ep025 ผังเวลา 69 ช่วง
ธุดงค์ปีใหม่ 2549 (94) อธิษฐานจิต (79) จานดาวธรรม (74) วัดพระธรรมกาย (73) เสาแก้วพันปี (69) ดุสิตบุรี (67) คุณยายอาจารย์จันทร์ ขนนกยูง (63) สี่จังหวัดชายแดนภาคใต้ (55) หยุดใจนิ่ง (52) มหาวิหารพระมงคลเทพมุนี (50) วงบุญพิเศษ (49) โชติกเศรษฐี (48) กองเสบียง (45) ยุวกัลยาณมิตร (45) อัญเชิญจักรแก้ว (44) วิหารน้อย (43) ชฎิลเศรษฐี (42) องค์พระในกลางกาย (42) กัลยาณมิตร (41) ใจใส (39) จดหมายเด็ก (37) ยิ้ม (37) มหารัตนวิหารคด (33) หลวงปู่วัดปากน้ำภาษีเจริญ (33) เนื้อนาบุญ (32) วิชชาธรรมกาย (31) ทำนุบำรุงพระพุทธศาสนา (28) เจ้าแม่เด็ก (27) สมบัติจักรพรรดิ (25) เมณฑกเศรษฐี (24) มหาธรรมกายเจดีย์ (19) ปีใหม่ 2549 (15) ผู้นำบุญ (15) คบคนพาล (14) ที่สุดแห่งธรรม (14) กองทุนอุปกรณ์เครื่องกันหนาว (12) ตัวเล็ก ๆ ก็ช่วยได้ (12) พระธรรมกายประจำตัว (10) วันพระ (10) บุญกิริยาวัตถุ 10 (9) อ่านรายชื่อเจ้าภาพ (9) ถวายสังฆทาน (8) ทำดีหนูก็ทำได้ (8) ร่วมบุญ 238 วัด (8) วันมหาปวารณา (8) เศษกรรม (7) พระปัจเจกพุทธเจ้า (6) มูลนิธิธรรมกาย (6) กุศลนิมิต (5) ประพฤติพรหมจรรย์ (5) ลอยกระทง (5) หลุดจากหมู่คณะ (5) อโหสิกรรม (5) บุญต่อบุญ (4) พ่อเล่นการพนัน (4) มะเร็งขั้นสุดท้าย (4) วันพ่อแห่งชาติ (4) กองทุนกิตติมศักดิ์ (3) สร้างองค์พระธรรมกาย (3) เดนมาร์ก (3) เตรียมเสื่อผ้าสังฆาฏิและดอกไม้ (3) กรรมกาเมเจ้าชู้ (2) กระเช้าของขวัญ (2) กู้ยืมเงินมาทำบุญ (2) ความตายไม่มีนิมิตหมาย (2) จุดประทีปบูชาธรรม (2) ฉายาหัวหน้าแก๊ง (2) ทักขิไณยบุคคล (2) บุญกัลยาณมิตร (2) พิธีเทคอนกรีตปิดยอดโดม (2) พุทธบุตร 266 วัด (2) มีคู่แต่ไม่มีลูก (2) รูปสมบัติทรัพย์สมบัติคุณสมบัติ (2) ฤดูหนาว (2) ล้มสลบในห้องน้ำ (2) สายทรัพย์สายบุญ (2) หายจากมะเร็ง (2) หาเงินเองตั้งแต่เด็ก (2) หุ้นส่วนธุรกิจแบ่งกำไรให้ (2) ห้ามให้น้ำเมาเป็นของขวัญ (2) อย่าให้เป็นวัดร้าง (2) อานุภาพบุญ (2) เจ้าภาพประธานเอก (2) ไม่เบียดเบียนตนเอง (2) กุฎุมพีทำไร่อ้อย (1) ของรักไม่ใช่ของลองเล่น (1) ขอนแก่น (1) ขออนุญาตเรียนต่อ (1) ขายน้ำอัดลมที่คิวรถ (1) ขายวิตามินซี (1) จักรยานเสือหมอบ (1) จ้างเด็กขายของ (1) ชอบมองท้องฟ้า (1) ซื้อรถสามล้อให้เช่า (1) ซ่อนเงินพ่อก็ค้นเจอ (1) ซ้ำรอยผังเดิม (1) ดาวภายใน (1) ดาวเจดีย์ (1) ดูข้อบกพร่องตัวเอง (1) ตอบแทนบิดามารดา (1) ตั้งวงไฮโลเป็นเจ้ามือ (1) ถวายน้ำอ้อย (1) ถุงนอน (1) ทานบารมีส่วนตัว (1) ทาวเวอร์เครน (1) ทำบุญประธานรอง (1) ท้อแล้วให้ถอย (1) นครนายก (1) นครพันธุมดี (1) นครพาราณสี (1) นักยิมนาสติกประจำจังหวัด (1) นักรบแสงสว่าง (1) นางนพมาศ (1) น้องครีม (1) น้องนิว (1) ปัตตานี (1) ปิดงบบัญชีชีวิต (1) ผูกเวรเพราะไม่ใช้หนี้ (1) ผู้จัดการคอนโดที่พัทยา (1) ฝากพระรัตนตรัยวันละร้อย (1) พระคันธกุฎีรัตนะเจ็ด (1) ภาษาไทยอง (1) ภูเขาคันธมาทน์ (1) มาวัดครั้งแรก (1) มีทรัพย์แต่ไม่ได้ใช้ (1) ยอมชนะไม่ใช่ยอมแพ้ (1) ยอมเป็นหนี้เพื่อทำบุญ (1) ยิ้มกันทุกวันอย่าเก็บไว้ (1) ยุคคนมีบุญ (1) ระวังไม่กระทบใจคน (1) รับจ้างถอนผมหงอก (1) ละความตระหนี่ (1) ลูกคนโตเลี้ยงน้องสี่คน (1) ลูกครึ่งไทย-เวียดนาม (1) ศรัทธาศีลทิฐิเสมอกัน (1) ศาสนาคริสต์ (1) สมบัติเป็นอุปกรณ์สร้างบารมี (1) สร้างบารมีรอไม่ได้ (1) หนูน้อยเก่งและดีระดับโลก (1) หมวกไหมพรม (1) หล่อรูปเหมือนหลวงปู่ทองคำ (1) หัวใจสามชั้น (1) อปราชิต (1) อยู่ธุดงค์ทุกสัปดาห์ (1) อังสะ (1) อ่อนเพลียพักผ่อนน้อย (1) อ้อยหีบ (1) อ้อยเคี้ยว (1) เก่งแล้วต้องน่ารัก (1) เชียร์ลีดเดอร์จังหวัด (1) เด็กแสบ (1) เพื่อนแฟนคู่ชีวิตต้องมีระยะ (1) เลิกเหล้าเลิกบุหรี่ (1) เลือกคำพูดที่ทำให้คนรักเรา (1) เวรกับกรรมต่างกัน (1) เสนะ (1) เสียงเทปเสียหาย (1) เห็นหลวงปู่ในสมาธิ (1) แอนทอน แอนเดอร์สัน (1) โตขึ้นผมจะบวช (1) โรงเรียนบ้านเก่าค้อ (1) โรงเรียนวัดทองจรรยา (1) โรงเรียนเทศบาลสันป่ายางหนุ่ม (1) ใจเย็น (1) ให้อภัย (1)
กล่าวคาถาสำเร็จว่าแม้มืดตื้อมืดมิดก็มีสิทธิ์เข้าถึงธรรม คำขวัญเมื่อเราสว่างโลกก็สว่างด้วย และเนื้อนาบุญสี่ระดับ คือมหาธรรมกายเจดีย์ของโลก มหาจุฬามณีของสวรรค์ พระในบ้านของครอบครัว และพระในตัวของเรา
ทบทวนการบ้าน 10 ข้อทีละข้อ ตั้งแต่เอาบุญไปฝากคนที่บ้าน จดบันทึกผลการปฏิบัติธรรม ก่อนนอนนึกถึงบุญที่สั่งสมมาทั้งหมด หลับและตื่นในอู่ทะเลบุญ ตื่นแล้วรวมใจเป็นหนึ่งกับองค์พระหนึ่งนาที ทุกหนึ่งชั่วโมงหยุดใจหนึ่งนาทีที่ศูนย์กลางกายฐานที่ 7 นึกถึงดวงหรือองค์พระในทุกกิจกรรม จนถึงสร้างบรรยากาศด้วยรอยยิ้มและปิยวาจา
