ep029 ผังเวลา 66 ช่วง
อุทิศบุญ (111) อธิษฐานจิต (79) จานดาวธรรม (74) วัดพระธรรมกาย (73) เสาแก้วพันปี (69) ดุสิตบุรี (67) คุณยายอาจารย์จันทร์ ขนนกยูง (63) สี่จังหวัดชายแดนภาคใต้ (55) วงบุญพิเศษ (49) โชติกเศรษฐี (48) ภุมเทวา (47) กองเสบียง (45) ชฎิลเศรษฐี (42) องค์พระในกลางกาย (42) กฎแห่งกรรม (39) ยิ้ม (37) ตัดรอนวิบาก (32) วิชชาธรรมกาย (31) มรณานุสติ (30) สมบัติจักรพรรดิ (25) โดนรัดคอตั้งแต่อยู่ในท้อง (25) เมณฑกเศรษฐี (24) กรรมกาเมสุมิจฉาจาร (21) มหาธรรมกายเจดีย์ (19) คตินิมิต (17) ต้นบุญต้นแบบ (15) ผู้นำบุญ (15) แต่งเนื้อแต่งตัว (15) คบคนพาล (14) จดหมายยุวกัลยาณมิตร (14) ตัวเล็ก ๆ ก็ช่วยได้ (12) วันพ่อแห่งชาติ 2548 (12) วัดปากน้ำภาษีเจริญ (11) บวชตลอดชีวิต (10) พระคุณพ่อ (8) ร่างทรง (8) นางวิสาขา (7) ถือศีลแปด (6) ผูกคอตาย (6) พระปัจเจกพุทธเจ้า (6) พระเจ้าอชาตศัตรู (6) พระโสดาบัน (5) โรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา (5) กรรมดื่มสุรา (4) ทำบุญกับวัดในสี่จังหวัดชายแดนภาคใต้ (4) ธัมมจักกัปปวัตตนสูตร (4) บวชสามเณร (4) พระไตรปิฎก (4) พ่อหลวงของปวงชนชาวไทย (4) ยิ้มแล้วรวย (4) ลูกสาวเป็นทอม (4) ศีลสมาธิปัญญา (4) อุตตรกุรุทวีป (4) กายมนุษย์ (3) นายกทักษิณ ชินวัตร (3) บวชอุบาสิกาแก้ว (3) วิชาชีวิต (3) สายสะดือพันคอสองรอบ (3) หลานชายติดยาเสพติด (3) อนาถบิณฑิกเศรษฐี (3) ความเกรงใจ (2) ชาติยาวัน (2) ดื่มเหล้าสูบบุหรี่ (2) ถวายความจงรักภักดีที่ท้องสนามหลวง 1 ธันวาคม 2548 (2) ทาน ศีล ภาวนา (2) ทุพภิกขภัย (2) ธนัญชัยเศรษฐี (2) นายปุณณะ (2) น้องชายเป็นมะเร็งขั้นสุดท้าย (2) ผู้ก่อความไม่สงบ (2) พระประธานหน้าโรงพยาบาล (2) ภัททิยนคร (2) รวยอย่างมีคุณค่า (2) ล่าสัตว์เป็นเกมกีฬา (2) อธิษฐานล้อมกรอบ (2) เคารพพระรัตนตรัย (2) แพะทองคำ (2) กรรมฆ่าสัตว์ทำกับแกล้ม (1) กลั่นใจให้ใส (1) กลุ่มด้ายห้าสี (1) กำลังห้าช้างสาร (1) ขอดื่มน้ำนมจากชาวบ้าน (1) ขาซ้ายหัก (1) ขี้หลงขี้ลืม (1) ขุดหลุมพรางดักสัตว์ (1) ถวายทานเอาชีวิตเป็นเดิมพัน (1) ถูกรถชนขณะพานักเรียนข้ามถนน (1) ทหารพระราชาทรมานเชลย (1) นอนไอซียูสิบสามวัน (1) นอนไอซียูสิบสี่วัน (1) นักเรียนใหม่ (1) นั่งรถเมล์มาฟังธรรม (1) บวชตามพระราชา (1) บวชพระธรรมทายาท 2547 (1) บวชเพราะอิ่มตัวจากชีวิตคฤหัสถ์ (1) พระมหากรุณาธิคุณ (1) พุทธันดรที่ผ่านมา (1) มอเตอร์ไซค์แหกโค้ง (1) ยิงกวางแม่ลูกอ่อน (1) ยุ้งข้าวสาลีแดง 1250 ยุ้ง (1) สร้างองค์พระประจำตัว (1) สัตว์เดรัจฉาน (1) สุมนาเทวี (1) อาการชักหายใจไม่ออก (1) เกิดเป็นมนุษย์ (1) เจาะถุงน้ำคร่ำสองชั่วโมง (1) เปรียบความอดกับการปวดฟัน (1) เศรษฐีไม่รู้จักคำว่าอด (1) เสวยผลบุญเก่า (1) เสียดายที่พลาดบุญ (1) เห็นพระจำนวนมากเป็นมงคล (1) แคว้นอังคุตตราปะ (1) แม่เสียชีวิตเจ็ดวันหลังคลอด (1) ใครเคยเห็นข้าวที่ไหน (1)
กล่าวคาถาสำเร็จว่าแม้มืดตื้อมืดมิดก็มีสิทธิ์เข้าถึงธรรม คำขวัญเมื่อเราสว่างโลกก็สว่างด้วย และเนื้อนาบุญสี่ระดับ คือมหาธรรมกายเจดีย์ของโลก มหาจุฬามณีของสวรรค์ พระในบ้านของครอบครัว และพระในตัวของเรา
ทบทวนการบ้าน 10 ข้อทีละข้อ ตั้งแต่เอาบุญไปฝากคนที่บ้าน จดบันทึกผลการปฏิบัติธรรม ก่อนนอนนึกถึงบุญที่สั่งสมมาทั้งหมด หลับและตื่นในอู่ทะเลบุญ ตื่นแล้วรวมใจเป็นหนึ่งกับองค์พระหนึ่งนาที ทุกหนึ่งชั่วโมงหยุดใจหนึ่งนาทีที่ศูนย์กลางกายฐานที่ 7 นึกถึงดวงหรือองค์พระในทุกกิจกรรม จนถึงสร้างบรรยากาศด้วยรอยยิ้มและปิยวาจา
วันนี้เป็นวันที่ 43 นับจากวันออกพรรษา เหลืออีก 224 วันจะเข้าพรรษาอีกครั้ง และผ่านวันปีใหม่มา 333 วัน แล้วทบทวนว่าเราเกิดมาทำพระนิพพานให้แจ้ง แสวงบุญ สร้างบารมี พระนิพพานอยู่ภายในตัวเรา เริ่มต้นที่ศูนย์กลางกายฐานที่ 7 ด้วยการทำใจหยุดนิ่งเฉย ๆ พร้อมย้ำว่าต้องศึกษาไว้เพราะความผิดพลาดเป็นอันตราย มีอบายภูมิรองรับอยู่
