ep027 ผังเวลา 65 ช่วง
อุทิศบุญ (111) อธิษฐานจิต (79) จานดาวธรรม (74) วัดพระธรรมกาย (73) เสาแก้วพันปี (69) ดุสิตบุรี (67) คุณยายอาจารย์จันทร์ ขนนกยูง (63) สี่จังหวัดชายแดนภาคใต้ (55) มหาวิหารพระมงคลเทพมุนี (50) วงบุญพิเศษ (49) โชติกเศรษฐี (48) กองเสบียง (45) อัญเชิญจักรแก้ว (44) องค์พระในกลางกาย (42) ยิ้ม (37) ทำนุบำรุงพระพุทธศาสนา (28) ตายเพราะส้วมระเบิด (25) สมบัติจักรพรรดิ (25) จักรแก้ว (22) ยมโลก (20) บำเพ็ญสมณธรรม (17) 238 วัด (16) รัตนะเจ็ด (15) แต่งเนื้อแต่งตัว (15) จดหมายยุวกัลยาณมิตร (14) ทิพยสมบัติ (14) ที่สุดแห่งธรรม (14) กองทุนอุปกรณ์เครื่องกันหนาว (12) กรรมนิมิต (10) กรรมเจ้าชู้ (9) ปล่อยสัตว์ปล่อยปลา (9) ความรู้สากล (8) ตักไม่พร่อง (8) ทำดีหนูก็ทำได้ (8) พระคุณพ่อ (8) มหานรก (8) รายชื่อเจ้าภาพ (8) ร่างทรง (8) ศาสนาอิสลาม (8) เศษกรรม (7) 266 วัดสี่จังหวัดภาคใต้ (6) บุญสงเคราะห์ญาติ (6) พระราชภาวนาวิสุทธิ์ (5) สร้างพระธรรมกายประจำตัว (5) อริยทรัพย์ (5) เวียนว่ายตายเกิด (5) กรอกน้ำทองแดง (4) ตัวเล็กก็ช่วยได้ (4) วันพ่อแห่งชาติ (4) หักดิบเลิกบุหรี่ (4) กฎสากล (3) กุมภัณฑ์ (3) ขนตาชนกัน (3) จุดประทีป (3) ทำแท้งลูกคนที่สอง (3) พระคันธกุฎี (3) พระวิปัสสีพุทธเจ้า (3) ส้วมระเบิด (3) หอฉันคุณยายอาจารย์ (3) อปราชิตเศรษฐี (3) ใช้งานเยี่ยงทาส (3) ขายบริการที่พัทยา (2) ฆ่าสัตว์ใหญ่ (2) ชาวอิสลามในสวีเดน (2) ตักบาตรข้าวสารอาหารแห้ง (2) ถวายปัจจัยไทยธรรม 266 วัด (2) ทำบุญเผื่อเหนียว (2) บรรลุอรหัตผล (2) ปล่อยปลาช่อนไข่ (2) ปากช่อง (2) ปากแหว่งเพดานโหว่ (2) พี่สาวคนที่หนึ่ง (2) ล่าสัตว์ (2) สมานฉันท์ (2) สัมภเวสี (2) สามีคนแรกเจ้าชู้ (2) สามีลูกสาวเจ้าชู้ (2) อดเปรี้ยวไว้กินหวาน (2) อยากบวชตลอดชีวิต (2) เคยเป็นพี่น้องกันมา (2) เด็กน้อย (2) เลิกเบียร์ (2) โคราช (2) ให้ผ้าชื่อว่าให้วรรณะ (2) กฐินรายวันกองที่สิบเก้า (1) กลิ่นมนุษย์ (1) กำลังใจยิ่งใช้ยิ่งมี (1) กิเลสหนาปัญญาหยาบ (1) ขยายจานดาวธรรมในสวีเดน (1) ขว้างด้วยก้อนหิน (1) คุณพ่อชาวฉะเชิงเทรา (1) คุณแม่ชาวอยุธยา (1) จังหวัดตรัง (1) จูงใจให้มาฟังธรรม (1) ตกปลาเป็นเกมกีฬา (1) ตายแล้วสื่อสารยาก (1) ตีด้วยไม้ไผ่ย่างไก่ (1) ถวายต่อเนื่องครั้งที่หก (1) ถูกรถสิบล้อชน (1) ถูกรางวัลที่หนึ่ง (1) นครราชคฤห์ (1) นักบุญทุนน้อย (1) นั่งสมาธิเห็นองค์พระ (1) น้อยใจออกจากหมู่คณะ (1) บริวารน้อย (1) ประกวดร้องเพลงลูกทุ่ง (1) ประธานกองกฐิน 2549 (1) ปลูกต้นสน (1) ปล่อยวาง (1) ผูกหย่อน ๆ (1) ผู้ให้กายนี้ (1) ฝาแฝดสองใบเถา (1) พระถูกทำร้าย (1) พระพุทธศาสนาหมดจากอินเดีย (1) พลังหมู่ (1) พลัดออกนอกบุญเขต (1) พิษณุโลก (1) มองดวงตาหลวงปู่ในรูป (1) มะเร็งจากบุหรี่ (1) มัดไก่โยนกองเพลิง (1) มิถุนายน 2548 (1) ยอดมหาปูชนียาจารย์ (1) ยิ้มสวยกว่าหญิงอื่น (1) รักษาผืนแผ่นดินไทย (1) รักษาพระศาสนา (1) ลูกสาวคนสุดท้อง (1) วงเวียนใหญ่ (1) วัดจน (1) วันพระใหญ่ (1) วางอุเบกขาเกินไป (1) วิมานรัตนชาติ (1) ศัลยกรรมปากแหว่งเพดานโหว่ (1) ศิลปะในการต่อว่า (1) ศูนย์กัลยาณมิตรตรัง (1) สอนให้รังเกียจพระตั้งแต่เกิด (1) สามีคนที่สอง (1) สามีเป็นคริสต์ (1) สุกถึงเส้นเลือด (1) สุขาปฏิปทาขิปปาภิญญา (1) สูบบุหรี่ดับความทุกข์ (1) สูบบุหรี่ในห้องส้วม (1) หนีทิ้งพระไว้โดดเดี่ยว (1) หนีออกจากบ้านตอนอายุสิบแปด (1) หนุ่มชาวสวีเดน (1) หน้าหนาวแพงกว่าหน้าร้อน (1) หมุนทีวีเจอคลื่น DMC (1) หลานชายปากแหว่งเพดานโหว่ (1) หัวใจยอดกัลยาณมิตร (1) อธิษฐานให้สมบัติเป็นของเฉพาะตัว (1) อวิชชาบังให้ลืม (1) อายเทวดาอื่น (1) เคสแรกของโลก (1) เฆี่ยนตีข้าทาสบริวาร (1) เงินใต้เอี๊ยะ (1) เจมส์ลูกพระธรรม (1) เจ้าคณะจังหวัดปัตตานี (1) เชือดไก่ย่างไก่ขาย (1) เทวดาชนบท (1) เผาสัตว์ทั้งเป็น (1) เย็นเหมือนหิมะบนภูเขาไฟฟูจี (1) เรือนกายเรือนของใจ (1) เลิฟแล้วก็เลิก (1) เสียชีวิตอายุ 36 ปี (1) แก้วมณีเท่าผลแตงโม (1) แก๊สมีเทน (1) แถวหน้าเกรดเอของชาวสวรรค์ (1) แม่เลี้ยง (1) แย่งสามีคนอื่น (1) โปรยรัตนะเจ็ดสูงเพียงเข่า (1) โยนก้นบุหรี่ลงท่อ (1) โรงเรียนอนุบาลลำพูน (1) ไปอยู่สวีเดน (1) ไฟไหม้ในส้วม (1) ไม่ได้เรียนหนังสือ (1)
กล่าวคาถาสำเร็จว่าแม้มืดตื้อมืดมิดก็มีสิทธิ์เข้าถึงธรรม คำขวัญเมื่อเราสว่างโลกก็สว่างด้วย และเนื้อนาบุญสี่ระดับ คือมหาธรรมกายเจดีย์ของโลก มหาจุฬามณีของสวรรค์ พระในบ้านของครอบครัว และพระในตัวของเรา
ทบทวนการบ้าน 10 ข้อทีละข้อ ตั้งแต่เอาบุญไปฝากคนที่บ้าน จดบันทึกผลการปฏิบัติธรรม ก่อนนอนนึกถึงบุญที่สั่งสมมาทั้งหมด หลับและตื่นในอู่ทะเลบุญ ตื่นแล้วรวมใจเป็นหนึ่งกับองค์พระหนึ่งนาที ทุกหนึ่งชั่วโมงหยุดใจหนึ่งนาทีที่ศูนย์กลางกายฐานที่ 7 นึกถึงดวงหรือองค์พระในทุกกิจกรรม จนถึงสร้างบรรยากาศด้วยรอยยิ้มและปิยวาจา
วันนี้เป็นวันที่ 39 นับจากวันออกพรรษา เหลืออีก 228 วันจะเข้าพรรษาอีกครั้ง แล้วถามว่าผ่านวันปีใหม่มาได้กี่วัน จากนั้นทบทวนว่าเราเกิดมาทำพระนิพพานให้แจ้ง แสวงบุญ สร้างบารมี พระนิพพานอยู่ภายในตัวเรา เริ่มต้นที่ศูนย์กลางกายฐานที่ 7 ด้วยการทำใจหยุดนิ่งเฉย ๆ พร้อมย้ำว่าต้องศึกษาไว้เพราะความผิดพลาดเป็นอันตราย
บอกว่าวันนี้มีเรื่องราวดี ๆ ของกรณีศึกษาที่เพิ่งคิดชื่อเรื่องได้ ซึ่งจะทำให้เราเข้าใจเรื่องกฎแห่งกรรม กฎที่ทุก ๆ คนต้องศึกษาไว้เพราะเป็นกฎสากลและเป็นกฎเกณฑ์ของชีวิตที่ทุกคนต้องอยู่ใต้กฎนี้ ไม่ศึกษาไม่ได้