วันนี้เป็นวันที่ 37 นับจากวันออกพรรษา เหลืออีก 230 วันจะเข้าพรรษาอีกครั้ง และผ่านวันปีใหม่มา 327 วัน แล้วทบทวนว่าเราเกิดมาทำพระนิพพานให้แจ้ง แสวงบุญ สร้างบารมี พระนิพพานอยู่ภายในตัวเรา เริ่มต้นที่ศูนย์กลางกายฐานที่ 7 ด้วยการทำใจหยุดนิ่งเฉย ๆ พร้อมย้ำว่าต้องศึกษาไว้เพราะความผิดพลาดเป็นอันตราย มีอบายภูมิรองรับอยู่
บอกว่าวันนี้มีเรื่องราวของกรณีศึกษาที่จะทำให้เราเข้าใจเรื่องกฎแห่งกรรม ชื่อเรื่องว่าเจ้าแม่เด็ก แล้วชวนลูกนักเรียนให้ลองสันนิษฐานว่าเจ้าแม่เด็กคนนี้มีองค์หรือไม่ มีกี่องค์
ก่อนจะเข้าสู่กรณีศึกษา เข้าช่วงเพลงคั่นให้มาแต่งเนื้อแต่งตัวกันให้เสร็จเรียบร้อยก่อน
ย้ำว่าถ้ายังไม่ยิ้มก็แปลว่ายังแต่งตัวไม่เสร็จ เหมือนใส่สูทนุ่งผ้าขาวม้า สวมรองเท้าแตะ หรือเขียนคิ้วข้างเดียวออกจากบ้านไปทำงาน แล้วชี้ให้ดูหน้าคนในเพลงยิ้มกันทุกวันอย่าเก็บไว้ ว่าจะเจอสาวน้อยรูปร่างกลม ๆ เหมือนดวงแก้ว หน้ายุ้ย ๆ ซึ่งเธอได้เป็นนางนพมาศจากการประกวดในเดือนสิบสองช่วงลอยกระทง ครูไม่ใหญ่แซวว่าคงวัดตอนที่เธอโยนตัวลงน้ำแล้วยังลอยได้ แล้วถามว่าอากาศหนาวแล้วหรือ
ช่วงเพลงคั่นก่อนจะเข้าเรื่องความหนาวและกองทุนเครื่องกันหนาว
บอกว่าหนาวถึงผิวหนังและหนาวเข้าไปข้างในด้วย ชี้ให้ดูว่าที่เดิมทุกวันจะเห็นคนนั่งเต็มแถวหน้า แต่วันนี้หดลงไปเยอะเพราะความหนาว ครูไม่ใหญ่สงสารพระภิกษุสามเณร จึงขอเรียนเชิญนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาทั่วโลกมาร่วมเป็นเจ้าภาพตั้งกองทุนอุปกรณ์เครื่องกันหนาว ถวายแด่คณะพระภิกษุสามเณรวัดพระธรรมกายและศูนย์สาขาทั่วโลก โดยจะเริ่มในวันพฤหัสบดีที่ 1 ธันวาคม 2548 ซึ่งเป็นวันพระใหญ่แรม 15 ค่ำเดือน 12 แล้วถวายอีกในวันเสาร์ที่ 3 และวันจันทร์ที่ 5 ธันวาคมซึ่งเป็นวันพ่อแห่งชาติ รวมสามวัน เวลา 11.00 น. มีพิธีถวายภัตตาหารเป็นสังฆทาน แล้วใกล้เที่ยงจะมีพิธีถวายกองทุนอุปกรณ์เครื่องกันหนาว
อธิบายว่ามีทั้งหมดสี่กองทุน กองทุนที่หนึ่งคือกองทุนกิตติมศักดิ์ กองทุนละหนึ่งหมื่นบาท ประกอบด้วยถุงนอนหรือเสื่อนวมซึ่งประหยัดเนื้อที่ เสื้อนวม อังสะ เสื้อยืดกันหนาวแขนยาว หมวกไหมพรม และถุงเท้า รวมทุกอย่างเบ็ดเสร็จเป็นแบบพิเศษ ครูไม่ใหญ่เริ่มต้นหนึ่งร้อยกองทุนแล้วแบ่งบุญให้นักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาทั่วโลก อีกกองทุนคือกองทุนละ 500 บาท ประกอบด้วยอังสะ เสื้อยืดกันหนาวแขนยาว หมวก ถุงเท้าที่เป็นผ้ายืด ส่วนกองทุนที่เหลือมีกองทุนละห้าพันบาท ครูไม่ใหญ่ชวนกันตั้งชื่อเล่นว่ากองทุนกิตติมาเสริม กิตติมาสุก และกิตติมาใส จะเอากี่กองทุนก็ได้
ชวนทั่วโลกมาออกกำลังกายกันเพราะเข้าฤดูหนาวแล้ว แล้วเข้าช่วงเพลงที่เด็ก ๆ ร้องว่าตัวเล็ก ๆ อย่างเราก็ช่วยได้ สิ่งแวดล้อมที่ดีขอให้เริ่มที่เรา สิ่งแวดล้อมมีได้ด้วยน้ำใจเรา โลกนี้เป็นของเราทุกคนต้องดูแลโลก
ชมว่าคนตัวนิดเดียวแต่งเพลงเก่งจริง ๆ พูดถึงหลักสูตรที่จบไปแล้วเมื่อเดือนกรกฎาคม แล้วเข้าสู่ช่วงเรื่องราวของหนูน้อยเก่งและดีระดับโลกที่ค้างมาตั้งแต่เดือนสิงหาคม 2548
อ่านจดหมายของแอนทอน แอนเดอร์สัน อายุ 9 ขวบ โดยให้ลูกนักเรียนทายก่อนว่าอยู่ประเทศอะไร คำตอบคือประเทศเดนมาร์ก บ้านของเขามีจานดาวธรรมและชอบดูช่อง DMC เมื่อคุณแม่เล่าให้ฟังว่าพระใน 238 วัดที่ภาคใต้ออกบิณฑบาตไม่ได้ และชวนทำบุญช่วยเหลือ เขาจึงตัดสินใจทำบุญหมดกระปุกออมสินทันที วัดละ 34 บาท น้องสาวชื่อแอนนิก้าวัยสี่ขวบก็ทำบุญวัดละ 34 บาทเช่นกัน ส่วนน้องชายคนเล็กชื่อเบนจามินอายุ 17 เดือนยังไม่มีกระปุกออมสิน คุณแม่จึงให้ยืมก่อน ทำวัดละ 14 บาท ครูไม่ใหญ่ชมรูปว่าหล่อมากถึงขั้นอยู่วัดอยู่วาได้ และแอนทอนเขียนว่าโตขึ้นผมจะบวชครับ พร้อมยืนยันว่ามีจดหมายภาษาเดนมาร์กจริง ๆ
อ่านจดหมายเด็กชายอายุ 11 ปีครึ่ง ที่เขียนว่าขึ้นเดือนใหม่แล้วจะทำบุญเดือนสิงหาคมวันละหนึ่งบาททุกวัน คุณแม่ของเขาเห็นข่าวใน DMC ว่ามูลนิธิธรรมกายถวายสังฆทานและชุดเครื่องกันหนาวแด่พระ 238 วัดภาคใต้ เขาเห็นแม่ร้องไห้เพราะสงสาร แม่บอกว่าดูพระท่านสิมีเพียงบาตรและย่ามเท่านั้น ไม่ว่าจะไปไหนก็ยังมีคนทำร้ายท่านได้ลงคอ คุณแม่จึงทำบุญวัดละบาททุกวัน เขาขอเป็นกำลังใจให้พระทุกองค์สู้ต่อไป และบอกว่าผมกับคุณแม่รักหลวงพ่อที่สุด
ชมภาพเด็กชายที่ยืนอยู่ริมทะเลว่ายิ้มสวยมาก และชมลายมือที่วาดหัวใจสามชั้น คือหัวใจของตัวเอง หัวใจของแม่ และหัวใจดวงโตสุดของหลวงพ่อ แล้วอ่านจดหมายเด็กหญิงชื่อเล่นน้องครีม อายุ 8 ปี ชั้น ป.2 โรงเรียนบ้านเก่าค้อ อำเภอคง ที่ได้ดูจานดาวธรรมแล้วชวนน้อง ป.1 และน้องอนุบาลร่วมทำบุญกับพระที่วัดภาคใต้ ขอให้สงบสุขเร็ว ๆ ให้พระหายป่วยไว ๆ เธอบอกว่าชอบเพลงตัวเล็ก ๆ ก็ช่วยได้มากและชอบเห็นหลวงพ่อยิ้ม ครูไม่ใหญ่ชมว่าท่านั่งเท่มากและลายมือสวยมาก
