ep123 ผังเวลา 75 ช่วง
ทศชาติชาดก (153) ผลการปฏิบัติธรรม (136) จานดาวธรรม (110) เสาแก้วพันปี (104) ภุมเทวา (85) นำนั่งสมาธิ (78) อุทกภัยภาคเหนือ 2549 (55) ตัวเล็ก ๆ ก็ช่วยได้ (54) หลวงปู่วัดปากน้ำภาษีเจริญ (49) 266 วัดสี่จังหวัดภาคใต้ (45) นิวนิวส์ (42) แผ่เมตตา (39) บูชาพระรัตนตรัย (26) ดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์ (24) เทวนิยม (23) พระเนมิราช (22) คลุมถุงชน (21) เทลีนมหารัตนวิหารคด (19) มะเร็งตับ (17) โรคเบาหวาน (16) บันไดขาขึ้น (15) ศูนย์กลางกายฐานที่ 7 (15) อุทิศส่วนกุศล (15) สันติภาพเริ่มจากสันติสุขภายใน (11) ครอบครัวแก้ว (10) บริกรรมนิมิต (9) เนื้องอกในสมอง (9) จังหวัดอุตรดิตถ์ (8) ศาสนาคริสต์ (8) สมบัติใต้ดิน (8) ไต้หวัน (7) กรรมฆ่าสัตว์ทำอาหาร (6) ดับไฟใต้ (6) พระเจ้ามฆเทวราช (6) รายนามเจ้าภาพ (6) อธิษฐานบารมี (6) อธิษฐานล้อมกรอบ (6) อานิสงส์ทำความสะอาด (6) กรุงมิถิลา (5) ทำบุญเผื่อเหนียว (5) หยุดเป็นตัวสำเร็จ (5) แต่งงานกับไก่ (5) กระป๋องประวัติศาสตร์ (4) ถูกตัดขา (4) ผมหงอกเทวทูต (4) มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ (4) ศาลพระภูมิ (4) หักดิบเลิกเหล้า (4) ไหว้เจ้าตามประเพณีจีน (4) บุญหมู่คณะ (3) หยอดกระปุกทำบุญ (3) เรือทองคำลอยจากบ่อน้ำ (3) แผ่นหินคล้ายใบเสมา (3) กลับมาวัดอีกครั้ง (2) ฉันอาหารอย่างมีสติ (2) ประเพณีจีน (2) ฝันเห็นเครื่องบินตก (2) ภัยพิบัติ (2) มีผู้อุปถัมภ์ (2) ยักษ์เฝ้าสมบัติ (2) ว่าที่ลูกสะใภ้ตั้งแต่เด็ก (2) ว่ายบก (2) สกลนคร (2) เตรียมตัวตาย (2) ไก่ตัวผู้เข้าพิธีแต่งงานแทน (2) กรรมตีหัว (1) การปฏิบัติไม่แบ่งแยกนิกาย (1) ขออนุญาตยักษ์ (1) คนใกล้ตายพูดคุยกับผู้ล่วงลับ (1) คบบัณฑิต (1) ฉลองหลานชายร้อยโต๊ะ (1) ชมรมรวมใจไทยอุตรดิตถ์ (1) ชอบศึกษากฎแห่งกรรม (1) ดวงสว่างเล็กลงยิ่งละเอียด (1) ตรึกระลึกถึงบุญ (1) ตู้เย็นเป็นสนิม (1) ทำตนให้สันติก่อนนำโลก (1) ที่สบายอยู่ที่ศูนย์กลางกาย (1) ธรรมกายไม่ใช่นิกายใหม่ (1) ธรรมะเป็นของจริง (1) บริษัทเมล็ดพันธุ์ (1) ปฏิบัติธรรมเหมือนอากาศ (1) พระธรรมกายมีจริง (1) พระปริธรรม ปสันนจิตโต (1) มาเลเซีย (1) ยักษ์คืออดีตมนุษย์ (1) รู้ทุกคำกลืน (1) ลูกชายสืบสกุล (1) วิญญาณมารับ (1) หัวใจอ่อนแรง (1) องค์พระเป็นของสากล (1) องค์พระใสยิ่งกว่าเพชร (1) อพยพจากจีน (1) อริยสัจ (1) อำเภอเบตง (1) เห็นภายในเหมือนเปิดสวิตช์ไฟ (1) แผลกลายเป็นมะเร็ง (1) ใจตกวูบขณะฉันอาหาร (1) ใจถูกดูดเหมือนแม่เหล็ก (1) ใจเหมือนนกกระโดดหากิ่ง (1) ไม่ต้องเรียกร้องนิมิต (1)
ไฟล์เริ่มกลางรายการ ไม่มีช่วงเปิดรายการ คาถา และการบ้าน บรรทัดแรกพูดถึงฝนตก แล้วครูไม่ใหญ่เกริ่นว่าวันนี้มีกรณีศึกษาที่จะทำให้เข้าใจกฎแห่งกรรมได้ดีขึ้น ลังเลเรื่องชื่อเรื่องอยู่ครู่หนึ่ง บอกว่าขำ ๆ ตลกแต่เป็นเรื่องจริง (ถอดได้ว่า แต่งงานกับไก่ ยังไม่ยืนยัน) และมีมินิซีรีส์ตอนที่หนึ่งของพระเจ้าเนมิราช (ถอดเพี้ยนเป็น พระนายมิราษ) ผู้ยิ่งด้วยอธิษฐานบารมี ก่อนไปให้แต่งเนื้อแต่งตัวให้เสร็จเรียบร้อยก่อน
เพลง ยิ้ม ถอดได้ท่อน ยิ้ม ฉันส่งให้แด่เธอ ซ้ำหลายรอบ ยิ้มที่ส่งไปนี้ ยิ้มสิ อย่ามีกังวล ส่งยิ้มของตนไปให้แก่กัน เป็นเพลงชวนส่งยิ้มให้กันเพื่อไมตรีที่ดีต่อกัน ท้ายเพลงครูไม่ใหญ่เปรียบว่าไม่ยิ้มก็เหมือนใส่สูทนุ่งผ้าขาวม้าสวมรองเท้าแตะ หรือเขียนคิ้วข้างเดียวออกจากบ้านไปทำงาน จึงต้องนำรอยยิ้มมาประดับทั้งในบ้านและนอกบ้าน (ช่วงท้ายถอดเสียงเพี้ยนปนภาษาอังกฤษ)
เพลง Do You Love Me? บอก ถอดได้ท่อน Do you love me, I love you, Welcome to Thailand come on let dance with me และ Are you looking for a little love ร้องวนไปจนจบเพลง ช่วงท้ายถอดเสียงหลุดเป็นคำมั่ว
ครูไม่ใหญ่ร้องต่อท่อน ถ้าเธอจะไปกับฉัน ว่าอย่างไรก็ต้องว่าตามกัน ฉันจะชวนเธอสร้างบารมีเพื่อไปสู่ที่สุดแห่งธรรม และพักกลางทางที่ดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์ จึงพึงอย่าปฏิเสธบุญ เมื่อบุญส่งผลจะบันดาลทั้งในโลกนี้และในเทวโลก ให้มีรูปสมบัติ ทรัพย์สมบัติ บริวารสมบัติ ทิพยสมบัติ หรือนิพพานสมบัติ ด้วยบุญอย่างเดียว สิ่งอื่นไม่ใช่ เป็นเรื่องที่ต้องศึกษาไว้
ช่วงนี้เป็นช่วงฤดูฝน ครูไม่ใหญ่เล่าว่าวันนี้รวบรวมปัจจัยไทยธรรมจากตัวเล็ก ตัวน้อย ตัวใหญ่ ไปดับไฟใต้ และไปช่วยไฟเหนือ ฝนตกทางโน้นหนาวมาถึงคนทางนี้ แล้วชวนฟังเพลงที่ถามไถ่คนทางโน้นว่าลำบากอะไรไหม ให้เล่าสู่กันฟัง
เพลงถอดได้ท่อน คืนที่ไร้แสงไฟ วันที่ใจมัวหม่น ขอเพียงใครสักคน ฝนที่ตกทางโน้นหนาวจนคนทางนี้ ยังอยากได้ยินทุกเรื่องราว เธอลำบากอะไรไหม เธอสบายดีหรือเปล่า เธอยังขาดอะไรไหม เธอสู้ไหวหรือเปล่า อย่าลืมเล่าสู่กันฟัง เธอยังมีฉันอยู่ทั้งคน เป็นเพลงห่วงใยคนที่อยู่ไกลซึ่งกำลังลำบาก เปิดรับกับเรื่องน้ำท่วมภาคเหนือ (ไม่ได้ประกาศชื่อเพลง ใช้ท่อนที่ได้ยินเป็น tag)