บอกล่วงหน้าว่าวันนี้มีเรื่องราวกฎแห่งกรรมชื่อ โดนรัดคอตั้งแต่อยู่ในท้อง และมินิซีรีส์เรื่องเมณฑกเศรษฐี ผู้มีขุมทรัพย์เป็นทองคำ แล้วชวนแต่งเนื้อแต่งตัวให้เสร็จเรียบร้อยก่อนเข้าเนื้อหา
ช่วงเพลงคั่นระหว่างที่ให้นักเรียนแต่งเนื้อแต่งตัว คือเตรียมรอยยิ้มก่อนเข้าเนื้อหาของรายการ
ถามว่ายิ้มกันไปทั่วโลกแล้วหรือยัง แล้วอธิบายว่าถ้ายังไม่ยิ้มก็แปลว่ายังแต่งตัวไม่เสร็จ เหมือนใส่สูทแต่นุ่งผ้าสวมรองเท้าแตะ หรือเขียนคิ้วข้างเดียวออกจากบ้านไปทำงาน จึงต้องแต่งเนื้อแต่งตัวให้เรียบร้อยทุกคนทุกแห่ง ทั้งภายในบ้านและนอกบ้าน ด้วยการนำรอยยิ้มมาปรากฏบนใบหน้า
เพลงที่ร้องว่าตัวเล็ก ๆ อย่างเราก็ช่วยได้ ให้เริ่มที่ตัวเราเอง ใช้เปิดช่วงเรื่องเด็ก ๆ ที่ร่วมทำบุญกับวัดในสี่จังหวัดชายแดนภาคใต้
เล่าว่าจดหมายจากเด็ก ๆ ที่เห็นว่าควรมีส่วนร่วมรักษาพระพุทธศาสนา โดยสนับสนุนทำนุบำรุงพระพุทธศาสนากับพระภิกษุผู้อุทิศชีวิตรักษาพระศาสนาในชายแดนภาคใต้ ส่งมามากมายเป็นตั้งจนอ่านไม่หมด ยังอยู่ในเดือนสิงหาคม 2548 แล้วอ่านจดหมายเด็กหญิงที่มาทำบุญที่วัดในวันเกิดของตัวเองวันที่ 7 สิงหาคม ครูไม่ใหญ่ให้พรย้อนหลังและอวยพรให้คุณยายของเธอมีสุขภาพแข็งแรง
อ่านจดหมายยุวกัลยาณมิตรเด็กหญิงอายุ 12 ปี ชั้น ม.1 โรงเรียนเซนต์โยเซฟ จังหวัดระยอง ที่รู้สึกเสียใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับพระและวัด 238 วัดทางภาคใต้ จึงขอทำบุญกับวัดละ 1 บาท และเชื่อว่าเหตุการณ์ทางภาคใต้จะสงบลงกลับมาเป็นเหมือนเดิม พร้อมขอให้ครูไม่ใหญ่แข็งแรงและมีความอดทนสู้กับปัญหาเพื่อเผยแผ่พระศาสนาต่อไป ครูไม่ใหญ่ชมว่าลายมือของเธอสวยมาก
อ่านจดหมายยุวกัลยาณมิตรเด็กหญิงอายุ 12 ปี ชั้นเกรด 7 โรงเรียนในกรุงเทพฯ ที่เสียใจที่เกิดเหตุการณ์ร้ายแรงกับพระ เธอดูข่าวในทีวีแล้วเฝ้ารอว่าเมื่อไรโจรจะกลับตัวกลับใจ ครูไม่ใหญ่ย้ำข้อความของเธอซ้ำ ๆ ให้ผู้ก่อความไม่สงบได้เห็นชัด ๆ ว่ามีหนูน้อยคนหนึ่งกำลังดูอยู่
ครูไม่ใหญ่ย้ำข้อความของเด็กหญิงให้ผู้ก่อความไม่สงบเห็นชัด ๆ ว่าเมื่อไรจะกลับตัวกลับใจเพื่อไม่ให้กระทบต่อภาคใต้ แล้วชมว่าหนูน้อยตัวเล็ก ๆ นี่ไม่ธรรมดาเลย และบอกว่าอนาคตของชาติฝากไว้กับเด็ก ๆ เหล่านี้
เพลงที่ร้องว่าใครจะเป็นอย่างไรถ้าไม่เกรงใจก็เชิญเลย อยากกินก็กินแต่พอเช็คบิลใครจะจ่ายก็เชิญ ใช้เพลินใช้เกินเงินเดือน ขโมยขึ้นเรือนขึ้นมาเยี่ยมเยือนก็ไม่เคยเกรงใจ และสรุปว่าเราไม่ได้อยู่คนเดียวในโลกจึงต้องเกรงอกเกรงใจกันไว้
อ่านจดหมายเด็กหญิงอายุ 9 ปี ชั้น ป.4 โรงเรียนอุดมวิทยา จังหวัดราชบุรี ที่ขอให้คนจะทำความชั่วเกรงใจคนทำความดี เพราะอยากให้มีคนดีมากกว่าคนชั่ว และเพิ่มเงินทำบุญจากวัดละ 1 บาทเป็น 3 บาท ต่อด้วยจดหมายเด็กหญิงอายุ 16 ปี ชั้น ม.3 จากกรุงเทพฯ และยุวกัลยาณมิตรอีกคนที่รอบแรกทำบุญวัดละ 1 บาทแล้ววันนี้มาถวายเพิ่มอีกวัดละ 1 บาท เพราะอยากให้วัดภาคใต้มีความสุขและอยากให้ภาคใต้สงบสุขเร็ว ๆ
เพลงคั่นรายการที่ร้องว่าจะขอติดตามเธอทุกชาติไป
ครูไม่ใหญ่บอกว่าบางคนเป็นนักเรียนใหม่เพิ่งมาได้วันสองวัน เห็นพระมานั่งอยู่หน้าจอแล้วสงสัยว่าเป็นรายการอะไร จึงขอทำความเข้าใจหนึ่งนาทีว่าที่นี่คือโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา ออกอากาศเป็นปกติมาย่างปีที่สี่ สอนวิชาชีวิตเรื่องราวความจริงของชีวิต ซึ่งเป็นคำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าที่ย่อยให้ง่าย เพราะทุกคนต้องตกอยู่ภายใต้กฎแห่งกรรมทางกาย วาจา ใจ ไม่ว่าจะรู้หรือไม่รู้ เชื่อหรือไม่เชื่อ ล้วนมีผลทั้งสิ้น กฎหมายบ้านเมืองยังหลีกเลี่ยงได้เป็นบางครั้ง แต่กฎแห่งกรรมหลีกเลี่ยงไม่ได้
เล่าว่านักเรียนของรายการมีตั้งแต่เด็กเกิดใหม่ที่ลืมตาได้ก็มองดู DMC แล้ว ไปจนถึงผู้มีอายุ 109 ปีที่เปิดเองปิดเองได้ จึงต้องย่อยคำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าให้ง่ายในระดับโจ๊ก มีเพลง มีภาพ มีคำพูด แล้วค่อยขยับเป็นข้าวต้ม ข้าวสวย ก๋วยเตี๋ยวไปตามลำดับ และบอกว่าอีก 6 วันจะถึงวันพ่อแห่งชาติของพ่อหลวงของปวงชนชาวไทย
