ศาสนาคริสต์

ผู้เขียนเล่าว่าไปบอกบุญด้วยความมั่นใจว่าบุญมีอานุภาพจริง โดยเฉพาะบุญสร้างพระ ซึ่งช่วยชีวิตหลายคนให้พ้นจากโรคภัยไข้เจ็บ มีรายหนึ่งเป็นผู้หญิงที่นับถือศาสนาคริสต์ ป่วยเป็นโรคมะเร็งขั้นสุดท้าย หมอบอกว่าเธอต้องตายภายในหนึ่งเดือน ตอนมาพบผู้เขียนตัวเธอมีกลิ่นเหม็นมากและตัวดำ ผู้เขียนพาไปกราบมหาธรรมกายเจดีย์และสร้างองค์พระธรรมกาย อธิษฐานต่อหลวงปู่ขอให้หาย พร้อมแนะให้นั่งสมาธิ นั่งครั้งแรกเธอบอกว่าเห็นพระองค์หนึ่งลอยอยู่ตรงหน้าแต่ไม่รู้จัก ผู้เขียนหยิบรูปหลวงปู่ให้บูชา เธอเห็นแล้วตกใจปนดีใจมาก อุทานว่าองค์นี้แหละที่พี่เห็น

ปู่ย่าของสามีที่เป็นศาสนาจารย์ในคริสต์ศาสนา ตายแล้วไปอยู่ในป่าไม้สีทองของหิมพานต์ ในหมู่ที่มีความเชื่อเดียวกัน ซึ่งอยู่ในสวรรค์ชั้นจาตุมหาราชิกา ชั้นแรกจากหกชั้น มีความผาสุกตามกำลังบุญที่เน้นสงเคราะห์โลก สร้างโรงพยาบาลให้คนเจ็บ เกื้อกูลคนจน สร้างโรงเรียนให้คนไม่มีความรู้ ขณะนี้กำลังพูดคุยสรรเสริญผู้นำที่ตนนับถือแต่ยังไม่ได้พบ อยู่ในถ้ำบนเนินในป่าหิมพานต์ เฝ้ารอวันสุดท้ายที่ไม่รู้ว่าเมื่อไร และฝันว่าจะได้พบพระผู้เป็นเจ้าสักวัน ครูไม่ใหญ่เปรียบว่าเหมือนชายหนุ่มที่เฝ้าฝันถึงหญิงสาวที่ไม่มีจริง ผู้เขียนอุทิศบุญให้ได้ แต่ตอนนี้ท่านไม่เปิดใจรับเพราะไม่มีความรู้ บุญจึงกลับคืนมาที่ตัวผู้เขียน ถ้าวันใดเปิดใจก็จะได้รับ

ผู้เขียนเป็นนักเรียนโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา ชาวไทยอยู่ที่ประเทศญี่ปุ่น เกิดในครอบครัวศาสนาคริสต์ในหมู่บ้านแห่งหนึ่งทางภาคอีสาน คุณตาคุณยายและแม่นับถือคริสต์อย่างเคร่งครัด ไปโบสถ์ทุกวันอาทิตย์ ครูไม่ใหญ่แทรกว่าของพุทธควรเป็นวันพระแต่ไม่ค่อยมีใครไป ต้องฟื้นฟูกันใหม่ พ่อเป็นคนเดียวในบ้านที่นับถือพุทธแต่ไม่บังคับลูก คุณยายเคยเป็นนักบวชหญิงที่เคร่งครัดมาก อยู่ในอารามตั้งแต่อายุสิบห้า บวชเป็นซิสเตอร์ตอนยี่สิบ แล้วลาออกตอนยี่สิบเก้าเพราะเบื่อ และไม่ชอบงานดูแลเด็กกำพร้าที่ได้รับมอบหมาย

