พระคุณพ่อ

บอกว่ารักพ่อจังเลย จำได้ว่าเวลาเราเดินสะดุดก้อนหินหกล้ม คนแรกที่นึกถึงคือพ่อ ท่านให้เกิดและยังให้กินอีก พอเราออกมาท่านหาอาหารให้ หาเสื้อผ้า หาที่อยู่อาศัย เจ็บป่วยก็ยังมียารักษาโรค และให้ถ้อยคำดี ๆ ชูใจเป็นกำลังใจให้กับเรา มีมากมายเหลือเกิน แล้วบอกว่าจะค่อยคุยกันใหม่ในสิบวันข้างหน้า

บอกว่านอกจากเป็นวันพ่อของชาติแล้ว ยังเป็นวันที่ต้องมาระลึกนึกถึงพ่อของเราผู้ให้กำเนิด ให้ดวงตาไว้ดู ให้หูไว้ฟัง ให้จมูกไว้ดม ให้ปากไว้ดื่มไว้รับประทานอาหาร ให้กายได้สัมผัสและให้ใจได้นึกคิด ยามที่เราหกล้มพ่อเป็นคนแรกที่มายื่นมือประคองและให้กำลังใจ เวลาผ่านไปเราอาจลืมและอาจเปลี่ยนแปลง แต่รักของพ่อไม่มีเปลี่ยน

ย้ำว่าอย่าไปลืมพระคุณพ่อ เพราะกายมนุษย์เป็นกายเดียวในภพสามที่สร้างบารมีได้อย่างเต็มที่ กายอื่นสร้างไม่ได้ นอกจากกรณีพิเศษที่มีบันทึกไว้ไม่กี่ครั้ง เช่นเทวดาแปลงลงมาเป็นมนุษย์ใส่บาตร หรือเทพธิดามาปัดกวาดรอบเสนาสนะเพราะหวังอยากได้บุญ กายมนุษย์มีไว้เพื่อกำจัดสิ่งที่เป็นมลทินของใจให้หมดสิ้นไปด้วยทาน ศีล ภาวนา กำจัดความโลภ ความโกรธ ความหลง แล้วยิ่งขึ้นไปเป็นอธิศีล อธิจิต อธิปัญญา ผู้ที่ให้กายมนุษย์นี้มาจึงเป็นบุคคลสำคัญของโลกและของจักรวาล วันพ่อมีอยู่ทุกวันแต่เทศกาลมีปีละครั้ง

บอกว่าวันนี้มีเรื่องราวกรณีศึกษาที่จะทำให้เข้าใจกฎแห่งกรรมดีขึ้น และเพราะวันนี้เป็นวันพ่อจึงมีเรื่องของพ่อ พร้อมย้ำว่าวันพ่อมีอยู่ทุกวันแต่วันนี้เป็นวันพ่อแห่งชาติ ก็ให้นึกถึงพ่อของเราด้วย แล้วชวนแต่งเนื้อแต่งตัวให้เสร็จเรียบร้อยก่อน

ย้ำว่าต้องแต่งเนื้อแต่งตัวให้เรียบร้อยด้วยการนำรอยยิ้มมาปรากฏบนใบหน้า แล้วถามว่าวันพ่อวันนี้ได้ไปกราบเท้าพ่อกันแล้วหรือยัง จะมีกุ๊กมีกิ๊กกี่คนก็ได้ แต่มีพ่อได้เพียงคนเดียว กุ๊กกิ๊กแยกกันได้ แต่พ่อตายแล้วก็ยังได้ชื่อว่าเป็นพ่อเราอยู่ กายที่สร้างบารมีได้อย่างเต็มที่คือกายมนุษย์ และผู้ให้กายมนุษย์หยาบคือคุณพ่อคุณแม่ ซึ่งเป็นพระอรหันต์ในบ้าน แล้วแนะว่าถ้าใครไปเช็ดเท้าและกราบเท้าพ่อ ให้พูดประโยคเด็ด ๆ ให้ท่านปลื้มใจ เพราะคนอายุมากต้องการกำลังใจ ถ้อยคำยกย่องเทิดทูนจะทำให้ท่านมีปิติและมีแรงอยู่ในโลกนี้เพื่อดูความสำเร็จของเรา

ครูไม่ใหญ่บอกว่าซึ้งจริง ๆ ให้ไปกราบเท้าพ่อเสีย เพราะเวลานี้เพิ่งสองทุ่มกว่าเท่านั้นยังทันอยู่ แล้วบอกว่ากำลังจะเข้าสู่รายการกรณีศึกษาที่จะทำให้เข้าใจเรื่องกฎแห่งกรรม

เล่าว่าคุณพ่อไปทำงานอย่างหนักเพื่อส่งเงินมาเลี้ยงครอบครัวและส่งมาทำบุญในเมืองไทยเป็นประจำทุกเดือน ระหว่างนั้นได้พบเพื่อนรุ่นน้องสมัยเรียนที่เทคนิคกรุงเทพซึ่งลูก ๆ นับถือเป็นคุณอา คุณอาแนะนำและช่วยให้คุณพ่อได้งานเป็นช่างไฟฟ้าที่โรงเรียนรัฐบาลแห่งหนึ่งในรัฐแคลิฟอร์เนีย แม้อยู่คนละประเทศแต่ลูก ๆ ไม่เคยรู้สึกขาดความอบอุ่น เพราะระยะแรกท่านเขียนจดหมายถึงลูก ต่อมาเปลี่ยนเป็นโทรศัพท์ทางไกลข้ามประเทศสัปดาห์ละหลายครั้ง คอยอบรมและสอนธรรมะให้ลูก ๆ และหลายครั้งยังสอนการบ้านให้ด้วย ถ้าลูกคนไหนไม่เข้าใจการเรียนก็ให้ส่งตำราเรียนข้ามน้ำข้ามทะเลไปให้ท่าน แล้วท่านสอนการบ้านทางโทรศัพท์ ยอมจ่ายค่าโทรศัพท์หลายหมื่นบาทต่อเดือนเพราะความรักที่มีต่อลูก

เล่าว่าปีนี้คุณพ่อรู้สึกว่าแก่ลงไปเยอะ และบอกลูกว่าไม่รู้ว่าจะไปเมื่อไหร่ จึงอยากให้ลูก ๆ จำสิ่งที่พ่อสอนไว้เพื่อจะดูแลตัวเองได้ คุณพ่อสอนให้ทำบุญต่อเนื่อง นั่งสมาธิ และรักการสร้างบารมี