เปิดสารคดีให้ฟังความรู้สึกของพุทธศาสนิกชนชาวไทยที่อยู่ห่างไกลจากผืนแผ่นดินไทยว่ามีความรู้สึกอย่างไรต่อพ่อหลวงของปวงชนชาวไทย
ครูไม่ใหญ่กล่าวว่าเห็นพุทธศาสนิกชนชาวไทยทั่วโลกกล่าวถึงพ่อหลวงด้วยน้ำตา บางคนโกนผมออกบวชหรือไปร่วมงานบวชเพื่อถวายความจงรักภักดี เพราะระลึกถึงพระมหากรุณาธิคุณที่พระองค์อุทิศพระวรกายเพื่อปวงชนชาวไทยตลอดชีวิตแห่งการเป็นพระราชากว่าหกสิบปี ต้องไปคลุกคลีกับประชาชนทุกหนทุกแห่ง ลุยโคลนลุยน้ำทั้งฝนตกแดดออก จนเห็นภาพจนคุ้นตา ไม่เห็นมีภาพพระราชาของประเทศไหนที่เหงื่อหยดอย่างนี้ จึงเป็นพระราชาที่เหนื่อยที่สุดในโลกและน่าเทิดทูน
แจ้งว่าวันที่ 1 ธันวาคม 2548 ท่านนายกทักษิณเชิญชวนอุบาสกอุบาสิกาทั่วประเทศและอาราธนาพระภิกษุสงฆ์ทั่วประเทศไปที่ท้องสนามหลวงด้านวัดพระแก้ว เพื่อถวายความจงรักภักดีแด่พ่อหลวงของปวงชนชาวไทย ไปเจริญสมาธิภาวนา ฟังสวดธัมมจักกัปปวัตตนสูตรจากพระภิกษุสงฆ์หลายหมื่นรูป ฟังธรรมจากพุทธบุตร กล่าวคำถวายอาศิรวาทราชสดุดีตามท่านนายก และจุดเทียนใจสว่างทั้งเมือง โดย DMC จะถ่ายทอดภาพนี้ไปทั่วโลกเป็นช่องเดียว
ครูไม่ใหญ่ปรารภว่าคิดอยู่เรื่อย ๆ ว่าเมื่อไรเสาแก้วพันปีจะหมด ความคิดจึงกระเจิงไปตรงนั้น ถ้าทำให้เสร็จก็จะได้จบลงไป และย้ำว่าเหลือเวลาอีกสองวันต้องกลั่นใจให้ใส ๆ เพื่องานวันที่ 1 ธันวาคม พร้อมเตือนว่าต้องรีบกราบอาราธนาพระท่านไว้ก่อนที่ท่านจะติดกิจอื่น
อธิบายว่าพระพุทธบุตรทั่วประเทศมีสามแสนองค์ แต่ปกติเห็นได้เพียงร้อยองค์ก็นับว่าเป็นส่วนน้อย การเห็นพระจำนวนมากหลายหมื่นองค์จึงเป็นทางมาแห่งมงคลและทำให้ใจปลื้มปิติ ให้แต่งชุดสุภาพหรือชุดสีเหลืองซึ่งเป็นสีประจำรัชกาล ไปนั่งแถวหน้าเป็นต้นบุญต้นแบบที่ดีของพี่น้องชาวไทย เพราะผู้คนจำนวนมากบางทีปฏิบัติไม่ถูกจะได้ดูแถวหน้าเป็นแบบอย่าง เป็นครั้งแรกในยุครัตนโกสินทร์จึงจะได้เป็นบุคคลในประวัติศาสตร์ ให้ชวนหมู่ญาติไปด้วย ไม่ต้องกลัวว่าที่จะไม่พอเพราะแม้เต็มสนามหลวงก็ล้นออกมานั่งบนถนนได้
บอกว่านอกจากเป็นวันพ่อของชาติแล้ว ยังเป็นวันที่ต้องมาระลึกนึกถึงพ่อของเราผู้ให้กำเนิด ให้ดวงตาไว้ดู ให้หูไว้ฟัง ให้จมูกไว้ดม ให้ปากไว้ดื่มไว้รับประทานอาหาร ให้กายได้สัมผัสและให้ใจได้นึกคิด ยามที่เราหกล้มพ่อเป็นคนแรกที่มายื่นมือประคองและให้กำลังใจ เวลาผ่านไปเราอาจลืมและอาจเปลี่ยนแปลง แต่รักของพ่อไม่มีเปลี่ยน
เพลงที่ร้องว่ามีชายคนหนึ่งที่รักเธอและทำเพื่อเธออยู่เสมอ เป็นคนแรกที่รักเธอแต่กลายเป็นคนสุดท้ายที่เธอจะนึกถึง เป็นกำลังใจและเป็นครูที่น่ารัก ความรักนี้ยังมั่นคงอยู่เสมอและไม่มีเปลี่ยน
ย้ำว่าอย่าไปลืมพระคุณพ่อ เพราะกายมนุษย์เป็นกายเดียวในภพสามที่สร้างบารมีได้อย่างเต็มที่ กายอื่นสร้างไม่ได้ นอกจากกรณีพิเศษที่มีบันทึกไว้ไม่กี่ครั้ง เช่นเทวดาแปลงลงมาเป็นมนุษย์ใส่บาตร หรือเทพธิดามาปัดกวาดรอบเสนาสนะเพราะหวังอยากได้บุญ กายมนุษย์มีไว้เพื่อกำจัดสิ่งที่เป็นมลทินของใจให้หมดสิ้นไปด้วยทาน ศีล ภาวนา กำจัดความโลภ ความโกรธ ความหลง แล้วยิ่งขึ้นไปเป็นอธิศีล อธิจิต อธิปัญญา ผู้ที่ให้กายมนุษย์นี้มาจึงเป็นบุคคลสำคัญของโลกและของจักรวาล วันพ่อมีอยู่ทุกวันแต่เทศกาลมีปีละครั้ง
บอกว่าเข้าสู่มินิซีรีส์ของผู้มีบุญในกาลก่อนที่มีสมบัติจักรพรรดิ เพราะครูไม่ใหญ่ตั้งใจอยากให้นักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาทั่วโลกมีสมบัติจักรพรรดิอย่างนั้นบ้าง จึงนำเรื่องราวที่มีบันทึกไว้ในพระไตรปิฎกมารวบรวมเรียบเรียงให้ดูสบาย ๆ มีเพลง มีภาพ มีคำพูดตามสไตล์ของนักเรียนอนุบาล
ทบทวนว่าเคยศึกษาชฎิลเศรษฐีที่มีภูเขาทองผุดขึ้นหลังบ้าน และโชติกเศรษฐีที่มีปราสาทแก้วและสมบัติตักไม่พร่องเกินกว่าพระราชา เกินกว่าพระเจ้าพิมพิสารและพระเจ้าอชาตศัตรู เป็นสมบัติที่ใครจะจี้จะปล้นก็ไม่ได้ พระเจ้าอชาตศัตรูยกทัพมายึดปราสาทด้วยพระราชอำนาจก็ทำไม่ได้ แม้แต่แหวนที่ใส่ในมือสิบนิ้วของโชติกเศรษฐีก็ดึงออกไม่ได้แม้วงเดียว ทั้งที่มีกำลังมากขนาดนั่งยอง ๆ กระโดดได้ 40 ศอกและยืนกระโดดได้ 80 ศอกคือราว 40 เมตร ต่างจากมนุษย์สมัยนี้ที่กระโดดได้สองเมตรก็ได้เหรียญและคุยโม้ไปทั่วโลก เพราะท่านมีกำลังเท่าช้างสารห้าเชือก