ฝนสำคัญ ถ้าไม่ตกก็เดือดร้อน ตกมากก็ท่วม ต้องพอดี แล้วเหมือนตอบเพลงว่าทางเหนือมาเล่าสู่กันฟังแล้ว ครูไม่ใหญ่อ่านหนังสือจากชมรมรวมใจไทยอุตรดิตถ์ ที่อยู่อำเภอตรอน (ครูไม่ใหญ่สงสัยว่าอ่านอย่างไร) ถึงประธานมูลนิธิธรรมกาย ว่าประชาชนในจังหวัดอุตรดิตถ์ประสบน้ำท่วมจากฝนตกต่อเนื่อง น้ำป่าไหลหลาก ประชาชนในอำเภอลับแลและอำเภอเมืองกว่า 150,000 คน ขาดแคลนเครื่องอุปโภคบริโภค จึงขอความอนุเคราะห์ ลงชื่อประธานชมรม (ชื่อยังไม่ยืนยันการสะกด)
เมื่อวานส่งไปชุดหนึ่งแล้ว วันนี้มูลนิธิธรรมกายและนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาทั่วโลกเร่งแพ็กของอีก 75,000 ชิ้น ประกอบด้วยมาม่า 25,000 ข้าวกระป๋อง 20,000 กระป๋อง น้ำดื่ม 15,000 ขวด (น้ำท่วมดื่มไม่ได้ จำเป็นมาก) ปลากระป๋อง 15,000 กระป๋อง แล้วประกาศเชิญชวนผู้มีบุญทั่วโลกมาร่วมบุญใหญ่ในยามยากทั้งพระทั้งโยม ใครมีกำลังเท่าไหร่ก็ช่วยกัน จะเริ่มที่อุตรดิตถ์ก่อน
ใครอยากได้บารมีไม่ประสบภัยพิบัติ น้ำท่วม ไฟไหม้ พายุ โจรปล้น หรือภัยจากผู้มีอำนาจ ให้มาทำบุญในตอนนี้ เพื่อปกป้องผลังภัยให้หนักเป็นเบา เบาเป็นหาย เพราะที่ผ่านมาเราอาจเคยผิดพลาดทำให้คนเดือดร้อน จะรื้อผังภัย อัคคีภัย อุทกภัย วาตภัย โจรภัย ราชภัย ให้หมดสิ้นต้องช่วยเหลือกันในยามยาก แล้วเมื่อเราเจอบ้างจะมีคนช่วยเหลือเกื้อกูล บุญที่ผู้รับอยากได้และผู้ให้อยากให้ตรงกันเป็นมหากุศล แล้วแจ้งเบอร์โทรศัพท์รับบริจาคที่สำนักงานใหญ่มูลนิธิธรรมกายสองเบอร์ พร้อมทวนซ้ำ
เวลาเกิดภัยพิบัติครูไม่ใหญ่นึกถึงตัวเล็ก ๆ ว่าก็ช่วยได้ แค่กระปุกที่หยอดเงินไว้บาทสองบาท ไม่ต้องทุบกระปุก แงะดูว่ามีกี่บาทแล้วเอาออกมาสั่งสมบุญในยามนี้ ตัวเล็ก ๆ ต้องหัดสร้างบารมี เริ่มจากช่วยเหลือเกื้อกูลเพื่อนมนุษย์ตั้งแต่ยังเยาว์วัย จะเป็นประวัติศาสตร์ชีวิตของการมาเกิดเพื่อสร้างบารมี
เพลง ตัวเล็ก ๆ ก็ช่วยได้ ถอดได้ท่อน ขอให้เริ่มที่เรา น้ำใจเราเพื่อสิ่งแวดล้อม โลกนี้เป็นของเรา ทุกคนดูแลโลก ตัวเล็ก ๆ อย่างเราก็ช่วยได้ เริ่มจากสิ่งใกล้ตัว เป็นเพลงชวนเด็กช่วยดูแลโลกและสิ่งแวดล้อม มีบรรทัด jingle พักสักหน่อยแทรกกลางเพลง
ครูไม่ใหญ่ยกตัวอย่างผู้ฟื้นฟูพระพุทธศาสนาในอดีต (ถอดเสียงเพี้ยน) แล้วเล่าว่าตัวเล็ก ๆ ก็ช่วยได้ในเหตุการณ์ฝ่ายใต้ 266 วัด สี่จังหวัดชายแดนภาคใต้ เริ่มจากตัวเล็ก ๆ เขียนจดหมายมาเป็นกระตั้กจนครูไม่ใหญ่อ่านไม่ทัน ต้องอ่านย้อนหลังไปหกเดือน จนยอมแพ้ให้คนอื่นช่วยอ่าน วันนี้ดับไฟใต้และน้ำเหนือตัวเล็ก ๆ ก็ช่วยได้เหมือนกัน แล้วชวนดูข่าวผ่านนิวนิวส์ว่าสมควรช่วยไหม
รายงานข่าวนิวนิวส์ ฝนตกหนักและน้ำป่าไหลหลากหลายพื้นที่ โดยเฉพาะภาคเหนือ มีผู้เสียชีวิต ไร้ที่อยู่ ความช่วยเหลือจากรัฐบาลยังเข้าไม่ถึงบางพื้นที่ มูลนิธิธรรมกายโดยพระราชภาวนาวิสุทธิ์จึงเปิดรับบริจาคเงินและสิ่งของ พระราชภาวนาวิสุทธิ์บริจาคเงิน 100,000 บาท เปิดจุดรับบริจาคที่สำนักงานใหญ่ตั้งแต่บ่ายวันอังคารที่ 23 พฤษภาคม เช้าวันที่ 24 พฤษภาคมลำเลียงข้าวสาร อาหารแห้ง อาหารกระป๋อง น้ำดื่ม บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกว่า 45,000 ชุดไปจังหวัดอุตรดิตถ์ ซึ่งถนนหลายสายถูกตัดขาด รับบริจาคที่สำนักงานใหญ่ตลอด 24 ชั่วโมง (กลางข่าวถอดเสียงหลุดเป็นภาษาอังกฤษช่วงสั้น ๆ)
ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าตอนอุดมสมบูรณ์ไปช่วยเขาก็ไม่เกิดประโยชน์ ต้องช่วยกันตอนนี้ เราเป็นคนไทย ไม่ช่วยกันในยามนี้จะไปช่วยตอนไหน เป็นคนไทยต้องรักกันไว้ แล้วเข้าช่วงพักที่มีบรรทัด jingle ซ้ำหลายบรรทัด
เพลง รักกันไว้เถิด ถอดได้ท่อน รักกันไว้เถิด เราเกิดร่วมแดนไทย จะเกิดภาคไหนก็ไทยด้วยกัน เชื้อสายประเพณีไม่มีกีดกัน เกิดตายที่ไทยนั้นปวงชนทุกคนคือไทย และท่อนปกเกล้าเหล่าไทยนี้ร่มเย็นเป็นสุขผ่องใส เป็นเพลงปลุกใจให้คนไทยทุกภาครักสามัคคีกัน เปิดต่อจากการชวนช่วยผู้ประสบภัยน้ำท่วม
ท้ายเพลงมีท่อน ทำทันที บุญเกิดขึ้นทันที แล้วครูไม่ใหญ่ชวนไปดูสปอตเทลีนคอนกรีตบันไดขาขึ้นต่อ สปอตบรรยายปูนคอนกรีตเนื้อละเอียดด้วยหนึ่งกระป๋องสองมือส่งต่อกันไม่ขาดสาย เชิญร่วมพิธีเทลีนคอนกรีตบันไดขาขึ้น มหารัตนวิหารคด บริเวณทิศใต้ฝั่งทิศตะวันออก วันอาทิตย์ต้นเดือนที่ 4 มิถุนายน 2549 เวลา 17 นาฬิกา ให้รักษาใจใสทุกวันและสวมชุดขาวมาร่วมงาน
ครูไม่ใหญ่ชี้ภาพพี่ใหญ่ (ชื่อถอดเพี้ยน) ที่ลงมือทำความสะอาดเอง เรียกว่า Low Profile ง่าย ๆ แต่ High Class สูงส่งด้วยคุณค่าของชีวิต แม้อยู่ในระดับใหญ่แล้วก็ยังรู้ว่าอะไรเป็นทางมาแห่งบุญ ไม่รังเกียจการทำความสะอาดศาสนสถาน หน้าเบิกบานยิ้มแย้ม การเป็นผู้นำบุญเป็นปกติของพี่ใหญ่ วันนั้นเราก็ยังต้องมาเอาบุญทำความสะอาดกัน
