พระปัจเจกพุทธเจ้า

เล่าว่ากุฎุมพีผู้น้องออกไปตรวจไร่อ้อย ก่อนกลับตัดอ้อยสองลำผูกเหนือรอยตัดไว้ คิดว่าลำหนึ่งจะให้พี่ชายอีกลำเป็นของตน เช้าวันนั้นพระปัจเจกพุทธเจ้าองค์หนึ่งออกจากนิโรธสมาบัติ ตรวจดูว่าใครควรได้บุญ เห็นกุฎุมพีผู้น้องเข้ามาในข่ายพระญาณ จึงถือบาตรและจีวรเหาะมาจากภูเขาคันธมาทน์ด้วยกำลังฤทธิ์ มายืนเบื้องหน้าเขา กุฎุมพีเกิดศรัทธา ลาดผ้าเป็นอาสนะกราบนิมนต์ให้นั่ง แล้วเทน้ำอ้อยส่วนของตนใส่บาตรถวาย เกิดปีติเป็นล้นพ้นจึงถวายส่วนของพี่ชายอีก คิดว่าถ้าพี่ชายต้องการทรัพย์ก็จะให้ทรัพย์ ถ้าต้องการส่วนบุญก็จะให้ส่วนบุญ แล้วอธิษฐานขอเสวยสมบัติในเทวโลกและมนุษยโลกและขอบรรลุธรรมที่ท่านบรรลุแล้ว พระปัจเจกพุทธเจ้าให้พรและอธิษฐานให้กุฎุมพีได้เห็นท่านนำอ้อยไปถวายพระปัจเจกพุทธเจ้าอีกห้าร้อยองค์ กุฎุมพียิ่งปีติ แล้วนำข่าวบุญไปแจ้งพี่ชายให้อนุโมทนา พี่ชายก็อธิษฐานขอบรรลุธรรมเช่นกัน

ครูไม่ใหญ่ทึ่งว่าเอารัตนะเจ็ดประการ มีเพชรมีพลอยสีต่าง ๆ มาสร้างพระคันธกุฎี สร้างวิหาร ศาลาราย ถวายพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ไม่ใช่หัวใจธรรมดา ส่วนเราที่มหารัตนวิหารคดยังเป็นแค่คอนกรีต แต่อย่าลืมว่าเขาก็ค่อย ๆ สั่งสมบุญมา ค่อย ๆ ละความตระหนี่ไป โดยจุดเริ่มต้นที่การถวายน้ำอ้อย และทักขิไณยบุคคลคือพระปัจเจกพุทธเจ้าคือแหล่งแห่งบุญอันบริสุทธิ์ เป็นเนื้อนาบุญแบบเนื้อ ๆ เพราะท่านหมดกิเลสแล้วด้วยตัวของท่านเอง แต่ไม่ได้สอนใครเพราะไม่มีอัธยาศัยในการเป็นครู แรงเนื้อนาบุญของทักขิไณยบุคคลวัดกันที่ความบริสุทธิ์ ซึ่งมีหลายระดับตั้งแต่โคตรภูบุคคล พระโสดาบัน สกิทาคามี อนาคามี อรหันต์ ต่างกันที่กิเลสที่ละได้มากน้อย แม้เอาน้ำอ้อยไปถวายบุญก็เกิดขึ้น จากชาวไร่อ้อยฐานะธรรมดาก็มาเป็นเศรษฐี แล้วค่อย ๆ สั่งสมเป็นมหาเศรษฐีและบรมเศรษฐีที่มีสมบัติจักรพรรดิ เป็นบุญต่อบุญสมบัติต่อสมบัติ