บอกว่าโชติกเศรษฐีเป็นลุงของเมณฑกเศรษฐี ลุงก็รวยหลานก็รวย รวยขนาดที่ภรรยาเศรษฐีได้ยินคำว่าพระราชาก็ไม่รู้จัก สงสัยว่ามีใครใหญ่กว่าท่านอีกหรือ เพราะเคยอยู่อุตตรกุรุทวีปแล้วเทวดาพามาอยู่ชมพูทวีป สมบัติตักไม่พร่องแจกอย่างไรก็ไม่หมดจนรวยจนเบื่อ แล้วยกตัวอย่างว่าใครเคยเห็นข้าวที่ไหน คนบุญน้อยเห็นตอนไถนา บุญมากขึ้นเห็นในยุ้ง ไปซื้อตามร้าน เห็นในครัว เห็นในหม้อข้าว จนถึงคนที่ไม่เคยเห็นที่อื่นเลยนอกจากในจาน
อธิบายว่าบางคนสั่งสมบุญมาแต่ลืมไปแล้วนึกไม่ออก ชาตินี้จึงสบายจนคิดว่าเกิดเป็นมนุษย์ดีจริงไม่มีความทุกข์เลยและอยากเกิดอีก เพราะอยู่ในช่วงเสวยผลบุญเก่าที่สร้างมาในอดีต มีคนเตรียมทุกอย่างไว้ให้ แต่เมื่อไรบุญหย่อนลงมาความทุกข์จะสำแดงออกมา ตรงนั้นจึงจะเริ่มเข้าใจ
เล่าว่ามูลนิธิหนึ่งไปเชิญเศรษฐีให้บริจาคช่วยคนยากคนจนที่ต้องอดอาหาร แต่เศรษฐีไม่เกิดศรัทธาเพราะนึกไม่ออก ไม่รู้จักคำว่าอดเพราะรู้จักแต่คำว่าอิ่ม มีอาหารอยู่ในจานข้างหน้าตลอดและบางคนมีคนป้อนให้ทั้งซ้ายขวา มีหน้าที่เคี้ยวกับกลืนอย่างเดียว คนของมูลนิธิจึงเปลี่ยนวิธีบอกว่าเหมือนท่านเศรษฐีปวดฟัน เศรษฐีจึงนึกออกและบริจาคทรัพย์ได้ อีกตัวอย่างคือคนที่หล่อและเลือกผู้หญิงได้ทั้งโลกสองสามพันล้านคน แต่ก็ยังกลุ้มใจเพราะไปรักผู้หญิงคนเดียวที่ยังไม่ยอมรักตอบ
เปิดมินิซีรีส์เมณฑกเศรษฐี ผู้มีขุมทรัพย์เป็นทองคำ ตอนที่หนึ่ง เกริ่นว่าสมบัติอัศจรรย์เกินควรเกินคาดย่อมบังเกิดกับบุคคลอัศจรรย์ที่หัวใจไม่เกี่ยง กล้าทำในสิ่งที่คนทั่วไปทำได้ยาก ในยุคก่อนสมัยพุทธกาลมีครอบครัวผู้มีบุญที่สร้างบารมีเป็นทีมทั้งครอบครัว ยอมสละชีวิตเป็นเดิมพันถวายอาหารมื้อสุดท้ายของชีวิตแด่พระปัจเจกพุทธเจ้าในยุคที่เกิดทุพภิกขภัย สมบัติอัศจรรย์ที่เกิดขึ้นได้ยากมากจึงเกิดขึ้นทันใช้ในชาตินั้นและยังส่งผลต่อเนื่องในภพชาติต่อ ๆ มา
เล่าว่าในมหานครชื่อภัททิยนครมีตระกูลมหาเศรษฐีประจำพระนคร ทุกคนในตระกูลทั้งบิดา มารดา บุตรชาย บุตรสะใภ้ กระทั่งคนใช้ล้วนเป็นผู้มีบุญ มหาชนชาวนครไม่จำเป็นต้องทำการหว่านการไถหรือประกอบอาชีพใดให้เหนื่อยยาก เมื่อปรารถนาสิ่งใดก็เพียงไปยังเรือนของท่านเศรษฐีก็จะได้รับอาหารและปัจจัยสี่ไม่ขาดตกบกพร่อง ล้วนบังเกิดขึ้นด้วยอานุภาพแห่งบุญของตระกูลเศรษฐีทั้งสิ้น
อธิบายที่มาของชื่อเมณฑกเศรษฐีว่าท่านมีแพะทองคำขนาดเท่าช้าง เท่าม้า และเท่าโคตัวใหญ่ แทรกแผ่นดินผุดขึ้นที่หลังเรือนเป็นจำนวนมาก ภายในปากแพะมีกลุ่มด้ายห้ากลุ่มห้าสี เป็นเครื่องหมายบอกสมบัติที่อยู่ในท้องของแพะ ใครปรารถนาเงินทอง ข้าว นม เนย หรือสิ่งของใด ๆ เพียงดึงด้ายออกจากปากแพะ สิ่งที่ต้องการก็จะไหลออกมาตามความปรารถนา แพะทองคำแม้เพียงตัวเดียวก็เลี้ยงคนได้ทั้งชมพูทวีป
เล่าว่าเศรษฐีมียุ้งข้าวสาลีแดงจำนวนพันสองร้อยห้าสิบยุ้ง ซึ่งมิได้มีไว้เพื่อครอบครัวเท่านั้นแต่มีไว้แจกจ่ายคนทั้งหลาย เมื่อแจกข้าวในยุ้งหมดแล้ว เพียงท่านแหงนดูท้องฟ้า ลำข้าวสาลีแดงก็ไหลลงจากอากาศทำให้ฉางเต็มดังเดิม ภรรยาของท่านตักข้าวแจกเท่าไรข้าวในหม้อก็ไม่พร่อง บุตรชายคือธนัญชัยเศรษฐี บิดาของนางวิสาขา ถือถุงเงินหนึ่งพันกหาปณะแจกเท่าไรเงินก็ยังเต็มถุงเช่นเดิม หญิงสะใภ้ถือกระบุงข้าวเปลือกแจกเท่าไรก็ไม่พร่อง กระทั่งทาสชื่อนายปุณณะเมื่อไถนาเพียงครั้งเดียวก็เกิดรอยไถขึ้นถึงเจ็ดรอย
เล่าว่าพระบรมศาสดาเสด็จถึงแคว้นอังคุตตราปะเพื่อแสดงธรรมโปรดมหาชน ทรงเห็นอุปนิสัยที่จะได้บรรลุพระโสดาบันของชนหกคน คือเมณฑกเศรษฐีและภรรยา บุตรชายธนัญชัยเศรษฐีและหญิงสะใภ้สุมนาเทวี หลานสาววิสาขา และทาสชื่อปุณณะ จึงเสด็จไปประทับที่ชาติยาวันป่านอกพระนคร ท่านเศรษฐีส่งเด็กหญิงวิสาขาซึ่งขณะนั้นอายุเจ็ดขวบพร้อมเด็กหญิงบริวารห้าร้อยคนออกไปรับเสด็จ เมื่อเศรษฐีบรรลุธรรมแล้วก็กราบนิมนต์พระบรมศาสดาและพระภิกษุสงฆ์มารับบิณฑบาตที่เรือน ถวายมหาทานและฟังธรรม ในที่สุดทั้งหกคนได้บรรลุธรรมเป็นพระโสดาบัน ล้วนเป็นผลแห่งบุญจากการถวายทานอย่างเอาชีวิตเป็นเดิมพันที่ทำร่วมกันมาในกาลก่อน
