ep122 ผังเวลา 63 ช่วง
ทศชาติชาดก (153) ผลการปฏิบัติธรรม (136) คุณยายอาจารย์จันทร์ ขนนกยูง (93) กองเสบียง (87) ภุมเทวา (85) นำนั่งสมาธิ (78) อนุโมทนาบุญ (57) อุทกภัยภาคเหนือ 2549 (55) แผ่เมตตา (39) บูชาพระรัตนตรัย (26) ดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์ (24) เทวนิยม (23) กรรมเจ้าชู้ (21) สร้างพระธรรมกายประจำตัว (21) อัมพฤกษ์ (20) เทลีนมหารัตนวิหารคด (19) บันไดขาขึ้น (15) อุทิศส่วนกุศล (15) ญี่ปุ่น (14) มหาเศรษฐีทุกคน (13) ศูนย์โตเกียว (13) บุคคลในประวัติศาสตร์ (11) สุวรรณสาม (11) หมดอายุขัย (9) เล่นไพ่ (9) จังหวัดอุตรดิตถ์ (8) นรกสวรรค์มีจริง (8) ศาสนาคริสต์ (8) ผีปอบ (6) อธิษฐานบารมี (6) เห็นองค์พระในท้อง (6) ทิฏฐิมานะ (5) ปัจจัตตัง (5) พ่อเล่นการพนัน (5) ห้ามคนทำบุญ (5) กระป๋องประวัติศาสตร์ (4) ความดันโลหิตสูง (4) ดวงใสเหมือนฟองสบู่ (4) เห็นองค์พระกลางดวงแก้ว (4) กฎแห่งกรรมเป็นกฎสากล (3) ชมรมพุทธ (3) ชาบองดามะ (3) ช่วยพ่อในยมโลก (3) พาเด็กนั่งสมาธิ (3) ม็อบสะอาด (3) เจ้าชายนิทรา (3) เมตตาบารมี (3) ฆ่าสัตว์ทำกับแกล้ม (2) ทยอยบุญ (2) ทศพิธราชธรรม (2) ที่พึ่งภายใน (2) ประชุมชาดก (2) สัจจกิริยา (2) เลี้ยงดูบิดามารดา (2) แพ้เกสรดอกไม้ (2) คนไข้เสียชีวิต (1) ครูคำสอน (1) คันใจเกาไม่ถึง (1) คุณยายเคยเป็นซิสเตอร์ (1) ซากุระ (1) ตายแล้วสูญ (1) ทำงานบ้านนึกองค์พระ (1) นับเลขภาษาญี่ปุ่นขณะภาวนา (1) น้อยใจหมู่คณะ (1) พ่อแม่แยกทาง (1) รถชน (1) ลูกโลกอยู่ในท้อง (1) สวรรค์ในอกนรกในใจ (1) สอบเข้าคณะแพทย์ (1) หมอประจำหมู่บ้าน (1) หายขี้โมโห (1) องค์พระขยายตามเวลาที่นั่ง (1) องค์พระมุมมองจากด้านบน (1) อุทิศบุญสร้างพระ (1) เชื่อเหตุผลต้องเชื่อกฎแห่งกรรม (1) เผาไร่นา (1) เห็นนรกสวรรค์ด้วยตัวเอง (1) แพทย์ทหาร (1) ใจหล่นวูบ (1) ใช้ทุนคืนรัฐบาล (1)
ไฟล์เริ่มกลางรายการ ไม่มีช่วงเปิดรายการ คาถา และการบ้าน สองบรรทัดแรกเป็นบรรทัด jingle แล้วครูไม่ใหญ่บอกว่าวันนี้ตอนที่ 19 เป็นตอนจบแล้ว (ตอนก่อนหน้าวันเดียวฉายสุวรรณสามตอนที่ 18) ก่อนจะไปให้แต่งเนื้อแต่งตัวให้เสร็จเรียบร้อยก่อน
เพลง ยิ้ม ถอดได้ท่อน จะเมื่อไหร่ จะที่ไหน ก็ส่งยิ้มให้กับเรา พวกเรามายิ้มให้กันได้ไหม ยิ้มให้กันตลอดไปให้โลกเราได้สวยใส จากวันนี้และทุก ๆ วันมีแต่ยิ้ม ท้ายเพลงครูไม่ใหญ่ถามว่ายิ้มกันหรือยัง ถ้าไม่ยิ้มก็ยังแต่งตัวไม่เสร็จ เหมือนใส่สูทนุ่งผ้าขาวม้าสวมรองเท้าแตะ หรือเขียนคิ้วข้างเดียวออกจากบ้านไปทำงาน จึงต้องนำรอยยิ้มมาประดับบนใบหน้าทั้งในบ้านและนอกบ้าน
เพลง Do You Love Me? บอก ถอดได้ท่อน Do you love me บ่ I love you, Hello ladies and gentlemen welcome to Thailand, come on let dance with me และ Are you looking for a new love ร้องวนไปจนจบเพลง
เพลงท่อน เธอจะไปกับฉันหรือว่าเธอจะไปกับเขา ถ้าเธอจะไปกับฉัน ฉันจะพาเธอไปพบความสุข ถ้าเธอจะไปกับเขา ฉันก็กลัวว่าจะพบความทุกข์ แล้วครูไม่ใหญ่ร้องต่อท่อน ถ้าเธอจะไปกับฉัน ว่าอย่างไรก็ต้องว่าตามกัน
ครูไม่ใหญ่บอกว่าจะว่าเรื่องเดียวคือเรื่องการสร้างบุญ เราเกิดมาเพื่อสร้างบารมี แสวงบุญ และที่สำคัญคือจะไปสู่ที่สุดแห่งธรรม พักกลางทางที่ดุสิตบุรีวงบุญพิเศษเขตบรมโพธิสัตว์ ย้ำซ้ำทุกวันว่าบุญสำคัญมาก เป็นบ่อเกิดของความสุขและความสำเร็จในชีวิต ตรงข้ามกับบาปที่เป็นบ่อเกิดของความทุกข์ อุปสรรค และความลำเค็ญ บุญกับบาปปะทะกันอยู่ แล้วแต่เราจะเลือกดึงอะไรเข้ามาสู่ใจ สั่งสมบาปอกุศลใจเศร้าหมอง ตายแล้วไปอบาย ชีวิตใหม่ก็ลำเค็ญ ทำบุญกุศลผลก็ตรงกันข้าม