พอถึงวันอาทิตย์ที่ 4 มิถุนายนก็มาเทลีน ภาพหนึ่งกระป๋องสองมือเป็นกระป๋องประวัติศาสตร์สำหรับบุคคลในประวัติศาสตร์ กระป๋องใบอื่นเห็นแล้วเบื่อ แต่กระป๋องใบนี้เห็นแล้วชื่นใจ เพราะได้ผ่านประสบการณ์สร้างบารมีในสมรภูมิเทปูนฐานแรกของบันไดขาขึ้น เป็นช่วงชีวิตขาขึ้น เห็นกี่ทีก็ปลื้มเพราะเชื่อมกับภาพวันที่ 4 มิถุนายน 2549 ความปลื้มคือกระแสบุญที่มาจรดกลางกาย เติมบุญเติมบารมีไปทุกวัน
เข้าช่วงผลการปฏิบัติธรรม วันนี้มาจากอเมริกา เป็นของพระอาจารย์ที่ได้ยินชื่อมานาน (ชื่อยืนยันในช่วงถัดไป) ท่านส่งเรื่องราวมาเป็นธรรมทาน ยืนยันเป็นพยานว่าพระธรรมกายมีจริง เข้าถึงได้จริง ทุกคนเข้าถึงได้ ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าไม่ใช่การอวดภูมิ ท่านเก็บไว้ลำพังก็ได้ การเปิดเผยในเพศสมณะยากมาก แต่ท่านเห็นประโยชน์ใหญ่ต่อมวลมนุษยชาติทุกชาติทุกภาษาทุกศาสนา จึงแบ่งปันให้นักเรียนทั่วโลกมีกำลังใจและแรงบันดาลใจ ท่านเป็นพุทธบุตรที่รักในเพศสมณะ ตั้งใจบำเพ็ญสมณธรรมมาตั้งแต่บวชเพื่อสลัดตนให้พ้นกองทุกข์ ผลการปฏิบัติมาปรากฏจากการสั่งสมความบริสุทธิ์เรื่อยมา
ครูไม่ใหญ่เล่าว่านึกยากว่าจะเปิดเพลงอะไรเป็นไตเติลเรื่องนี้ เพราะภูมิจิตภูมิธรรมของท่านอยู่ในระดับที่ไม่ปกติของเรา จึงเลือกเพลงนี้ไปก่อนเพื่อนักเรียนใหม่ที่ยังนั่งไม่ถูกหลักวิชา ถือเป็นการแนะนำวิธีปฏิบัติทางอ้อม เพลงถอดได้ท่อน บอกให้นั่งใจสบาย บอกให้นั่งเฉย ๆ อย่าเฝ้าเพ่งจ้อง ทำสบาย ๆ เดี๋ยวก็ได้เอง อยากได้แท้ ๆ ไม่ยากนะแม่เอ๋ย นิ่งเฉยเพียงหยุดใจ และ นั่งเครียดแล้วเป็นไง
ผลการปฏิบัติธรรมของพระอาจารย์ที่ถอดได้ว่า พระปริธรรม ปสันนจิตโต (ยังไม่ยืนยันการสะกด) เจ้าอาวาสวัดในรัฐคอนเนตทิคัต สหรัฐอเมริกา (ชื่อวัดถอดเพี้ยน) บวชมา 31 พรรษา อายุ 51 ปี เป็นหัวหน้าสงฆ์ในรัฐ ติดตั้งจานดาวธรรมที่วัดตั้งแต่ปี 2547 และเปิดให้ญาติโยมดูด้วย ประทับใจที่หลวงพ่อบอกว่าคนเกิดมาปฏิบัติเพื่อดับทุกข์ ต้องหยุดต้องนิ่ง ท่านนั่งหลับตาโดยไม่กำหนดนิมิตอะไร แค่กำหนดจิตไว้กลางท้อง พอใจนิ่งสักพักก็เห็นหลวงปู่วัดปากน้ำลอยเข้ามาอยู่ในตัว รู้สึกสบายเหมือนอยู่ในอวกาศที่เบาโล่งไม่มีตัวตน ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าท่านไม่คาดหวังว่าจะเห็นอะไร แค่ทำใจให้บริสุทธิ์นิ่ง ๆ
พอใจหยุดนิ่งสักครู่องค์พระก็ปรากฏ ครูไม่ใหญ่ขยายว่าองค์พระมีอยู่ในตัวมนุษย์ทุกคน ฟังมาหลายชาติหลายภาษาหลายศาสนาแล้ว ชาวพุทธหรือไม่ใช่ชาวพุทธที่สนใจฝึกสมาธิ ทำใจนิ่ง ๆ ก็เข้าถึงเหมือนกัน องค์พระจึงเป็นของสากล แต่เราไม่เฉลียวใจว่ามีและไม่รู้วิธีเข้าถึง พระอาจารย์เห็นองค์สีทองเล็ก ๆ ค่อย ๆ ขยายใหญ่ขึ้น ใสเป็นประกายยิ่งกว่าเพชร สวยงามเหมือนมีชีวิต นึกให้ขยับก็ขยับได้ เห็นหน้าหลังหมุนได้รอบตัว
ยิ่งปฏิบัติบ่อย ทำซ้ำ ๆ ทุกวันไม่ขาด ก็ยิ่งทำได้ง่าย ถ้าขยันก็ง่าย ขี้เกียจก็ยาก ตอนนี้พระอาจารย์แค่หลับตาใจก็ไปอยู่ศูนย์กลางกาย ครูไม่ใหญ่อธิบายว่าใจปกติดิ้นรนหาที่สบายแต่ไม่เจอจึงกลุ้ม เหมือนนกกระโดดจากกิ่งนี้ไปกิ่งโน้น นึกว่าความสบายอยู่ที่คน ที่สัตว์ ที่แมว นก หรือสิ่งของ ก็ไปหาแล้ววนเวียนไม่เจอ แต่ท่านรู้แล้วว่าที่สบายอยู่ที่ศูนย์กลางกาย
เมื่อจิตสงบเป็นสมาธิได้นาน รู้สึกโล่งโปร่งเบาสบาย มีความสว่างโปร่งใส แล้วมีความสว่างพุ่งขึ้นมาเหมือนดวงไฟ ทีแรกใหญ่ เมื่อจิตละเอียดก็เล็กลง อันที่เล็กละเอียดกว่า สุขกว่า มีกำลังกว่า จนเพลิดเพลินยินดีในธรรมไม่สนใจเรื่องภายนอก ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าจับจุดวิธีการได้ก็เข้าถึง จับจุดแต่ไม่ใช่จี้จุด บางครั้งใจเหมือนมีแม่เหล็กดูดเข้าไปตรงกลาง แตกเป็นประกายสว่างสวย แล้วองค์พระก็ปรากฏขึ้นเอง บางทีเล็กบางทีใหญ่ เป็นองค์พระสีทองหรือใสเหมือนแก้ว
เวลาเตรียมจะฉันใจของพระอาจารย์ก็นิ่ง ครูไม่ใหญ่อธิบายว่าคำว่าฉันมาจากจังหัน ก่อนหน้านั้นมาจากคำว่าจำอาหาร เหมือนคำว่าจำวัด คือนอนอย่างมีสติ จำอาหารคือรับประทานอย่างมีสติ ใจอยู่ในตัวไม่ฟุ้งออกไป ท่านฉันแล้วรู้ทุกคำกลืน บางคนเคี้ยว ๆ กลืน ๆ ไปคิดเรื่องจะรวยเมื่อไหร่ จะหาเงินที่ไหน วนอยู่อย่างนั้น ครูไม่ใหญ่ชวนลองรู้ทุกคำกลืนดู
วันหนึ่งกำลังฉันเพล เคี้ยวอาหารกลืนลงไปก็เหมือนตกวูบลงไปสู่ความว่างเหมือนอากาศ แต่แปลกที่มีความสุข เคี้ยวคำใหม่กลืนลงไปก็ไปสู่ความว่างอีก เหมือนไม่ได้ฉันอาหารแต่ฉันความสงบฉันความสุข แล้วเห็นดวงกลมใสขึ้นกลางความว่าง จึงหยุดไม่สนใจอาหาร นั่งหลับตาอยู่ในวงฉันมองดวงใสไปเรื่อย ๆ อย่างซาบซ่านอิ่มเอิบปีติ ลืมตาอีกทีเกือบบ่ายสองโมง ระหว่างนั้นครูไม่ใหญ่เล่าแทรกเรื่องเมื่อสิบกว่าปีก่อนพาพระไปปฏิบัติที่ธุดงคสถาน (ถอดเสียงเพี้ยนจับความไม่ได้) และหยอกว่าเวลาปฏิบัติให้ทำใจ innocent