ช่วงนี้เสียงในเทปเสียหายจนถอดความไม่ได้เกือบทั้งช่วง จับความได้เพียงว่าเด็กคนหนึ่งพูดว่าอยากให้ทุกคนไม่ดื่มเบียร์และสุรา และไม่สูบบุหรี่
อ่านจดหมายเด็กชายชื่อเล่นน้องนิว อายุ 11 ปี บ้านอยู่จังหวัดปัตตานี เรียนอยู่โรงเรียนแห่งหนึ่งในจังหวัด เขาทำบุญ 238 วัด วัดละสิบบาท และบอกว่า DMC มีประโยชน์มาก มีทั้งความรู้ ความบันเทิง และการสวดมนต์เช้าเย็น จึงเชิญชวนให้ติดจานดาวธรรม DMC กัน ที่บ้านเขาก็ติด กลับบ้านแล้วก็ดูทุกวันเว้นแต่มีธุระ ครูไม่ใหญ่ชมว่าชุดที่ใส่ในภาพสง่างามมากและลายมือสวย
อ่านจดหมายเด็กชายชั้น ป.1 ห้อง 2 อายุ 6 ขวบ ที่ขอร่วมทำบุญ 238 วัดภาคใต้ เป็นเงินรวมทั้งหมดสามร้อยบาท ครูไม่ใหญ่ชมว่าไม่พูดพร่ำทำเพียงแต่ทำบุญเลย เขามาจากโรงเรียนเทศบาลสันป่ายางหนุ่ม แล้วให้ลูกนักเรียนทายจังหวัด มีทายเชียงใหม่ เชียงราย อุดร และลำพูน แล้วสงสัยว่าสันป่ายางหนุ่มแปลว่าอะไร ได้คำตอบว่าเป็นดอนที่มีต้นยาง ยางหนุ่ม เป็นภาษาไทยอง ซึ่งคนไทยองย้ายมาจากจีน ครูไม่ใหญ่บอกว่าเป็นความรู้ทั้งนั้น
เข้าช่วงทำดีหนูก็ทำได้ ตอนโรงเรียนวัดทองจรรยา จังหวัดนครนายก สารคดีเล่าว่าเด็ก ๆ รวมตัวกันช่วยเหลือพุทธบุตรทั้ง 266 วัดในสี่จังหวัดชายแดนภาคใต้ ผู้ดำเนินรายการบอกว่ารู้ตัวว่าเล็ก ๆ กันทั้งนั้นแต่น้อง ๆ มีหัวใจที่ยิ่งใหญ่ เด็ก ๆ พูดว่าสงสารพระ ไม่อยากให้พระโดนสะเก็ดระเบิด อยากให้พระออกบิณฑบาตได้ทุกวัน รู้สึกเสียใจมากที่เห็นพระโดนสะเก็ดระเบิด และอยากช่วยถวายปัจจัยให้พระ ขอให้ท่านยืนหยัดต่อไป
สปอตเชิญชวนว่าความสงบและสันติสุขจะบังเกิดขึ้นถ้าชาวไทยทุกคนรวมใจส่งกำลังใจให้พระภิกษุสามเณรที่ยืนหยัดปกป้องพระพุทธศาสนาโดยเอาชีวิตเป็นเดิมพัน ด้วยการร่วมทำบุญกับพระภิกษุสามเณร 266 วัดใน 4 จังหวัดชายแดนภาคใต้เป็นประจำทุกเดือน ร่วมทำบุญวัดละหนึ่งบาท ท่านจะได้รับพระของขวัญรุ่นกันภัยไว้เป็นเครื่องระลึกนึกถึงบุญและช่วยปกป้องคุ้มครองให้แคล้วคลาดจากภยันตราย เป็นความเป็นผู้เกื้อกูลแก่สมณะที่นำความสุขมาให้ในโลก
สอนให้รักษาสุขภาพให้แข็งแรง รักษาใจให้ใส ๆ เลื่อนความหมองมัวออกไป ปลดเครื่องกังวลทุกอย่าง ส่วนขนบธรรมเนียมที่ดีงามคือการไปขอพรผู้หลักผู้ใหญ่หรืออวยพรผู้ที่เป็นที่รักก็ให้ทำให้เสร็จเรียบร้อย แล้วย้ำว่าอย่าเอาน้ำเมาใส่กระเช้าไปเป็นของขวัญ เพราะผิดหลักวิชา เท่ากับมอบอบายให้ผู้ที่เป็นที่รักของเรา และให้ความเป็นใบ้บ้าปัญญาอ่อนเมื่อเขามาเกิดเป็นมนุษย์ จึงควรเปลี่ยนวิธีการใหม่ให้ดีกว่าเดิมที่เราทำผิดมา
สปอตเชิญชวนอยู่ธุดงค์ปีใหม่ ตั้งแต่วันที่ 29 ธันวาคมถึง 1 มกราคม ณ ลานมหาธรรมกายเจดีย์ วัดพระธรรมกาย จังหวัดปทุมธานี ปีนี้แตกต่างจากทุกปีเพราะได้จำลองมหาวิหารคุณยายอาจารย์มหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง มาเป็นวิหารน้อย เพื่อชำระกายวาจาใจของลูกหลานยายให้บริสุทธิ์ผ่องใส ได้เข้าถึงพระธรรมกายภายใน และมีสมบัติจักรพรรดิตักไม่พร่อง อัศจรรย์ทันใช้ในชาตินี้ ดังเช่นภูเขาทองของชฎิลเศรษฐีในสมัยพุทธกาล มาร่วมอยู่วิหารหลังน้อยและนำกลับบ้านเป็นที่ระลึก
บอกว่าวิหารน้อยสวยและนำกลับบ้านได้เลยหลังอยู่ธุดงค์เสร็จ โดยเราไปซ้อนธรรมะซ้อนบุญไว้ในมหาวิหารหลังน้อย ไม่ใช่เสก แล้วนำกลับบ้านเหมือนมีภูเขาทองอยู่ในบ้าน เป็นชฎิลเศรษฐีน้อย ๆ บ่มไว้ก่อน ต่อไปเราจะต้องเป็นกันจริง ๆ ทบทวนว่าจะใส่เสื้ออย่างไรและเสียบธงที่กระเป๋าอย่างไรบอกไว้หมดแล้ว ชมว่าสง่างามเหมือนชุดนักรบแสงสว่าง เปรียบเหมือนดวงจันทร์ที่เลือกมาในคืนเดือนมืดแล้วชวนเพื่อนดาวพี่ดาวน้องดาวมาช่วยกันขจัดความมืดให้ชาวโลกมีความสุขสดชื่น แล้วย้ำว่าวันที่ 31 ธันวาคมเป็นวันปิดงบบัญชีชีวิตของการสร้างบารมีประจำปี ภาคเย็นวันเสาร์ที่ 31 ธันวาคม 2548 จะมีพิธีอัญเชิญจักรแก้วมาประดิษฐานหน้ามหาวิหารพระมงคลเทพมุนี
สปอตประกาศว่าบัดนี้สิ่งที่ปรากฏขึ้นได้ยากในโลกได้เกิดขึ้นแล้ว จักรแก้วคือประธานแห่งรัตนะเจ็ด ทิพยสมบัติคู่บุญของพระเจ้าจักรพรรดิ มีอานุภาพมากที่สุด บันดาลความสุขความสำเร็จได้ตามความปรารถนา ได้จำลองลงมาให้ชาวโลกประจักษ์ถึงอานุภาพของพระพุทธศาสนาและวิชชาธรรมกาย ขอเชิญผู้มีบุญทุกท่านร่วมกันอัญเชิญจักรแก้วประดิษฐาน ณ มหาวิหารพระมงคลเทพมุนี ในวันที่ 31 ธันวาคม พุทธศักราช 2548 เวลา 17 นาฬิกา จักรแก้วที่จำลองครั้งนี้ประหนึ่งกำลังทะยานเข้าสู่มหาวิหารเพื่อน้อมสักการะบูชายอดมหาปูชนียาจารย์ผู้ค้นพบวิชชาธรรมกาย