สอนว่าเวลาเราตายแล้วไม่ว่าจะไปนรกหรือไปสวรรค์ก็หาคนสื่อสารด้วยยาก บางทีเราลืมคิดตรงนี้ ถ้าติดต่อผ่านร่างทรงก็มั่ว และถ้าเราไปเป็นเทวดาก็จะไม่อยากมาเข้าร่างสิงทรง เพราะขนาดไกลหนึ่งโยชน์เทวดาบนสวรรค์ยังได้กลิ่นมนุษย์เหมือนเอาสุนัขเน่าผูกคอ ส่วนถ้าไปอยู่นรกก็ยากที่จะสื่อสาร ยิ่งเป็นมหานรกยิ่งไม่มีความคิดจะสื่อสารเพราะไม่มีเวลาว่างเว้นจากการถูกทรมานจนไม่มีโอกาสคิด อุสสทนรกก็เช่นเดียวกัน ส่วนในยมโลกช่วงวันพระใหญ่ สัตว์นรกจะอยากติดต่อกับผู้ที่มีชีวิตอยู่บนโลกมนุษย์เพื่อให้ส่งบุญอุทิศมาให้ เพราะเห็นบุญวาบที่นั่นวาบที่นี่ของคนอื่น แต่ทำไมของเราไม่วาบเลย จึงอยากไปสะกิดเจ้าหน้าที่กุมภัณฑ์หรือกุมภัณฑี ขอให้ไปบอกทางบ้านให้ทำบุญส่งอุปกรณ์มาให้ แต่ก็ไม่รู้จะสื่อสารอย่างไร ทั้งที่เจ้าหน้าที่ที่จะหมดวิบากกรรมแล้วก็ไม่ค่อยมีอารมณ์จะทำร้าย ทำไปเพราะเป็นหน้าที่เท่านั้น แล้วสรุปว่าถ้าตายแล้วสูญก็แล้วไป ถ้าตายแล้วไปสวรรค์ก็โอเค แต่ถ้าตายแล้วไปนรกนี่อันตราย เพราะฉะนั้นความรู้สากลทุกคนยังต้องศึกษา และให้ทำบุญเผื่อเหนียวเอาไว้ ถ้ามีจริงเราก็จะได้มีของเราเอาไว้ใช้ ทำบุญไว้เถิดจะได้ปิดอบายไปสวรรค์
เล่าว่าแม้เป็นชาวสวรรค์ก็ยังอยากสื่อสาร เพราะช้ำใจน้อยเนื้อต่ำใจในโชคชะตาวาสนาบารมีที่ต้องไปอยู่ชนบทของชาวสวรรค์ จนนึกถึงเพลงอายอาย แล้วยกเรื่องเทวดาที่บริวารซึ่งเกิดจากบุญของเธอชื่นชมว่ามีทิพยสมบัติมากมายน่าจะปีติยินดี แต่เจ้าของบอกว่าอายเหลือเกิน มีทิพยสมบัติขนาดนี้ก็ยังอายจนไม่กล้าพาบริวารทั้งหลายออกไปเดินเล่นในสวน เพราะมีบริวารอยู่แค่นี้ ส่วนของคนอื่นมีเป็นล้าน จึงสรุปว่าที่ชัวร์ที่สุดคือต้องสั่งสมบุญไว้ให้ดีที่สุด ตอนนั้นใครจะสื่อสารหรือไม่ก็ไม่เป็นปัญหา เพราะบุญเต็มเปี่ยมแล้วเราไปอยู่แถวหน้าเกรดเอของชาวสวรรค์ มีบริวารเยอะ ทิพยสมบัติเยอะ วิมานสวยทำด้วยรัตนชาติล้วน ๆ
บอกว่าเจ้าของกรณีศึกษาวันนี้ เธอตายเพราะส้วมระเบิด ซึ่งอาจจะเป็นเคสแรกของโลกก็ได้เพราะยังไม่เคยมี แล้วชวนให้มาแต่งเนื้อแต่งตัวกันก่อนจะไปถึงเรื่องนั้น
ย้ำว่าถ้ายังไม่ยิ้มก็แปลว่าแต่งตัวไม่เสร็จ เหมือนใส่สูทนุ่งผ้าขาวม้า สวมรองเท้าแตะ หรือเขียนคิ้วข้างเดียวออกจากบ้านไปทำงาน จึงต้องแต่งเนื้อแต่งตัวให้เสร็จเรียบร้อยทุกคนทุกแห่ง ไม่ว่าภายในบ้านหรือนอกบ้าน ด้วยการนำรอยยิ้มมาปรากฏบนใบหน้า
บอกว่าอีกประมาณสิบวันจะถึงวันพ่อแห่งชาติ นอกจากระลึกถึงพระองค์ท่านแล้ว ให้ระลึกว่าตัวเราที่เห็นในกระจกนี้มีผู้ยิ่งใหญ่คนหนึ่งเป็นผู้ให้มา คือให้ดวงตาไว้ดู ให้ใบหูไว้ฟัง ให้จมูกไว้ดม ให้ปากไว้รับประทานอาหารและพูด ให้ร่างกายไว้สร้างบารมีทำความดี และให้เรือนกายนี้เป็นเรือนของใจให้ใจอาศัยทำจิตให้บริสุทธิ์ ทำพระนิพพานให้แจ้ง คนอื่นอาจให้ลาภ ให้ยศ ให้สรรเสริญ หรือให้สมบัติจักรพรรดิได้ แต่เทียบกับกายก้อนนี้แล้วกายนี้มีคุณค่ามากกว่าสมบัติจักรพรรดิที่ตักไม่พร่อง เพราะกายนี้กายเดียวเท่านั้นที่อาศัยสร้างบารมีได้ ท่านให้กายเรามาเพื่อให้ทำความดี และท่านจะได้มีส่วนแห่งความดีนั้นด้วย ถ้าเป็นคฤหัสถ์ก็ต้องเป็นคฤหัสถ์ที่ดี เป็นกัลยาณชน ถ้าเป็นพระเป็นเณรก็ต้องเป็นพระเป็นเณรที่ดี
ช่วงเพลงวันพ่อที่ร้องเป็นภาษาอังกฤษถึงคำสำคัญจากหัวใจที่รู้สึกขอบคุณ และผู้ที่ให้ชีวิตแก่เราด้วยน้ำตาแห่งความปลื้มใจ
บอกว่ารักพ่อจังเลย จำได้ว่าเวลาเราเดินสะดุดก้อนหินหกล้ม คนแรกที่นึกถึงคือพ่อ ท่านให้เกิดและยังให้กินอีก พอเราออกมาท่านหาอาหารให้ หาเสื้อผ้า หาที่อยู่อาศัย เจ็บป่วยก็ยังมียารักษาโรค และให้ถ้อยคำดี ๆ ชูใจเป็นกำลังใจให้กับเรา มีมากมายเหลือเกิน แล้วบอกว่าจะค่อยคุยกันใหม่ในสิบวันข้างหน้า
สอนว่าถึงหน้าหนาวเราก็ต้องทำให้หายหนาวด้วยวิธีต่าง ๆ ทั้งผิงไฟ หาไออุ่น ทำห้องให้อบอุ่น ใส่เสื้อใส่ผ้า และหน้าหนาวไม่ได้หนาวเฉพาะคฤหัสถ์ แต่หนาวหมดทั้งภิกษุ สามเณร อุบาสก อุบาสิกา สาธุชน ทุกชาติทุกภาษา แล้วแทรกว่าหน้าหนาวแพงกว่าหน้าร้อน เพราะหน้าร้อนเราถอดออกตัวก็เบา แต่หน้าหนาวต้องหามาใส่ซึ่งมันแพง แม้ครูไม่ใหญ่เองก็ต้องคลุม และเมื่อวานหลวงปู่ที่เรียกครูไม่ใหญ่ว่าเด็กน้อยก็ยังต้องคลุม จึงชวนมาเอาบุญกองทุนอุปกรณ์เครื่องกันหนาว
สปอตเชิญนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาร่วมเป็นเจ้าภาพกองทุนอุปกรณ์เครื่องกันหนาว ถวายแด่คณะพระภิกษุสามเณรในศูนย์สาขาทั้งภายในและต่างประเทศ เพราะเมื่อยามลมหนาวมาเยือน ความเย็นปกคลุมไปทั่วทุกพื้นที่ในประเทศไทย ทั้งยอดดอยสูง ป่าเขาลำเนาไพร โดยเฉพาะท้องถิ่นห่างไกลและทุรกันดาร งานจัดวันพฤหัสบดีที่ 1 วันเสาร์ที่ 3 และวันจันทร์ที่ 5 ธันวาคม 2548 เวลา 11 นาฬิกา ที่หน้าหอฉันคุณยายอาจารย์มหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง พร้อมบอกอานิสงส์ว่าผู้ให้ผ้าชื่อว่าให้วรรณะ เกิดภพใดชาติใดย่อมมีผิวพรรณผ่องใส ฝุ่นละอองและความหนาวร้อนไม่มากระทบผิวกาย และเข้าถึงธรรมได้โดยง่ายกระทั่งถึงที่สุดแห่งธรรม จากนั้นอธิบายว่าเมื่อท่านหายหนาว ผิวพรรณดี สุขกายสบายใจ ก็บำเพ็ญสมณธรรมได้สะดวกสบาย ถ้าท่านเข้าถึงธรรมเราก็มีส่วนแห่งบุญตรงนี้ ซึ่งจะช่วยให้เราเข้าถึงธรรมได้ง่าย เป็นประเภทสุขาปฏิปทาขิปปาภิญญา คือปฏิบัติสะดวกและบรรลุได้เร็ว
บอกว่าหน้าหนาวหนาวทั้งประเทศ แม้ภาคใต้จะไม่มีฤดูหนาว แต่ 266 วัดในสี่จังหวัดภาคใต้นั้นหนาวใจ หนาวหัวใจ ว่าชาวพุทธทำไมนิ่งดูดายกันเหลือเกิน ชาวพุทธตัวใหญ่ ๆ วางอุเบกขากันเกินไปแล้ว คงไม่ได้ไปศึกษาเรื่องราวสมัยที่พระพุทธศาสนาหมดไปจากประเทศอินเดียว่าหมดเพราะอะไรและสาเหตุอะไร จึงต้องช่วยกันทำนุบำรุงพระพุทธศาสนา โดยรวมกำลังทั้งแรงใจและไทยธรรมทุกสิ่งทุกอย่างที่มี เพื่อเอาไปให้ท่านได้รักษาพระศาสนา คือรักษาคำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ซึ่งเป็นความรู้สากลที่ทุกคนศึกษาได้