ครูไม่ใหญ่ถามว่าถ้าพุทธบุตรทั่วโลกทำอย่างนี้จะเกิดอะไร ความสุขเกิดขึ้น ถูกวัตถุประสงค์การมาบวช โยมก็จะได้ฟังเรื่องดี ๆ พระอาจารย์ว่าการเห็นภาพภายในเหมือนเปิดสวิตช์ไฟ แล้วจะเห็นทุกอย่างในตัว สิ่งต่าง ๆ จะเกิดขึ้นเองโดยไม่ต้องเรียกร้อง ครูไม่ใหญ่ขยายสำหรับนักเรียนใหม่ว่าไม่ต้องเรียกดวงให้มาหน่อย มาเถอะ แค่ทำใจหยุดนิ่งเฉย ๆ คือหลักวิชา
พระอาจารย์ว่าการปฏิบัติธรรมไม่แบ่งแยกนิกาย นิกายเป็นของนักคิดที่แบ่งกันภายหลังตามความนิยมและความเข้าใจของตัว พอมีผู้เริ่มก็แยกเป็นหมู่คณะ ไม่เกิดประโยชน์ การพ้นทุกข์ไม่เกี่ยวกับนิกายแต่เกี่ยวกับใจหยุดนิ่ง ครูไม่ใหญ่เสริมว่ายุคแรกมีแต่ธรรมกาย พอเลือนหายไปนาน ผู้ที่นั่งไม่ได้ก็บอกว่าธรรมกายเป็นนิกายใหม่ จึงต้องให้พระอาจารย์ยืนยันข้ามประเทศมาว่าการปฏิบัติไม่เกี่ยวกับนิกาย
การปฏิบัติธรรมเป็นของสากลเหมือนดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ ดวงดาวที่ทุกคนมองได้ ไม่ผิดศีลธรรม วัฒนธรรมประเพณี หรือกฎหมาย พระอาจารย์เปรียบว่าการปฏิบัติเหมือนอากาศที่ไม่แยกคนจนคนรวย ทุกคนต้องหายใจและมีสิทธิ์หายใจเท่ากัน อากาศไม่ได้ให้คนรวยหายใจมากกว่า ใครหายใจก็ได้ประโยชน์จากอากาศ ใครปฏิบัติธรรมก็ได้ประโยชน์จากการปฏิบัติ ครูไม่ใหญ่บอกว่าฟังแล้วชื่นใจมาก
พระอาจารย์ฝากว่าหากทั้งพระและโยม รวมทั้งมวลมนุษยชาติทั่วโลก เริ่มจากพระกับโยมก่อน ได้ปฏิบัติธรรมจนรู้สัจจะอันเดียวกัน ครูไม่ใหญ่ขยายว่าสัจจะของพระอริยเจ้าเรียกว่าอริยสัจ ความจริงของผู้รู้ผู้ตื่นผู้เบิกบาน ต่างจากความจริงของผู้ไม่รู้ จะเป็นการธำรงรักษาพระพุทธศาสนา โลกจะสงบสุขเกิดสันติภาพ เหมือนมีน้ำแล้วไฟลุกไม่ได้ สันติภาพง่าย ๆ แค่นี้เอง (บางบรรทัดถอดเสียงหลุด)
เพลงถอดได้ท่อน หมดเวลาแห่งความฝันแล้ว เพราะความจริงกำลังจะเกิดขึ้น โลกไม่จำเป็นต้องมีทหาร สงครามภายนอกจะไม่มีเมื่อสงครามภายในใจหยุดลง ไม่ต้องมีห้องอันกว้างใหญ่ ไม่ต้องประชุมกัน เพียงแค่ทุกคนหลับตาเบา ๆ ทำใจนิ่ง ๆ นึกถึงดวงตะวันที่กลางกาย สันติภาพของโลกเริ่มจากสันติสุขภายในใจด้วยวิธีง่าย ๆ อย่างนี้ เป็นเพลงเรื่องสันติภาพโลกที่เริ่มจากการทำใจหยุดนิ่ง (ไม่ได้ประกาศชื่อเพลง)
ช่วงนี้ถอดเสียงเพี้ยนมากและมีบรรทัด jingle แทรก จับความได้ว่าเมื่อปฏิบัติแล้วความเป็นพระจะปรากฏ สุขเกิดจากการปฏิบัติอย่างเสมอภาคไม่แบ่งแยก ผู้บวชควรมากในการปฏิบัติธรรม ผู้มุ่งหวังนำโลกสู่สันติต้องทำตนเองให้สันติก่อน คือต้องปฏิบัติให้เข้าถึงธรรม และภูมิใจที่ได้นำธรรมออกสู่โลก ปลุกใจคนที่กำลังหลับให้กลับมาสนใจ ยืนยันว่าธรรมะนี้จริง ผู้ปฏิบัติเข้าถึงธรรมะจริงและได้รับความสุขจริง
เพลงถอดได้ท่อน เพื่อให้ชีวิตได้มีคุณค่า เพื่อแสวงหาหนทางหลุดพ้น ออกจากเรือนจากคนที่รัก อดทนบำเพ็ญตบะ ปฏิบัติตามธรรมวินัย ท่องเที่ยวไปสร้างประโยชน์ให้โลก ดุจตะวันสลายความมืด ให้หมู่สัตว์สุขสบาย คือชีวิตของสมณะที่เสียสละ เป็นเพลงเรื่องชีวิตนักบวช ต่อจากเรื่องผลการปฏิบัติของพระอาจารย์ ช่วงท้ายถอดเสียงหลุด (ไม่ได้ประกาศชื่อเพลง แต่เนื้อความเป็นชีวิตสมณะ)
มินิซีรีส์ทศชาติชาดก เรื่องเนมิราช ผู้ยิ่งด้วยอธิษฐานบารมี ตอนที่หนึ่ง ทบทวนสามพระชาติที่ศึกษามาแล้ว พระเตมีย์ผู้ยิ่งด้วยเนกขัมมบารมีที่ระลึกชาติได้ว่าเคยตกอุสสุทนรกจึงแกล้งทำเป็นใบ้ พระมหาชนกผู้ยิ่งด้วยวิริยบารมีที่ว่ายน้ำในทะเลเจ็ดวันและได้ข้อคิดจากต้นมะม่วงสองต้น และสุวรรณสามผู้ยิ่งด้วยเมตตาบารมีที่ไม่โกรธพระเจ้ากบิลยักขราชที่ยิงด้วยศรอาบยาพิษ วันนี้เป็นพระเจ้าเนมิราชผู้ยิ่งด้วยอธิษฐานบารมี คือความตั้งใจมั่นแน่วแน่ในการทำความดี ตั้งใจแล้วต้องทำให้สำเร็จ ไม่เลิกกลางคันไม่ลดเป้าหมาย เหมือนภูเขาหินที่ไม่หวั่นไหวด้วยแรงพายุ ยอมตายไม่ยอมเปลี่ยนใจ
สมัยพุทธกาล เย็นวันหนึ่งพระบรมศาสดาพร้อมพระอานนท์และภิกษุจำนวนมากประทับที่สวนมะม่วงซึ่งในอดีตเคยเป็นพระราชอุทยานอัมพวันของพระเจ้ามฆเทวราช กษัตริย์กรุงมิถิลาแคว้นวิเทหะ ทรงระลึกถึงเรื่องในอดีตแล้วแย้มพระโอษฐ์ แสงตะวันกระทบพระเขี้ยวแก้วเกิดรัศมีสี่สายเวียนขวารอบพระเศียรสามรอบแล้วอันตรธานไป พระอานนท์ผู้เป็นปัจฉาสมณะทูลถามเหตุ ทรงตรัสว่าเคยอาศัยอยู่ที่นี่เจริญฌานเมื่อครั้งเป็นพระเจ้ามฆเทวราช ภิกษุทั้งหลายจึงทูลอาราธนาให้เล่าเรื่อง