ดูผังงานผ่าน ๆ ชี้ให้เห็นตำแหน่งที่พระท่านนั่ง ตำแหน่งเจ้าภาพประธานเอกและประธานรอง จุดที่จักรแก้วจะอยู่ และตำแหน่งผู้มีบุญที่จะร่วมจุดประทีปบูชาธรรม แล้วอธิบายว่าสายสมบัติหรือสายบุญที่เชื่อมจากจักรแก้วนั้น แปลว่าทุกคนเชื่อมโยงกันด้วยสายบุญแล้ว มีสายบุญติดตัวก็จะมีสายสมบัติติดตัวไปด้วย เป็นภาพคร่าว ๆ ที่จะค่อย ๆ ดูกันไปทุกวัน
ชวนทบทวนบุญพิธีเทคอนกรีตปิดยอดโดมมหาวิหารพระมงคลเทพมุนี ผู้ค้นพบวิชชาธรรมกาย สารคดีเริ่มด้วยภาษิตว่ามหาสมุทรไม่อิ่มด้วยน้ำ ไฟไม่อิ่มด้วยเชื้อ บัณฑิตนักปราชญ์ผู้ฉลาดในการดำเนินชีวิตย่อมไม่อิ่มไม่เบื่อในการสร้างบุญบารมีฉันนั้น เช่นเดียวกับสาธุชนผู้มีบุญนับหมื่นคนที่เดินทางมาจากทั่วสารทิศเพื่อบำเพ็ญมหากุศลในพิธีเทคอนกรีตปิดยอดโดมมหาวิหารพระมงคลเทพมุนี ในวันศุกร์ที่ 10 ตุลาคม พุทธศักราช 2546
สารคดีเล่าว่าหลังวันเริ่มสถาปนาอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 2 กันยายน พุทธศักราช 2544 ด้วยเวลาเพียงสองปี การก่อสร้างมหาวิหารพระมงคลเทพมุนีก้าวหน้าไปมาก โครงสร้างภายนอกใกล้เสร็จสมบูรณ์ มองเห็นเป็นส่วนโดมและเชิงลาดโดม พร้อมน้ำตกเก้าชั้นและสระน้ำต่างระดับ จึงกำหนดให้มีพิธีเทคอนกรีตปิดยอดโดมในวันสำคัญที่บรรจบพร้อมกันสองวาระ คือวันเพ็ญขึ้น 15 ค่ำเดือน 11 ซึ่งเป็นวันมหาปวารณา และวันคล้ายวันเกิดของพระเดชพระคุณหลวงปู่วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ ครบรอบ 119 ปี เวลา 17 นาฬิกา 15 นาที พระราชภาวนาวิสุทธิ์นำสาธุชนนั่งสมาธิกลั่นใจให้ใสเพื่อรองรับบุญใหญ่ เมื่อถึงเวลาอุดมมงคลท่านกดปุ่มประกอบพิธีเทคอนกรีต ทาวเวอร์เครนขนาดใหญ่ยกถังคอนกรีตลอยค้างกลางอากาศ ปิดท้ายด้วยพุทธภาษิตว่าทานในทักขิไณยบุคคลทั้งหลายย่อมมีผลมาก เหมือนบุคคลผู้ฉลาดหว่านพืชลงในนาดี
ถามว่าใครไม่ได้มาบ้าง แล้วสอนว่าบุญมีไว้ให้สร้าง เมื่อเราเกิดมาสร้างบุญบารมีก็ต้องสร้างบุญบารมี วันเวลาที่เหลืออยู่ในโลกนี้ไม่นาน ความตายไม่มีนิมิตหมาย เพราะฉะนั้นการสร้างบารมีรอไม่ได้เลย อย่ารอช้ากันเลย เมื่อเราสร้างบุญสร้างกุศลเราก็จะเป็นผู้มีบุญ เมื่อมีบุญก็จะมีสมบัติไว้เป็นอุปกรณ์ในการสร้างบารมีในภพต่อไป อย่าไปยินดีกับชีวิตลำเข็ญ ภพชาติต่อไปต้องรวยไปจนถึงที่สุดแห่งธรรมจึงจะถูกหลักวิชา เหมือนท่านโชติกเศรษฐี
เข้าสารคดีโชติกเศรษฐีผู้มีสมบัติจักรพรรดิตักไม่พร่อง ตอนที่ 4 เล่าว่ามหาสมบัติที่ท่านครอบครองล้วนเป็นผลจากมหาทานบารมีที่ทำไว้หลายภพหลายชาติ ย้อนไปในสมัยที่ว่างเว้นจากการบังเกิดขึ้นของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า โชติกเศรษฐีเกิดเป็นกุฎุมพีอยู่ร่วมกับพี่ชายที่เป็นกุฎุมพีเช่นกันในนครพาราณสี ทั้งสองมีอาชีพทำไร่อ้อย ซึ่งยุคนั้นน้ำอ้อยมีรสหอมหวานเลิศรสด้วยอานุภาพบุญของคนในยุคนั้น เพียงตัดลำอ้อยให้ขาดน้ำอ้อยก็ไหลออกมาเอง ผู้คนจึงดื่มน้ำอ้อยได้โดยไม่ต้องหีบอ้อย
เล่าว่ากุฎุมพีผู้น้องออกไปตรวจไร่อ้อย ก่อนกลับตัดอ้อยสองลำผูกเหนือรอยตัดไว้ คิดว่าลำหนึ่งจะให้พี่ชายอีกลำเป็นของตน เช้าวันนั้นพระปัจเจกพุทธเจ้าองค์หนึ่งออกจากนิโรธสมาบัติ ตรวจดูว่าใครควรได้บุญ เห็นกุฎุมพีผู้น้องเข้ามาในข่ายพระญาณ จึงถือบาตรและจีวรเหาะมาจากภูเขาคันธมาทน์ด้วยกำลังฤทธิ์ มายืนเบื้องหน้าเขา กุฎุมพีเกิดศรัทธา ลาดผ้าเป็นอาสนะกราบนิมนต์ให้นั่ง แล้วเทน้ำอ้อยส่วนของตนใส่บาตรถวาย เกิดปีติเป็นล้นพ้นจึงถวายส่วนของพี่ชายอีก คิดว่าถ้าพี่ชายต้องการทรัพย์ก็จะให้ทรัพย์ ถ้าต้องการส่วนบุญก็จะให้ส่วนบุญ แล้วอธิษฐานขอเสวยสมบัติในเทวโลกและมนุษยโลกและขอบรรลุธรรมที่ท่านบรรลุแล้ว พระปัจเจกพุทธเจ้าให้พรและอธิษฐานให้กุฎุมพีได้เห็นท่านนำอ้อยไปถวายพระปัจเจกพุทธเจ้าอีกห้าร้อยองค์ กุฎุมพียิ่งปีติ แล้วนำข่าวบุญไปแจ้งพี่ชายให้อนุโมทนา พี่ชายก็อธิษฐานขอบรรลุธรรมเช่นกัน
เล่าว่าด้วยอานุภาพบุญนั้น เมื่อทั้งสองละโลกก็ไปเกิดในเทวโลกเสวยทิพยสมบัติหนึ่งพุทธันดร ถึงสมัยพระวิปัสสีสัมมาสัมพุทธเจ้าก็มาเกิดเป็นพี่น้องกันอีกในตระกูลเศรษฐี นครพันธุมดี พี่ชายชื่อเสนะ น้องที่ถวายน้ำอ้อยชื่ออปราชิต เมื่อบิดามารดาล่วงลับ พี่ชายทราบข่าวว่าพระรัตนตรัยบังเกิดขึ้นแล้วในโลก จึงตามมหาชนไปฟังธรรมแล้วออกบวช ปฏิบัติธรรมไม่นานก็บรรลุธรรมเป็นพระอรหันต์ น้องชายจึงถวายทานแด่พระวิปัสสีพุทธเจ้าพร้อมภิกษุสงฆ์ตลอดเจ็ดวัน แล้วขอคำแนะนำว่าผู้ครองเรือนควรทำบุญอะไร พระพี่ชายแนะให้สร้างพระคันธกุฎีถวายพระศาสดา อปราชิตจึงสละทรัพย์มหาศาลสร้างพระคันธกุฎีด้วยรัตนะเจ็ดประการ ทั้งเสา หน้าต่าง ฝา ขื่อ กระทั่งกระเบื้องมุงหลังคา ระหว่างสร้าง หลานชายขอร่วมบุญแต่อปราชิตไม่อนุญาตเพราะจะสร้างเป็นของส่วนตัว หลานจึงสร้างศาลารายด้วยรัตนะเจ็ดประการที่หน้าพระคันธกุฎีแทน ด้วยบุญนั้นหลานชายจึงมาเกิดเป็นเมณฑกเศรษฐี