ชี้ว่าบางคนถูกกิเลสในใจบังคับให้คิดพูดและทำอย่างนั้น โดยมีแรงกระตุ้นจากผู้ที่กิเลสหนาปัญญาหยาบซึ่งสอนให้รังเกียจพระตั้งแต่เกิด เจอหน้าก็ห้ามมอง ห้ามพูด ห้ามคุย สารพัดข้อห้าม ทำแค่นั้นก็ไม่ว่ากัน แต่นี่ถึงตัวถึงตายเลย เพราะฉะนั้นพระภิกษุสามเณรที่อยู่ภาคใต้ 266 วัด สี่จังหวัด จึงไม่หนาวกายแต่หนาวใจ เมื่อชาวพุทธตัวใหญ่ ๆ ช่วยไม่ได้ทั้งที่ช่วยได้ เพราะยังนิ่งดูดายอยู่ ส่วนตัวเล็ก ๆ อย่างเราช่วยได้
บอกว่าอายแทนตัวใหญ่ ๆ ที่ช่วยได้แต่ไม่ยอมช่วยแล้วยังหนีไปอีก ชาวพุทธที่อยู่รอบ ๆ วัดก็หนีความตายไป ซึ่งจริง ๆ ไม่ต้องทำอย่างนั้นถ้าอยู่ร่วมกันเป็นหมวดเป็นหมู่ เพราะมีพลังเข้มแข็ง คนพาลก็ไม่กล้ามาเบียดเบียน แต่ที่หนีไปแล้วทิ้งพระไว้โดดเดี่ยวในวัดวาอารามนั้นไม่ถูกหลัก ชาวพุทธทั่วโลกควรตื่นตัว แต่ไม่ใช่ไปรบราฆ่าฟันกัน ให้ปกป้องภัยด้วยวิธีต่าง ๆ แทนที่จะหนีจากที่ตรงนั้นควรอยู่ตรงนั้นและไปเพิ่มให้มากขึ้นจนเกิดความอบอุ่นใจซึ่งกันและกัน พลังหมู่นั่นแหละจะทำให้คนพาลไม่กล้าเข้ามายุ่ง แล้วย้ำว่าตอนนี้วัดเหล่านั้นเป็นวัดที่จนแล้ว ใครชอบทำบุญกับวัดจน ๆ ให้มาตรงนี้ หมดข้อแม้ข้ออ้าง และห้ามพูดว่าอยู่ไกลไปเพราะพวกที่พูดอย่างนี้วัดใกล้บ้านก็ไม่เคยเข้า
อ่านจดหมายลงวันที่ 6 สิงหาคม ของเด็กหญิงคนหนึ่งซึ่งชื่อยาวจนครูไม่ใหญ่แซวว่าจำยาก เธอเป็นพี่คนโต อายุ 14 ปี เรียนชั้น ม.3 ที่โรงเรียนแห่งหนึ่งในจังหวัดตรัง เธอได้ไปที่ศูนย์กัลยาณมิตรตรัง ได้อ่านหนังสือแล้วเห็นรูปภาพหลวงพ่อและพระรูปต่าง ๆ ถูกพวกใจหยาบไม่มีศาสนาทำร้าย ครูไม่ใหญ่แทรกว่าคงไม่มีศาสนาจริง ๆ นั่นแหละ เพราะศาสนาสอนไม่ให้เบียดเบียนซึ่งกันและกัน
เด็กหญิงเล่าว่าครั้งแรกที่นั่งก็เห็นองค์พระ หลวงปู่ คุณยาย และหลวงพ่อ ครูไม่ใหญ่บอกว่าอย่าให้หายนะลูก ให้รักษาไว้ ส่วนคุณแม่ของเธอเห็นองค์พระวันที่สอง โดยนั่งมองดวงตาหลวงปู่ในรูปภาพแล้วอธิษฐานว่าถ้าบุญกุศลของแม่มีจริงขอให้นั่งสมาธิได้ดี แล้วหลับตาสักพักก็เห็นองค์พระภายใน ครูไม่ใหญ่แทรกสอนว่าปิดตาแค่ขนตาชนกันก็รู้ได้เองไม่ต้องให้คนอื่นมาเพ่งพินิจให้ คุณแม่อยากเป็นพยานบอกคนที่นั่งสมาธิแล้วยังไม่เห็นองค์พระว่าอย่าท้อ ให้สู้ต่อไป เพราะองค์พระมีจริงไม่ได้โมเมกัน ท้ายจดหมายขอให้หลวงพ่อสุขภาพแข็งแรงและหายปวดขาเร็ว ๆ กับคำขวัญของเธอว่าจริงใจ ทำบุญวันนี้จิตแจ่มใส เบิกบานใจไปทั่วโลก จากนั้นชมรูปน้องแพรทั้งตัวโตตัวเล็กและชมว่าลายมือสวยมาก ข้างล่างยังขีดโน้ตเพลงมาให้ด้วย
อ่านจดหมายเด็กชายอายุสิบปีจากจังหวัดพิษณุโลก ที่เข้าวัดตั้งแต่อายุสี่ปี เรียนอยู่โรงเรียนอนุบาลแห่งหนึ่ง เขาขอทำบุญกับพระภาคใต้ 238 วัด วัดละบาท ด้วยเงินที่เก็บไว้นานแล้วซึ่งได้จากอาแปะอาอี๊ พร้อมบอกว่าอยากให้พระภาคใต้อยู่อย่างปลอดภัยจากระเบิด และขอให้หลวงพ่อแข็งแรง แล้วอ่านของพี่สาวของเขาที่เรียนชั้น ม.3 ซึ่งร่วมทำบุญด้วยเช่นกันเป็นจำนวนเงินห้าร้อยบาท ครูไม่ใหญ่ชมว่าหวานตั้งแต่ยังเด็ก
ช่วงเพลงที่ร้องชวนให้มารู้จักคำว่ายักษ์ ว่ายักษ์คิ้ว ยักษ์เอว ยักษ์ไหล่ ไม่ใช่ความหมายของคำว่ายักษ์
เปิดเพลงโปรดให้ฝาแฝดสองใบเถาน้องใบไหมกับน้องใบหม่อนได้ฟัง แล้วอ่านจดหมายเด็กชายคนหนึ่งชื่อเล่นแปลกจนครูไม่ใหญ่ว่าน่าจะมีคนเดียวในโลก เขาสงสารพระภาคใต้มากจึงร่วมบุญ 238 บาท วันละห้าบาท ด้วยเงินที่ได้จากการชนะเลิศอันดับที่หนึ่งการประกวดร้องเพลงลูกทุ่ง และตั้งใจจะเอาเงินมาทำบุญกับหลวงพ่อทุกบุญ ครูไม่ใหญ่ชมว่าหล่อและเป็นแชมป์ลูกทุ่ง แล้วบอกว่าวันหลังจะหาเพลงลูกทุ่งให้ร้อง
อ่านจดหมายเด็กชายอายุเจ็ดขวบ เรียนชั้น ป.3 ที่มาวัดตั้งแต่ปี 2547 และเขียนว่าอยากบวชตลอดชีวิต ครูไม่ใหญ่บอกให้เก็บใบนี้ไว้ให้ดีและอัดเทปไว้เลย คุณพ่อคุณแม่ของเขาอยากมาซื้อบ้านแถววัดเพื่อจะได้มาหาเขาและมาวัดตลอดชีวิต เขานำเงินมาร่วมบุญ 238 วัด วัดละ 20 บาท และคุณพ่อยังบอกบุญเพื่อนที่ทำงานด้วย ต่อด้วยจดหมายของเด็กที่ลงชื่อว่าเจมส์ ลูกพระธรรม ซึ่งเขียนว่าจะรอหลวงพ่ออ่านของผมทุกคืนเลย ครูไม่ใหญ่ชมลายมือและรูปวาดที่ส่งมาว่าสวยมาก ในภาพมีคุณพ่อคุณแม่ของเขาใส่เสื้อรักแม่ จึงเตือนว่าต้องรักพ่อด้วยเพราะใกล้วันพ่อแล้ว
รายการทำดีหนูก็ทำได้พาไปที่เมืองเก่าแก่ทางภาคเหนือที่รักษาพระพุทธศาสนามาอย่างเหนียวแน่นนับพันปี เพื่อเยี่ยมน้อง ๆ ที่โรงเรียนอนุบาลลำพูน จังหวัดลำพูน ซึ่งช่วงนี้จัดกิจกรรมส่งน้ำใจสู่ชาวใต้และพุทธบุตรที่อยู่ในสี่จังหวัดชายแดนภาคใต้ทั้ง 266 วัด พิธีกรชมความร่วมมือร่วมใจของนักเรียนในการรักษาพระพุทธศาสนา ว่าด้วยพลังตัวเล็ก ๆ ก็ช่วยกันได้ทุกคน แล้วครูอาจารย์ให้กำลังใจพระภิกษุสามเณรในจำนวนสองร้อยกว่าวัดที่ต้องเดือดร้อน ขาดขวัญและกำลังใจ ชีวิตและทรัพย์สินถูกรบกวนขาดความปลอดภัย ว่าสิ่งที่ท่านทำเป็นสิ่งดีงาม พวกเราที่อยู่ทางภาคเหนือทั้งครูและอาจารย์ทุกท่านขอเป็นกำลังใจให้ท่านอยู่อย่างมีความสุขและปฏิบัติศาสนกิจต่อไป เป็นร่มโพธิ์ร่มไทรให้พระพุทธศาสนา
บอกว่าได้รวบรวมปัจจัยจากตัวเล็กตัวน้อยตัวใหญ่ที่รักพระพุทธศาสนา เอาไปถวายพุทธบุตร 266 วัด สี่จังหวัดชายแดนภาคใต้ และถวายมาทุกเดือนตั้งแต่ทราบเรื่อง เดือนนี้เป็นครั้งที่หก แล้วชวนดูข่าวของงานครั้งนั้น