ตั้งข้อสังเกตว่าเศรษฐีทั้งสามท่านที่มีสมบัติจักรพรรดิตักไม่พร่องกลับไม่ได้เป็นกำลังหลักในการสนับสนุนพระพุทธศาสนาเท่ากับอนาถบิณฑิกเศรษฐีและมหาอุบาสิกาวิสาขา ซึ่งสมบัติของท่านพร่องได้ ถูกน้ำซัดไปบ้าง ลูกหนี้ไม่ใช้คืนบ้าง แต่เป็นกำลังหลักด้วยความปลื้มปิติยินดี ส่วนเศรษฐีที่มีสมบัติจักรพรรดิพอมีศรัทธาก็ออกบวชเลย เพราะบวชด้วยความอิ่มตัวจากชีวิตคฤหัสถ์ รวยจนเบื่อ ทรัพย์ไม่หมดสักที จึงถึงที่สุดของความเป็นคฤหัสถ์แล้วออกบวช
สอนให้อธิษฐานล้อมกรอบไว้ให้ดี ขอให้มีสมบัติจักรพรรดิตักไม่พร่องและเป็นกำลังสนับสนุนการเผยแผ่พระพุทธศาสนาวิชชาธรรมกาย เพราะในพุทธันดรที่ผ่านมาทุกอย่างเป็นไปตามผังหมด การเผยแผ่ธรรมะขยายไปทั่วสะดวกกว่ายุคนี้เยอะ จนสมาชิกบางคนเกิดความประมาทในการดำเนินชีวิตและการสั่งสมบุญ หรือสั่งสมบุญแต่ไม่ได้อธิษฐานล้อมกรอบเอาไว้ ทำให้วิบากกรรมบางชาติได้ช่องมาตัดรอนจนชีวิตตกต่ำกว่าจุดที่ควรจะเป็น ชาตินี้จึงต้องสั่งสมบุญจนตลอดชีวิตและอธิษฐานล้อมกรอบทุกครั้งไปจนหมดอายุขัย เพราะยุคนี้การเผยแผ่ลำบากลำเข็นเลือดตาแทบกระเด็น
สปอตคั่นรายการที่ร้องซ้ำ ๆ ว่ายิ้ม ยิ้มแล้วรวย ยิ้มแล้วขอให้รวย ก่อนเข้าช่วงกรณีศึกษา
อธิบายว่ารวยแล้วต้องเอามาทำอะไรจึงจะเรียกว่ารวยอย่างมีคุณค่าและสูงส่ง คือมีทรัพย์เพื่อสร้างความดีและสนับสนุนให้คนอื่นทำความดีในทุกวิถีทางตามคำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ถ้ายังคิดสองอย่างนี้ไม่ออกก็อย่าเพิ่งรวย ให้ไปคิดให้ออกก่อน แล้วปลอบนักเรียนใหม่ว่าอย่าเพิ่งตกใจเมื่อเจอถ้อยคำแปลก ๆ เพราะที่นี่ย่อยทุกอย่างให้ง่าย คนทำงานมาเหนื่อยเพลียเครียดแล้วมาเปิดจานดู อย่าให้เครียดต่อ ให้คลายดีกว่า
เปิดกรณีศึกษาโดนรัดคอตั้งแต่อยู่ในท้อง ผู้เขียนจดหมายเล่าว่ามาวัดครั้งแรกปี 2540 โดยเพื่อนชักชวนมาแจ้งข่าวการสร้างพระธรรมกายประจำตัว เมื่อทราบอานิสงส์และความสำคัญของมหาธรรมกายเจดีย์ก็ตัดสินใจสร้างพระภายนอกและพระแกนกลางทันทีรวม 12 องค์ หลังจากนั้นไม่ค่อยได้มาวัดอีก ต่อมาได้ทำหน้าที่ผู้นำบุญชวนคนสร้างพระธรรมกายประจำตัว ภายในเวลาประมาณสองอาทิตย์ชวนคนทำบุญองค์พระได้เกือบหนึ่งร้อยองค์ ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าโลกจำเป็นต้องมีกัลยาณมิตร
ผู้เขียนเล่าว่าเพื่อนมาชวนให้ลูกบวชอุบาสิกาแก้ว จึงพาลูกสาวทั้งสองคนมาบวช ต่อมาได้มาร่วมงานพิธีอธิษฐานจิตที่วัด เมื่อพระเดชพระคุณหลวงพ่อถามว่าใครได้มาซื้อที่ดิน ใครได้มากลั่นแผ่นดิน ใครได้มาตอกเสาเข็ม คนส่วนมากยกมือกันหมด แต่ตัวเธอยกมือได้แค่สองครั้ง คือตอนที่ถามว่าใครได้สร้างองค์พระและใครได้สร้างองค์พระแกนกลาง ทำให้รู้สึกเสียดายที่พลาดบุญมาหลาย ๆ บุญ ต่อด้วยเพลงเสียดายจังและคำเตือนว่าผ่านแล้วผ่านเลย
ผู้เขียนเล่าเรื่องพ่อบ้านคือสามีของเธอว่า เมื่อเกิดมาไม่ได้เจ็ดวันแม่ของเขาก็เสียชีวิต และเพราะไม่มีเงินซื้อนม ย่าของพ่อบ้านจึงต้องอุ้มเขาไปขอดูดนมของชาวบ้านที่มีลูกเล็ก ๆ เหมือนกัน ครูไม่ใหญ่แทรกว่าเห็นไหมว่าจำเป็นต้องรวยหรือไม่ ลองเป็นอย่างนี้บ้างสิ ต่อมาเมื่อโตขึ้นทางบ้านส่งให้บวชเรียนเป็นสามเณร แต่ภายหลังลาสิกขาออกมาศึกษาต่อจนจบแล้วเข้ารับราชการครู
เล่าว่าครั้งหนึ่งขณะอายุสามสิบปี หลังจากโรงเรียนเลิก พ่อบ้านกำลังพาเด็กนักเรียนข้ามถนน มีรถแล่นมาด้วยความเร็วชนอย่างแรงจนกระเด็นไปไกลถึงสี่เมตรและสลบไปทันที นอนสลบอยู่ในห้องไอซียูนานถึงสิบสามวัน ชาวบ้านต่างบอกว่าคงไม่รอด เพราะตรงนั้นมักมีอุบัติเหตุเกิดขึ้นบ่อย ๆ และคนที่ประสบอุบัติเหตุมักเสียชีวิต แต่พ่อบ้านก็รอดมาได้อย่างน่าอัศจรรย์ หลังจากฟื้นแล้วมีอาการหลง ๆ ลืม ๆ