บางคนถามว่านรกสวรรค์มีจริงไหม ครูไม่ใหญ่ตอบว่ามีจริง พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสไว้ ให้เชื่อผู้ที่หมดกิเลสแล้ว เพราะคำสอนของท่านออกมาจากความรักและปรารถนาดีอย่างเดียว ไม่หวังผลประโยชน์ ใจท่านบริสุทธิ์ ยิ่งศึกษาการสร้างบารมีนับชาติไม่ถ้วนของท่านจะเห็นว่าท่านมีแต่การให้ ส่วนคำแนะนำของผู้ที่ยังมีโลภ โกรธ หลง ยังหลับตาอยู่ในความมืด ไม่ได้รู้แจ้งแทงตลอดในธรรม ทำอะไรก็หวังผลประโยชน์ไม่ใช่คุณประโยชน์ นรก สวรรค์ กฎแห่งกรรม มีจริงทั้งสิ้น
นอกจากเชื่อตามที่พระองค์ตรัสสอนและมีอยู่ในพระไตรปิฎก วิธีที่ดีที่สุดคือไปเห็นด้วยตัวเอง ซึ่งมีสองแบบคือเห็นตอนเป็นหรือเห็นตอนตาย ถ้าเห็นตอนเป็นยังปรับปรุงแก้ไขข้อผิดพลาดของชีวิตได้ แต่เห็นตอนตายก็หมดสิทธิ์เพราะภพภูมินั้นเป็นภพภูมิของการเสวยผล วิธีเห็นตอนเป็นพระพุทธองค์สอนไว้สี่สิบวิธีในวิสุทธิมรรค โดยย่อคือทำใจให้หยุดนิ่งที่ศูนย์กลางกายฐานที่เจ็ด เข้าถึงพระรัตนตรัยในตัว เป็นหนึ่งเดียวกับท่านซึ่งมีธรรมจักษุและญาณทัสสนะ รู้แจ้งจากการเห็นแจ้ง
ผู้ที่เข้าถึงและเห็นอย่างนี้มีมากมายตั้งแต่ยุคหลวงปู่วัดปากน้ำ พระมงคลเทพมุนี (สด จนฺทสโร) ถ้าไม่มีผู้รู้ผู้เห็นสืบทอด คำสอนคงไม่ยืนยาวมาสองพันห้าร้อยกว่าปี คุณยายอาจารย์เป็นลูกศิษย์ที่หลวงปู่ยกย่องว่าหนึ่งไม่มีสองในเรื่องธรรมปฏิบัติภายใน และเคยไปช่วยพ่อที่ละโลกไปอบายขึ้นมาด้วยธรรมกาย ครูไม่ใหญ่เล่าว่าคำถามว่านรกสวรรค์มีจริงไหมค้างใจมาตั้งแต่เด็ก หาคำตอบจากตำราและครูบาอาจารย์ก็ไม่ถูกใจ จนพบคุณยายซึ่งตอบอย่างเรียบง่ายว่ามีจริง ยายไปมาแล้ว ไปช่วยพ่อซึ่งตอนมีชีวิตดื่มเหล้าจนตายแล้วไปอบาย คุณอยากไปไหม เดี๋ยวยายสอนให้แล้วไปด้วยกัน แค่นี้ก็ชื่นใจ
ที่ผ่านมามักได้คำตอบว่าสวรรค์อยู่ในอก นรกอยู่ในใจ อย่าไปเชื่อ มีไม่จริง บ้างก็ตอบว่าน่าจะมีเพราะพระไตรปิฎกหรือไตรภูมิพระร่วงว่าไว้ ครูไม่ใหญ่เปรียบว่าเหมือนคันหลังแต่เกาผ่านเสื้อกันหนาวหนา ๆ เกาไม่ถึงที่คันจึงไม่หายคัน คำถามนี้คันใจ ใครก็เกาไม่ถึง แต่คำตอบของคุณยายอาจารย์เกาถึงใจ อาการคันที่ใจจึงหาย คันกายเกาได้ คันใจต้องสอน แนะนำ และยืนยันว่ามีจริง พร้อมชวนว่าจะสอนให้แล้วไปด้วยกัน
เพราะนรกสวรรค์มีจริงจึงต้องสั่งสมบุญ บุญกับบาปเข้ามาในใจได้ทีละอย่าง ผลัดกันเหมือนพระเข้าผีออก ผีเข้าพระออก ติดต่างว่านรกสวรรค์ไม่มีจริง เราสั่งสมบุญไว้ก็มีความสุขในปัจจุบัน ตายไปก็ไม่เสียอะไร แต่ถ้ามีจริงก็ได้ไปสวรรค์ (ช่วงราว 952-985 ถอดเสียงเพี้ยนอ่านไม่ได้) ถ้าตายแล้วสูญจริงคนทำดีกับทำชั่วก็เท่ากัน แต่มันไม่เป็นอย่างนั้น ให้ดูความหลากหลายของเพื่อนมนุษย์ซึ่งมีเหตุทั้งนั้น ศึกษาเคสกฎแห่งกรรมมาหลายเคสเห็นว่าชีวิตในสังสารวัฏมีแต่เหตุกับผลจากการกระทำทางกาย วาจา ใจ ใครเป็นคนมีเหตุผลก็ต้องเชื่อกฎแห่งกรรม
บุญใกล้ ๆ คือบุญทำความสะอาดมหารัตนวิหารคดในช่วงที่จะเตรียมเทลีนบันไดขาขึ้น วันอาทิตย์ที่จะถึงนี้ให้เตรียมไม้ม็อบกับผ้าสะอาดมาเป็นบุคคลประวัติศาสตร์ของชีวิตและของพระพุทธศาสนา อาทิตย์ถัดไปคืออาทิตย์ต้นเดือนจะมาเทจริง แล้วชวนดูสปอต
สปอตประชาสัมพันธ์ ถอดได้ว่าเทคอนกรีตเนื้อละเอียดด้วยหนึ่งกระป๋องสองมือส่งต่อกันไปอย่างไม่ขาดสาย คือการหลอมรวมดวงใจของผู้มีบุญ สร้างก้าวย่างแห่งคุณธรรมให้มั่นคงไปอีกนับพันปี ขอเชิญร่วมพิธีเทลีนคอนกรีตบันไดขาขึ้น มหารัตนวิหารคด บริเวณทิศใต้ฝั่งทิศตะวันออก วันอาทิตย์ต้นเดือนที่ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2549 เวลา 17 นาฬิกา รักษาใจให้ใสทุกวันเพื่อเป็นภาชนะรองรับบุญใหญ่