สารคดีข่าวพิธีถวายปัจจัยและตักบาตรข้าวสารอาหารแห้งแด่พระภิกษุคณะสงฆ์หมู่ใหญ่ในสี่จังหวัดชายแดนภาคใต้ โดยประธานกล่าวว่ารู้สึกเป็นเกียรติที่ได้มาร่วมบุญและเป็นประธานในพิธี งานได้รับความเมตตาจากเจ้าคณะจังหวัดปัตตานีเป็นประธานฝ่ายสงฆ์กล่าวสัมโมทนียกถา มีการอุทิศบุญกุศลให้กับผู้วายชนม์จากเหตุการณ์ความไม่สงบในสี่จังหวัดชายแดนภาคใต้ พร้อมทำบุญตักบาตรข้าวสารอาหารแห้ง โดยได้รับความร่วมมือจากนักเรียน นักศึกษา และประชาชน ที่สละเวลามาร่วมงานแม้ติดภารกิจ ทุกคนประทับใจที่เห็นพลังความสามัคคีทั้งของพระภิกษุสงฆ์และพี่น้องพุทธศาสนิกชน ซึ่งเป็นภาพที่ปรารถนาให้เกิดขึ้นในสามจังหวัด เพราะสิ่งสำคัญคือทำอย่างไรให้เกิดความสมานฉันท์และความรักความสามัคคีในคนไทยที่อาศัยอยู่ในแผ่นดินนั้น
ผู้ร่วมงานให้สัมภาษณ์ว่างานวันนี้ทุกอย่างเรียบร้อยดีมาก และขออนุโมทนากับคณะสงฆ์ทั้งหมด โดยเฉพาะหลวงพ่อพระราชภาวนาวิสุทธิ์ ขอให้ท่านเจริญยิ่ง ๆ ขึ้นไป อีกคนบอกว่ามาร่วมงานแล้วรู้สึกภูมิใจในความเป็นชาวพุทธ เพราะเป็นการร่วมทำบุญตักบาตรตามวิถีของชาวพุทธ สะท้อนความเป็นไทยทั้งกิริยามารยาทและความเข้าใจในหลักธรรมที่ลึกซึ้ง ตลอดจนพิธีกรรมที่ถูกต้องตามหลัก โดยมีชุดจากส่วนกลางคือวัดพระธรรมกายมาช่วยจัดสถานที่เสริมกับทางในพื้นที่ ทำให้เป็นการเรียนรู้รูปแบบของชาวพุทธที่ถูกต้องดีงาม และกิจกรรมแบบนี้เป็นขวัญกำลังใจให้พี่น้องชาวไทยพุทธที่ยังอยู่ในพื้นที่ซึ่งยังไม่ทราบว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อไป และเป็นการบำรุงขวัญให้พระภิกษุสงฆ์ซึ่งเป็นตัวแทนขององค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้าและเป็นหลักยึดเหนี่ยวของชาวไทยพุทธ
สรุปว่าไม่ทราบว่าจะไปคุยกันอย่างไร พูดกันอย่างไร ไม่ค่อยจะรู้เรื่องกัน แต่ในฐานะที่เราเป็นชาวพุทธก็ต้องรักษาพระศาสนาไว้ ในฐานะเป็นชาวไทยก็ต้องรักษาผืนแผ่นดินไทยไว้ และรักษาความสมานฉันท์ในพี่น้องชาวไทยที่อยู่บนผืนแผ่นดินไทยเดียวกัน นี่เป็นสิ่งที่เราจะต้องทำกัน แล้วชวนไปทบทวนบุญพิธีปลูกต้นสน
สารคดีพิธีปลูกต้นสนรอบที่สาม เมื่อถึงเวลาสาธุชนทุกคนมีใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส ร่วมกันปลูกต้นไม้ต้นเดียวกันเป็นกลุ่มใหญ่ เป็นช่วงเวลาแห่งความสุขความอิ่มเอิบใจ สองมือประคองต้นสนเขียวสดใสวางลงในหลุมดินที่ขุดเตรียมไว้ กลบดินที่โคนต้น รดน้ำให้ชุ่มเย็น พร้อมอธิษฐานจิตกราบบูชาธรรมยอดมหาปูชนียาจารย์ผู้นำความสว่างแห่งธรรมกลับคืนมาอีกครั้ง แล้วจินตนาการว่าอีกไม่กี่ปีข้างหน้าต้นสนเหล่านี้จะเติบใหญ่ให้ร่มเงาแก่ผู้มาปฏิบัติธรรม เหมือนธรรมะของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าที่เหมือนไม้ใหญ่คอยแผ่กิ่งก้านใบร่มรื่นให้ความร่มเย็นแก่ผู้มาพักพิง
สปอตประกาศว่าสิ่งที่ปรากฏขึ้นได้ยากในโลกได้เกิดขึ้นแล้ว คือจักรแก้วซึ่งเป็นประธานแห่งรัตนะทั้งเจ็ด ได้จำลองลงมาให้ชาวโลกได้ประจักษ์ถึงอานุภาพของพระพุทธศาสนาและวิชชาธรรมกาย จึงขอเชิญผู้มีบุญร่วมกันอยู่ ณ มหาวิหารพระมงคลเทพมุนีและจุดประทีปบูชาผู้ค้นพบวิชชาธรรมกาย ในวันเสาร์ที่ 31 ธันวาคม 2548 เวลา 17 นาฬิกา จักรแก้วจำลองครั้งนี้อยู่ในลักษณะกำลังทะยานเข้าสู่มหาวิหารพระมงคลเทพมุนีเพื่อน้อมสักการบูชายอดมหาปูชนียาจารย์ เป็นปฏิมากรรมอันทรงคุณค่าที่จะนำชาวโลกให้หันมาศึกษาเป้าหมายชีวิตที่แท้จริง และการอัญเชิญจักรแก้วครั้งนี้จะกลายเป็นภาพเหตุการณ์ครั้งสำคัญที่ประทับอยู่ในดวงใจของพวกเราทุกคนตราบนานเท่านาน
สารคดีเล่าว่าอปราชิตเมื่อสร้างพระคันธกุฎีเสร็จแล้วก็ให้ช่างสร้างสระโบกขรณี ทำอุทยานปลูกดอกไม้ห้าสีและประดับด้วยดอกไม้หอมหลากชนิด แล้วด้วยหัวใจที่เปี่ยมความปรารถนาดีต่อเพื่อนมนุษย์ เขาโปรยรัตนชาติทั้งเจ็ดประการให้สูงเพียงเข่าไว้เต็มพื้นที่รอบพระคันธกุฎี ด้วยความคิดว่าคนที่มีศรัทธานั้นย่อมมาฟังธรรมเป็นปกติ แต่คนที่ไม่มีศรัทธาถ้าไม่มีเหตุจูงใจอย่างอื่นก็ย่อมไม่มาฟังธรรม เมื่อโปรยรัตนะเหล่านี้แล้วเขาย่อมมาเพราะประสงค์ทรัพย์ แต่เมื่อได้ฟังธรรมแล้วจะพ้นจากทุกข์ ด้วยเหตุนี้มหาชนจึงพากันมาฟังธรรมจำนวนมาก และเมื่อจะกลับก็ถือเอารัตนะเท่าที่สองมือจะถือได้กลับไป เมื่อหมดเขาก็โปรยใหม่ เป็นอยู่เช่นนี้ถึงสามครั้ง
อปราชิตยังวางแก้วมณีขนาดใหญ่เท่าผลแตงโมไว้ในที่แสดงธรรม เพราะคิดว่ารัศมีแห่งแก้วมณีย่อมเสริมพระรัศมีกายดั่งทองคำของพระศาสดาให้งดงามยิ่งขึ้น แต่แล้วมีพราหมณ์มิจฉาทิฐิคนหนึ่งมาขโมยแก้วมณีดวงนี้ไป อปราชิตเสียใจมากจึงกราบทูลพระศาสดาว่าเมื่อชนทั้งหลายถือเอารัตนะที่โปรยไว้สามครั้งไปนั้นตนไม่เสียใจเลย กลับมีจิตเลื่อมใสขึ้นเรื่อย ๆ แต่ครั้นพราหมณ์มาเอาแก้วมณีไปก็กลับไม่อาจทำจิตให้เลื่อมใสได้ พระวิปัสสีศาสดาจึงตรัสแนะเป็นนัยว่าอุบาสกสามารถทำทรัพย์ของตนไม่ให้คนอื่นนำไปได้ไม่ใช่หรือ เมื่อเข้าใจแล้วเขาจึงถวายทานอีกเจ็ดวัน และในวันที่เจ็ดตั้งจิตอธิษฐานว่าขึ้นชื่อว่าพระราชาหรือโจรแม้หลายร้อยที่จะมาข่มเหงหรือถือเอาแม้เส้นด้ายที่ชายผ้าของตนไปนั้นจงอย่ามี นับแต่วันนี้ไปแม้ไฟก็อย่าไหม้ของของตน แม้น้ำก็อย่าได้พัดไป ด้วยผลบุญและแรงอธิษฐานนี้สมบัติของท่านจึงเป็นของเฉพาะตัวที่เกิดขึ้นเพื่อท่านเท่านั้น
สารคดีเล่าต่อว่าอปราชิตเศรษฐีถวายมหาทานทำบุญใหญ่ในพระรัตนตรัยอย่างต่อเนื่องกระทั่งวันสุดท้ายของชีวิต เมื่อละโลกแล้วจึงไปบังเกิดในเทวโลก เสวยสุขอยู่เพียงสองภูมิตลอดกาลยาวนาน ไม่เคยตกสู่อบายภูมิเลย กระทั่งเวลาผ่านไป 91 กัป มาถึงกาลสมัยแห่งพระสัมมาสัมพุทธเจ้าองค์ปัจจุบัน ท่านจึงมาเกิดในตระกูลเศรษฐีแห่งนครราชคฤห์ ได้มหาสมบัติอัศจรรย์ที่ตักไม่พร่างและได้รับฉัตรเศรษฐีเป็นเศรษฐีที่รวยที่สุด นามว่าโชติกเศรษฐี เป็นผู้ทำให้มหาชนทั่วชมพูทวีปเกิดปีติยินดีด้วยสมบัติอันน่าอัศจรรย์ที่ตักไม่พร่องของท่าน ครั้นออกบวชก็ได้บรรลุอรหัตผลกลายเป็นพระอรหันต์ผู้ดับกิเลสได้หมดสิ้น