อดีตกาลมนุษย์อายุยืนมากจึงประมาทมัวเมาใช้ชีวิตไปวัน ๆ ด้วยการกิน ดื่ม เที่ยว แต่บัณฑิตบางพวกไม่ประมาท ใช้ลมหายใจสั่งสมบุญ เพราะเห็นว่าแม้อายุยืนก็แก่ลงทุกวัน ตายวันไหนไม่รู้ ดังเช่นพระเจ้ามฆเทวราช กษัตริย์กรุงมิถิลา แคว้นวิเทหะ เกิดในยุคที่มนุษย์อายุเฉลี่ยสี่แสนปี ทรงเล่นในฐานะพระราชกุมาร 84,000 ปี ครองราชย์ 84,000 ปี และเป็นมหาราชาอีก 84,000 ปี ทรงอธิษฐานจิตมั่นว่าหากผมหงอกงอกขึ้นแม้เส้นเดียวจะออกบวชเป็นดาบสทันที และรับสั่งให้ช่างกัลบกบอกทันทีที่เห็นผมหงอก
หลายร้อยปีต่อมา ช่างกัลบกเห็นพระเกศาหงอกเส้นหนึ่งจึงกราบทูล พระเจ้ามฆเทวราชให้ถอนด้วยแหนบทองคำวางบนพระหัตถ์ พิจารณาเหมือนเห็นความตายมายืนอยู่เบื้องหน้า เบื่อหน่ายในความไม่เที่ยงของสังขาร ทรงพระราชทานบ้านส่วยหนึ่งตำบลให้ช่างกัลบกเลี้ยงชีพตลอดชีวิต ตรัสกับโอรสว่าผมหงอกคือเทวทูตแห่งความตาย ถึงคราวพ่อออกบวช อภิเษกโอรสองค์โตพร้อมให้โอวาทให้ครองราชย์โดยธรรม ไม่ประมาท และเมื่อผมหงอกก็ให้บวชเหมือนพ่อ ข้อคิดคือการสอนตนเองได้ไม่ได้อยู่ที่อายุยืนหรือสั้น แต่อยู่ที่การคบบัณฑิต ฟังธรรมและประพฤติธรรมของบัณฑิต ติดตามวงศ์กษัตริย์ของพระเจ้ามฆเทวราชในตอนต่อไป
ท่องบทประจำวันสองรอบ สิ่งที่ต้องสั่งสมคือบุญกุศล สิ่งที่ต้องแสวงหาคือพระรัตนตรัยภายใน เป้าหมายชีวิตคือที่สุดแห่งธรรม ที่พักระหว่างทางคือดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์ ต่อจากนั้นถอดเสียงหลุดเป็นคำมั่วและบรรทัด jingle ช่วงพัก
อ่านรายนามพระภิกษุ กลุ่มลูกแก้วธรรม และกลุ่มต่าง ๆ ที่ร่วมบุญรายละหนึ่งหมื่นบาท ถอดเสียงเพี้ยนจนจับชื่อไม่ได้และไม่ได้ยินว่าเป็นบุญอะไร ต่อด้วยบรรทัด jingle และบรรทัดที่ Whisper ถอดซ้ำคำเดิมยาวราวสองนาที ไม่มีเนื้อหาให้คัด
ครูไม่ใหญ่บอกว่าเข้าสู่ช่วงเคส (ถอดได้ว่าเคสที่แปดร้อยเจ็ดสิบ ไม่แน่ใจตัวเลข) และเปิดรายการด้วยเพลงยิ้มแล้วรวย ถอดได้ท่อนยิ้ม ยิ้ม ซ้ำ มีบรรทัด jingle แทรก ท้ายเพลงอวยพรว่าทั่วโลกใครยิ้มแล้วขอให้รวย สาธุ
ผู้เขียนเป็นผู้หญิง จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ครูไม่ใหญ่แซวว่ามหาวิทยาลัยที่มีคนหล่อที่สุด สมัยเป็นนิสิตเคยไปสวดมนต์ที่วัดพระธรรมกายหนึ่งถึงสองปี แล้วไม่ได้มาวัดอีกเพราะไปทำงานต่างจังหวัด จนปี 2547 ทราบข่าวเพื่อนที่เป็นอุบาสิกาในวัดพระธรรมกายเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็ง ลมจึงพัดหวนหอบเอาผู้เขียนและเพื่อน ๆ กลับมาสร้างบารมีเต็มตัว ครูไม่ใหญ่ว่าทำไมมาช้าจัง แต่ยินดีต้อนรับการกลับมา
เพลงถอดได้ท่อน สวัสดีเทพบุตร สวัสดีเทพธิดา ผู้มีบุญมาจากแดนไกล ขอต้อนรับด้วยความยินดีที่มาสร้างบารมีร่วมกัน ทำไมท่านถึงมาช้า รู้ไหมว่าพวกเราคอยอยู่เป็นเวลานานพอดู ขอให้ท่านทำตัวสบายเหมือนอยู่บ้านท่านเอง เป็นเพลงต้อนรับผู้ที่กลับมาวัด เปิดรับกับที่ผู้เขียนกลับมาช้า (ไม่ได้ประกาศชื่อเพลง)
คุณปู่ของผู้เขียนพาคุณย่าอพยพจากประเทศจีน ลงเรือรอนแรมเจ็ดวันเจ็ดคืนถึงอำเภอเบตง จังหวัดยะลา มีลูกสองคน ต่อมาย้ายไปประเทศมาเลเซีย ได้รู้จักคุณตาซึ่งมาจากเมืองจีนเหมือนกัน คุยกันถูกคอจึงขอลูกสาวคุณตามาเป็นลูก คุณตาเสนอน้าสาวคนที่สามอายุสามขวบ แต่คุณปู่เลือกคุณแม่ลูกคนที่สองอายุห้าขวบ คุณตาไม่อยากยกให้เป็นลูกสาว จึงตกลงให้เป็นว่าที่ลูกสะใภ้แต่งงานกับลูกชายคนเดียวของคุณปู่ ครูไม่ใหญ่ว่าเป็นธรรมเนียมแปลก ๆ
พอคุณแม่โตเป็นสาวอายุสิบแปด มีหนุ่มข้างบ้านมาสนใจ คุณปู่คุณย่าเห็นว่าช้าไม่ได้จึงรีบจัดให้แต่งกับคุณพ่อตามที่ตกลงไว้ คุณปู่อายุห้าสิบแปดเป็นโรคเบาหวาน ตอนคุณแม่ตั้งท้องลูกคนที่สาม (สองคนแรกเป็นหญิง) คุณปู่สั่งว่าถ้าได้ลูกชาย ครบเดือนให้จัดงานฉลองร้อยโต๊ะ เพราะคนจีนส่วนใหญ่เชื่อว่าลูกชายคือผู้สืบสกุล เลี้ยงลูกสาวก็เลี้ยงไว้ให้คนอื่น แต่คุณปู่เสียชีวิตก่อนหลานชายครบเดือน คุณแม่ก็จัดงานฉลองใหญ่ตามที่สั่งไว้ ครูไม่ใหญ่หยอกว่าถ้าหลานสาวครบเดือนก็ควรฉลองสักครึ่งหนึ่ง
เพลง แบบนี้มันต้องมีฉลอง ถอดได้ท่อน เพื่อนป่วยแล้วหายพวกเราดีใจเอาไปฉลอง วันหยุดสุดสัปดาห์นัดกันมาตั้งวงฉลอง วันเกิดของใครก็ไม่เกี่ยวแต่เราก็ฉลอง วันวาเลนไทน์ไม่รู้วันอะไรเราก็ไปฉลอง เป็นเพลงล้อนิสัยหาเรื่องฉลองได้ทุกโอกาส เปิดต่อจากเรื่องงานฉลองร้อยโต๊ะ
คุณตาจากบ้านเกิดมาอยู่ประเทศมาเลเซีย อายุสิบแปดคิดมีครอบครัว แต่จะแต่งกับผู้หญิงที่พ่อแม่ที่เมืองจีนหาไว้ให้ ติดภารกิจการงานและการเข้าประเทศจีนต้องใช้เงินมาก จึงฝากพ่อแม่จัดพิธีแต่งงานที่เมืองจีนโดยเจ้าบ่าวอยู่ที่นี่ พ่อแม่จึงเข้าไปในเล้าเลือกไก่ตัวผู้ที่สง่างามที่สุดหางงอนสวยเข้าพิธีวิวาห์แทนตัวคุณตา ครูไม่ใหญ่สงสัยว่าจะเซ็นทะเบียนอย่างไร แล้วคุณตาฝากเพื่อนไปพาเจ้าสาวมาอยู่ด้วยกันที่มาเลเซีย ครูไม่ใหญ่ว่าเป็นเรื่องมหัศจรรย์จริง ๆ แต่งงานกับไก่แทนตัว