หลังสปอตครูไม่ใหญ่ชวนปลื้มว่าเราได้เป็นบุคคลในประวัติศาสตร์ ภาพเมื่อครู่เหมือนระลึกชาติถอยหลังให้ดูว่าเราสั่งสมบุญมาอย่างไร ยิ่งย้อนไปถึงตอนเทลานมหาธรรมกายเจดีย์ยิ่งปลื้ม วันนั้นฝนตก แล้วบอกว่าเราจะเป็นผู้สถาปนาบันไดขาขึ้นของมหารัตนวิหารคด จะมีกระป๋องประวัติศาสตร์ ของแท้ต้องมีคราบปูนซึ่งเป็นสัญลักษณ์ว่ามาสร้างบารมีเทในวันนั้น ชีวิตเราอยู่ในช่วงขาขึ้นแล้ว บางคนได้ไปแล้วเอาไปใส่เงินจนพัง จะมาขออีก ให้คนละใบเดียวเป็นประวัติศาสตร์ของชีวิต
ครูไม่ใหญ่อธิบายภาพบริเวณที่จะเท อยู่ทางทิศใต้ด้านตะวันออก เทให้เสร็จแล้วบันไดขาขึ้นทุกบันไดจะเริ่มต่อขึ้นไปเรื่อย ๆ รถปูนจะมาจอดตรงนี้แล้วส่งกระป๋องต่อกันไป ส่วนที่ไกลหน่อยจะมีปูนตั้งไว้แล้วส่งต่อกันมา และคณะสงฆ์จะนั่งเป็นประธานในการสร้างบารมีพร้อมอนุโมทนาบุญ
ครูไม่ใหญ่ได้ข่าวว่าวันนี้น้ำท่วมที่จังหวัดอุตรดิตถ์ (ถอดได้ว่า แล่ อุจจรดิษฐ์ น่าจะหมายถึงแพร่กับอุตรดิตถ์) เพราะเห็นพระกำลังแพ็กของเตรียมเดินทางไปช่วยผู้ประสบภัย ยังไม่มีภาพมา เพิ่งแจ้งข่าวตอนครูไม่ใหญ่จะเข้าโรงเรียน ช่วงกลางถอดเสียงเพี้ยนบางส่วน ได้ความว่ามีผู้เสียชีวิต ครูไม่ใหญ่เป็นห่วงพุทธบุตรเป็นหลักว่าจะไปบิณฑบาตอย่างไร เพราะญาติโยมยังพอมีวิธีทำมาหากิน แต่บางวัดจมน้ำลงไปเลย จึงเริ่มบุญช่วยผู้ประสบภัยหนึ่งแสนบาท ใครสมัครใจร่วมเท่าไหร่ก็ได้ แล้วอธิบายอานิสงส์ว่าช่วยผู้อื่นแล้วจะไม่เจออัคคีภัย โจรภัย ราชภัย อุทกภัย น้ำบ่ามาก็หลีกทางไป
ครูไม่ใหญ่บอกว่าเข้าสู่ช่วงผลการปฏิบัติธรรม เรื่องวันนี้มาจากญี่ปุ่นแต่ไม่มีเพลงญี่ปุ่น จึงเอาเพลงเกาหลี แล้วบอกชื่อว่า ชีวิตก็เป็นอย่างนี้ เนื้อเพลงภาษาไทยถอดได้ท่อน เสียใจไปทำไม สิ่งทั้งหลายก็คล้ายความฝัน ดั่งของที่ขอยืมมา ไม่ช้าต้องคืนเขาไป ชีวิตที่ผ่านมาเหมือนภาพลวงตากลางทะเลทราย สักวันต้องไปสู่จุดสลาย ไม่มีทางเลือกอื่นใดนอกจากคลายความผูกพัน ปล่อยวางได้ใจก็จะสบาย ใจใสบริสุทธิ์หยุดนิ่งอยู่กลางกาย เข้าถึงความสุขที่ยิ่งใหญ่ ชีวิตจะเปลี่ยนด้วยตัวของเราเอง
ผลการปฏิบัติธรรมของเด็กชายกับคุณแม่จากญี่ปุ่น คุณแม่เป็นคนเขียน เป็นคนไทยอยู่ญี่ปุ่นมายี่สิบปี แต่งงานกับสามีชาวญี่ปุ่น มีลูกชายหนึ่งคน อายุเจ็ดขวบ ชื่อเล่นถอดได้ว่าเห็มคุง ให้หัดนั่งสมาธิตั้งแต่สองปีก่อนตอนห้าขวบ ครูไม่ใหญ่ชมว่าเป็นวิธีที่ถูกต้อง นอกจากให้กำเนิดรูปกายแล้วยังแนะนำให้ถึงธรรมภายใน แรก ๆ นั่งแล้วถามว่าเห็นอะไร ลูกตอบว่าเห็นดวงแก้ว ไอติม ลูกบอล ความมืด คุณแม่ แสงสว่าง และการ์ตูนเต็มท้องเพราะชอบดูการ์ตูน เมื่อเห็นการ์ตูนซานตาคลอสแจกของขวัญก็ขอของขวัญ แม่บอกว่าต้องนั่งสมาธิภาวนาสัมมาอะระหังนาน ๆ ถ้าเห็นองค์พระให้ขอกับองค์พระเอง
วันแรกลูกภาวนาสัมมาอะระหังนับเป็นภาษาญี่ปุ่นว่าอิจิ นิ ซัง ได้สิบคำ วันต่อ ๆ มานับได้ถึง 145 คำ พูดดัง ๆ ไปเรื่อย ๆ เช้าวันหนึ่งดูช่อง DMC ช่วงนั่งสมาธิที่อธิบายฐานที่ 1 ถึง 7 แล้วลูกบอกแม่ว่าเห็นชาบองดามะอยู่ในท้อง ชาบองดามะแปลว่าฟองสบู่ ซึ่งคือดวงแก้ว อีกวันหนึ่งตอบว่าเห็นโอจีซัง คือคุณปู่หรือคุณตา เห็นดวงอาทิตย์ พระพุทธรูป ดวงจันทร์ และพระใส่เสื้อ ช่วงนี้ถอดเสียงปนภาษาต่างประเทศบางส่วน ครูไม่ใหญ่สรุปว่าใจหยุดนิ่งก็จะเห็นสิ่งที่เป็นสากลอย่างนี้