ครูไม่ใหญ่ทึ่งว่าเอารัตนะเจ็ดประการ มีเพชรมีพลอยสีต่าง ๆ มาสร้างพระคันธกุฎี สร้างวิหาร ศาลาราย ถวายพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ไม่ใช่หัวใจธรรมดา ส่วนเราที่มหารัตนวิหารคดยังเป็นแค่คอนกรีต แต่อย่าลืมว่าเขาก็ค่อย ๆ สั่งสมบุญมา ค่อย ๆ ละความตระหนี่ไป โดยจุดเริ่มต้นที่การถวายน้ำอ้อย และทักขิไณยบุคคลคือพระปัจเจกพุทธเจ้าคือแหล่งแห่งบุญอันบริสุทธิ์ เป็นเนื้อนาบุญแบบเนื้อ ๆ เพราะท่านหมดกิเลสแล้วด้วยตัวของท่านเอง แต่ไม่ได้สอนใครเพราะไม่มีอัธยาศัยในการเป็นครู แรงเนื้อนาบุญของทักขิไณยบุคคลวัดกันที่ความบริสุทธิ์ ซึ่งมีหลายระดับตั้งแต่โคตรภูบุคคล พระโสดาบัน สกิทาคามี อนาคามี อรหันต์ ต่างกันที่กิเลสที่ละได้มากน้อย แม้เอาน้ำอ้อยไปถวายบุญก็เกิดขึ้น จากชาวไร่อ้อยฐานะธรรมดาก็มาเป็นเศรษฐี แล้วค่อย ๆ สั่งสมเป็นมหาเศรษฐีและบรมเศรษฐีที่มีสมบัติจักรพรรดิ เป็นบุญต่อบุญสมบัติต่อสมบัติ
อธิบายว่าในยุคของคนมีบุญ อ้อยทั้งลำแค่ฝานออกก็เทน้ำได้เหมือนน้ำอ้อยบนสวรรค์ เหมือนผลไม้บนสวรรค์ที่เปิดฝาแล้วเทลงมาได้ จะให้เป็นน้ำหรือเป็นเนื้อก็ได้ เพราะยุคนั้นผู้มีบุญมาเกิดเยอะจึงสะดวกสบาย แต่พอบุญหย่อนลงมาก็อยู่ในระดับอ้อยเคี้ยวที่เคี้ยวได้นุ่มฟันแล้วคายชานออก บางคนก็กลืนชานไปด้วย บุญน้อยกว่านั้นก็เป็นอ้อยควั่นที่ต้องเอามาควั่นกิน น้อยกว่านั้นต้องใช้เครื่องหีบ เป็นเรื่องที่น่าศึกษาทีเดียว
บอกว่าจะไม่คุยยาวเพราะมีเรื่องกรณีศึกษาที่น่าศึกษาสำหรับคืนนี้ คือเจ้าแม่เด็ก ให้ดูว่าเธอมีองค์กี่องค์ แล้วเข้าช่วงเพลงยิ้มแล้วรวยและสปอตพักคั่นรายการ
เตือนว่าวันพรุ่งนี้เป็นวันพระ แรมแปดค่ำเดือนสิบสอง เราเป็นชาวพุทธก็ต้องไปทำนุบำรุงพระพุทธศาสนา เข้าวัด ให้ทาน รักษาศีล เจริญภาวนา ฟังธรรม สั่งสมบุญด้วยบุญกิริยาวัตถุสิบประการ บ้านใครอยู่ใกล้วัดไหนก็ไปวัดนั้น วัดที่บรรพบุรุษของเราสร้างขึ้นมาเพื่อเป็นแหล่งแสวงบุญสร้างบารมีและแสวงหาความรู้ที่แท้จริงของชีวิต อย่าให้เป็นวัดร้าง ให้มีความเจริญรุ่งเรือง วันนี้ก็ต้องเตรียมอาหารอร่อย ๆ เครื่องไทยธรรม และความตั้งใจที่ดีที่จะไปฟังธรรม
เข้าสู่กรณีศึกษาเจ้าแม่เด็ก ผู้เขียนเล่าว่าเคยถูกตั้งฉายาว่าเป็นดาวมหาวิทยาลัย ครูไม่ใหญ่ลองทายว่าดาวอะไร แล้วสรุปว่าอันนี้ดาวเจดีย์ เพราะผู้เขียนตื่นตีสี่ครึ่งมาทำหน้าที่เตรียมเสื่อ ผ้าสังฆาฏิ และดอกไม้ สำหรับคนที่ต้องการมาบูชามหาธรรมกายเจดีย์ทุกวัน พอตกเย็นหลังเลิกงานก็มาทำอีก ทำอย่างนี้เป็นเวลาถึงสามปี เห็นคนอื่นเขาเขียนจดหมายกันจึงอยากเล่าเรื่องตัวเองบ้าง ทั้งที่ไม่อยากให้ใครรู้เรื่องตัวเองเลย ครูไม่ใหญ่แทรกภาษิตว่าอายครูไม่รู้วิชา อายเมียก็ไม่ได้ลูก แล้วเล่าว่าผู้เขียนเป็นลูกครึ่งไทย-เวียดนาม
ผู้เขียนเล่าว่าตอนเด็กแม่ให้เงินใช้แค่วันละหกสลึง เงินไม่พอใช้แต่ก็ไม่อับจน คิดว่าต้องหาเงินเองโดยการขายของ เพราะเรามีขา มีแขน มีตัว มีปาก และมีดวงปัญญา จึงซื้อวิตามินซีเม็ดละห้าสิบสตางค์มาขายเม็ดละหนึ่งบาท ครูไม่ใหญ่ทึ่งว่ากำไรเยอะและเก่งที่คิดได้ บางครั้งก็รับจ้างช่วยคุณครูถอนผมหงอกได้เงินวันละหนึ่งบาท ครูไม่ใหญ่แซวว่าถอนแล้วมันก็หงอกอีก และมีวิธีทำให้ผมหงอกกลับดำได้
ผู้เขียนเล่าว่าบางวันรับน้ำอัดลมมาขายที่คิวรถโดยสารในจังหวัดขอนแก่น ตั้งแต่สองทุ่มถึงตีห้า โดยจ้างเด็ก ๆ แถวนั้นให้ขายให้ จึงได้ฉายาว่าหัวหน้าแก๊งหรือเจ้าแม่ตั้งแต่เด็ก ผู้เขียนย้ำว่าไม่ได้มีองค์อะไร มีแต่ดวงปัญญา ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าให้ดูความชาญฉลาดและอย่าลืมว่าตอนนั้นเธอยังเป็นเด็กอยู่
ผู้เขียนเล่าว่าเวลาเจ็ดโมงเช้าก็ตั้งวงไฮโลเป็นเจ้ามือ ทั้งแบบเขย่าเองและแบบฉีกกระดาษ ในวงไฮโลมีแต่ผู้ใหญ่ที่หวังจะมาหลอกเอาเงินเด็ก ขณะที่เป็นเจ้าแม่นั้นผู้เขียนอายุได้เพียงสิบขวบ แต่แทนที่ผู้ใหญ่จะโกงเด็กได้กลับถูกเด็กโกงเสียเอง ครูไม่ใหญ่แทรกว่าเมื่อกี้แซ่บ ตอนนี้แสบ จากเด็กแซ่บก็เป็นเด็กแสบ
ผู้เขียนเล่าว่าถึงต้องหาเงินไปด้วยเรียนไปด้วยแต่ก็เรียนได้คะแนนดีมากถึง 99 เปอร์เซ็นต์กว่า ครูไม่ใหญ่แซวว่าโม้นิด ๆ สงสัยจะเต็มพันเปอร์เซ็นต์ ตอนเรียนชั้น ป.3 อายุสิบขวบ ผู้เขียนสามารถหาเงินได้โดยไม่ต้องขอเงินพ่อและแม่มาเรียนอีกเลย มีเงินใส่บาตรใส่ตู้พระทุกวันไม่ขาด และมีเงินฝากพระรัตนตรัยไม่ต่ำกว่าวันละ 100 บาท ยังซื้อรถสามล้อสามคันให้คนเช่า และซื้อรถจักรยานเสือหมอบอีกสองคัน ครูไม่ใหญ่ทึ่งว่าหัวนี้เหมือนดินสอเลย