สรุปว่าที่ท่านมาเป็นมหาเศรษฐีในชาติปัจจุบันที่มีสมบัติอัศจรรย์ตักไม่พร่องนั้น ท่านต้องสร้างมหาทานบารมีอย่างทุ่มเทมาหลายภพหลายชาติ และได้ทำกับเนื้อนาบุญคือพระสัมมาสัมพุทธเจ้า พระปัจเจกพุทธเจ้า และเหล่าพระอรหันต์ เมื่อบุญส่งผลจึงได้สมบัติอัศจรรย์เกินควรเกินคาด ที่น่าภูมิใจอีกอย่างคือท่านมีหัวใจยอดกัลยาณมิตร มีใจเผื่อแผ่แบ่งปัน ให้ทั้งทรัพย์สมบัติโดยการโปรยรัตนชาติเป็นทานรอบพระคันธกุฎี และให้ทั้งโอกาสในการฟังธรรมเพื่อให้มีอริยทรัพย์ติดตัวไป แม้วันนี้เราจะเป็นนักบุญทุนน้อยแต่ขอให้สั่งสมบุญเรื่อยไปอย่างเต็มที่ไม่ย่อท้อ สักวันเมื่อบุญเต็มเปี่ยมเราจะต้องเป็นเจ้าของสมบัติจักรพรรดิที่ตักไม่พร่องได้อย่างแน่นอน แล้วจะนำทรัพย์มาใช้สร้างบารมีให้ยิ่งขึ้นไปเพื่อมุ่งไปที่สุดแห่งธรรม
บอกว่าไทยธรรมของเรานี่ยิ่งใหญ่จริง ๆ ปลื้มจังเลย นึกทีเดียวได้ทีละหลายแสนองค์ แต่ถ้านาน ๆ ทำทีละองค์สององค์ นึกได้สิบองค์ก็ตายแล้ว จึงเป็นเรื่องที่ต้องศึกษาเพราะชีวิตนี้มีแต่บุญกับบาปที่เกี่ยวข้องกับเรา ต้องรู้ว่าอะไรเป็นบาปจะได้ไม่ทำ อะไรเป็นบุญจะได้ทำ แล้วเราจะอยู่ในวัฏสงสารเพื่อสร้างบารมีไปสู่ที่สุดแห่งธรรมอย่างมีความสุขสบาย มีสมบัติจักรพรรดิแบบท่านโชติกเศรษฐีหลาย ๆ ครั้ง ครูไม่ใหญ่บอกว่าถ้ามีครั้งเดียวไม่เอา เพราะจะไปสู่ที่สุดแห่งธรรมต้องมีบุญเยอะ ต้องมีสมบัติจักรพรรดิชาติถัดไปอีก มีแล้วทำ มีแล้วทำ เรียกว่าเป็นกิเลสส่วนตัวคืออยากทำบุญเยอะ ๆ
ช่วงเพลงยิ้มแล้วรวยเปิดเข้าสู่กรณีศึกษาตายเพราะส้วมระเบิด พร้อมอวยพรว่าใครยิ้มแล้วขอให้รวย
เกริ่นว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องจริงที่เกิดยาก ตัวเองเพิ่งได้ยินอีกครั้งแต่เคยได้ยินเมื่อราวยี่สิบปีก่อนจากหนังสือ ว่ามีช่องของส้วมแตกนิด ๆ แล้วมีคนเอาก้นบุหรี่ไปดับอุดตรงนั้นพอดี ในส้วมมีแก๊สมีเทนซึ่งเกิดจากสิ่งที่อยู่ในนั้นเอง จึงเกิดเสียงตูมขึ้น เหตุการณ์นั้นเกิดเมื่อร้อยยี่สิบกว่าปีที่แล้ว มาคราวนี้จึงน่าแปลกเหลือเชื่อ แล้วอ่านจดหมายว่าผู้เขียนเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาชาวอิสลาม อยู่ที่ประเทศสวีเดน มารู้จักกับ DMC เมื่อเดือนมิถุนายน 2548 จึงได้มาสร้างบารมีกับหลวงพ่อและหมู่คณะจนถึงทุกวันนี้ และจะเล่าประวัติชีวิตของตนเองและของครอบครัว คุณพ่อคุณแม่มีลูกทั้งหมด 9 คน เสียชีวิต 2 คน จึงเหลือพี่น้องด้วยกัน 7 คน หญิง 5 คน ชาย 2 คน ผู้เขียนเป็นลูกสาวคนสุดท้อง
คุณพ่อของผู้เขียนเป็นคนฉะเชิงเทราโดยกำเนิด มาพบรักและแต่งงานอยู่กินกับคุณแม่ที่จังหวัดนั้น ท่านนับถือศาสนาอิสลาม เป็นคนใจดี แต่ชอบดื่มเหล้าสูบบุหรี่และเล่นการพนันหลายชนิด ครูไม่ใหญ่แทรกว่าอิสลามที่แท้จริงไม่ดื่มเหล้าไม่สูบบุหรี่กัน แต่คุณพ่อก็ไปร่วมพิธีกรรมทางศาสนาอิสลามเสมอ บางครั้งยังสอนลูก ๆ ให้รู้จักหลักวิธีปฏิบัติของศาสนาอิสลามอย่างเคร่งครัด ลูกทุกคนจึงนับถือศาสนาอิสลามตามท่าน ต่อมาเมื่อพี่น้องโตก็แยกย้ายไปมีครอบครัวตามจังหวัดต่าง ๆ มีบางคนไปอยู่ที่โคราช วันหนึ่งคุณพ่อไปเยี่ยมพี่สาวที่โคราช ก่อนถึงบ้านพี่สาวท่านเดินอยู่ตามทางเดินข้างถนน แต่อยู่ดี ๆ ก็มีรถสิบล้อพุ่งมาชนแล้วลากท่านติดไปกับรถ พอร่างหลุดออกมาคนขับก็บึ่งรถหนีไปไม่สนใจเลย คุณพ่อเสียชีวิตทันทีในที่เกิดเหตุ ขณะนั้นอายุ 65 ปี
คุณแม่ของผู้เขียนเป็นคนจังหวัดอยุธยาโดยกำเนิด ผู้เขียนจำหน้าท่านไม่ได้เลยเพราะท่านเสียชีวิตตั้งแต่ผู้เขียนอายุได้เพียงหนึ่งขวบ พี่ ๆ เล่าให้ฟังว่าคุณแม่เป็นคนขยันทำมาหากินหาเลี้ยงครอบครัว แต่เป็นคนชอบสูบบุหรี่มาก วันนั้นคุณแม่ไปหาพี่สาวที่เป็นแม่ค้าขายของในตลาดสดแถววงเวียนใหญ่ แต่บังเอิญปวดท้องมากจึงไปเข้าห้องน้ำแถวตลาดนั้น ขณะอยู่ในห้องน้ำคุณแม่ก็สูบบุหรี่ไปด้วย พอบุหรี่ใกล้จะหมดก็โยนก้นบุหรี่ที่มีไฟติดอยู่ทิ้งลงไปในท่อระบายอากาศของส้วม ทันทีที่ก้นบุหรี่หายลงไปในท่อก็เกิดเสียงตูมและไฟลุกไหม้ห้องส้วมซึ่งมีคุณแม่ติดอยู่ข้างใน ครูไม่ใหญ่จึงเตือนว่าใครสูบบุหรี่ในห้องส้วมพึงสังวรระวังไว้ให้ดี คุณแม่ต้องวิ่งหนีตายออกมาจากห้องส้วม ตัวดำเกรียม เสื้อผ้าที่ใส่ไฟไหม้หมด ผิวหนังก็เกรียม ผู้ที่เห็นเหตุการณ์รีบพาไปส่งโรงพยาบาล คุณหมอตรวจแล้วพบว่ายากที่จะรักษาเพราะร่างกายถูกไฟเผาสุกไปถึงเส้นเลือด คุณแม่จึงเสียชีวิตในเวลาต่อมาขณะอายุได้ 36 ปี ครูไม่ใหญ่สรุปว่าคุณพ่อถูกรถชน คุณแม่ถูกไฟเคราะห์
ผู้เขียนมีแต่คุณพ่อคอยเลี้ยงดูเสมอ ท่านไม่เคยพูดถึงคุณแม่ให้ฟังเลย ผู้เขียนรู้เรื่องแม่จากพี่ ๆ หลังคุณแม่เสียชีวิตคุณพ่อก็แต่งงานมีครอบครัวใหม่แล้วนำตัวผู้เขียนมาเลี้ยงดูด้วย ส่วนลูกคนอื่นก็โตแยกย้ายไปหมด ขณะที่อยู่กับคุณพ่อ ผู้เขียนคิดว่าแม่เลี้ยงคือแม่แท้ ๆ ของตน เพราะรักท่านและท่านก็รักและหลงผู้เขียนไม่แพ้กัน ครูไม่ใหญ่ว่านี่ถือว่าถูกรางวัลที่หนึ่ง แต่เมื่อผู้เขียนอายุเก้าขวบ พี่สาวคนที่สองซึ่งมีครอบครัวอยู่ที่โคราชมารับตัวไปอยู่กับพี่สาวคนที่หนึ่งซึ่งมีครอบครัวอยู่ที่อำเภอปากช่อง ผู้เขียนคิดว่าจะได้เรียนหนังสือต่อเพราะตอนนั้นเรียนอยู่แค่ชั้น ป.3 และคิดว่าพี่สาวคนนี้จะเป็นคนใจดีคงช่วยส่งเสียให้เรียนสูงขึ้น แต่กลับไม่ได้เป็นอย่างที่คิด