บ้านคุณตาวันหนึ่งท่านเดินเตะถูกขอบตู้เย็นเก่าที่เป็นสนิม ครูไม่ใหญ่ว่าเวลาถึงคราวแค่ขอบตู้เย็นก็เป็นเหตุได้ เลือดออกเป็นแผล แผลแห้งแล้วกลับมีก้อนเนื้อโนขึ้นที่เท้า สองปีต่อมาแพทย์พบว่าเป็นมะเร็งต้องตัดขาหนึ่งข้าง อีกเก้าปีต่อมาเสียชีวิตด้วยมะเร็งที่โรงพยาบาล อายุ 83 ปี ส่วนคุณยายเจ้าสาวในพิธีกับไก่อยู่ได้ถึง 79 ปี แล้วคั่นด้วยสปอต DMC ช่องนี้ช่องเดียว The Only One
คุณยายอายุ 79 ปีเริ่มมีอาการหัวใจอ่อนแรง คุณน้าพาไปหาหมอ ระหว่างขับรถข้ามสะพานปีนังคุณยายเริ่มไล่ถามพูดคุยกับทุกคน (ถอดเสียงขาดช่วง) ส่วนคุณพ่ออายุหกสิบห้าเจ็บหน้าอกเข้ารับการผ่าตัดหัวใจ หนึ่งปีต่อมาเอ็กซเรย์พบเนื้องอกในสมองสามก้อน กะโหลกนูนขึ้นมาจึงผ่าตัดสมอง ต่อมาปวดท้อง พบก้อนเนื้อสิบเอ็ดเซนติเมตรระหว่างตับกับกระเพาะ เป็นมะเร็งระยะสุดท้ายกระจายไปที่ตับ เสียชีวิตวันที่ 30 กันยายน 2548 อายุ 67 ปี
ช่วงเรียนมหาวิทยาลัยและหลังเรียนจบใหม่ ๆ ผู้เขียนไปร่วมกิจกรรมที่โบสถ์คริสต์สามครั้ง ครั้งที่สามเป็นงานชุมนุมใหญ่ระดับโลกที่พัทยา แต่รู้สึกไม่ถูกจริต กลับสนใจเรื่องนั่งสมาธิและชอบศึกษาธรรมะมากกว่า โดยเฉพาะกฎแห่งกรรมที่ยิ่งศึกษาก็ยิ่งรู้ว่าต้องจำไว้ในใจ ไม่มีใครหลีกพ้นกฎแห่งกรรม กฎแห่งเหตุและผลได้
เพลงถอดได้ท่อน ชีวิตหลังตายจะได้ไปสู่สวรรค์ สิ่งที่ต้องรู้ ไม่รู้ไม่ได้ ชีวิตเวียนว่ายอยู่ในวังวน ไม่มีใครพ้นเรื่องบุญและกรรม ใครใจใสเพราะได้ทำบุญ บุญก็เกื้อหนุนให้ไปสู่ที่สุขสบาย ใครเชื่อเหตุผล คนนั้นเชื่อกฎแห่งกรรม เป็นเพลงเรื่องกฎแห่งกรรมและชีวิตหลังความตาย (ไม่ได้ประกาศชื่อเพลง)
เรียนจบได้งานบริษัทเมล็ดพันธุ์ยักษ์ใหญ่อันดับหนึ่งของไต้หวัน สามปีเลื่อนเป็นผู้จัดการฝ่ายผลิต อีกสองปีครึ่งออกมาตั้งบริษัทของตัวเอง บุญพาให้กิจการไปได้ดี ไม่เคยมีอุปสรรคด้านการงาน เหมือนมีคนอุปถัมภ์ตลอด มีคนทักว่าถ้าคบคนที่อายุมากกว่าเขาจะอุปถัมภ์ ครูไม่ใหญ่ว่าถูกต้อง ตอนตั้งบริษัทต้องลงทุนซื้อพลาสติกคลุมแปลงเป็นล้านกว่าบาท มีเพื่อนที่ไม่คุ้นเคยให้พลาสติกมาใช้โดยให้เครดิตยาว เมล็ดพันธุ์ลูกผสมของบริษัทใช้แรงงานประณีต ราคาดี ส่งออกไปอิสราเอล ไต้หวัน ญี่ปุ่น เกาหลี
เรื่องลึกลับเกี่ยวกับที่ดินที่ผู้เขียนซื้อได้สามปีที่จังหวัดสกลนคร สมัยก่อนในไร่นี้มีบ่อน้ำแห่งหนึ่ง ทั้งที่แทบไม่มีน้ำ อยู่ดี ๆ ก็มีเรือทองคำลอยขึ้นมาจากบ่อ หมุนวนให้ชื่นชมสักพักแล้วจมหายลงไป ชาวบ้านเห็นจึงคิดจะขุดเอาเรือทองคำ ผู้เขียนรู้สึกภูมิใจว่าแผ่นดินของเราเป็นแผ่นดินทอง
เพลงถอดได้ท่อน เหมือนสยามแผ่นดินทอง ข้าวเต็มนา ปลาเต็มหนอง แผ่นดินทองสุขใจทุกอย่าง โชคดีจริงเกิดในดินแดนที่แสนงดงาม ผู้คนดีมีน้ำใจ แผ่นดินเราคือแผ่นดินทอง ร่วมบำรุงให้รุ่งเรือง เป็นเพลงรักแผ่นดินไทยที่อุดมสมบูรณ์ เปิดต่อจากเรื่องเรือทองคำในบ่อ (ไม่ได้ประกาศชื่อเพลง)
ชาวบ้านขุดหาเรือทองคำ ขุดไปก็เห็นน้ำท่วมไหลมาไม่รู้มาจากไหน ต้องว่ายน้ำหนี ครูไม่ใหญ่อธิบายว่าเป็นการว่ายบก คือเห็นเป็นน้ำทั้งที่ไม่มีน้ำ ว่ายไปทั้งคืนในป่าโดนหนามเกี่ยวจนแผลเหวอะ เสียชีวิตอย่างน่าอนาถเพราะอยากได้เรือทองคำ ปัจจุบันผู้เขียนซื้อที่ดินนี้ทำเป็นศูนย์ผลิตพันธุ์พืช คนงานที่เฝ้ามักเห็นชายตัวใหญ่มานอนเล่นบนเก้าอี้โยกใกล้บ้าน เห็นหลายครั้งจนหายสงสัยว่าตาฝาด มักเห็นก่อนวันพระหนึ่งถึงสองวัน แต่หลังจากไหว้ศาลพระภูมิแล้วก็ไม่เห็นอีก
ครูไม่ใหญ่อ่านเรื่องที่เกิดเมื่อราวสิบปีก่อน คนหนึ่งเงื้อจอบจะขุดยังไม่ทันขุดก็กระเด็นเหมือนโดนแรงที่มองไม่เห็นตัว ต่อมาป่วย เมื่อไม่นานพบแผ่นหินศิลาคล้ายใบเสมาสี่เหลี่ยมกว้างสองเมตรยาวสองเมตรห้าหกแผ่นในบ่อที่เคยมีเรือทองลอยขึ้นมา เจ้าอาวาสวัดใกล้ ๆ มาขอจะนำไปทำพิธีที่วัด แต่ลูกน้องในไร่คัดค้านว่าไม่ควรแตะของเก่า เกรงจะเกิดเหตุไม่ดี ผู้เขียนจึงไม่กล้าถวาย ครูไม่ใหญ่ว่าบางทีเอาไปแล้วต้องเอามาคืน จากนั้นมีเรื่องฝันเห็นเครื่องบินตก (ถอดเสียงหลุดจับความไม่ได้) และบรรทัด jingle ช่วงพักยาว
ชุดคำถาม เหตุใดคุณปู่เสียชีวิตด้วยเบาหวาน ตายแล้วไปไหน เหตุใดประเทศจีนจึงมีประเพณีใช้ไก่เข้าพิธีวิวาห์แทนตัว (ครูไม่ใหญ่สงสัยว่าทำอย่างไร) เหตุใดคุณยายต้องแต่งงานกับไก่ก่อนมาอยู่กับคุณตา บุพกรรมใดทำให้คุณตาถูกตัดขา คุณตาคุณยายตายแล้วไปไหน เหตุใดคนใกล้ตายจึงไล่ถามพูดคุยกับทุกคน คุณพ่อเห็นนิมิตอะไรก่อนตาย กรรมใดทำให้มีเนื้องอกในสมองสามก้อน ตายแล้วไปไหน ได้รับบุญหล่อพระธรรมกายประจำตัวและบุญเสาแก้วพันปีหรือไม่ มีอะไรฝากถึงคนที่บ้าน ก่อนคุณพ่อเสียหนึ่งเดือนลูกสาวคุณป้าเห็นวิญญาณคุณย่ามาขอให้พาไปเยี่ยมคุณพ่อที่โรงพยาบาลและบอกว่าจะมารับลูกชายไปอยู่ด้วย เป็นจริงหรือไม่ คุณย่าตายแล้วไปไหน บุพกรรมใดทำให้คุณแม่เป็นว่าที่สะใภ้ตั้งแต่ห้าขวบ