เล่าว่าพ่อบ้านชอบช่วยงานสาธารณประโยชน์และชอบเป็นพิธีกรในงานวัด หลังจากชวนเข้าวัดพระธรรมกายแล้วเขาซาบซึ้งในการสร้างบุญบารมีและเคารพในพระรัตนตรัยมาก เมื่อได้ยินเสียงบูชาพระแม้กำลังเดินอยู่ก็จะคุกเข่ากราบกับพื้นโดยไม่สนใจว่าพื้นตรงนั้นจะสะอาดหรือไม่ เมื่ออายุห้าสิบเก้าปีจึงลาออกจากราชการมาบวชพระธรรมทายาทในปี 2547 และอยู่ที่วัดสาขาต่อมาจนถึงทุกวันนี้ ตามที่ครูไม่ใหญ่บอกว่าต้องมาบวชเพื่อรักษาพระพุทธศาสนาเอาไว้
เล่าว่าลูกสาวคนโตตั้งแต่เล็กเป็นเด็กดี สดใส ร่าเริง แต่พอโตเป็นวัยรุ่นเรียนอยู่ ม.3 ก็เริ่มมีความผิดปกติ คือเมื่อเพื่อนผู้ชายรุ่นราวคราวเดียวกันมาจีบก็ไม่สนใจ แต่กลับไปเที่ยวจีบเพื่อนผู้หญิงของตัวเอง ถึงขนาดแอบไปเที่ยวและหนีไปนอนบ้านผู้หญิง แถมยังแอบดื่มเหล้าและสูบบุหรี่ ช่วงนั้นผู้เขียนกลุ้มใจมาก เพื่อนบ้านแนะนำให้ไปหาร่างทรง ร่างทรงที่ไหนว่าเก่งก็ไปมาหมด แต่ลูกสาวก็ยังไม่ดีขึ้น ยังทำตัวเป็นผู้ชายเหมือนเดิม
เล่าว่าครั้งหนึ่งลูกสาวคนโตได้ดื่มเหล้ากับหลานชาย พอดื่มเสร็จก็นั่งซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์ของหลานชายไปซิ่งกันต่อ เมื่อรถวิ่งมาถึงทางโค้ง มอเตอร์ไซค์เสียหลักแหกโค้งไปจนชนเสา ลูกสาวขาข้างซ้ายหักทันทีและมีรอยแผลที่ขาเต็มไปหมด
เล่าว่าตอนคลอดลูกชายคนเล็ก หมอใช้เวลาเจาะถุงน้ำคร่ำถึงสองชั่วโมง ซึ่งปกติใช้เวลาเพียงครึ่งถึงหนึ่งชั่วโมงเท่านั้น พอลูกชายออกมาตัวก็เขียวไปหมดเพราะขาดอากาศหายใจตั้งแต่อยู่ในท้อง อีกทั้งมีสายสะดือพันคออยู่ถึงสองรอบ ถูกรัดคอตั้งแต่อยู่ในท้อง ผู้เขียนคิดว่าลูกชายคงไม่รอด พ่อบ้านรู้ข่าวจึงรีบไปซื้อดอกไม้พวงมาลัยธูปเทียนไปบูชาพระประธานที่อยู่หน้าโรงพยาบาล ลูกชายนอนอยู่ในห้องไอซียูถึงสิบสี่วันแล้วรอดมาได้
เล่าว่าทุกปีเมื่อถึงวันคล้ายวันเกิดของลูกชายจะต้องเอาพวงมาลัยดอกไม้ธูปเทียนไปไหว้พระประธานหน้าโรงพยาบาลนี้เป็นประจำ มีอยู่ปีหนึ่งผ่านวันคล้ายวันเกิดไปสองวันแล้วยังไม่ได้ไปไหว้ ลูกชายก็เกิดอาการชักหอบหายใจไม่ออก พาไปโรงพยาบาลหมอตรวจก็ไม่พบสาเหตุ เมื่อเอาดอกไม้ไปไหว้พระที่หน้าโรงพยาบาลแล้วอาการก็ดีขึ้น
เล่าว่าหลังจากลูกชายเข้าวัดพระธรรมกายก็มาช่วยงานเป็นอาสาสมัคร นั่งสมาธิเห็นองค์พระและตั้งใจถือศีลแปดทุกวัน ในช่วงที่เปิดโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาใหม่ ๆ หลังเลิกเรียนเขาจะนั่งรถเมล์มาฟังครูไม่ใหญ่จนจบแล้วกลับถึงบ้านเที่ยงคืนทุกวัน ครูไม่ใหญ่บอกว่าคล้ายกับตอนตัวเองเรียนหนังสือแล้วนั่งรถเมล์ไปหาคุณยาย กลับถึงสถาบันสี่ห้าทุ่ม ผู้เขียนเป็นห่วงสุขภาพและการเรียนจึงห้าม แต่เขามีศรัทธาและอยากฟังธรรมมากจึงตามใจเขา
เพลงคั่นที่ร้องถึงความดีใจของพ่อแม่ในวันที่ลูกบวชให้ ว่าวันนี้ที่ผมดีใจ ลูกฉันบวชให้แล้ว สิ่งใดที่ลูกเคยล่วงเกินก็ขอให้อภัย และแม่ชื่นใจ
เล่าว่าน้องชายมีอาการรุนแรงมาก เมื่อเข้าตรวจในโรงพยาบาลจึงทราบว่าเป็นมะเร็งขั้นสุดท้าย น้องชายตัดสินใจให้หมอผ่าตัด หลังผ่าตัดแล้วอาการทรุดลง ทนความเจ็บปวดไม่ไหวและเสียชีวิตในที่สุดด้วยอายุห้าสิบปี ครูไม่ใหญ่แทรกว่าเห็นไหมว่าความตายไม่มีนิมิตหมายเลย
เล่าว่าหลานชายมีอุปนิสัยดีมาก เรียนหนังสือเก่ง เล่นกีฬาเก่ง จนได้รับเลือกเป็นประธานนักเรียน ต่อมาคบเพื่อนไม่ดี ชวนกันไปสูบบุหรี่ เสพกัญชาและยาเสพติดอีกหลายชนิด เมื่อพ่อแม่รู้จึงขอร้องให้เลิกยา เขาพยายามหักดิบเลิกยาแต่ด้วยฤทธิ์ของยาจึงทำให้ประสาทเสีย กลายเป็นคนคุ้มดีคุ้มร้าย ทางบ้านส่งไปบวช ระหว่างบวชบางครั้งเขาแสดงอาการหวาดกลัวและร้องว่าจะมีคนมาฆ่า ที่สุดจึงต้องลาสิกขาออกมาอยู่บ้าน ผ่านไปห้าหกปีอาการดีขึ้น แต่วันหนึ่งขณะนั่งดูทีวีเขาลุกไปหลังบ้านแล้วหายไปนาน เมื่อตามเข้าไปดูพบว่าเขาผูกคอตายอยู่ที่ครัวหลังบ้าน เสียชีวิตขณะอายุเพียง 25 ปี
ผู้เขียนตั้งคำถามว่าวิบากกรรมใดทำให้พ่อบ้านเกิดมาแล้วแม่ก็เสียชีวิต ไม่มีน้ำนมดื่มจนต้องไปขอจากชาวบ้าน วิบากกรรมใดทำให้ถูกรถชนขณะพานักเรียนข้ามถนนแต่รอดมาได้ด้วยบุญอะไร ตอนอายุสิบปียังตกต้นมะขามศีรษะแตกไม่ได้เย็บจนเป็นแผลเป็นขนาดใหญ่ การที่ปัจจุบันเป็นคนขี้หลงขี้ลืมเป็นผลจากอุบัติเหตุทั้งสองครั้งหรือกรรมอื่น จะแก้ไขได้อย่างไร และทำไมได้บวชเป็นสามเณรตั้งแต่เด็กแล้วลาสิกขา จึงกลับมาบวชอีกครั้งเมื่ออายุมากแล้ว ท่านอธิษฐานว่าชาติต่อไปขอให้ได้บวชตั้งแต่เด็กไปจนตลอดชีวิตจะสมความปรารถนาหรือไม่ ครูไม่ใหญ่ปรารภว่าตอนยังแข็งแรงคนมักไม่คิดอย่างนี้ และยกชฎิลเศรษฐีกับโชติกเศรษฐีที่มีสมบัติมากมายก็ยังออกบวช