แม่นำองค์พระธรรมกายแก้วใสมาให้ดูแล้วถามว่าเคยเห็นพระแบบนี้ไหม ลูกบอกว่าเห็น แต่ไม่เหมือน ไม่มีจีวร มีแสง สีทอง ลืมตาแล้วบอกว่าเห็นจุกองค์พระแล้วมีปีกด้วย แม่งงมาก ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าประสบการณ์ของเด็กเป็นสากล ไม่ต้องบอกอะไร ขนาดเอาพระแก้วใสมาตั้งให้ดูก็ยังบอกว่าไม่เหมือน สักพักแม่นึกถึงภาพองค์พระมองจากด้านบน (ท็อปวิว) ว่าจุกคือเกตุบนพระเศียร ปีกคือส่วนพระเพลา โดยไม่ได้บอกลูก แล้วลองเอาเหรียญที่ระลึกรูปองค์พระมุมบนให้ดู ลูกบอกว่าใช่เลย แต่ในท้องสีสวยกว่านี้
ลูกนำองค์พระธรรมกายแก้วใสมานั่งมองด้านบนด้านข้างเหมือนศึกษาลักษณะองค์พระในตัว ถ้ารู้ว่าแม่แอบดูจะเขิน เห็นลูกแก้วในห้องพระก็ถามว่านี่คือชาบองดามะใช่ไหม เพราะไม่รู้จักคำว่าดวงแก้ว แล้วบอกว่าเวลานั่งสมาธิเห็นแบบนี้แต่สวยกว่า ทะลุกำแพง หลังคา ฝาผนังได้ ก่อนนอนดูชาบองดามะแป๊บเดียวก็หลับสบายฝันดี ลูกบอกว่านั่งนาทีเดียวก็เห็นองค์พระ ตอนแรกองค์เล็กเท่านิ้วโป้งกับนิ้วชี้จรดกัน นาทีที่สองใหญ่ขึ้น สิบนาทีขนาดไม้บรรทัด สามสิบนาทีใหญ่ขึ้นอีก สี่สิบนาทีกางแขนสุด ครูไม่ใหญ่ว่าเด็กนาทีเดียว ผู้ใหญ่ที่เป็นอดีตเด็กก็น่าจะสิบวินาที และลูกพูดตลอดว่าลูกโลกอยู่ในท้อง ซึ่งแม่ไม่เข้าใจ
ครูไม่ใหญ่บอกว่าไม่มีเพลงลูกโลก จึงให้ฟังเพลงที่ถอดชื่อได้ว่า ตะวันออกไกล (ยังไม่ยืนยันชื่อเพลง ช่วงเพลงไม่มีเนื้อเพลงถอดออกมา มีแต่บรรทัด jingle ซ้ำราว 2508-2690) จึงบอกไม่ได้ว่าเพลงร้องเกี่ยวกับอะไร
ต่อจากเพลง ช่วงต้นถอดเสียงเพี้ยน ได้ความเพียงว่าคุณแม่ถามลูกเรื่องถวายหลวงพ่อ จากนั้นเล่าประสบการณ์ของคุณแม่เองว่ารู้สึกใจหายใจหล่นเหมือนทำจุกขวดตกลงไปในตัว แล้วมีดวงแก้วผุดขึ้นมาขนาดเท่าวงมือ ใสสว่างยิ่งกว่าเพชร ยิ่งกว่าแสงตะวัน แต่ไม่แสบตา นวลเหมือนพระจันทร์วันเพ็ญ แล้วเห็นองค์พระอยู่กลางดวงแก้ว ครูไม่ใหญ่เสริมว่ายิ่งไม่พูดมากก็ยิ่งหยุดใจได้เร็ว
ลูกนั่งสมาธิทุกวันและช่วยทำการบ้านทำงานบ้าน ล้างจาน เช็ดกระจก แปรงฟัน มือทำไปใจนึกถึงองค์พระไปด้วย รู้สึกสะอาดทั้งภายนอกและภายใน ส่วนคุณแม่การนั่งสมาธิเปลี่ยนชีวิตหลายอย่าง จากคนใจร้อนขี้โมโห ชอบตีลูก เวลาสามีทำอะไรไม่ถูกใจก็งอน (ช่วงนี้ถอดเสียงปนคำต่างประเทศเพี้ยนหลายบรรทัด) แต่นั่นเป็นอดีตแล้ว มานั่งดูหลวงพ่อซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของความสุข รู้จักประมาณ รู้คุณค่าความเป็นคน เป็นภรรยาที่ดีของสามี เป็นแม่ที่ดีของลูก ซึ่งถือว่าวิเศษที่สุด
ครูไม่ใหญ่ให้ดูภาพหนูน้อยกับคุณแม่ ทวนคำว่าชาบองดามะแปลว่าฟองสบู่ แล้วสาธุการ จากนั้นให้เด็กเล่าประสบการณ์ภายในเอง ช่วงคำเล่าของเด็กถอดเสียงไม่ได้ เป็นภาษาต่างประเทศเพี้ยนและคำภาวนาสัมมาอะระหังซ้ำ ตามด้วยบรรทัด jingle ถึงราววินาที 3160 มีตัวเลขเรื่องนาทีที่นั่งหลุดมาแต่อ่านไม่ได้ความ
ครูไม่ใหญ่บอกว่าติดตามสุวรรณสามตอนสุดท้าย เทปเล่าต่อจากตอนก่อนว่านางปาริกาเอามืออังที่อกสุวรรณสามแล้วรู้สึกไออุ่น จึงตั้งสัจจกิริยาว่าลูกประพฤติธรรม กล่าวคำสัตย์ เลี้ยงดูบิดามารดา ขอให้พิษหายไป ร่างที่แข็งก็อ่อนและขยับได้ ทุกูลฤษีตั้งสัจจกิริยาตาม พระโพธิสัตว์พลิกตัว เทพธิดาพหุสุนทรีแห่งเขาคันธมาทน์ตั้งสัจจกิริยาเป็นคนสุดท้าย ร่างกลับเป็นปกติ รอยแผลเลือนหาย ฤษีทั้งสองมองเห็นดังเดิม ทุกคนปรากฏที่อาศรมพร้อมแสงอรุณ สุวรรณสามทักทายบิดามารดาแล้วทูลปฏิสันถารพระราชาด้วยมหากรุณาไม่มีความแค้นเคือง เชิญเสวยผลไม้และน้ำจากแม่น้ำมิคสัมมตา
