ทำบุญเผื่อเหนียว

ให้เหตุผลว่าถ้าสมมติว่านรกสวรรค์ไม่มีจริง ตายแล้วสูญ ชีวิตสิ้นสุดก็เจ๊ากันไป แต่ถ้านรกสวรรค์มีจริง คนที่สั่งสมบุญก็ไปดี คนที่สั่งสมบาปก็อันตราย บางความเชื่อในเทวนิยมบอกว่าถ้าเคารพเลื่อมใสในเทพเจ้าองค์ใดองค์หนึ่ง เทพเจ้าจะบันดาลทุกสิ่งและพาไปสวรรค์ไม่ต้องเกิดอีก ก็ยังถือว่าเสี่ยง จึงควรทำบุญเผื่อเหนียวไว้ เพราะนรกไปเพราะใจหมองและทำบาปอกุศลผิดกฎแห่งกรรม ไม่ใช่เพราะไม่เชื่อเทพเจ้า และบุญที่ทำไว้จะไปตัดรอนวิบากให้หนักเป็นเบา เบาก็หายไป

สอนว่าเวลาเราตายแล้วไม่ว่าจะไปนรกหรือไปสวรรค์ก็หาคนสื่อสารด้วยยาก บางทีเราลืมคิดตรงนี้ ถ้าติดต่อผ่านร่างทรงก็มั่ว และถ้าเราไปเป็นเทวดาก็จะไม่อยากมาเข้าร่างสิงทรง เพราะขนาดไกลหนึ่งโยชน์เทวดาบนสวรรค์ยังได้กลิ่นมนุษย์เหมือนเอาสุนัขเน่าผูกคอ ส่วนถ้าไปอยู่นรกก็ยากที่จะสื่อสาร ยิ่งเป็นมหานรกยิ่งไม่มีความคิดจะสื่อสารเพราะไม่มีเวลาว่างเว้นจากการถูกทรมานจนไม่มีโอกาสคิด อุสสทนรกก็เช่นเดียวกัน ส่วนในยมโลกช่วงวันพระใหญ่ สัตว์นรกจะอยากติดต่อกับผู้ที่มีชีวิตอยู่บนโลกมนุษย์เพื่อให้ส่งบุญอุทิศมาให้ เพราะเห็นบุญวาบที่นั่นวาบที่นี่ของคนอื่น แต่ทำไมของเราไม่วาบเลย จึงอยากไปสะกิดเจ้าหน้าที่กุมภัณฑ์หรือกุมภัณฑี ขอให้ไปบอกทางบ้านให้ทำบุญส่งอุปกรณ์มาให้ แต่ก็ไม่รู้จะสื่อสารอย่างไร ทั้งที่เจ้าหน้าที่ที่จะหมดวิบากกรรมแล้วก็ไม่ค่อยมีอารมณ์จะทำร้าย ทำไปเพราะเป็นหน้าที่เท่านั้น แล้วสรุปว่าถ้าตายแล้วสูญก็แล้วไป ถ้าตายแล้วไปสวรรค์ก็โอเค แต่ถ้าตายแล้วไปนรกนี่อันตราย เพราะฉะนั้นความรู้สากลทุกคนยังต้องศึกษา และให้ทำบุญเผื่อเหนียวเอาไว้ ถ้ามีจริงเราก็จะได้มีของเราเอาไว้ใช้ ทำบุญไว้เถิดจะได้ปิดอบายไปสวรรค์