ผู้เขียนถามว่าลูกสาวคนโตทำกรรมใดมาจึงประสบอุบัติเหตุจนขาหักทำให้ขายาวไม่เท่ากัน เพื่อนหญิงที่เขาไปอยู่ด้วยทุกวันนี้เคยทำกรรมอะไรร่วมกันมาถึงต้องมาใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน จะต้องให้ลูกสาวทำบุญอย่างไรจึงจะพ้นวิบากกรรมจากการเป็นทอม วิบากกรรมใดทำให้สายสะดือพันคอลูกชายคนเล็กจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด ที่ฝันว่าผีสาวคนที่ตายจะมาเอาตัวไปมีส่วนเกี่ยวข้องหรือไม่ การที่พ่อบ้านยกลูกชายให้เป็นลูกพระประธานหน้าโรงพยาบาลเกี่ยวหรือไม่ อาการชักหายใจไม่ออกเป็นเพราะทำผิดสัญญาไม่ไปไหว้พระในวันคล้ายวันเกิดหรือเหตุใด และความตั้งใจของสามเณรลูกชายที่จะทำวิชชาปราบมารและบวชจนตลอดชีวิตจะสมปรารถนาหรือไม่ ครูไม่ใหญ่ตอบว่าต้องอธิษฐานจิตทุกวันจนตลอดชีวิตจึงจะบวชได้ตลอดชีวิต
ครูไม่ใหญ่เล่าว่าที่บ้านหลังเล็กที่วัดปากน้ำภาษีเจริญ ขณะที่ท่านนั่งอยู่กับคุณยายอาจารย์ มีผู้ใหญ่ท่านหนึ่งศีรษะเถิก ๆ ขึ้นมานั่งข้างหน้า ยกมือไหว้คุณยายเสร็จก็สนทนาด้วย คุณยายบอกให้เอาบุญไปให้พ่อแม่ที่ตายไปแล้ว และบอกได้ว่าท่านไปอยู่ชั้นนั้นตรงนี้ ครูไม่ใหญ่ตอนนั้นยังไม่ได้บวช ยังเป็นนักศึกษา นั่งพิงเสาฟังอยู่ ปรากฏว่าตอนสุดท้ายผู้ใหญ่ท่านนั้นบอกว่าถึงอย่างไรผมก็ไม่เชื่อว่ามีนรกสวรรค์ ครูไม่ใหญ่สรุปว่าทุกคนในโลกอยากรู้เรื่องราวความจริงของชีวิตว่าญาติที่ตายไปอยู่ที่ไหน แม้คนที่เชื่อว่าตายแล้วสูญก็ยังอยากรู้
ผู้เขียนถามต่อว่าน้องชายทำวิบากกรรมใดมาจึงเป็นโรคมะเร็งในตับ ก่อนตายคตินิมิตเป็นอย่างไร ตายแล้วไปอยู่ไหน ได้รับบุญที่สร้างองค์พระและอุทิศไปให้หรือไม่ และมีอะไรฝากบอกภรรยาของเขาไหม วิบากกรรมใดทำให้หลานชายที่เรียนเก่งต้องมาคบคนพาลติดยาเสพติดจนคุ้มดีคุ้มร้ายและผูกคอตาย ตายแล้วไปอยู่ไหน กรรมนี้จะติดไปในภพชาติต่อไปหรือไม่ เขามีอะไรฝากมาถึงแม่ของเขาหรือเปล่า และตัวผู้เขียน อดีตพ่อบ้าน ลูกสาวทั้งสองและสามเณรลูกชายเคยสร้างบารมีกับหมู่คณะอย่างไร มีผลการปฏิบัติธรรมในชาติที่ผ่านมาเป็นอย่างไร ปัจจุบันลูกสาวคนที่สองตั้งใจว่าเรียนจบแล้วจะเข้ามาช่วยงานที่วัด เขาจะมีบุญพอไหม
สปอตคั่นก่อนเฉลยที่บอกให้นั่งนาน ๆ นิ่ง ๆ นุ่ม ๆ เบา ๆ แล้วเดี๋ยวเราจะเห็นเอง เพราะองค์พระมีอยู่แล้วที่กลางกาย แค่หยุดใจเฉย ๆ ไม่ต้องทำอะไรเลย
ครูไม่ใหญ่เฉลยว่าอดีตพ่อบ้านเกิดมาไม่มีน้ำนมดื่มต้องไปขอน้ำนมชาวบ้าน เพราะกรรมในอดีตชอบล่าสัตว์เป็นเกมกีฬา ครั้งหนึ่งเคยยิงกวางแม่ลูกอ่อนตายจนลูกกวางต้องอาศัยนมแม่กวางตัวอื่นกิน วิบากกรรมนี้จึงตามมาส่งผล แล้วอธิบายว่าบางคนคิดว่าฆ่าสัตว์ไม่มีผลอะไรเพราะเชื่อว่าพระเจ้าสร้างสัตว์มาให้เป็นอาหารของมนุษย์ ซึ่งมนุษย์คิดเอาเอง แต่ในคำสอนพระพุทธศาสนา กวางเป็นสัตว์เดรัจฉานที่อยู่ในภูมิของอบายร่วมกับนรก เปรต อสุรกาย ล้วนเป็นอดีตมนุษย์ที่หมุนเวียนกันไปตามกรรมและวิบากกรรม
เฉลยว่าอดีตพ่อบ้านประสบอุบัติเหตุรถชนขณะพานักเรียนข้ามถนน เพราะกรรมจากการล่าสัตว์เป็นเกมกีฬาในชาตินั้น บางครั้งขุดหลุมพรางดักสัตว์ เมื่อสัตว์ตกลงมาก็เอาหินทุ่มจนตาย วิบากกรรมนี้จึงส่งผล แต่รอดมาได้เพราะบุญบวชทั้งในอดีตและปัจจุบันที่เคยบวชเป็นสามเณรมาช่วยไว้ ตอนอายุสิบปีตกต้นมะขามศีรษะแตกไม่ได้เย็บจนเป็นแผลเป็นขนาดใหญ่ก็เพราะกรรมล่าสัตว์ที่ทำหลายครั้งมาส่งผล และการเป็นคนขี้หลงขี้ลืมเพราะเศษกรรมปาณาติบาตในครั้งนั้นรวมกับเศษกรรมดื่มสุรามาส่งผล จะแก้ไขต้องเจริญศีล สมาธิ ปัญญาอย่างเต็มที่จนตลอดชีวิตก็จะพ้นจากวิบากกรรมนี้ได้