คำถามต่อ เหตุใดผู้เขียนจึงไม่รู้สึกผูกพันกับกิจกรรมทางศาสนาคริสต์แต่ชอบศึกษาธรรมะ การได้กลับมาวัดเป็นเพราะเพื่อนอุบาสิกาที่ล่วงลับไปแล้วมาดลใจหรือไม่ บุญใดทำให้การงานมีผู้สนับสนุนทั้งที่ไม่คุ้นเคยกัน เรื่องเรือทองคำลอยขึ้นจากบ่อและชาวบ้านตายจากการว่ายน้ำหนีเป็นเรื่องจริงหรือเป็นการหวงสมบัติของผู้เฝ้าสมบัติ ชายตัวใหญ่ที่นอนเล่นบนเก้าอี้โยกเป็นใคร เป็นเจ้าที่หรือไม่ ควรถวายแผ่นหินคล้ายใบเสมาแก่เจ้าอาวาสหรือไม่ ถวายแล้วจะเกิดเหตุไม่ดีหรือไม่ ช่วงท้ายถอดเสียงหลุดเป็นภาษาอังกฤษปนหลายบรรทัด แล้วถามว่าคุณแม่และพี่น้องห้าคนเคยสร้างบุญร่วมกันมามากแค่ไหน ทำอย่างไรจะได้ติดตามหลวงพ่อไปดุสิตบุรีทุกภพทุกชาติ
ช่วงคำตอบถอดเสียงเพี้ยนปนภาษาอื่นมาก จับความได้ว่าคุณปู่เสียชีวิตด้วยเบาหวานเพราะกรรมฆ่าสัตว์ทำอาหารและไหว้เจ้า ทั้งในอดีตและปัจจุบันมาส่งผล ตายแล้วไปเกิดในที่ทุกข์ทรมานเกี่ยวกับการถูกชำแหละ (ถอดเสียงไม่ชัดว่าเป็นนรกขุมใด) ให้ลูกหลานทำบุญอุทิศไปให้บ่อย ๆ จะได้รับอานิสงส์บรรเทาโทษลง ต้องรีบด่วน
ครูไม่ใหญ่ชวนสันนิษฐานก่อน แล้วตอบว่าเป็นความเชื่อที่สืบต่อกันมาว่าไก่เป็นสัตว์ขยันทำมาหากิน ตรงต่อเวลา ถึงเวลาก็ขัน ซึ่งเป็นคุณสมบัติของผู้ชายที่จะมาเป็นคู่ครอง แต่เป็นแค่ความเชื่อ ครูไม่ใหญ่หยอกว่าไก่ย่างคือไก่ค่อย ๆ เดิน ย่างซ้ายย่างขวา ส่วนคุณยายต้องแต่งงานกับไก่ก่อนมาอยู่กับคุณตา เพราะในอดีตเคยเกิดในสังคมเกษตรกรรมที่มีความเชื่อแปลก ๆ แบบนี้ และเคยให้ลูกหลานทำอย่างนี้มาเหมือนกัน เรื่องนี้จึงมีมาแล้วในอดีต ไม่ใช่เรื่องใหม่
ช่วงต้นของคำตอบเรื่องคุณตาถูกตัดขาไม่มีบรรทัดถอดเสียง จับได้ท่อนท้ายว่าความเป็นอยู่ยังไม่ค่อยดี และคุณตาคุณยายอยู่บ้านเดียวกัน ยังรักกันมาก ส่วนคนใกล้ตายที่ไล่ถามพูดคุยกับทุกคนมีหลายสาเหตุ เช่น เคยผูกพันกับใครก็เห็นภาพคนนั้นแล้วพูดคุยด้วย หรือพวกกายละเอียดมาหาจริง ๆ
คุณพ่อมีเนื้องอกในสมองสามก้อนจนกะโหลกนูน เพราะกรรมที่เคยใช้คนไปลอบตีหัวคู่อริจนบาดเจ็บ กับกรรมฆ่าสัตว์ด้วยการตีหัว เช่นตีหัวปลา มาส่งผล กรรมนิมิตก่อนตายไม่หมองไม่ใส ตายแล้วเป็นภุมเทวาระดับทั่วไปในหมู่บ้านภุมเทวาแห่งหนึ่ง ได้รับบุญที่อุทิศไปทุกบุญแล้ว สภาพดีขึ้นทุกด้านทั้งหน้าตา ที่อยู่ อาหารทิพย์ ตอนนี้ท่านเริ่มเชื่อเรื่องบุญแล้วและอยากได้บุญเพิ่ม
ครูไม่ใหญ่ถามว่าจะไปเชื่อตอนตายหรือเชื่อตอนเป็น ต้องเชื่อตอนเป็นและทำเผื่อเหนียวไว้ สมมุติเชื่อว่าตายแล้วจะไปพบเทพเจ้าสูงสุดแล้วไม่พบ ก็จะเฝ้ารอคอยอยู่อย่างนั้นเหมือนชายหนุ่มคิดถึงหญิงสาวในความฝัน ไปอยู่ในภูมิที่รอคอยอย่างลำบากยาวนาน แม้ยังรักษาความเชื่อเดิมว่ามีเทพเจ้าสูงสุดไว้ ก็ใส่บาตรสั่งสมทานบารมีเผื่อไว้ ตายแล้วจะไปดี ไปที่ดีแล้วค่อยคิดทบทวนก็ได้
คุณย่าตายแล้วเป็นภุมเทวาระดับทั่วไปในหมู่บ้านภุมเทวาแห่งหนึ่ง และไม่ได้มาขอร้องให้ลูกสาวคุณป้าพาไปเยี่ยมคุณพ่อที่โรงพยาบาล ส่วนคุณแม่เป็นว่าที่สะใภ้ตั้งแต่อายุห้าขวบแทนน้าสาวคนที่สาม เพราะในอดีตเคยเกิดในสังคมเกษตรกรรมที่มีประเพณีคลุมถุงชน และเคยจับลูกหลานคลุมถุงชนบ่อยครั้งกว่าน้าสาว วิบากนี้มาส่งผล ทำอย่างไรได้อย่างนั้น เหมือนปลูกองุ่นได้องุ่น ปลูกแอปเปิลได้แอปเปิล
ผู้เขียนไม่รู้สึกผูกพันกับกิจกรรมทางศาสนาเทวนิยมแต่ชอบศึกษาธรรมะ เพราะเคยสร้างบุญในเนื้อนาบุญของพระพุทธศาสนาและชอบศึกษาธรรมะมาในอดีต แต่ไม่ได้อธิษฐานล้อมกรอบไว้ให้ดี จึงไปเกิดในสภาพแวดล้อมที่นับถือเทวนิยม การได้กลับมาวัดอีกครั้งเพราะบุญที่เคยทำกับหมู่คณะและบุญที่เคยสร้างร่วมกับเพื่อนอุบาสิกาที่ล่วงลับไปแล้วมารวมส่งผล จึงปรารภเหตุจากเพื่อนกลับมาวัด การงานก้าวหน้า ธุรกิจรุ่งเรือง มีคนไม่คุ้นเคยมาช่วยสนับสนุน เพราะบุญที่เคยช่วยเหลือเกื้อกูลเพื่อนมนุษย์ไว้มาก
เรื่องเรือทองคำลอยขึ้นจากบ่อและชาวบ้านตายจากการว่ายบกเป็นเรื่องจริง เกิดจากวิชาบังตาของพวกยักษ์ที่ถูกหัวหน้าส่งมาเฝ้าสมบัติใต้ดินของคนอื่นหรือของไม่มีเจ้าของ เรือทองคำและสมบัติมีจริง เป็นสมบัติเก่าของเศรษฐีโบราณที่เอามาซ่อนไว้ ชายตัวใหญ่ที่คนงานเห็นและคนที่โดนเตะก็คือยักษ์ที่เฝ้าทรัพย์มาปรากฏตัวทำร้าย เพื่อป้องกันการขโมยทรัพย์โบราณตามหน้าที่ แต่ไม่ได้มาเฝ้าไร่ให้ผู้เขียน ใครจะขโมยของในไร่ก็ขโมยได้ แต่ขโมยทองหรือสมบัติเก่าไม่ได้
แผ่นหินนั้นคือเสมาของวัดเก่าที่เคยอยู่บริเวณนั้น ถ้าจะถวายต้องทำพิธีขออนุญาตก่อน ครูไม่ใหญ่สอนให้กราบเรียนคุณยักษ์ด้วยความเคารพว่าเจ้าอาวาสต้องการเสมาไปประกอบพิธีที่วัด ทิ้งไว้ก็ผุพังไม่มีประโยชน์ ของวัดควรอยู่ที่วัด ถ้าคุณยักษ์พร้อมก็พาไปส่งเอง หรือเราจะนำไปแล้วคุณยักษ์อนุโมทนาบุญก็ได้บุญด้วย ถ้าตกลงให้มีสัญญาณแต่ไม่ต้องปรากฏตัว เช่นใบไม้ไหวซึ่งง่ายเพราะยังไงก็ต้องเจอลม เตรียมดอกไม้ธูปเทียนอาหารคาวหวาน และบอกด้วยความสุจริตใจว่าไม่มีตาทิพย์หูทิพย์ ยักษ์คืออดีตมนุษย์ ที่จริงก็เบื่อที่จะเฝ้าทรัพย์ แต่เจอคนพูดไม่เป็นหรือมาขโมยก็หงุดหงิด ต้องพูดให้เขาสบายใจแล้วจะให้ง่าย ๆ ถ้าเอามาเฉย ๆ เดี๋ยวโดนอัด