พระเจ้าปิลยักขราชอัศจรรย์ว่าสุวรรณสามตายไปแล้วมิใช่หรือ สุวรรณสามทูลว่าผู้ใดเลี้ยงดูบิดามารดาโดยธรรม เทวดาและมนุษย์ย่อมคุ้มครอง นักปราชญ์สรรเสริญ ละโลกไปแล้วย่อมบันเทิงในสวรรค์ พระราชาเพิ่งประจักษ์อานุภาพของความกตัญญูกตเวที ขอถึงสุวรรณสามเป็นสรณะ พระโพธิสัตว์ถวายโอวาทให้ประพฤติธรรมในพระชนกชนนี บุตรภรรยา มิตรอำมาตย์ ชาวบ้าน สมณพราหมณ์ และฝูงเนื้อฝูงนก ชี้ว่าพระอินทร์และเทพพรหมเข้าถึงทิพยสถานด้วยธรรมที่ประพฤติ แล้วถวายศีลห้า พระราชาขอขมาแล้วเสด็จกลับกรุงพาราณสี ปกครองด้วยทศพิธราชธรรม ทำทานรักษาศีลจนสวรรคตไปสุคติ
แม้บิดามารดาได้ดวงตาคืนแล้ว สุวรรณสามยังปฏิบัติบำรุงเหมือนเดิม ทั้งสามบำเพ็ญสมณธรรม เจริญเมตตาภาวนาจนได้อภิญญาห้าและสมาบัติ ละอัตภาพแล้วไปเกิดในพรหมโลก พระบรมศาสดาตรัสว่าการเลี้ยงดูบิดามารดาเป็นวงศ์ของบัณฑิต แล้วทรงประกาศอริยสัจสี่ ภิกษุผู้เลี้ยงบิดามารดาบรรลุโสดาปัตติผล จากนั้นประชุมชาดก พระเจ้าปิลยักขราชมาเป็นพระอานนท์ เทพธิดาพหุสุนทรีเป็นพระอุบลวรรณาเถรี ท้าวสักกะเป็นพระอนุรุทธะ ทุกูลฤษีเป็นพระมหากัสสปะ นางปาริกาเป็นพระภัททากาปิลานีเถรี และสุวรรณสามคือพระพุทธองค์
ท้ายเทปสรุปว่าเรื่องสุวรรณสามเป็นแบบอย่างการบำเพ็ญเมตตาบารมี ผู้เจริญเมตตาภาวนาสม่ำเสมอย่อมไม่มีเวรไม่มีภัย แม้สัตว์ร้ายสัมผัสกระแสเมตตาก็เชื่อง การเจริญเมตตาต่อเนื่องกลั่นเป็นบารมี คุ้มครองภัยในปัจจุบัน หลับเป็นสุขตื่นเป็นสุข เป็นที่รักของมนุษย์ เทวดา และสัตว์ เมื่อละโลกใจผ่องใสไปเกิดในเทวโลก วิธีเจริญเมตตาคือนึกถึงความรักตัวเองแล้วแผ่ขยายความปรารถนาดีไปยังผู้อื่น ผู้เป็นที่รักของมหาชนทำการใดก็มีผู้ช่วยค้ำจุน สร้างบารมีก็มีผู้สนับสนุนจนถึงพระนิพพาน
ครูไม่ใหญ่บอกว่าสุวรรณสามจบไปแล้ว เรื่องต่อไปเป็นเรื่องของผู้ยิ่งด้วยอธิษฐานบารมี (ไม่ได้เอ่ยชื่อเรื่อง ช่วงนี้ถอดเสียงปนภาษาอังกฤษเพี้ยน) แล้วถามว่าจะต่อกันไปอย่างนี้เรื่อย ๆ ดีไหม นักเรียนตอบว่าดี
ท่องบทประจำวันสามรอบ สิ่งที่ต้องสั่งสมคือบุญกุศล สิ่งที่ต้องแสวงหาคือพระรัตนตรัยภายใน เป้าหมายชีวิตคือที่สุดแห่งธรรม ที่พักระหว่างทางคือดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์ หลังจากนั้นราว 4385-4600 ถอดเสียงเพี้ยนเป็นภาษาอังกฤษและบรรทัด jingle ซ้ำ
ช่วงสาธุการซ้ำหลายครั้ง ถอดได้ว่าอนุโมทนาถึงพระอาจารย์และผู้มีบุญทุกท่าน ขออนุโมทนาสาธุการให้รวยเร็ว รวยแรง รวยล้นฟ้าทุกวัน ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าเราเกิดมาสร้างบารมี ต้องเป็นมหาเศรษฐีกันทุกคน แล้วบอกว่าจะเข้าสู่ช่วงเคส (ถอดเลขได้ว่า 4869 ไม่แน่ใจ)
เปิดเพลง ยิ้มแล้วรวย ถอดได้ท่อน ยิ้มก็ไหว ถึงใครจะด่า ยิ้มเท่านั้น ถึงใครให้หวย ยิ้มแล้วรวย เป็นเพลงชวนให้ยิ้มสู้ทุกเรื่องแล้วชีวิตจะรวย
ผู้เขียนเป็นนักเรียนโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา ชาวไทยอยู่ที่ประเทศญี่ปุ่น เกิดในครอบครัวศาสนาคริสต์ในหมู่บ้านแห่งหนึ่งทางภาคอีสาน คุณตาคุณยายและแม่นับถือคริสต์อย่างเคร่งครัด ไปโบสถ์ทุกวันอาทิตย์ ครูไม่ใหญ่แทรกว่าของพุทธควรเป็นวันพระแต่ไม่ค่อยมีใครไป ต้องฟื้นฟูกันใหม่ พ่อเป็นคนเดียวในบ้านที่นับถือพุทธแต่ไม่บังคับลูก คุณยายเคยเป็นนักบวชหญิงที่เคร่งครัดมาก อยู่ในอารามตั้งแต่อายุสิบห้า บวชเป็นซิสเตอร์ตอนยี่สิบ แล้วลาออกตอนยี่สิบเก้าเพราะเบื่อ และไม่ชอบงานดูแลเด็กกำพร้าที่ได้รับมอบหมาย
