติ พอพูดเรื่องบุญที่แม่ทำให้ก็สาธุตลอด แต่เป็นอยู่ชั่วพักเดียวก็กลับเหมือนเดิม ปัจจุบันลูกสาวรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลและอยู่ในความดูแลของผู้เขียน ผู้เขียนตั้งใจทำความดีต่อไป หวังว่าวันข้างหน้าจะต้องดีขึ้น ครูไม่ใหญ่บอกว่าสงสารจริง ๆ สักวันต้องได้ดี
สรุปว่าชีวิตในสังสารวัฏก็เป็นอย่างนี้ เพราะเรายังเป็นบ่าวเป็นทาสของพระยามารอยู่ เขาบังคับให้เราทำกรรมทั้งกาย วาจา ใจ แล้วก็มีวิบากกรรมเป็นผล ไม่ยุติธรรมเลย แต่ทำอย่างไรได้เพราะเรายังเป็นบ่าวเป็นทาสของเขา เราจึงจำเป็นต้องสร้างบารมีให้มาก ๆ ในระดับที่เขาบังคับเราไม่ได้ จึงจะพ้นจากวิบากกรรมนี้ เมื่อหมดกรรมก็หมดวิบากกรรม
อ่านคำถามของผู้เขียนว่าปู่กับย่าตายแล้วไปไหน ได้รับบุญที่อุทิศไปให้หรือไม่ กรรมใดทำให้ปู่ป่วยเป็นโรคนิ้วเท้ากุดจนเกือบทุกนิ้ว ครูไม่ใหญ่แทรกให้สันนิษฐานว่าเป็นเพราะบุหรี่หรืออะไร และแม่ทำกรรมใดมากับย่าและอาคือลูกสาวคนที่สามของย่า จึงทำให้อาคอยยุให้ย่าเกลียดแม่อยู่บ่อย ๆ เป็นเวลาหลายปี จนเกือบถูกย่าแทงด้วยมีด
อ่านคำถามต่อว่าเงินที่พ่อหามาได้แต่ไม่ได้ใช้ ถูกน้อง ๆ เอาไปจากย่าจนหมด โดยเฉพาะน้องคนที่สามเอาไปมากที่สุด พ่อมีกรรมอะไรกับอาคนนี้หรือเปล่า บุญใดทำให้พ่อค้าขายได้ดีมีฐานะร่ำรวย แต่กรรมใดทำให้พ่อไปคบคนพาลเล่นพนันมวยจนฐานะย่ำแย่ในภายหลัง กรรมใดทำให้พ่อป่วยเป็นอัมพฤกษ์และความดันโลหิตสูง ตอนเสียชีวิตมีเลือดไหลออกจากทวารจนเปื้อนเต็มหลัง และพ่อตายแล้วไปไหน ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าคำถามว่าตายแล้วไปไหนเป็นคำถามของทุกเคส และถามว่าปู่ ย่า และพ่อเข้าใจเรื่องบุญแล้วหรือยัง
อ่านคำถามช่วงท้ายว่าแม่ทำกรรมใดจึงเป็นอัมพฤกษ์แขนซ้ายใช้การไม่ได้ ความดันโลหิตสูงและกลายเป็นคนขี้หงุดหงิด จะช่วยแม่ได้อย่างไร ครูไม่ใหญ่แทรกว่าช่วยได้คือไม่ถือสาท่าน ยิ้มแย้มเยือกเย็นและช่วยเหลือเกื้อกูล ต่อด้วยคำถามว่ากรรมใดทำให้ลูกสาวได้สามีเจ้าชู้ที่ผิดศีลทุกข้อและไม่เป็นที่รักของแม่สามีที่คอยเอาเงินจากลูกสะใภ้ ทั้งสามคนทำกรรมใดร่วมกันมา กรรมใดทำให้ลูกสาวป่วยเป็นโรคทางจิตประสาท การทุบตีแม่ตอนไม่มีสติจะมีวิบากกรรมหรือไม่ และจะหายหรือไม่ ผู้เขียนเองเป็นโรคหอบเหนื่อยหายใจไม่ค่อยออกมาสามปี ทำกรรมอะไรมา ลูกชายและหลานชายเคยบวชสร้างบารมีกับหมู่คณะหรือไม่ ตัวผู้เขียนเคยสร้างบารมีมาอย่างไร ทำไมชาตินี้ลำบากมาก เจอแต่ปัญหา ถูกลูกตี เบื่อการครองเรือนมาก และอธิษฐานว่าชาติต่อไปขอเกิดเป็นผู้ชาย ไม่แต่งงาน ได้บวชตลอดชีวิต จะสำเร็จหรือไม่