เมื่อมาอยู่กับพี่สาวจึงรู้ว่าเธอมีอาชีพทำนา ย่างไก่และเชือดไก่ขาย แต่เธอไม่ได้เชือดเอง จ้างคนงานเชือดมากกว่า โดยสั่งคนงานให้เชือดไก่วันละกว่าร้อยตัว ครูไม่ใหญ่แทรกว่าเส้นขนหนึ่งก็ชาติหนึ่ง บางครั้งเมื่อคนงานไม่มี พี่สาวก็บังคับให้ผู้เขียนเชือดไก่แทน ซึ่งผู้เขียนไม่เต็มใจเลย แต่ถ้าขัดขืนไม่ทำตามหรือทำอะไรไม่ถูกใจ พี่สาวคนนี้ก็จะตบตีอย่างทารุณ ตีด้วยไม้ไผ่ลำใหญ่ที่ใช้ย่างไก่ทั้งตัว ตีจนย่างไหม้เป็นรอย ขาแข้งปูดห้อเลือดไปหมด หรือขว้างปาตัวผู้เขียนด้วยก้อนหินอย่างแรง โดยไม่สนใจความรู้สึกเลย และไม่ให้ผู้เขียนได้เรียนหนังสืออีกด้วย ผู้เขียนจึงต้องแอบเจ็บอยู่คนเดียว
ผู้เขียนถูกพี่สาวใช้ทำงานอยู่ที่บ้านเยี่ยงทาสคนหนึ่ง เป็นอย่างนี้จนกระทั่งอายุได้สิบแปดปีจึงหนีออกจากบ้านไปเป็นสาวโรงงาน ครูไม่ใหญ่แทรกว่าให้พี่สาวชวนไปสร้างเสาแก้วพันปีแทนคำขอโทษ แล้วผู้เขียนไปมีสามีคนแรกซึ่งเป็นคนหมู่บ้านเดียวกันในเมืองปากช่อง เขาเป็นคนเจ้าชู้มาก ชอบเที่ยวผู้หญิง ทั้งดื่มเหล้า สูบบุหรี่ เล่นการพนัน ทำทุกอย่าง แต่ผู้เขียนก็อยู่กับสามีคนนี้ได้ถึงเจ็ดปี มีลูกด้วยกันสามคน แต่ทำแท้งลูกคนที่สอง จึงเหลือเพียงสองคน ชายหนึ่งหญิงหนึ่ง และลูกสาวเกิดมาไม่ปกติ ปากแหว่งเพดานโหว่ ผู้เขียนอดทนทำงานขายอาหารแห้งในตลาดสดเลี้ยงดูลูกอยู่ตามลำพัง สามีไม่เคยมาเหลียวแลเลย แต่โชคดีที่พ่อแม่สามีมารับหลานทั้งสองไปเลี้ยงเสียเอง ผู้เขียนจึงได้ออกไปหางานทำหาเงินเลี้ยงลูกและช่วยพ่อแม่สามีด้วย ครูไม่ใหญ่สรุปว่าสามีไม่ดีแต่พ่อแม่สามีดี
ขณะอายุ 24 ปี ผู้เขียนไปทำงานขายบริการที่บ้านแห่งหนึ่งในพัทยา ซึ่งทำให้มีรายได้พอสมควรเพราะไม่เลือกรับแขกและมีมนุษยสัมพันธ์ดีกับแขกทุกคน ทำงานอยู่ที่นั่นหกปี ก็พบรักกับหนุ่มชาวสวีเดนคนหนึ่งซึ่งอายุเพียง 24 ปี อ่อนกว่าผู้เขียนถึงหกปีเพราะขณะนั้นผู้เขียนอายุ 30 ปีแล้ว เพียงครั้งแรกที่เขามาเป็นแขกเขาก็ชอบผู้เขียนเลย คบกันไม่นานก็รู้ว่าเขาเป็นคนดี ช่วยเหลือทุกอย่าง นิสัยดี รักจริงใจ และแม้รู้อดีตปัจจุบันความเป็นมาทั้งหมดของผู้เขียนแล้วก็ยังยืนยันว่ารักจริงและรับได้ทุกอย่างที่เป็นตัวผู้เขียน เมื่อตกลงแต่งงานอยู่กับสามีคนที่สอง เขาก็กลับมารับลูกสาวไปอยู่ประเทศสวีเดนด้วย พร้อมกับให้ลูกสาวทำศัลยกรรมปากแหว่งเพดานโหว่จนกระทั่งหายเป็นปกติ ส่วนลูกชายเขาขออยู่ดูแลปู่ย่าที่เมืองไทย
เมื่อลูกสาวเติบโตและแต่งงานมีครอบครัวกับชาวต่างประเทศในสวีเดน เธอมีลูกชายกับสามีหนึ่งคน แต่ลูกชายที่เกิดมามีปากแหว่งเพดานโหว่เหมือนกับเธอตอนแรกเกิด ตัวแม่ก็เป็นตัวลูกก็เป็น ขณะนี้เด็กอายุเพียงขวบครึ่ง และลูกสาวกำลังจะพาไปผ่าตัดทำศัลยกรรม ผู้เขียนเป็นห่วงลูกสาวและหลานชายมากเพราะเขาแยกครอบครัวออกไปอยู่ต่างหาก อีกทั้งสามีของลูกสาวก็ไปมีผู้หญิงใหม่ ยิ่งทำให้กลุ้มใจมาก เป็นห่วงลูกสาวจนสุดจะทนจึงหันไปสูบบุหรี่ดับความทุกข์ ครูไม่ใหญ่เตือนว่าเล่าเองว่าแม่ตายเพราะบุหรี่แล้วมาทำเอง ระวังจะตูมนะ สามีก็ได้แต่ปลอบใจแต่ก็ไม่ได้ลืมความทุกข์สักเท่าไร
วันหนึ่งในเดือนมิถุนายน 2548 สามีมาเปิดทีวีดูรายการประจำที่เขาชอบ แต่บังเอิญทีวีขัดข้องหมุนหาคลื่นไม่เจอ สามีจึงหมุนหาช่องนั้น หมุนไปหมุนมาปรับไปปรับมาก็มีคลื่นหนึ่งซึ่งแรงมาก มีทั้งภาพทั้งเสียงคมชัดมาก เป็นของช่อง DMC ครูไม่ใหญ่แซวว่าคลื่นนี้แรงและหล่อด้วย สามีเห็นว่ามีพระพูดเป็นภาษาไทยจึงหยุดหมุนหาคลื่นอื่น แล้วนั่งดูอยู่คนเดียวสักพักใหญ่
ผู้เขียนไม่รู้ว่าสามีรู้เรื่องแค่ไหนเพราะเขาเป็นคริสต์ ส่วนตัวเองเป็นอิสลาม จากนั้นสามีก็มาชวนให้ไปนั่งดูด้วยกัน ผู้เขียนตอบว่าดูไปก่อนก็แล้วกัน แล้วสามีก็เปิดช่อง DMC ดูเป็นรายการประจำของเขาไปเลย ถึงแม้จะไม่เข้าใจแต่ก็บอกว่าคลื่นหล่อ ๆ ก็ควรจะดู เขายังชวนให้ผู้เขียนไปนั่งดูเป็นเพื่อนและช่วยแปลบางประโยคให้ฟัง เพราะเขาเข้าใจภาษาไทยได้แค่นิดหน่อย เขาชอบดูหลวงพ่อมากและพูดเสมอว่าจะต้องรีบกลับเมืองไทยไปสร้างพระด้วยตัวเองให้ได้ เมื่อผู้เขียนต้องแปลให้เขาฟังก็เลยเกิดความศรัทธาและเลื่อมใสหลวงพ่อไม่น้อยกว่าสามีเลย เพราะความรู้นี้เป็นความรู้สากล
แต่ก่อนสามีชอบดื่มเบียร์และชอบล่าสัตว์เป็นประจำ ผู้เขียนเองก็ชอบสูบบุหรี่ทุกวันวันละสองสามมวน พอมาดูหลวงพ่อแล้วทั้งสองคนก็พยายามลดละและพยายามหักดิบตัดใจเลิก แต่ก็ได้แค่ลดลง ยังหักดิบไม่ได้ ครูไม่ใหญ่บอกว่าจากสองมวนเหลือมวนหนึ่งก็เลิกเลยลูก ง่าย ๆ เพราะครึ่งทางล่วงแล้ว ตอนนี้สูบเพราะความเคยชินแต่ลืมว่าจะสูบเพื่อดับทุกข์ ทุกข์มันก็ยังมีอยู่ ผู้เขียนขอให้หลวงพ่อเป็นกำลังใจในการหักดิบสิ่งไม่ดีเหล่านี้ ครูไม่ใหญ่ตอบว่าได้ กำลังใจเป็นของฟรี ยิ่งใช้ยิ่งมี ไม่หมดสักที ติดไปชาติหน้าเลย และกำลังใจจะสูงส่งขึ้นไปเรื่อย ๆ
ผู้เขียนเขียนว่าเราสองคนรักหลวงพ่อมาก ครูไม่ใหญ่ตอบว่าหลวงพ่อก็รักลูกสองคนมาก แล้วเล่นคำว่าเมื่อสองเราเลิฟกันก็เลิกกันเถอะ เลิกบุหรี่ เลิกเบียร์ เพื่อเห็นแก่ความรักของสองเรา เมื่อเลิฟแล้วก็เลิกเถอะ ผู้เขียนบอกว่าตอนนี้ตนกับสามีมีกำลังช่วยกันขยายจานดาวธรรมในประเทศสวีเดนอยู่ ครูไม่ใหญ่จึงย้ำว่าติดจานแล้วทำกันเถอะ
สปอตที่น้องแมวกับน้องลูกเป็ดมาชวนให้ติดจานดาวธรรม โดยตั้งใจว่าอยากให้ผู้คนทั้งโลกได้รู้จักดาวธรรม จะได้มาดูหลวงพ่อเหมือนนักเรียนอนุบาลฝันในฝันทุกคน และหวังว่าจะมีน้องใหม่มาเป็นนักเรียนอนุบาลเยอะ ๆ พร้อมขอเชิญชวนให้ทุกคนในโลกติดจานดาวธรรม