ต่อจากที่คุณยายบอกตรง ๆ ว่าไม่ชอบ เปิดเพลงที่ถอดได้ท่อน ชอบก็บอกว่าชอบ ไม่ชอบก็บอกว่าไม่ชอบ เราชอบก็บอกเขาไป บอกกันตรงไปตรงมา จริงใจไปเลยดีกว่า อย่ามัวเสียเวลา ไม่ได้ประกาศชื่อเพลง เป็นเพลงเรื่องการบอกความรู้สึกตรง ๆ ด้วยความจริงใจ
คุณยายลาออกกลับบ้านเดิมซึ่งเป็นหมู่บ้านชาวคริสต์ราวสามสี่ร้อยหลังคาเรือน สองพันคน ที่มาคือมีห้าครอบครัวอพยพมาจากที่อื่นเพราะมีปัญหาที่ทำกินและถูกกล่าวหาว่าเป็นผีปอบ จึงเชิญบาทหลวงมาสอน คนย้ายมาใหม่ก็รับถือตามจนทั้งหมู่บ้าน คริสต์ในหมู่บ้านจะครบ 100 ปีในปี 2551 คุณยายแต่งงานกับคุณตาซึ่งเป็นคริสต์ ย้ายไปอีกหมู่บ้านซึ่งผู้เขียนเกิด เมื่อนักบวชไม่ว่างคุณยายนำสวดและสอนคำสอนแทนจนคนเรียกว่าครูคำสอน ปัจจุบันคุณยายอายุ 92 ครูไม่ใหญ่แทรกว่าชาวพุทธต้องศึกษาและมาวัดเช่นเดียวกัน คุณตาเป็นครูคำสอนและติดต่อรับรองบาทหลวง เคยเป็นอาสาสมัครที่ได้รับการฝึกฉีดยาจ่ายยา คนป่วยในหมู่บ้านมักมาให้คุณตารักษา
เพลงที่ไม่ได้ประกาศชื่อ ถอดได้ท่อน ไม่มีผู้ใดไหนเลยไม่เคยป่วย จะร่ำจะรวยแข็งแรงสักปานใด จะดีจะเลว จะยากจะจน ไล่อาการปวดฟัน หายใจไม่โปร่ง หูตาฝ้าฟาง ไต หัวใจ แล้วเชิญรับบริการโรงพยาบาล ร้องซ้ำสองรอบ เป็นเพลงเรื่องความเจ็บป่วยที่ไม่มีใครหนีพ้น ต่อท้ายด้วยคำว่า อโรคยา ปรมา ลาภา
ช่วงต้นถอดเสียงซ้ำคำว่าคุณพ่อ ได้ความต่อมาว่าบางครั้งเจ้าหนี้จากวงไพ่มาทวงถึงบ้าน ทำให้แม่ทุกข์ใจคับแค้นใจมาก ในที่สุดแม่จึงแยกทางกับพ่อไปทำงานที่กรุงเทพ พ่อแม่มีลูกด้วยกันสามคน ผู้เขียนเป็นลูกคนโตอายุหกขวบเท่านั้น แม้แม่จากไปแล้วพ่อก็ยังคิดถึงและเป็นห่วงแม่อยู่เสมอ
เพลงที่ไม่ได้ประกาศชื่อ ต่อจากเรื่องพ่อที่ยังคิดถึงแม่ ถอดได้ท่อน ไม่รู้เธอเป็นอย่างไร ใจฉันได้แต่คอยคิด ชีวิตของเธอสุขทุกข์เพียงใด อยู่ตรงนั้นเธอลำบากไหม ใจฉันยังเป็นของเธอ คืนที่เธอหนาว จะมีไหมใครที่เฝ้าคอยดูแลเธอ เป็นเพลงของคนที่ห่วงใยคนรักที่จากไป
ต่อมาแม่กลับมาอยู่กับลูก ๆ เหมือนเดิม หลังจบ ม.6 ผู้เขียนสอบเข้าคณะแพทยศาสตร์ ครูไม่ใหญ่แทรกว่านี่คุณหมอ วันประกาศผลสอบมีทั้งข่าวดีและข่าวร้าย ข่าวดีคือสอบเข้าแพทย์ได้ ข่าวร้ายคือพ่อประสบอุบัติเหตุ นั่งรถสามล้อเครื่องไปชนกับรถบรรทุกไม้ หมอบอกว่าสมองตายแล้ว ใส่เครื่องช่วยหายใจไว้เท่านั้น พ่ออยู่ในสภาพเจ้าชายนิทราสิบสี่วันแล้วเสียชีวิตอายุสี่สิบสองปี
วัยเด็กผู้เขียนซึมซับคำสอนคริสต์เต็มหัวใจจนเคยคิดจะอุทิศตัวในศาสนานั้น จนตอนเรียน ม.ปลาย อ่านหนังสือวิชาศีลธรรมเจอคำว่าปัจจัตตัง รู้ได้เฉพาะตน ใครทำแทนไม่ได้ ก็สะกิดใจอย่างประหลาด ครูไม่ใหญ่เปรียบว่าใครกินก๋วยเตี๋ยวคนนั้นก็อร่อยเอง ต่อมามาวัดพระธรรมกายโดยไม่ได้ตั้งใจ วันนั้นพี่ ๆ ชมรมพุทธชวนไปอยู่ธุดงค์ แต่ผู้เขียนนัดเพื่อนไปเที่ยวจังหวัดเลยแล้วไปไม่ทันรถ เซ็งมากจึงตัดสินใจมาวัดกับชมรมพุทธของมหาวิทยาลัย ครูไม่ใหญ่ว่าดูเหมือนโชคร้ายแต่กลายเป็นโชคดี มาครั้งแรกเห็นภาพคุณยายอาจารย์ผู้ก่อตั้งวัด ฟังเรื่องแล้วประทับใจมาก โดยเฉพาะเรื่องคุณยายไปช่วยพ่อในนรกได้ (ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าประโยคเดียวกับที่พูดไว้ต้นรายการ) อยากทำได้อย่างคุณยาย จึงขอติดตามยาย ช่วงต่อจากนั้นถอดเสียงเพี้ยน แล้วเริ่มมาสวดมนต์ที่ชมรมพุทธเป็นประจำโดยยังไม่บอกทางบ้าน จะบอกเมื่อถึงเวลาอันควร ต่อมาได้เป็นประธานชมรม