ช่วงสปอตคั่นรายการก่อนที่จะนำนั่งสมาธิและเฉลยกรณีศึกษา
สอนเทคนิคการนั่งสมาธิว่าเราแสวงหาความสุขได้ในอาสนะแค่หนึ่งตารางเมตร แค่หลับเปลือกตาให้ขนตามันชนกันก็สบายแล้ว แต่อย่าให้เกินจนขนตาแทงลูกตา เทคนิคหรือโนว์ฮาวที่ให้ฟรีอยู่ที่ตรงนี้ ถ้าขนตาชนกันแบบนี้แล้วนั่งจะไม่มีวันเบื่อ แต่ถ้าไปบีบไปเม้มขนตาจะเบื่อเพราะไม่ได้สุขที่เกิดจากการหยุดนิ่ง สมาธิไม่เกิดและนั่งมึน สังเกตได้ว่าก่อนนั่งหน้าเด้งดี แต่นั่งไม่ถูกหลักวิชาแล้วหน้าแก่เหี่ยวเหมือนผักไปตากแดด ถ้านั่งถูกหลักวิชาต้องยิ่งสดใสขึ้น ใครนั่งแล้วคอยถามว่าเมื่อไรจะเลิกแสดงว่าขนตาบิดเสียบเข้าไป ให้แค่แตะเบา ๆ แล้วตัวจะเบาสบาย เหมือนกดสวิตช์ไฟแล้วสว่างขึ้นมาเลย ให้ลองทำคืนนี้หลังจบรายการ แล้วสอนต่อว่านั่งสมาธิสบายจนไม่คิดจะไปเที่ยวไหน เพราะที่เที่ยวข้างในเรามีมากกว่า นั่งเฉย ๆ นี่คือเที่ยว ดีกว่าขึ้นรถขึ้นเครื่องลงเรือที่เสี่ยง เสียเงิน เสียเวลา ไปแล้วเหนื่อย ดูอะไรมาก็ลืม กลับมาต้องนอนพักอีกหลายวัน แต่นั่งเฉย ๆ ไม่ต้องเสียอะไรเลย
เฉลยว่าปู่เป็นโรคนิ้วเท้ากุดเพราะกรรมสูบบุหรี่ในปัจจุบันตามที่คุณหมอบอกซึ่งถูกต้อง บวกกับกรรมในอดีตที่เคยฆ่าสัตว์ตัดชีวิตและเคยใส่รองเท้าที่สกปรกเข้าไปในพระอุโบสถด้วยความไม่เคารพ หลาย ๆ กรรมมารวมส่งผล ตายแล้วไปยมโลกของมหานรกขุมห้า ย้ำว่ายมโลกเป็นของกลางทุกชาติทุกศาสนาทุกเผ่าพันธุ์ ถ้าผิดกฎสากลก็ต้องไปตรงนั้น ไม่มีใครไปช่วยได้ ต้องช่วยตัวเองด้วยบุญ ปัจจุบันกำลังถูกหมกจนหลุมขี้เท้าร้อนด้วยกรรมสูบบุหรี่ พอได้รับบุญที่อุทิศไปให้แล้วก็ได้รับการลดหย่อนผ่อนโทษลงมา
เฉลยว่าย่าตายแล้วไปเป็นภุมเทวาในระดับธรรมดา ไม่ค่อยสบายนักเพราะไม่ค่อยได้ทำทาน อยู่ในหมู่บ้านภุมเทวาแห่งหนึ่ง ได้รับบุญที่อุทิศไปให้ก็มีสภาพดีขึ้นกว่าเดิมหน่อยหนึ่ง คือยังไม่มากนัก ครูไม่ใหญ่สรุปว่าถึงตอนนั้นตัวใครตัวมัน ต้องช่วยตัวเอง อย่าหวังจะไปให้ใครช่วย อย่าประมาท ให้สั่งสมบุญไว้เถิด ประเสริฐนัก