เปิดมินิซีรีส์เมณฑกเศรษฐี ผู้มีขุมทรัพย์เป็นทองคำ ตอนที่หนึ่ง เกริ่นว่าสมบัติอัศจรรย์เกินควรเกินคาดย่อมบังเกิดกับบุคคลอัศจรรย์ที่หัวใจไม่เกี่ยง กล้าทำในสิ่งที่คนทั่วไปทำได้ยาก ในยุคก่อนสมัยพุทธกาลมีครอบครัวผู้มีบุญที่สร้างบารมีเป็นทีมทั้งครอบครัว ยอมสละชีวิตเป็นเดิมพันถวายอาหารมื้อสุดท้ายของชีวิตแด่พระปัจเจกพุทธเจ้าในยุคที่เกิดทุพภิกขภัย สมบัติอัศจรรย์ที่เกิดขึ้นได้ยากมากจึงเกิดขึ้นทันใช้ในชาตินั้นและยังส่งผลต่อเนื่องในภพชาติต่อ ๆ มา

เริ่มเฉลยว่าคนที่ชาตินี้ไม่ได้เป็นชาวพุทธทำอะไรมาจึงรวย คุณพ่อคุณแม่ของเพื่อนชาวบาห์เรนเป็นมหาเศรษฐีระดับประเทศมีสมบัติมากมาย เพราะชาติในอดีตทั้งสองท่านทำทานมาเยอะ โดยเฉพาะบุญสงเคราะห์โลก แต่มีอยู่ชาติหนึ่งนานมาแล้ว ท่านทั้งสองเกิดในตระกูลยากจนและได้เป็นสามีภรรยากัน วันหนึ่งได้เห็นพระปัจเจกพุทธเจ้าเดินบิณฑบาตผ่านมาก็เกิดศรัทธา นำอาหารไปใส่บาตรท่านทั้งที่ตอนนั้นยากจน แล้วอธิษฐานจิตว่าขึ้นชื่อว่าความยากจนอย่าได้บังเกิดมีกับเรา เพราะเห็นความยากจนในชาตินั้นชัดเจนและรู้ว่าความจนลำเข็ญเหลือเกิน จึงอธิษฐานได้เพียงแค่นั้น

เพราะไม่ได้อธิษฐานให้ไปเกิดในบุญเขตของพระพุทธศาสนา ชาติต่อ ๆ มาท่านจึงรวยมาทุกชาติและติดนิสัยในการทำทานมาด้วย แต่ชาติหลัง ๆ ก็ไม่ได้อยู่ในบุญเขตพระพุทธศาสนา ส่วนบุญที่ทำกับพระปัจเจกพุทธเจ้ายังไม่หมด จึงยังส่งผลต่อมาเป็นชุด ๆ และย้ำว่าถ้าชาตินี้รุ่นลูกไม่ได้ประกอบเหตุทำบุญให้ถูกเนื้อนาบุญ ก็ไม่มีบุญที่จะรองรับทรัพย์สมบัติของท่านได้ ตรงนี้ต้องศึกษา

เล่าว่าอีกชาติหนึ่งท่านได้สร้างศาลา ที่จงกรม ที่พักกลางวันและกลางคืน ถวายพระปัจเจกพุทธเจ้าพระองค์หนึ่ง ทั้งยังถวายผ้ากัมพลสีแดงที่ตนใช้ห่มซึ่งมีราคาถึงหนึ่งแสน ปูลาดเป็นที่เช็ดพระบาทก่อนพระปัจเจกพุทธเจ้าจะขึ้นสู่ศาลา ด้วยคิดว่าขออย่าให้พระบาทเปรอะเปื้อน เมื่อพระปัจเจกพุทธเจ้าประทับยืนบนผ้า สีของผ้ากระทบผิวกายเกิดเป็นความสว่างสวยงามยิ่ง ท่านจึงปิติและอธิษฐานว่าขอให้สีฝ่ามือฝ่าเท้าของตนแดงงามเช่นนั้น และขอให้สัมผัสกายอ่อนนุ่มเหมือนสำลีที่ยีแล้วนับร้อยพันทุกภพทุกชาติ ด้วยอานุภาพคำอธิษฐานและกุศลกรรมที่ทำต่อเนื่อง จึงทำให้ท่านพรั่งพร้อมด้วยสมบัติทั้งปวง เป็นสุขุมาลชาติ ครั้นออกบวชก็เป็นที่รักและเลื่อมใส และได้บรรลุธรรมเป็นพระอรหันต์