การที่ผู้เขียนฝันเห็นเครื่องบินตกแล้วเป็นจริงตามหนังสือพิมพ์ เพราะบุญในอดีตที่เคยนั่งสมาธิมาบันดาลให้ฝันเห็นก่อน ต่อจากนั้นถอดเสียงหลุดช่วงหนึ่ง แล้วมีคำตอบว่าบุคคลหนึ่ง (ถอดเสียงไม่ชัดว่าใคร) ถ้ามีผลการปฏิบัติธรรมพอตัวรอดกลับดุสิตบุรีได้ อีกคนเคยเมาเหล้ามากจนเกือบไปมหานรกขุมที่ห้า แต่มาเลิกเมาภายหลัง ต้นคดปลายตรง หักดิบเลิกไม่ดีทำแต่ความดี จึงหวุดหวิดกลับดุสิตบุรีได้ ท้ายคำตอบย้ำว่าชาตินี้มาเจอกันแล้วต้องตั้งผังชีวิตใหม่ด้วยความไม่ประมาท สร้างบารมีเต็มที่ทุกบุญ แล้วติดตามไปดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์ อย่าได้พลัดกันเลย
เพลงถอดได้ท่อน เดินไปตามเส้นทางสายใหม่ เดินไปตามเส้นทางภายใน เป็นเส้นทางที่สดใสตลอดไปสู่จุดหมายปลายทาง ชีวิตเหลือเข็ญผ่านพ้นไปแล้วไม่วนคืนมา เราจะก้าวไปข้างหน้าอย่างผู้เจริญ บ้านเรามีป่าเขา ทะเล ท้องฟ้า และน้ำใจ มีรอยยิ้มที่ออกจากใจ มาสิมา มาอยู่กับเรา เป็นเพลงชวนมาอยู่ร่วมกันและเดินเส้นทางภายใน
ท่องคำขวัญ พุทธบุตรต้องเป็นหนึ่งเดียวกันเหมือนดวงตะวันที่มีดวงเดียว พุทธบริษัทสี่ต้องเป็นหนึ่งเดียวกัน เรื่องส่วนตัวให้วางอุเบกขา เรื่องพระศาสนาให้เอาอุเบกขาวาง จิตสดใสเมื่อใจสิ้นระแวงเหมือนดวงจันทร์ส่องแสงในคืนวันเพ็ญ ธรรมกายคือพระในตัวคุณที่คุณสามารถเข้าถึงได้ด้วยการทำใจหยุดนิ่ง ครูไม่ใหญ่ย้ำให้ท่องซ้ำจนขึ้นใจแล้วรีบทำให้ได้
ต่อจากนี้พร้อมใจกันสวดสรรเสริญคุณพระรัตนตรัย โดยหันลำโพงไปทางภาคใต้ของแผ่นดินไทย โดยเฉพาะสี่จังหวัดชายแดนภาคใต้ ให้นักเรียนทั่วโลกตั้งใจสวดพร้อมเพรียงกัน ช่วงบทสวดถอดเสียงเพี้ยนเกือบทั้งหมด ตามด้วยบรรทัด jingle ช่วงพักยาว
เรียนเชิญทุกท่านนั่งหลับตาเจริญสมาธิภาวนา ทำใจให้หยุดนิ่งดิ่งเข้าสู่ภายในที่ศูนย์กลางกาย แล้วตรึกถึงบุญกุศลและแผ่เมตตา หลับตาเบา ๆ ผ่อนคลาย ปรับร่างกาย ทำความรู้สึกว่าอยู่ในที่โล่งกว้างคล้ายอวกาศ ปล่อยวางทุกเรื่องในโลก ให้ใจมุ่งตรงต่อนิพพาน เส้นทางไปนิพพานคือทางสายกลาง อริยมรรคมีองค์แปด ไม่ได้อยู่นอกตัว อยู่ที่ศูนย์กลางกายฐานที่เจ็ด เหนือสะดือสองนิ้วมือ เป็นที่ตั้งของดวงธรรมและพระธรรมกาย จะดับกิเลสได้ต้องอาศัยพระธรรมกาย ใจมาจรดศูนย์กลางกายก็ได้ชื่อว่าเข้าสู่หนทางนิพพานแล้ว
ทำใจให้หยุดนิ่งตรงกลางกาย เพราะการดำเนินใจเข้าไปกลางกายได้ต้องทำใจหยุดนิ่งเพียงอย่างเดียว หยุดเป็นตัวสำเร็จ พอหยุดถูกส่วนก็จะดึงดูดเข้าสู่สภาวะธรรมที่ซ้อนอยู่ภายใน สำหรับผู้ฝึกใหม่ที่หยุดเลยไม่ได้ จึงให้กำหนดบริกรรมนิมิตเป็นเครื่องหมายให้ใจยึดเกาะชั่วคราวและตะล่อมใจให้หยุด เป็นดวงกลมใสหรือองค์พระแก้วใสที่ศูนย์กลางกาย กำหนดด้วยใจที่ละเอียดอ่อน ละมุนละไม เบาสบาย หยุดในหยุด นิ่งในนิ่ง แล้วนั่งเงียบต่อเนื่องราวสามนาที
ให้ตรึกระลึกถึงบุญบ่อย ๆ ซ้อมไว้เรื่อย ๆ เพราะบุญเท่านั้นที่จะช่วยเรา ยามไม่มีปัญหาบุญส่งเสริมให้เจริญรุ่งเรือง ยามประสบปัญหาบุญเป็นเบื้องหลังให้แก้ไขได้ การระลึกถึงบุญจนเป็นนิสัย ใจเป็นบุญอยู่ในดวงบุญจนคุ้นชิน คือการเตรียมตัวตายให้เป็น ถ้าไปเริ่มฝึกตอนนอนป่วยทุกขเวทนาก็ช้าไป ต้องทำตั้งแต่ตอนยังแข็งแรงให้คุ้นเคย ถึงเวลาคับขันจะได้มีที่พึ่ง แล้วกระดิกจิตเบา ๆ เหมือนคลิกโปรแกรมคอมพิวเตอร์ ดวงบุญก็ผุดขยายสว่างคลุมตัว ให้แช่อิ่มในกระแสบุญจนกายใสเป็นแก้ว ใจใสเป็นเพชร
กระดิกจิตน้อมอุทิศบุญกุศลให้บุพการีผู้มีพระคุณ บิดามารดา ญาติพี่น้อง ทุกคนในครอบครัวให้เห็นใสสว่าง อธิษฐานให้ครอบครัวเป็นครอบครัวแก้ว ครอบครัวธรรมกาย ครอบครัวตัวอย่างของโลก ครอบครัวเศรษฐีผู้ใจบุญค้ำชูพระพุทธศาสนา ทุกคนมีศรัทธา ศีล ทิฏฐิเสมอกัน แล้วขยายดวงบุญกลั่นเป็นกระแสเมตตาแผ่ไปรอบตัวไม่มีประมาณ ขอสรรพสัตว์ที่มีทุกข์ให้พ้นทุกข์ ที่มีสุขให้สุขยิ่งขึ้น (ถอดเสียงคำอธิษฐานกลับความ) ขยายเต็มโลกเต็มจักรวาล
สวดสัพพพุทธานุภาเวนะ สัพพธัมมานุภาเวนะ สัพพสังฆานุภาเวนะ แล้วบูชาพระรัตนตรัยพร้อมกันขณะใจยังหยุดนิ่งที่ศูนย์กลางกาย อะระหัง สัมมาสัมพุทโธ ภะคะวา พุทโธ เม นาโถ ธัมโม เม นาโถ สังโฆ เม นาโถ เชิญนักเรียนกราบพระอาจารย์และคณะสงฆ์พร้อมกัน อวยพรให้ทุกคนมีความสุข มีดวงตาเห็นธรรม เข้าถึงพระธรรมกายภายในโดยเร็วพลัน แล้วกล่าวสวัสดี จบรายการครบตามความยาวไฟล์
เวลาเริ่มของช่วง คำสะกด tag ที่ขาด ช่วงที่ยังไม่มีในผัง หรือลิงก์เสีย บอกได้ที่นี่ - คนที่ฟังจริงเห็นสิ่งที่คลังนี้มองไม่เห็น
เข้าสู่ระบบด้วยปุ่มด้านบนของหน้าก่อน แล้วช่องเขียนถึงผู้ดูแลจะขึ้นที่นี่