เฉลยว่าอาลูกสาวคนที่สามของย่ามักยุให้ย่าโกรธเกลียดแม่อยู่หลายปีจนย่าเอามีดไล่แทงแม่ เพราะอาจองเวรแม่มา คือชาติหนึ่งอาและแม่เป็นสะใภ้ในตระกูลเดียวกัน แล้วสะใภ้กับสะใภ้ทะเลาะกันด้วยการชิงดีชิงเด่นกันมากกว่าชิงดี แล้วมาแตกหักตอนแบ่งมรดกของตระกูลพ่อสามี ทั้งสองจึงผูกโกรธ มาเจอกันในชาตินี้จึงรู้สึกไม่ชอบหน้ากัน ครูไม่ใหญ่สอนต่อว่าถ้าหน้าบึ้งเขาก็ไม่ชอบ ต้องยิ้มแย้มแจ่มใสเขาจะชอบ ถ้าเขาบึ้งมาแล้วเราบึ้งตอบก็เป็นกระจกสะท้อนหน้าให้เราเห็น บึ้งไปบึ้งมายิ่งบึ้งยิ่งตึงจนหน้าพร้อมจะปลิออกไป
เฉลยว่าอากับย่าไม่ได้มีเวรกับกัน เป็นกรรมใหม่ของย่าและอา แต่เป็นกรรมเก่าของแม่ ส่วนที่พ่อหาเงินมาได้แต่ไม่ได้ใช้ ถูกน้อง ๆ เอาไปจากย่าหมด โดยเฉพาะน้องคนที่สามเอาไปมากที่สุด เพราะกรรมในอดีตพ่อเคยไปยึดมรดกของน้องคนที่สามมากกว่าน้องคนอื่น ในชาติที่เกิดเป็นพี่น้องกัน ทำอย่างไรก็ได้อย่างนั้น มาเป็นพี่น้องกันอีกก็โดนบ้าง เป็นกรรมกงกรรมเวียน
เฉลยว่าพ่อค้าขายร่ำรวยแต่ต่อมาไปคบคนพาลที่ชักนำให้เล่นพนันมวยจนฐานะย่ำแย่ เพราะกรรมฆ่าสัตว์ตัดชีวิตและไหว้เจ้าสังเวยทั้งอดีตและปัจจุบันมาส่งผล พ่อตายแล้วไปเป็นกุมภัณฑ์เจ้าหน้าที่อยู่ในยมโลกของมหานรกขุมหกซึ่งเป็นขุมพนัน เพราะวิบากกรรมการพนันในปัจจุบัน แต่บุญที่ได้เลี้ยงดูบิดามารดาด้วยความกตัญญูมาอุ้มชูเอาไว้ ตอนนี้ปู่ ย่า และพ่อรู้ซึ้งถึงเรื่องบุญบาปได้ดีขึ้นเพราะตนเองกำลังประสบอยู่
เฉลยว่าแม่เป็นอัมพฤกษ์แขนซ้ายใช้การไม่ได้ เป็นความดันโลหิตสูงและกลายเป็นคนขี้หงุดหงิด เพราะกรรมฆ่าสัตว์ตัดชีวิตทั้งในอดีตและปัจจุบันมาส่งผล บวกกับทำอะไรไม่ได้ดั่งใจเหมือนเดิม วิธีช่วยแม่คือไม่ถือสาท่าน เป็นกัลยาณมิตรให้ท่าน ชวนให้ท่านทำทาน รักษาศีล เจริญภาวนา ปล่อยสัตว์ปล่อยปลาอุทิศบุญกุศลให้สัตว์ที่เคยไปเบียดเบียนไว้ และทำจิตใจให้ผ่องใส แนะให้ท่านเอาขนตาชนกันทำใจนิ่ง ๆ นุ่ม ๆ เฉย ๆ ผู้เขียนตั้งใจเยือกเย็นไม่ถือสาท่าน ก็จะเป็นทางมาแห่งบุญให้มีคนมาคอยดูแลผู้เขียนต่อไปในอนาคต
เฉลยว่าลูกสาวต้องมามีสามีเจ้าชู้ที่ผิดศีลทุกข้อและไม่เป็นที่รักของแม่สามีที่คอยเอาเงินจากลูกสะใภ้ เพราะกรรมเจ้าชู้ของลูกสาวในอดีตสมัยที่เกิดเป็นผู้ชายมาส่งผล ตอนนั้นทำให้ทั้งภรรยาและแม่ของตัวเองเดือดร้อน ส่วนลูกสาว สามีของเขา และแม่สามีไม่ได้ทำกรรมร่วมกันมา แต่เป็นกรรมเก่าของลูกสาวที่ทำให้ได้สามีและแม่สามีอย่างนี้ และเป็นกรรมใหม่ของสามีและแม่สามีที่จะต้องไปเจอเองในภายหลัง