ผู้เขียนเล่าว่าพอได้เงินมาเท่าไรพ่อก็มาช่วยใช้ โดยเอาไปเล่นการพนันทั้งไพ่ หวย และมวย จนหมด จะซ่อนเงินไว้ที่ไหนพ่อก็ค้นเจอแล้วเอาไปเล่นใหม่ เล่นอย่างนี้จนหมดทุกครั้ง ส่วนแม่ก็มาขอยืมเงินครั้งละสามพันบาทและไม่เคยได้คืนเลย ตอนจะเรียนต่อก็เกือบไม่ได้เรียนเพราะแม่ไม่อยากให้เรียนต่อ ในฐานะที่เป็นลูกคนโตต้องเลี้ยงน้องอีกสี่คน แต่พอผู้เขียนบอกว่าจะให้เงินแม่สามพันบาทเพื่อขออนุญาตเรียนต่อ คุณแม่จึงเซ็นอนุมัติให้เรียนต่อได้
ผู้เขียนเล่าผลการเรียนช่วงประถมถึงมัธยมว่าเป็นนักกีฬาหลายประเภท เป็นเชียร์ลีดเดอร์ของจังหวัด และเป็นนักยิมนาสติกประจำจังหวัด เมื่อเรียนจบมัธยมปลายก็เข้าเรียนระดับมหาวิทยาลัย โดยเรียนไปด้วยทำงานไปด้วย ชีวิตต้องสู้ตลอด เป็นพนักงานแจกของ ขายประกัน เปิดร้านขายอาหาร จนถึงเป็นผู้จัดการคอนโดที่พัทยา และเล่าว่ามีเรื่องแปลกคือตั้งแต่เด็กชอบมองไปที่ท้องฟ้ามาก
ผู้เขียนเล่าว่ามาวัดครั้งแรกตรงกับวันพระขึ้นสิบห้าค่ำเดือนสิบ วันนั้นนั่งนิ่ง ๆ สบาย ๆ ใจจดจ่อตามเสียงพระอาจารย์นำไปเรื่อย ๆ แล้วเห็นความสว่าง ต่อมาก็ได้เห็นองค์พระแก้วใส ๆ ลอยมาเต็มไปหมดไม่ขาดสาย ใสสว่างตลอดเวลา มีความสุขมาก ๆ เธอไม่นึกเลยว่าดาวใจดีอย่างเธอจะได้พบกับดาวภายใน
ช่วงเพลงดาวภายในที่ร้องว่าอยากหยุดใจตรงนี้ตลอดไป เพราะอยู่ที่ศูนย์กลางกายแล้วสุขสบายไม่มีที่ไหนเทียบได้ ไม่ว่าดาวตรงไหนสุดปลายฟ้าจะสุกสกาวเท่าไรก็ไม่สุขใจเหมือนดาวภายใน ดาวดวงนี้คือเพื่อนใหม่ เพื่อนแท้ เพื่อนคู่ใจ แล้วครูไม่ใหญ่แนะว่าถ้าอยากพบดาวภายในต้องเอาขนตาชนกัน อย่าให้แทงกันและอย่าทำจนขนตาร่วง แล้วเราจะเห็นดาวภายในขึ้นมาอย่างสบาย ๆ เหมือนน้ำไหลรินเบา ๆ
ผู้เขียนเล่าว่ามาวัดทุกวันอาทิตย์ มาอยู่ธุดงค์ทั้งศุกร์ เสาร์ อาทิตย์ ปฏิบัติธรรมไม่เคยขาด ทำบุญเป็นประธานรองแทบจะทุกงานและทำบุญทุกบุญไม่เคยขาดเลย ทำแบบไม่ห่วงชีวิตตัวเองว่าจะเป็นอย่างไร ยอมรับว่าบางครั้งยอมเป็นหนี้เพื่อทำบุญเพราะกลัวว่าตายแล้วไม่ได้บุญ ครูไม่ใหญ่เตือนว่าอันนี้ยังไม่ถูกหลักวิชา ต้องไม่เบียดเบียนตนเองและไม่เบียดเบียนผู้อื่น
ผู้เขียนเล่าว่าได้ทำหน้าที่ผู้นำบุญ ทั้งทำเองและบอกบุญทุกอย่าง เช่นบอกบุญหล่อรูปเหมือนพระเดชพระคุณพระมงคลเทพมุนีทองคำได้ประมาณหนึ่งเอ็ม บอกบุญสร้างเสาแก้วได้มากกว่าสิบเอ็ดต้น และบอกบุญสร้างพระธรรมกายประจำตัวได้พันกว่าองค์ โดยออกทำหน้าที่ทุกวัน เพราะเลิกงานสี่โมงครึ่งก็กลับไปทำหน้าที่ต่อจนถึงตีหนึ่งตีสอง บางวันถึงบ้านดึกแล้วเข้าห้องน้ำก็สลบไปเลย เหมือนมีอะไรมาทำให้หมดสติ หายใจไม่ออก บอกไม่ถูก ล้มไปเลย แต่ก็นึกถึงหลวงปู่และขอขมาแล้วก็หมดสติไป มารู้อีกทีก็สว่างแล้ว
ผู้เขียนเล่าว่าไปบอกบุญด้วยความมั่นใจว่าบุญมีอานุภาพจริง โดยเฉพาะบุญสร้างพระ ซึ่งช่วยชีวิตหลายคนให้พ้นจากโรคภัยไข้เจ็บ มีรายหนึ่งเป็นผู้หญิงที่นับถือศาสนาคริสต์ ป่วยเป็นโรคมะเร็งขั้นสุดท้าย หมอบอกว่าเธอต้องตายภายในหนึ่งเดือน ตอนมาพบผู้เขียนตัวเธอมีกลิ่นเหม็นมากและตัวดำ ผู้เขียนพาไปกราบมหาธรรมกายเจดีย์และสร้างองค์พระธรรมกาย อธิษฐานต่อหลวงปู่ขอให้หาย พร้อมแนะให้นั่งสมาธิ นั่งครั้งแรกเธอบอกว่าเห็นพระองค์หนึ่งลอยอยู่ตรงหน้าแต่ไม่รู้จัก ผู้เขียนหยิบรูปหลวงปู่ให้บูชา เธอเห็นแล้วตกใจปนดีใจมาก อุทานว่าองค์นี้แหละที่พี่เห็น
ผู้เขียนเล่าว่าหลังจากนั้นสองวันเธอกลับมาหา หน้าตาสดใสขาวผ่องขึ้น มีสีสันเหมือนตอนที่พบกันครั้งแรก เธอเล่าว่าไปนั่งสมาธิที่บ้านตลอดสองวันสองคืน แล้วได้เห็นหลวงปู่มาบอกว่ามะเร็งที่เป็นอยู่จะหายแล้วนะ เธอมีกำลังใจจึงไปหาหมอที่เคยรักษา หมอตรวจแล้วบอกว่าแปลกนะ มะเร็งหายได้ ครูไม่ใหญ่ทึ่งว่าเป็นไปได้อย่างไรที่ซ่อมได้
ช่วงสปอตคั่นรายการระหว่างการอ่านจดหมายกรณีศึกษาเจ้าแม่เด็ก
ผู้เขียนเล่าว่าได้พาผู้หญิงคนนั้นไปกราบคุณยายอาจารย์ ท่านจับที่หน้าอกด้านซ้ายแล้วถามว่าเป็นตรงไหน ยายจะช่วย พอกลับมาเธอก็ไปพบหมออีกครั้ง หมอถามว่าไปรักษาที่ไหน เธอบอกว่าไม่ได้ไปรักษาที่ไหนหรอก เพื่อนพาไปสร้างพระธรรมกายที่วัดพระธรรมกายแล้วก็นั่งสมาธิเท่านั้น หมองงมาก เธอดีใจมากและผู้เขียนก็ดีใจมาก ปัจจุบันเธอยังมีชีวิตอยู่ ไม่ใช่หนึ่งเดือนอย่างที่ถูกพิพากษาว่าตายสถานเดียว ครูไม่ใหญ่สรุปว่าอะไร ๆ ก็ซ่อมได้
อ่านคำถามว่าทำไมตอนเด็ก ๆ ผู้เขียนหาเงินได้มาก ส่งตัวเองเรียนได้โดยไม่ต้องอาศัยเงินพ่อแม่ แต่ไม่สามารถเก็บเงินไว้ได้ ต้องถูกคุณพ่อเอาไปเล่นการพนันจนหมด เป็นเพราะวิบากกรรมอะไร การที่พ่อเอาเงินของลูกไปเล่นการพนันท่านจะมีวิบากกรรมอย่างไร และจะให้อโหสิกรรมท่านอย่างไรจึงจะไม่ต้องมีเวรต่อกัน การทำหน้าที่จัดเตรียมเสื่อ ผ้าสังฆาฏิ และดอกไม้ให้คนมาบูชาเจดีย์ทุกวันจะมีอานิสงส์อย่างไร เคยทำหน้าที่นี้มาในอดีตหรือเปล่า เหตุใดมักเป็นผู้นำบุกเบิกในการทำสิ่งต่าง ๆ เกือบทุกเรื่อง ทำบุญอะไรมา และเหตุใดจึงมีผลการปฏิบัติธรรมที่ดีทั้งที่เพิ่งมาวัดครั้งแรก