หลังบรรทัด jingle ยาวราว 5843-6013 เปิดเพลงที่ไม่ได้ประกาศชื่อ ถอดได้ท่อน เปลวเทียนน้อย ๆ ในค่ำคืนไม่มีแสง เปลวเทียนน้อย ๆ แม้ลมแรงไม่หวั่นไหว เพื่อคนมากมาย เพื่อโรคร้ายได้สิ้นไป เพื่อชีวิตที่ฝากไว้ในมือเธอ ผ่านคืนแห่งเปลวเพลิงรอคอยแสงวันใหม่ เป็นเพลงยกย่องผู้ทำงานรักษาชีวิตคน คั่นเรื่องผู้เขียนที่เป็นแพทย์
ขณะเป็นแพทย์ผู้เขียนสั่งพยาบาลทางโทรศัพท์ให้เกลือแร่แก่คนไข้ท้องเสียรายหนึ่ง (บางบรรทัดถอดเสียงเพี้ยน) รุ่งขึ้นคนไข้เสียชีวิต ทำให้ไม่สบายใจมาก อดคิดไม่ได้ว่าตัวเองเป็นต้นเหตุหรือเปล่า ผู้เขียนทำงานเป็นแพทย์ใช้ทุนได้ราวหนึ่งปีครึ่ง แล้วตัดสินใจไปช่วยงานที่ศูนย์ปฏิบัติธรรมโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น จึงใช้ทุนคืนรัฐบาลสองแสนบาทและให้เงินแม่อีกจำนวนหนึ่ง เพราะแม่บอกว่าชีวิตคนเราอยู่กับที่ไม่ได้ ต้องก้าวไปข้างหน้า
ต่อจากคำของแม่ว่าต้องก้าวไปข้างหน้า เปิดเพลงภาษาญี่ปุ่นที่ไม่ได้ประกาศชื่อ ถอดเสียงเพี้ยนอ่านไม่ได้ความ ท้ายเพลงครูไม่ใหญ่พูดว่าไม่มีใครถอยหลังเดินลงบันได แต่ละภาษามีเสน่ห์อยู่ในตัว คำธรรมดาว่ามุ่งไปข้างหน้า พอใส่ท่วงทำนองและลูกคอเข้าไปหน่อยก็ไม่เลว
ช่วงต้นถอดเสียงเพี้ยนมาก ได้ความว่าผู้เขียนเรียนต่อปริญญาโทสองปีที่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในญี่ปุ่น (ชื่อมหาวิทยาลัยถอดไม่ชัด) เมื่อไปถึงรู้สึกคุ้นเคยกับทุกอย่างรอบตัว เก็บความสงสัยไว้จนทุกวันนี้ว่าต้องเคยเกิดเป็นชาวญี่ปุ่นที่เกาะฮอกไกโดแน่ ฤดูใบไม้ผลิซากุระบานตั้งแต่มีนาคมถึงพฤษภาคม ไล่จากใต้ขึ้นเหนือ ใคร ๆ ก็ชื่นชม นั่งใต้ต้นไม้ดื่มสาเก แต่สำหรับผู้เขียนเป็นช่วงที่ทรมานที่สุดเพราะแพ้เกสรดอกไม้ที่ฟุ้งในอากาศ คันจมูก คันตา คันคอ คนท้องถิ่นบางคนเป็นมากถึงหายใจไม่ออก แต่ก็ยังชอบดูซากุระเพราะสวยงามมาก
หลังช่วง jingle และบรรทัดเพี้ยนราว 6540-6700 เข้าชุดคำถาม คุณตาคุณยายมีบุพกรรมใดจึงนับถือคริสต์และเป็นครูคำสอน กรรมใดทำให้คุณตาเป็นโรคความดันโลหิตสูงและอัมพฤกษ์ คุณตาตายแล้วไปไหน มีข้อความฝากถึงหลานไหม พ่อเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุเพราะอะไร (บางบรรทัดเพี้ยน) สร้างพระให้เต็มองค์กับทยอยอุทิศต่างกันอย่างไร ทำไมชีวิตช่วงแรกของแม่สุขสบาย แต่แต่งงานแล้วครอบครัวแตกแยก ทำงานเป็นลูกจ้าง ย้ายที่อยู่เรื่อย ๆ ยังไม่มีบ้านของตัวเอง แม่ปิดกั้นตัวเองว่านับถือคริสต์จะนับถืออย่างอื่นไม่ได้ ผู้เขียนควรเป็นกัลยาณมิตรอย่างไร และวิบากกรรมใดทำให้ผู้เขียนเกิดในครอบครัวคริสต์ ทำไมคำว่าปัจจัตตังจึงสะกิดใจ
ผู้เขียนมีวิบากกรรมใดจึงเกิดในครอบครัวแตกแยก วัยเด็กลำบาก เติบโตในบ้านป่าห่างไกลความเจริญ แต่ต่อมาชีวิตพลิกผัน ก้าวหน้าทางการศึกษา คนทั่วไปเกรงใจ รุ่นพี่และพระอาจารย์เมตตาเสมอ อาชีพแพทย์ที่ดูแลผู้ป่วยอย่างดีได้ผลบุญอย่างไร คนไข้ท้องเสียที่สั่งเกลือแร่ทางโทรศัพท์แล้วเสียชีวิต ผู้เขียนเป็นต้นเหตุไหม มีวิบากอย่างไร แก้ไขอย่างไร ทำไมไปญี่ปุ่นครั้งแรกรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด วิบากกรรมอะไรทำให้แพ้เกสรดอกไม้ทุกฤดูใบไม้ผลิ ผู้เขียนสร้างพระธรรมกายประจำตัวเองสิบองค์ และชวนผู้อื่นสร้างได้ราวเก้าสิบแปดองค์ จะได้อานิสงส์อย่างไร บางคนเงินไม่พอแต่ตัดสินใจทำทันที บางคนมีเงินพอแต่ทำภายหลังได้บุญต่างกันอย่างไร ผู้ทำหน้าที่ลงทะเบียนรับบุญจากต่างประเทศได้บุญอย่างไร และรุ่นน้องที่มาปฏิบัติหน้าที่ต่างประเทศด้วยกันเคยสร้างบารมีกับหลวงพ่อและหมู่คณะมาอย่างไร (ท้ายชุดคำถามถอดเสียงเพี้ยน)