เฉลยว่าลูกสาวป่วยเป็นโรคทางจิตประสาทเพราะกรรมดื่มสุราเมรัยตามมาส่งผล ส่วนการทุบตีแม่ตอนไม่มีสตินั้นเขาไม่มีเจตนา จึงทำให้มีวิบากกรรมเหมือนไม่มี เปรียบเหมือนน้ำในแก้วที่เทออกหมดแล้ว ถามว่ามีน้ำไหมก็ตอบว่าไม่มี แต่ถ้าถามว่าไม่มีหรือ ก็ยังมีนิด ๆ ที่ติดแก้วอยู่ คือมีเหมือนไม่มี ลูกสาวจะมีโอกาสหายแต่อาจไม่สมบูรณ์ร้อยเปอร์เซ็นต์ อาการคลุ้มคลั่งอาจหายแต่นาน ๆ จะเป็นขึ้นมาอีกเป็นช่วง ๆ ให้ชวนเขาทำบุญทุกบุญในช่วงที่เขารู้ตัว มากก็จะเป็นเบา ๆ แล้วก็จะหาย
เฉลยว่าผู้เขียนเป็นโรคหอบเหนื่อยหายใจไม่ค่อยออกมาสามปี และเลือดไม่ค่อยไปเลี้ยงหัวใจและสมอง เพราะความเครียดและความเหนื่อยจากการทำงานในปัจจุบัน ร่วมกับกรรมในอดีตที่เคยใช้แรงงานสัตว์และแรงงานคนมากเกินไป และฆ่าสัตว์เล็กสัตว์น้อยเช่นตบยุง วิธีแก้คือให้ปล่อยวางอารมณ์ คลายความผูกพัน ไม่ยึดมั่นถือมั่น ปล่อยให้เป็นไปตามเรื่องของมัน ปล่อยสัตว์ปล่อยปลาบ่อย ๆ ทำบุญทุกบุญ แล้วอธิษฐานจิตให้ผลจากวิบากกรรมนี้เบาลง
เฉลยว่าลูกชายและหลานชายทั้งสองเคยบวชกับหมู่คณะช่วงสั้นบ้างยาวบ้าง แต่ส่วนใหญ่จะครองเรือน ตัวผู้เขียนเคยสร้างบารมีกับหมู่คณะมาแบบกองเสบียงโดยทำตามอารมณ์ อารมณ์ดีก็ทำ อารมณ์ไม่ดีก็ไม่ทำ ชาตินี้เห็นโทษภัยในการครองเรือนจึงเบื่อหน่ายมาก และรักการอยู่ธุดงค์และการปฏิบัติธรรมจนมีผลการปฏิบัติธรรมดีในระดับหนึ่ง ถ้าปฏิบัติธรรมให้ดียิ่งขึ้นจนเห็นองค์พระใสสว่างมั่นคงแล้วอธิษฐานจิตขอเป็นผู้ชายได้บวชตลอดชีวิต ก็มีสิทธิ์เป็นไปได้ แต่ต้องทำจนหมดอายุขัยด้วยใจตั้งมั่นแน่วแน่
ท่องบทประจำวันว่าสิ่งที่ต้องสั่งสมคือบุญกุศล สิ่งที่ต้องแสวงหาคือพระรัตนตรัยภายใน เป้าหมายชีวิตคือที่สุดแห่งธรรม ที่พักระหว่างทางคือดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์
ช่วงเพลงและสปอตคั่นก่อนปิดรายการ
อธิษฐานแบ่งบุญให้สรรพสัตว์ทั้งหลายในทุกภพทุกภูมิ ให้ทุกคนได้เข้าถึงพระธรรมกายกันทุก ๆ คน
ท่องคำขวัญว่าพุทธบุตรต้องเป็นหนึ่งเดียวกันเหมือนดวงตะวันที่มีดวงเดียว พุทธบริษัทสี่ต้องเป็นหนึ่งเดียวกัน เรื่องส่วนตัวให้วางอุเบกขา เรื่องพระศาสนาให้เอาอุเบกขาวาง จิตสดใสเมื่อใจสิ้นระแวง และธรรมกายคือพระในตัวคุณ แล้วชวนพร้อมใจกันสวดสรรเสริญคุณของพระรัตนตรัย โดยหันลำโพงไปทางภาคใต้ของผืนแผ่นดินไทยและสี่จังหวัดชายแดนภาคใต้