อ่านคำถามต่อว่าตอนที่ล้มหมดสติในห้องน้ำ เหงื่อออกเต็มตัวหายใจไม่ออก เหมือนมีสิ่งลี้ลับจะมาพรากชีวิต เป็นเช่นนั้นจริงหรือไม่ และรอดมาได้ด้วยบุญอะไร ทำไมผู้หญิงที่เป็นมะเร็งขั้นสุดท้ายจึงรอดตายหายป่วยได้ ทำไมเขาจึงมาเจอผู้เขียน สร้างกรรมกับผู้เขียนมาอย่างไร แต่ทำไมเมื่อนั่งสมาธิเห็นหลวงปู่และหายจากโรคแล้วกลับหลุดจากหมู่คณะออกไป ปัจจุบันมาวัดพระธรรมกายอีกไม่ได้เพราะสามีไม่ให้มา การทำบุญโดยการกู้ยืมเงินมาทำซึ่งผู้เขียนก็เคยทำ จะได้บุญมากน้อยแค่ไหน และวิบากกรรมใดทำให้ต้องมาพบผู้ชายหลายคน ได้อยู่ด้วยกันแต่ไม่มีลูก แต่ละคนตอนแรกก็ดูดีแต่มีเหตุให้อยู่กันไม่ยืด ไม่ทราบว่าเคยอธิษฐานจิตเรื่องครองตัวเป็นโสดหรือไม่มีลูกหรือเปล่า
ช่วงเพลงและสปอตคั่นรายการระหว่างการอ่านคำถามของกรณีศึกษา
อ่านคำถามว่าการทำงานไม่มีอุปสรรคอันใด แต่การมาวัดสร้างบารมีกลับพบอุปสรรคหลายอย่างจนแทบจะหลุดไปจากหมู่คณะ เป็นเพราะวิบากกรรมใดและจะแก้ไขได้อย่างไร และเล่าว่ารู้จักสามีภรรยาคู่หนึ่งมาร่วมสิบปี รู้จักกันที่วัดพระธรรมกายเมื่อสามปีที่แล้ว ทั้งสองมาชวนผู้เขียนเป็นหุ้นส่วนธุรกิจโดยไม่ต้องลงทุนลงแรงอะไรเลย เพียงให้ผู้เขียนทำหน้าที่เป็นกัลยาณมิตรให้เขาก็พอ แล้วก็แบ่งกำไรให้ตั้งแต่ปีแรกจนถึงปัจจุบัน เป็นเพราะบุญอะไร ครูไม่ใหญ่แซวว่าสบายจังเลย
ช่วงสปอตคั่นรายการ แล้วครูไม่ใหญ่นำนั่งสมาธิให้นั่งต่อไปนิ่ง ๆ นุ่ม ๆ เบา ๆ แล้วก็จะเห็นเอง ก่อนเข้าสู่ช่วงเฉลยกรณีศึกษา
เฉลยว่าที่ผู้เขียนหาเงินส่งตัวเองเรียนได้เพราะยังมีกำลังทานบารมีส่วนตัวอยู่ แต่เก็บเงินไม่อยู่ต้องถูกพ่อเอาไปเล่นการพนันหมด เพราะยังมีเศษกรรมในอดีต คือบางครั้งเงินได้มาจากทางมิจฉาชีพเช่นการเล่นการพนัน และมีกรรมคบคนพาล จึงดึงดูดให้ได้พ่อที่มีนิสัยเล่นการพนัน และเป็นเหตุให้นำเงินของลูกไปเล่นพนันจนหมด เป็นเศษกรรม เพราะได้เงินมาจากความหายนะของเพื่อนมนุษย์ก็จะหมดไปโดยวิธีการอย่างนั้น
เฉลยว่าพ่อที่เอาเงินของลูกไปเล่นการพนันจะมีวิบากกรรม นอกจากวิบากกรรมส่วนตัวจากการเล่นพนันด้วยเงินตนเองแล้ว ยังมีวิบากกรรมที่นำเงินของลูกไปเล่นพนัน คือเมื่อมีสมบัติส่วนตัวเมื่อไรก็จะถูกพ่อแม่หรือญาติพี่น้องนำไปใช้เพื่อการพนันจนหมดสิ้น เหมือนที่พ่อทำกับลูกในชาตินี้ ส่วนลูกแค่ให้อโหสิกรรมกับท่านอย่างหมดใจก็ไม่ต้องมีเวรต่อกันแล้ว แต่ครูไม่ใหญ่อธิบายว่าเวรกับกรรมเป็นคนละอันกัน เวรไม่มีการผูกกันแล้ว แต่กรรมที่พ่อทำยังมีอยู่ พ่อต้องแก้กรรมเองโดยการสร้างความดีสั่งสมบุญ และแนะให้นึกว่าเรายกเงินนี้ให้ท่านเป็นการตอบแทนท่าน เป็นบุญที่สำเร็จไป ส่วนท่านจะเอาไปทำอะไรก็เป็นวิบากกรรมของท่าน
เฉลยว่าการทำหน้าที่จัดเตรียมเสื่อ ผ้าสังฆาฏิ และดอกไม้ให้คนมาบูชาเจดีย์ มีอานิสงส์คือจะมีรูปสมบัติที่งาม ทรัพย์สมบัติที่รวย และคุณสมบัติที่ฉลาดติดตัวไป อีกทั้งยังมีส่วนบุญที่คนอื่นได้บูชาเจดีย์ด้วย แต่สิ่งที่ต้องระวังคืออย่าให้ไปกระทบกับคนอื่น ไม่ว่าจะมีเจตนาหรือไม่ก็ตาม ในอดีตผู้เขียนเป็นคนที่ขวนขวายในบุญแต่ไม่มีหน้าที่โดยตรงในการจัดเตรียมอุปกรณ์ในการสร้างความดี และมีบุญพิเศษที่ชอบทำหน้าที่ผู้นำบุญติดตัวมา เพียงแต่ต้องระมัดระวังในการทำหน้าที่เพื่อไม่ไปกระทบใครให้ใจเศร้าหมอง
เฉลยว่าไม่มีสิ่งใดจะมาพรากชีวิตผู้เขียน อาการที่ล้มหมดสติหน้าห้องน้ำเกิดจากการอ่อนเพลียที่พักผ่อนน้อยเพราะเพลินต่อการทำหน้าที่ ทำถึงตีหนึ่งตีสองติด ๆ กันทุกวันก็ต้องเพลีย และรอดมาได้ด้วยบุญที่ทำหน้าที่กัลยาณมิตร ส่วนที่มาวัดครั้งแรกแล้วเห็นภาพนิมิตที่ดีก็เพราะมีบุญเกี่ยวกับการนั่งสมาธิมาในอดีต แต่สิ่งที่เห็นนั้นเป็นแค่กุศลนิมิตเท่านั้น จึงให้ดูไปเฉย ๆ โดยไม่ต้องคิดอะไร และไม่จำเป็นต้องไปเล่าให้ใครฟัง เพราะผู้เขียนมีอัธยาศัยที่เล่าได้ยืดยาวและน่าฟัง ให้ดูไปเรื่อย ๆ ก่อนเพื่อรักษาประสบการณ์ภายในให้ละเอียดยิ่งขึ้น
เฉลยว่าผู้หญิงที่เป็นมะเร็งรอดตายหายป่วยได้เพราะบุญในอดีตที่เคยทำมากับหมู่คณะบวกกับบุญปัจจุบันที่ได้มาทำต่อกับหมู่คณะอีก และมาเจอผู้เขียนได้เพราะในอดีตผู้เขียนเคยทำหน้าที่กัลยาณมิตรให้เธอ บุญนี้จึงดลบันดาลให้มาเจอยอดกัลยาณมิตรอย่างผู้เขียนอีกในชาตินี้ ส่วนที่เธอนั่งสมาธิเห็นกุศลนิมิตแล้วยังหลุดจากหมู่คณะไปอีก เพราะในอดีตเธอเคยหลุดออกจากหมู่คณะด้วยการกระทบกระทั่งกับบางคนในหมู่คณะ จนต้องไปนับถือความเชื่ออื่น มาชาตินี้ก็ซ้ำรอยผังเดิม