คุณยายลาออกกลับบ้านเดิมซึ่งเป็นหมู่บ้านชาวคริสต์ราวสามสี่ร้อยหลังคาเรือน สองพันคน ที่มาคือมีห้าครอบครัวอพยพมาจากที่อื่นเพราะมีปัญหาที่ทำกินและถูกกล่าวหาว่าเป็นผีปอบ จึงเชิญบาทหลวงมาสอน คนย้ายมาใหม่ก็รับถือตามจนทั้งหมู่บ้าน คริสต์ในหมู่บ้านจะครบ 100 ปีในปี 2551 คุณยายแต่งงานกับคุณตาซึ่งเป็นคริสต์ ย้ายไปอีกหมู่บ้านซึ่งผู้เขียนเกิด เมื่อนักบวชไม่ว่างคุณยายนำสวดและสอนคำสอนแทนจนคนเรียกว่าครูคำสอน ปัจจุบันคุณยายอายุ 92 ครูไม่ใหญ่แทรกว่าชาวพุทธต้องศึกษาและมาวัดเช่นเดียวกัน คุณตาเป็นครูคำสอนและติดต่อรับรองบาทหลวง เคยเป็นอาสาสมัครที่ได้รับการฝึกฉีดยาจ่ายยา คนป่วยในหมู่บ้านมักมาให้คุณตารักษา

หลังช่วง jingle และบรรทัดเพี้ยนราว 6540-6700 เข้าชุดคำถาม คุณตาคุณยายมีบุพกรรมใดจึงนับถือคริสต์และเป็นครูคำสอน กรรมใดทำให้คุณตาเป็นโรคความดันโลหิตสูงและอัมพฤกษ์ คุณตาตายแล้วไปไหน มีข้อความฝากถึงหลานไหม พ่อเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุเพราะอะไร (บางบรรทัดเพี้ยน) สร้างพระให้เต็มองค์กับทยอยอุทิศต่างกันอย่างไร ทำไมชีวิตช่วงแรกของแม่สุขสบาย แต่แต่งงานแล้วครอบครัวแตกแยก ทำงานเป็นลูกจ้าง ย้ายที่อยู่เรื่อย ๆ ยังไม่มีบ้านของตัวเอง แม่ปิดกั้นตัวเองว่านับถือคริสต์จะนับถืออย่างอื่นไม่ได้ ผู้เขียนควรเป็นกัลยาณมิตรอย่างไร และวิบากกรรมใดทำให้ผู้เขียนเกิดในครอบครัวคริสต์ ทำไมคำว่าปัจจัตตังจึงสะกิดใจ

ช่วงเรียนมหาวิทยาลัยและหลังเรียนจบใหม่ ๆ ผู้เขียนไปร่วมกิจกรรมที่โบสถ์คริสต์สามครั้ง ครั้งที่สามเป็นงานชุมนุมใหญ่ระดับโลกที่พัทยา แต่รู้สึกไม่ถูกจริต กลับสนใจเรื่องนั่งสมาธิและชอบศึกษาธรรมะมากกว่า โดยเฉพาะกฎแห่งกรรมที่ยิ่งศึกษาก็ยิ่งรู้ว่าต้องจำไว้ในใจ ไม่มีใครหลีกพ้นกฎแห่งกรรม กฎแห่งเหตุและผลได้

คำถามต่อ เหตุใดผู้เขียนจึงไม่รู้สึกผูกพันกับกิจกรรมทางศาสนาคริสต์แต่ชอบศึกษาธรรมะ การได้กลับมาวัดเป็นเพราะเพื่อนอุบาสิกาที่ล่วงลับไปแล้วมาดลใจหรือไม่ บุญใดทำให้การงานมีผู้สนับสนุนทั้งที่ไม่คุ้นเคยกัน เรื่องเรือทองคำลอยขึ้นจากบ่อและชาวบ้านตายจากการว่ายน้ำหนีเป็นเรื่องจริงหรือเป็นการหวงสมบัติของผู้เฝ้าสมบัติ ชายตัวใหญ่ที่นอนเล่นบนเก้าอี้โยกเป็นใคร เป็นเจ้าที่หรือไม่ ควรถวายแผ่นหินคล้ายใบเสมาแก่เจ้าอาวาสหรือไม่ ถวายแล้วจะเกิดเหตุไม่ดีหรือไม่ ช่วงท้ายถอดเสียงหลุดเป็นภาษาอังกฤษปนหลายบรรทัด แล้วถามว่าคุณแม่และพี่น้องห้าคนเคยสร้างบุญร่วมกันมามากแค่ไหน ทำอย่างไรจะได้ติดตามหลวงพ่อไปดุสิตบุรีทุกภพทุกชาติ

เด็กชายทิมมี่บอกว่าก่อนหน้านี้ครอบครัวนับถือศาสนาคริสต์ แต่พอได้ดู DMC ทำให้ได้มาบวชและมาฝึกสมาธิ ทำให้มีสมาธิดีขึ้นและอดทนมากขึ้น ครูไม่ใหญ่อนุโมทนา