ครูไม่ใหญ่ย้ำว่ามันต้องมีเหตุจึงมีผลอย่างนี้ ถ้าเชื่อเรื่องเหตุเรื่องผลก็ต้องศึกษาเรื่องกฎแห่งกรรมซึ่งเป็นความรู้สากล แล้วอ่านคำถามว่าบุพกรรมใดคุณแม่จึงโดนไฟไหม้ตัวดำเกรียมเกือบตายในส้วม กรรมใดที่ทำให้หมอรักษาคุณแม่ไม่ได้จนเสียชีวิต คุณแม่ตายแล้วไปไหน มีสภาพเป็นอย่างไร จะรับบุญที่อุทิศไปให้หรือไม่ บุพกรรมใดที่ทำให้ผู้เขียนถูกพี่สาวคนที่หนึ่งใช้งานเยี่ยงทาสและทุบตีอย่างทารุณแสนสาหัส มีกรรมร่วมกับเธอมาอย่างไร บุพกรรมใดจึงมีสามีคนแรกที่ดื่มเหล้าเมาและเจ้าชู้ ควรแก้ไขอย่างไร และเคยทำแท้งลูกคนที่สองจะมีวิบากกรรมอะไรและแก้ไขอย่างไร
ถามต่อว่าบุพกรรมใดทำให้ต้องไปเป็นหญิงขายบริการ แต่โชคดีมาเจอสามีชาวสวีเดนมารับไปเป็นภรรยาและอุปถัมภ์อย่างดีเพราะบุญใด สามีคนปัจจุบันชอบล่าสัตว์ ดื่มเบียร์ เข้าสังคม พอมาเจอหลวงพ่อก็ลดลง ผู้เขียนก็ลดการสูบบุหรี่แต่ยังเลิกไม่ได้ ควรหักดิบแก้ไขอย่างไรและจะมีวิบากกรรมเช่นไร ครูไม่ใหญ่แทรกว่าเลิกเถิดลูก หักดิบเถิด ถ้ามันดีก็จะให้สูบต่อ แต่มันไม่ดีและมีวิบาก สุราจะทำให้อายุสั้น เบียร์จะไปเป็นใบ้ปัญญาอ่อน บุหรี่ก็เหมือนกัน ให้อดเปรี้ยวไว้กินหวานเพื่อไปดุสิตบุรี แล้วถามต่อว่าหลานชายที่กำลังจะทำศัลยกรรมจะหายเป็นปกติหรือไม่ กรรมใดทำให้ลูกสาวมีสามีเจ้าชู้และควรแก้ไขอย่างไร บุญใดที่ทำให้ผู้เขียนซึ่งนับถืออิสลามและสามีซึ่งนับถือคริสต์ได้มาเจอหลวงพ่อในดาวธรรม และควรสร้างบารมีอย่างไรจึงจะมีสิทธิ์ไปดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์
ช่วงเพลงคั่นก่อนวิสัชนาที่ร้องว่ารักตัวมีอยู่แล้วอยู่กลางกายแล้ว แค่หยุดใจเฉย ๆ ไม่ต้องทำอะไรเลย นิ่ง นุ่ม เบา ๆ เดี๋ยวเราจะเห็นเอง และว่าแค่หยุดนิ่งก็สุขใจจังเลย ไม่เคยสุขอย่างนี้เลย
ตอบว่าคุณพ่อเคยฆ่าสัตว์ใหญ่เช่นวัวควายเพื่อทำอาหารและฆ่าขายมาส่งผล ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าฆ่าสัตว์ไว้กินเองก็บาป และการฆ่าสัตว์ใหญ่ทำให้อายุสั้น พ่อตายแล้วช่วงแรกตายไม่รู้ตัว เร่ร่อนไปในที่ต่าง ๆ เพราะไม่มีหลักวิชา พอครบเจ็ดวันก็ถูกเจ้าหน้าที่พาตัวไปยมโลกในขุมที่ว่าด้วยการดื่มสุรา และยังต้องไปอีกหลายขุมเพราะทำผิดศีลอีกหลายข้อ เช่นสูบบุหรี่ ผิดในกาม และฆ่าสัตว์ ปัจจุบันกำลังถูกเจ้าหน้าที่กรอกน้ำทองแดงร้อนอยู่ ทุกข์ทรมานมาก แต่ได้รับบุญที่อุทิศไปให้เพราะอยู่ในยมโลก จึงได้รับการลดหย่อนผ่อนโทษลงมา แล้วแนะว่าต้องทำบุญอุทิศไปให้บ่อย ๆ ถ้ารักพ่อจงทำบุญแล้วอุทิศบุญนี้ไปให้ท่าน เพราะท่านกำลังต้องการความช่วยเหลือและยังอยู่ในภูมิที่รับได้ โดยเฉพาะวันพระใหญ่ขึ้นสิบห้าค่ำที่พระจันทร์เต็มดวง วันนั้นให้ทำบุญแล้วอุทิศเจาะจงไปเลย หรือทำบุญโดยเขียนชื่อท่านแล้วอุทิศไป และถ้ายิ่งนั่งสมาธิเข้าถึงพระในตัว บุญก็จะเกิดขึ้นในตัวมากและมีกำลังส่งอย่างดี
ตอบว่าคุณแม่โดนไฟไหม้เกือบตายในส้วมเพราะกรรมย่างสัตว์ ความที่สูบบุหรี่ และเคยร่วมวางเพลิงเผาสัตว์ ในอดีตแม่เคยเผาสัตว์ทั้งเป็นโดยจับไก่มัดเป็น ๆ แล้วโยนลงไปในกองเพลิงเพื่อทำเป็นอาหาร บางทีก็เป็นปลา บางทีก็เป็นหมู จับมัดย่างทั้งเป็นหลายอย่าง วิบากกรรมเหล่านั้นมารวมส่งผล และคุณหมอรักษาคุณแม่ไม่ได้เพราะเส้นเลือดสุก ก็เพราะวิบากกรรมหลายอย่างมารวมกันเป็นกรรมหนักจึงไม่อาจรักษาได้ ตายแล้วไปเป็นกายสัมภเวสีเร่ร่อนอยู่พักหนึ่งจนหมดกรรม แล้วได้ไปเกิดเป็นมนุษย์แล้ว จึงไม่ได้รับบุญที่อุทิศไปให้ในภายหลัง แต่ก็ยังดีกว่าคุณพ่อที่อยู่ในยมโลก
ตอบว่าการที่ผู้เขียนถูกพี่สาวคนที่หนึ่งใช้งานเยี่ยงทาสและทุบตีอย่างทารุณแสนสาหัสนั้น เป็นกรรมใหม่ของพี่แต่เป็นกรรมเก่าของผู้เขียน เรื่องมีอยู่ว่าชาติหนึ่งผู้เขียนเป็นคนเคยรวย มีทรัพย์มาก มีข้าทาสบริวารเยอะ แต่เป็นคนขี้โมโหโมโหร้าย ชอบเฆี่ยนตีข้าทาสบริวารและใช้งานทาสอย่างหนัก จึงทำให้ชาตินี้มาเจอบ้าง แต่เป็นเพียงเศษกรรมเท่านั้นเพราะส่วนของกรรมหนัก ๆ ได้ใช้ไปแล้ว จึงให้อดทนและลืมไปเสีย ผู้เขียนไม่ได้มีกรรมร่วมกับพี่สาว แต่เป็นกรรมใหม่ของพี่สาวเอง
ตอบว่าที่เจอสามีคนแรกที่ดื่มเหล้าเมาและเจ้าชู้ ก็เหมือนที่ผู้เขียนเคยเป็นในชาติที่รวยนั่นแหละ จะแก้ไขในชาตินี้ต้องทำทาน รักษาศีล เจริญภาวนาให้เข้าถึงพระในตัว ทำให้ครบทุกอย่างจนตลอดชีวิตจะได้หมดจากวิบากกรรมนี้ ส่วนการที่เคยทำแท้งลูกคนที่สองจะมีวิบากกรรมคือจะต้องไปถูกทำแท้งบ้างในภพชาติต่อไป ชาตินี้เป็นกรรมใหม่ของผู้เขียนแต่เป็นกรรมเก่าของลูกในท้อง จะแก้ไขต้องทำบุญทุกบุญทั้งทาน ศีล ภาวนา ปฏิบัติธรรมให้เข้าถึงพระธรรมกาย แล้วอุทิศส่วนบุญไปให้คนที่ถูกทำแท้งบ่อย ๆ และอธิษฐานจิตให้พ้นจากวิบากกรรมนี้ ให้สร้างบุญไปเรื่อย ๆ ให้กรรมตามไปทันตอนที่มันมีกำลังอ่อนจนหมดกำลังไปเอง ส่วนที่ผู้เขียนต้องไปเป็นหญิงขายบริการ เป็นเศษกรรมจากที่เคยดื่มเหล้าและเจ้าชู้ในชาตินั้นมาส่งผล และที่โชคดีได้สามีเป็นชาวสวีเดนมารับอุปถัมภ์ดูแลอย่างดี เพราะมีบุญที่เคยสงเคราะห์ญาติในอดีตมาส่งผล คือญาติพี่น้องของตัวหรือลูกพี่ลูกน้องที่เป็นเครือญาติก็สงเคราะห์เข้าไปในญาติ
แทรกสอนว่าเวียนว่ายตายเกิดกันมา เดี๋ยวก็เป็นพี่เป็นน้อง เป็นเครือญาติ เป็นนั่นเป็นนี่กัน เราน่าจะเป็นพี่น้องท้องเดียวกัน แต่เรากลับลืมกันไปหมดเพราะอวิชชามันมาบังคับให้ลืม แล้วสรุปว่าสิ่งที่ควรลืมคือสิ่งที่ผิดพลาดกลับดันจำ ส่วนสิ่งที่ควรจำคือความผิดพลาดในอดีตที่ควรจำไว้เป็นบทเรียนกลับดันลืมอีก