เฉลยว่าการทำบุญโดยกู้ยืมเงินมายังไม่ถูกหลักวิชานัก คือยังไม่สมบูรณ์ และยังถือว่าเบียดเบียนตนเองและผู้อื่น ยกเว้นกรณีที่สามารถใช้คืนได้ ไม่เกินกำลัง และไม่ทำให้ครอบครัวตัวเองเดือดร้อน ถ้าใช้คืนเงินกู้หมดก็ได้บุญเต็มที่ ถ้าใช้คืนไม่หมดบุญก็หย่อนลงมาและยังผูกเวรอีกด้วย นอกจากผูกเวรแล้ว บุญที่ได้ก็จะไปดึงดูดทรัพย์ให้มีสมบัติเกิดขึ้น แต่สมบัตินั้นจะวิบัติโดยเราไม่มีโอกาสได้ใช้เลย คือมีบุญได้มีทรัพย์แต่ไม่ได้ใช้ทรัพย์ และถ้าเจ้าหนี้ยกหนี้ให้ก็จะต้องไปเป็นบริวารเขา มีกินมีใช้ได้โดยอาศัยใบบุญของเขา
เฉลยว่าผู้เขียนต้องมีคู่ผ่านมามากมายแต่ไม่มีลูกด้วยกัน เพราะเป็นวิบากกรรมกาเมเจ้าชู้มากในชาติที่เกิดเป็นผู้ชาย ตอนนั้นไปใช้ของของเขามาเยอะ ทำให้ติดนิสัยมีคู่ผ่านเยอะ ชาตินี้จึงต้องมาให้เขาใช้บ้าง ไม่เกี่ยวกับการอธิษฐานจิตที่จะครองตัวเป็นโสดและไม่มีลูก เป็นวิบากกรรมกาเมซึ่งจะมีได้ไปเรื่อย ๆ เพราะยังมีวิบากกรรมและความพึงพอใจในสิ่งเหล่านี้อยู่ จนกว่าจะหักดิบเลิกหาคู่ในโลกียวิสัยด้วยวิธีเดิม ๆ แล้วหันมาปฏิบัติธรรมอย่างจริงจังจนเข้าถึงธรรมภายในอย่างแท้จริงจึงจะหมดจากกรรมนี้ ครูไม่ใหญ่สอนต่อว่าเพื่อนอย่างหนึ่ง แฟนอย่างหนึ่ง คู่ชีวิตอีกอย่างหนึ่ง มันต้องมีระยะของมัน เดี๋ยวนี้เพื่อนก็ทำเหมือนคู่ชีวิต แฟนก็ทำเหมือนคู่ชีวิต และย้ำหลายครั้งว่ามันเป็นของรักนะ ไม่ใช่เป็นของลองเล่น ไม่ใช่อาหารจานด่วน
เฉลยว่าผู้เขียนตั้งใจจะครองตัวเป็นโสดแต่บางครั้งก็อยากมีคู่ครอง เป็นแบบนี้อยู่ตลอดเวลาจนบางครั้งท้อใจ ให้ทำดังนี้คือถ้าท้อแล้วให้ถอยออกมาเลย แล้วให้คบเพื่อนผู้หญิงที่เป็นกัลยาณมิตรเป็นกลุ่ม ๆ ไม่ใช่คนเดียว ที่ชอบประพฤติพรหมจรรย์อย่างแน่วแน่จริงจัง เพื่อสร้างบารมีอย่างเดียว มีศรัทธา มีศีล มีทิฐิเสมอกัน แล้วชวนกันสร้างบารมีอย่างเต็มกำลังโดยไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องอย่างนั้นอย่างเด็ดขาด ด้วยใจเด็ดเดี่ยวก็จะดำเนินชีวิตไปได้อย่างมีความสุข แต่ต้องระวังคำพูดให้ดี อย่าให้กระทบกระทั่งกัน โดยเลือกประโยคที่ทำให้เขารักเราออกมาใช้เยอะ ๆ เพราะถ้าเรารักตัวเองก็ต้องทำให้คนอื่นมารักเราด้วย ถ้าทำให้คนอื่นไม่รักเราแปลว่าเราไม่รักตัวเอง เพราะเขาจะด่าเราแล้วเราก็เจ็บ ประโยคดี ๆ เหล่านี้เอามาใช้ฟรี ๆ ได้ ไม่เสียเงินเลย และต้องรู้จักอดทน ให้อภัย ให้รอยยิ้มกับความรักและปรารถนาดีซึ่งกันและกัน
เฉลยว่าผู้เขียนต้องกล้าหันกลับมาดูตัวเองเหมือนดูในกระจก ว่าเรามีข้อบกพร่องอะไร ไม่ใช่ไปดูว่าใครมีข้อบกพร่อง เพราะไปเจอข้อผิดพลาดของเขาแล้วเราจะทุกข์ใจ แต่ถ้าดูข้อบกพร่องตัวเองก็จะแก้ไขให้หมดไปและสมบูรณ์ขึ้น ปัญหาต่าง ๆ ก็จะหมดไป เพราะผู้เขียนเป็นคนเก่งอยู่แล้ว เรียนก็เก่ง หาทรัพย์ก็เก่ง ทำกิจกรรมก็เก่ง เป็นผู้นำบุญก็เก่ง แต่เก่งอย่างเดียวไม่ได้ ต้องน่ารักด้วย ความน่ารักนี้ผู้เขียนมีอยู่ในตัวเยอะแยะแต่เอามาใช้เป็นบางช่วงของอารมณ์ ชอบเขียมชอบประหยัดในการใช้ความน่ารักมากเกินไป ถ้าหัดเป็นคนใจเย็นและหัดยอมก็จะดี เพราะผู้เขียนไม่ค่อยยอมใคร พอขึ้นชื่อว่าเป็นคนแล้วไม่ยอม แต่ถ้าเป็นยุงเป็นมดกลับยอมให้มันตอมได้ จึงต้องเอาการยอมมาใช้บ้าง เรายอมชนะไม่ใช่ยอมแพ้ ยอมเพื่อชนะใจเขาแล้วเขาก็จะรักเรา และหัดยกย่องคนอื่น หัดยืดหยุ่นบ้าง ก็จะไม่ไปกระทบกับใคร ใคร ๆ ก็จะรักเพราะเราทำตัวให้น่ารัก
ช่วงสปอตคั่นรายการและเพลงที่ร้องถึงการต้องเก่งและดี ก่อนเฉลยคำถามข้อสุดท้าย
เฉลยว่าสามีภรรยาคู่หนึ่งที่เป็นหุ้นส่วนค้ากับผู้เขียนและแบ่งกำไรให้อย่างสม่ำเสมอ โดยผู้เขียนแค่ทำหน้าที่เป็นกัลยาณมิตรให้เขาเท่านั้น เพราะในอดีตและปัจจุบันผู้เขียนเคยเป็นกัลยาณมิตรให้เขามาสร้างบารมี ด้วยบุญนี้จึงทำให้ไม่ต้องทำงานแต่ได้รับส่วนแบ่ง ทั้งสามคนเป็นกองเสบียงของหมู่คณะมา ชาตินี้มาเจอกันแล้วก็ให้ตั้งใจสร้างบารมีเต็มที่ในทุกบุญ และอธิษฐานจิตให้ได้ไปดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์ อย่าได้พลัดกันเลย
ท่องบทประจำวันว่าสิ่งที่ต้องสั่งสมคือบุญกุศล สิ่งที่ต้องแสวงหาคือพระรัตนตรัยภายใน เป้าหมายชีวิตคือที่สุดแห่งธรรม ที่พักระหว่างทางคือดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์
อ่านรายชื่อเจ้าภาพกองทุนกิตติมศักดิ์เครื่องกันหนาว ตั้งแต่รายที่ร่วมหนึ่งร้อยกองทุน สิบกองทุน ห้ากองทุน ลดหลั่นลงมา แล้วต่อด้วยรายชื่อผู้ร่วมบุญโครงการเร่งสร้างเสาแก้วพันปีสามร้อยต้น พร้อมย้ำว่าเหลืออีกสามสิบแปดวันจะถึงธุดงค์ปีใหม่
ช่วงเพลงและสปอตคั่นก่อนปิดรายการ
ท่องคำขวัญว่าพุทธบุตรต้องเป็นหนึ่งเดียวกันเหมือนดวงตะวันที่มีดวงเดียว พุทธบริษัทสี่ต้องเป็นหนึ่งเดียวกัน เรื่องส่วนตัวให้วางอุเบกขา เรื่องพระศาสนาให้เอาอุเบกขาวาง จิตสดใสเมื่อใจสิ้นระแวง และธรรมกายคือพระในตัวคุณ แล้วชวนพร้อมใจกันสวดสรรเสริญคุณของพระรัตนตรัย โดยหันลำโพงไปทางภาคใต้ของผืนแผ่นดินไทยและสี่จังหวัดชายแดนภาคใต้