เฉลยว่าอดีตพ่อบ้านได้บวชเป็นสามเณรตั้งแต่เด็กแล้วลาสิกขา ต่อมาได้ครองเรือน แล้วภายหลังกลับมาบวชเป็นพระตอนอายุมาก เพราะมีบุญบวชในอดีต บางชาติบวชสั้น บางชาติบวชยาว โดยเฉพาะในพุทธันดรที่ผ่านมา เมื่ออิ่มตัวจากชีวิตการครองเรือนแล้วก็ออกบวชตอนอายุมาก และได้อธิษฐานว่าชาติต่อไปขอให้ได้บวชตั้งแต่ยังเยาว์วัยและได้บวชจนตลอดชีวิต ความปรารถนาจะสมหวังได้ก็ต่อเมื่อตั้งใจแน่นอนอย่างจริงจัง และต้องอธิษฐานในชาตินี้ไม่ใช่ชาติหน้า
เฉลยว่าลูกสาวคนโตประสบอุบัติเหตุจนขาหักและขายาวไม่เท่ากัน เพราะกรรมในอดีตที่ได้ชาติเป็นผู้ชาย ดื่มสุราแล้วทะเลาะวิวาทกับขี้เมาคนละวงจนเขาบาดเจ็บ กับอีกกรรมหนึ่งที่แกล้งตีคนจนขาเป๋ด้วยท่อนไม้ตอนที่เมามา สองกรรมนี้มารวมส่งผล ที่เป็นทอมและได้อยู่กับเพื่อนหญิงในปัจจุบันเพราะวิบากกรรมกาเมในหลาย ๆ ชาติมารวมส่งผล โดยเฉพาะในชาติที่เป็นผู้ชายเจ้าชู้มากกว่าชาติที่เป็นผู้หญิง ส่วนเพื่อนหญิงคนนี้ในชาติที่ลูกสาวเป็นผู้ชายก็ได้เป็นภรรยาของเขา จะพ้นจากวิบากกรรมนี้ได้ต้องพิจารณาให้เห็นโทษภัยในชีวิตที่เป็นทอมและเกิดความเบื่อหน่ายอย่างสุดขีด ทำทาน รักษาศีลแปด เจริญภาวนาอย่างจริงจัง และอธิษฐานจิตขอพ้นจากวิบากกรรมนี้จนตลอดชีวิต
เฉลยว่าสายสะดือพันคอลูกชายคนเล็กจนเกือบตาย เพราะในพุทธันดรที่ผ่านมาเขาเป็นทหารของพระราชาองค์ที่ออกบวช ได้ออกรบจับเชลยศึกแล้วทรมานเพื่อรีดข่าวด้วยวิธีการต่าง ๆ วิบากกรรมนี้จึงมาส่งผล แต่รอดมาได้เพราะบุญที่ได้ออกบวชตามพระราชาจนตลอดชีวิตมาช่วยไว้ ตอนออกบวชมีผลการปฏิบัติธรรมเข้าถึงพระธรรมกายและเป็นกำลังสำคัญในการเผยแผ่ธรรมะ อาการชักจนหายใจแทบไม่ออกก็เพราะกรรมทรมานเชลยศึกในชาตินั้นส่งผล ไม่ได้เกี่ยวกับความฝันและไม่เกี่ยวกับพระประธานหน้าโรงพยาบาล
เฉลยว่าน้องชายเป็นมะเร็งในตับเพราะกรรมสุราและกรรมฆ่าสัตว์มาทำกับแกล้มและทำอาหารในอดีตตามมาส่งผล ตายแล้วไปเป็นภุมเทวาชั้นดีในหมู่บ้านภุมเทวาแห่งหนึ่ง มีความสุขสบายดีด้วยบุญที่อุทิศไปให้ และฝากบอกภรรยาว่าวันนี้เป็นภุมเทวาแล้วนะ ให้ทุกคนในครอบครัวมาร่วมสร้างบุญกับพี่สาวให้มาก ๆ เพราะตอนนี้เขาได้เข้าใจเรื่องบุญมากขึ้นแล้ว
เฉลยว่าหลานชายเรียนเก่งเพราะมีบุญเรื่องการศึกษาส่งผลในช่วงแรก แต่ต่อมาคบคนพาลจนติดยาเสพติดและกลายเป็นคนคุ้มดีคุ้มร้าย สุดท้ายผูกคอตาย เพราะกรรมคบคนพาลทั้งในอดีตและปัจจุบันมาร่วมส่งผล ทำให้ไปดื่มสุราและเสพยาเสพติด ตายแล้วไปเป็นบริวารของหัวหน้าภุมเทวาในหมู่บ้านภุมเทวาแห่งหนึ่ง ได้บุญที่อุทิศไปให้จึงไม่ได้ไปอบายภูมิ กรรมนี้จะเป็นผังคบคนพาลและผังฆ่าตัวตายติดไปในภพเบื้องหน้า ตอนนี้เขาอยากได้บุญใหญ่สักอย่างเพื่อจะได้ไปเกิดในที่ที่ดีกว่านี้
เฉลยว่าตัวผู้เขียน อดีตพ่อบ้าน ลูกสาวทั้งสองและสามเณรลูกชายเคยสร้างบารมีกับหมู่คณะมา ตัวผู้เขียนเป็นกองเสบียง มีผลการปฏิบัติธรรมพอตัว รอดกลับดุสิตบุรีได้ อดีตพ่อบ้านบางชาติเป็นกองเสบียง บางชาติก็บวชแต่ผังบวชยังไม่หนาแน่นเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา ลูกสาวคนที่สองก็เป็นกองเสบียง ลูกสาวที่เป็นทอมเคยพลัดพลาดจากหมู่คณะมานาน ชาตินี้อย่าประมาทเพราะอาจพลัดพลาดกันอีก ลูกสาวคนที่สองที่จบการศึกษาแล้วจะเข้ามาอยู่วัด ถ้าตั้งใจจริงก็อยู่ได้และมีผลการปฏิบัติธรรมพอกลับดุสิตบุรีได้ ชาตินี้มาเจอกันแล้วให้ตั้งใจสร้างบารมีเต็มที่ในทุกบุญ และอธิษฐานจิตให้ตามติดไปดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์ อย่าได้พลัดพรากจากกันเลย
ท่องบทประจำวันว่าสิ่งที่ต้องสั่งสมคือบุญกุศล สิ่งที่ต้องแสวงหาคือพระรัตนตรัยภายใน เป้าหมายชีวิตคือที่สุดแห่งธรรม ที่พักระหว่างทางคือดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์
ท่องคำขวัญว่าพุทธบุตรต้องเป็นหนึ่งเดียวกันเหมือนดวงตะวันที่มีดวงเดียว พุทธบริษัทสี่ต้องเป็นหนึ่งเดียวกัน เรื่องส่วนตัวให้วางอุเบกขา เรื่องพระศาสนาให้เอาอุเบกขาวาง จิตสดใสเมื่อใจสิ้นระแวง และธรรมกายคือพระในตัวคุณ แล้วชวนพร้อมใจกันสวดสรรเสริญคุณของพระรัตนตรัย โดยหันลำโพงไปทางภาคใต้ของผืนแผ่นดินไทยและสี่จังหวัดชายแดนภาคใต้