ตอบว่าสามีคนปัจจุบันที่ชอบล่าสัตว์ ดื่มเบียร์ เข้าสังคม และตัวผู้เขียนที่ลดการสูบบุหรี่แต่ยังเลิกไม่ได้ จะมีวิบากกรรมเมื่อกรรมส่งผล คือสามีจะอายุสั้นและมีโรคภัยไข้เจ็บมาก ส่วนการดื่มเบียร์ถ้ากรรมส่งผลก็จะมีสติปัญญาน้อย มีเชื้อบ้า เป็นใบ้ปัญญาอ่อน ตัวผู้เขียนก็เช่นเดียวกัน และถ้าเห็นภาพเหล่านี้ตอนใกล้ตายซึ่งเรียกว่ากรรมนิมิต ก็จะทำให้จิตเศร้าหมองแล้วไปอบาย เมื่อพ้นจากอบายมาเกิดเป็นมนุษย์ก็จะมีโรคภัยติดตัวมา ความจำไม่ดี ไอคิวต่ำ เพราะการสูบบุหรี่ แต่สูบเวลาน้อยกรรมก็น้อยหน่อย ไปอยู่อบายน้อย ๆ เหมือนถูกขังสักเดือนสองเดือน แต่เดือนสองเดือนในยมโลกนั้นนาน และในชาตินี้อาจเป็นมะเร็งที่เกิดจากการสูบบุหรี่ก็ได้ จะแก้ไขก็ให้หักดิบเลิกโดยเด็ดขาด ครูไม่ใหญ่เชื่อว่าลูกทำได้เพราะมีกำลังใจเข้มแข็ง และสูบมามากแล้วรู้รสชาติแล้วก็ไม่ได้เกิดประโยชน์อันใด มือเหม็น ปากก็เหม็น ตัวก็มีกลิ่นออกมากับเหงื่อ
ตอบว่าลูกสาวปากแหว่งเพดานโหว่เพราะเป็นคนชอบใช้เบ็ดตกปลามาทำอาหาร และตกปลาเป็นเกมกีฬาด้วย มาส่งผล ต่อมาทำศัลยกรรมหายได้เพราะบุญสงเคราะห์ญาติและบุญที่ทำไว้ในพระพุทธศาสนาในอดีตตามมาส่งผล ทำให้ไปเกิดในยุคไฮเทคที่ทำศัลยกรรมได้ ส่วนหลานชายที่เกิดจากลูกสาวก็ปากแหว่งเพดานโหว่เหมือนแม่ของเขา เพราะในอดีตหลานชายคนนี้เป็นพี่น้องกับแม่ของเขาโดยเป็นน้องชาย แม่เขาเป็นพี่สาว แล้วชักชวนกันไปตกปลาร่วมกันเป็นประจำ จึงมีกรรมเหมือนกันและมาเกิดร่วมกันอีก แต่เปลี่ยนสถานะจากพี่น้องมาเป็นแม่ลูกกัน ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าการเวียนว่ายตายเกิดนี้ให้ศึกษาไว้เพราะเป็นเหตุเป็นผล หลานชายที่กำลังทำศัลยกรรมอยู่ก็มีทางหายเป็นปกติได้เหมือนแม่ เพราะมีบุญสงเคราะห์ญาติและบุญที่ทำไว้ในพระพุทธศาสนาคล้ายแม่ และให้ผู้เขียนในฐานะเป็นยายนั่งสมาธิให้เห็นพระในตัวแล้วช่วยอธิษฐานให้หลานหายด้วย
ตอบว่าลูกสาวมีสามีเจ้าชู้เพราะวิบากกรรมเจ้าชู้เก่าของตนในอดีต เธอเคยเกิดเป็นผู้ชายเจ้าชู้ อีกทั้งชาติที่เกิดเป็นผู้หญิงก็เคยไปแย่งสามีคนอื่นมาด้วย ตอนเป็นผู้ชายเจ้าชู้กรรมส่งให้เป็นผู้หญิง ตอนเป็นผู้หญิงก็เจ้าชู้ไปแย่งสามีคนอื่น จึงมารวมส่งผลในชาตินี้ จะแก้ไขก็ต้องให้ลูกสาวทำทาน รักษาศีล เจริญภาวนา ทำใจให้ผ่องใส และให้ปล่อยวางบ้าง อย่าไปยึดมั่นถือมั่น เพราะสามีอยู่ในบ้านก็เป็นสามีเรา ออกจากบ้านก็เป็นของคนอื่น
สอนต่อว่าอย่าไปใช้อารมณ์ตีโพยตีพาย เพราะลูกที่เราให้กำเนิดแท้ ๆ ยังดื้อ แล้วสามีที่เราไม่ได้ให้กำเนิดไม่ได้เลี้ยงมาทำไมจะไม่ดื้อ เขาให้เงินเราก็โอเคแล้ว ที่เหลือให้เอาเวลาว่างมานั่งหลับตาทำสมาธิและทำมาหากินให้ร่ำรวยดีกว่า ดีกว่าเอาหัวไปหวงไปหึงหรือตีโพยตีพายซึ่งไม่เกิดประโยชน์ ใจก็เศร้าหมองกายก็เศร้าหมอง ให้ทำมาหากินและสั่งสมบุญไป เดี๋ยวเขาก็กลับมาเอง และเวลาต่อว่าก็ต้องมีศิลปะ ให้บอกลูกสาวว่าพอสามีกลับมาบ้านให้ปฏิบัติกับเขาให้ดีเหมือนเทวดาในบ้าน ให้ยิ้มแย้มก่อน ยิ้มให้สวยกว่าหญิงอื่นในโลก แล้วเยือกเย็นเหมือนหิมะบนภูเขาไฟฟูจี คือข้างในร้อนระอุแต่ข้างนอกต้องเย็น เย็นกว่าน้ำแข็ง ให้นับหนึ่งถึงสิบเพื่อคลี่คลายหายโกรธ ไม่ใช่นับสิบแล้วตีหัว ต้องทำให้เหนือกว่าหญิงอื่นในโลก แต่งตัวให้สวย ทำตัวให้หอม ทำบ้านให้สะอาด ยิ้มแย้มให้สดชื่นเบิกบานในระดับที่เขาหาความสดชื่นที่ไหนไม่ได้อีกในโลก แล้วยกย่องเขา เพราะร้อยทั้งร้อยพ่อบ้านชอบให้ยกย่อง ทั้งที่เราอยากอัดเต็มที่ก็ต้องอดไว้ก่อน และต้องเลือกชมสิ่งที่น่าชมจริง เหมือนครูที่มีศิลปะในการสอนวาดเขียนที่ไม่ตำหนิว่าวาดไม่ดีจนหมดกำลังใจ แต่ชมว่าครูชอบเส้นนี้ชอบสีนี้ แล้วสอดคำแนะนำเข้าไปนิดหน่อย ต้องทำให้แนบเนียนสมจริง เปรียบเหมือนผูกหย่อน ๆ เพราะถ้าตึงมันก็ขาด
ตอบว่าผู้เขียนเป็นอิสลาม สามีเป็นคริสต์ ทั้งสองได้มาเจอหลวงพ่อในดาวธรรมเพราะเคยสร้างบารมีกับหมู่คณะมาโดยเป็นกองเสบียง แต่ก็เหมือนทุกเคสที่ผ่านมา คือไปกระทบกระทั่งกับสมาชิกบางคนในหมู่คณะ จึงเกิดความน้อยใจเหมารวมว่าหมู่นี้ไม่ดีทั้งที่จริงไม่ดีเพียงบางคน แล้วพลอยเหมาไปถึงครูไม่ใหญ่ด้วย จึงออกจากหมู่คณะไปนับถือความเชื่ออื่น เลยพลัดออกนอกบุญเขต แต่ปัจจุบันบุญเก่าที่เคยทำร่วมกันบันดาลให้มาเจอกันอีก เพราะเมื่อบุญมาถึงตอนไหนเวลาไหนก็ต้องเจอ ไม่เจอไม่ได้ ครั้งนี้บุญมาเจอช่วงที่เขามีจานดาวธรรม ไม่ได้ตั้งใจเปิดให้เจอ แต่มีเหตุคลาดกลายเป็นเหตุที่ทำให้เกิดความคล่องขึ้นในชีวิต ชาตินี้เมื่อมาเจอกันแล้วก็ให้ตั้งใจสร้างบารมีเต็มที่ในทุกบุญและอธิษฐานจิตตามติดไปดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์ ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าลูกทั้งสองไปได้ แต่ต้องหักดิบเลิกทั้งเบียร์ทั้งบุหรี่
ท่องบทประจำวันว่าสิ่งที่ต้องสั่งสมคือบุญกุศล สิ่งที่ต้องแสวงหาคือพระรัตนตรัยภายใน เป้าหมายชีวิตคือที่สุดแห่งธรรม ที่พักระหว่างทางคือดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์
อ่านรายนามประธานกองกฐินปี 2549 ประจำวันศุกร์ที่ 25 พฤศจิกายน 2548 ทั้งคณะพระภิกษุและกัลยาณมิตรที่ร่วมเป็นเจ้าภาพหลายกอง
แจ้งว่าวันนี้ครูไม่ใหญ่ปล่อยปลาช่อนไข่สามร้อยสามสิบตัว ปลาดุกสี่ร้อยยี่สิบตัว เต่าหนึ่งร้อยตัว และกบสองร้อยตัว และทำกฐินรายวันเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งกองเป็นกองที่สิบเก้า แล้วอนุโมทนาสาธุการขอให้ผลบุญเกิดโดยเร็วโดยแรงโดยรวดโดยล้นฟ้า ให้เข้าถึงพระธรรมกายกันทุกคน และขอแบ่งบุญนี้ให้นักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาทุกโลกทุกคน
ท่องคำขวัญว่าพุทธบุตรต้องเป็นหนึ่งเดียวกันเหมือนดวงตะวันที่มีดวงเดียว พุทธบริษัทสี่ต้องเป็นหนึ่งเดียวกัน เรื่องส่วนตัวให้วางอุเบกขา เรื่องพระศาสนาให้เอาอุเบกขาวาง จิตสดใสเมื่อใจสิ้นระแวง และธรรมกายคือพระในตัวคุณ แล้วชวนพร้อมใจกันสวดสรรเสริญคุณของพระรัตนตรัย โดยหันลำโพงไปทางภาคใต้ของผืนแผ่นดินไทยและสี่จังหวัดชายแดนภาคใต้