เพลงเปิดด้วยคำบรรยายว่านั่งในโรงแรมแล้วได้ยินเสียงเด็ก ๆ ร้องเพลงสดใสร่าเริง ท่อนร้อง ชีวิตนี้ควรมีแต่ความรื่นรมย์ ทำไมคุณจึงต้องไปท้อแท้ใจ ให้คลายความผูกพันในทุก ๆ สิ่ง แล้วทำใจนิ่ง ๆ อยู่ที่กลางกาย นึกถึงดวงตะวันสว่างอย่างแสนสบาย แล้วคุณก็จะหายท้อแท้ใจ มีความหวังและกำลังใจ เพลงชวนให้พ้นความท้อแท้ด้วยการหยุดใจที่ศูนย์กลางกาย คั่นก่อนเข้าคำตอบ
ช่วงต้นคำตอบหายไป เริ่มที่คุณยายในอดีตนับถือศาสนาเทวนิยมแบบเคร่งครัดมาหลายชาติ แต่ละยุคเรียกชื่อต่างกันแต่อยู่ในตระกูลเทวนิยม การกระทำและความผูกพันนี้ทำให้คุณยายยังต้องอยู่ในวงจรศาสนาเทวนิยม ภพต่อไปอาจเป็นชื่ออื่น ถ้าลูกชวนทำบุญแล้วคุณยายอนุโมทนาก็ได้อานิสงส์บ้าง แม้ทำแบบตามใจหลาน ไม่อยากขัดใจ ไม่ได้ทำด้วยความเข้าใจ ก็ยังมีสายบุญเชื่อมกับพระพุทธศาสนาอยู่น้อยนิด ในชาติใดชาติหนึ่งจะได้อยู่ในร่มเงาพระพุทธศาสนา
คุณตาที่มาเป็นผู้สอนคำสอนเทวนิยมเช่นเดียวกับคุณยาย ในอดีตก็เป็นสามีภรรยากับคุณยายและมีความเชื่อแบบเทวนิยมเหมือนกัน แต่มีกรรมฆ่าสัตว์ตัดชีวิตทั้งในอดีตและปัจจุบันส่งผลให้เป็นโรคความดันโลหิตสูงและอัมพฤกษ์ ตายแล้วไปเป็นภุมเทวาระดับทั่วไปในหมู่บ้านภุมเทวาที่มีความเชื่อแบบเทวนิยมเหมือนตอนเป็นมนุษย์ กำลังรอคอยจะพบพระผู้เป็นเจ้าแต่ยังไม่เจอ ยังไม่เชื่อเรื่องบุญหรือการเวียนว่ายตายเกิด ไม่สนใจใครในเมืองมนุษย์ และรู้สึกเฉย ๆ กับหลานเพราะหลานไม่ได้นับถือพระเจ้าเหมือนท่าน ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าความเชื่อต่างกันคือความแตกแยก
พ่อเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุเพราะกรรมในอดีตที่ฆ่าสัตว์ทำกับแกล้มเลี้ยงเพื่อน (บางบรรทัดเพี้ยน) ต่อมาได้รับบุญที่อุทิศไปให้ จึงได้เป็นบริวารของภุมเทวา อาศัยใบบุญผู้อื่น ร่างอ้วนขึ้น ไม่ค่อยหิว มีอาหารบ้าง ลำบากน้อยลง แล้วไปอาศัยบ้านภุมเทวาที่มีบุญกว่า บุญที่ทยอยอุทิศตอนสร้างพระยังไม่เต็มองค์ก็ทยอยส่งผล เปลี่ยนสภาพไปเรื่อย ๆ จนสร้างพระเต็มองค์จึงได้บุญสมบูรณ์ ครูไม่ใหญ่เปรียบเหมือนกินข้าวทีละคำ ร่างกายทยอยโต ทยอยบุญก็ทยอยรวย จะรวยพันล้านก็ได้ล้านแรกก่อนแล้วค่อยทยอยไป
ชีวิตช่วงแรกของแม่สุขสบายแต่แต่งงานแล้วครอบครัวแตกแยก ทำงานเป็นลูกจ้าง ย้ายที่อยู่ ยังไม่มีบ้าน ไม่ใช่บททดสอบ แต่ตามกฎแห่งกรรมในอดีตแม่เป็นผู้ชายที่ทำตัวคล้ายพ่อ ไม่ค่อยรับผิดชอบครอบครัวและมักห้ามภรรยาทำบุญด้วยความตระหนี่ จึงเปลี่ยนมาเกิดเป็นผู้หญิง ทานบารมีหย่อน ครอบครัวแตกแยก ช่วงแรกสุขสบายเพราะมีบุญสงเคราะห์โลกอยู่บ้าง ครูไม่ใหญ่เตือนว่าไปห้ามใครทำบุญตัดรอนกำลังใจเขาจะมีชีวิตลำเค็ญ ส่วนแม่ที่ปิดกั้นว่านับถือได้แต่เทวนิยม ให้ลูกเป็นกัลยาณมิตรโดยอธิบายเรื่องการเวียนว่ายตายเกิดและกฎแห่งกรรมว่าเป็นกฎสากลที่หลีกเลี่ยงไม่ได้เหมือนหลีกเลี่ยงอากาศไม่ได้ อย่าเพิ่งอ้างว่าเป็นคำสอนพุทธ แม่มีสายบุญเก่ากับหมู่คณะอยู่บ้างแต่ประมาทจึงพลัดไปนับถือเทวนิยม บุญเก่าทำให้มีลูกสาวมาเป็นกัลยาณมิตร
ผู้เขียนเกิดในครอบครัวที่นับถือเทวนิยมเพราะหลายพุทธันดรที่ผ่านมาเคยน้อยใจสมาชิกบางคนในหมู่คณะจึงออกไปนับถือเทวนิยม แต่ไปศึกษาแล้วไม่มีอะไร เรียนวันเดียวก็จบ จึงกลับมาสู่หมู่คณะอีก วิบากนี้มาส่งผล ส่วนที่คำว่าปัจจัตตังสะกิดใจเพราะบุญที่เคยสร้างกับหมู่คณะส่งผลพอดี ทำให้ได้คิด เริ่มชีวิตที่ถูกต้องและหันกลับมาสร้างบารมีกับหมู่คณะอีก
ผู้เขียนเกิดในครอบครัวแตกแยก วัยเด็กลำบาก เติบโตในบ้านป่าห่างไกลความเจริญ เพราะอดีตเป็นผู้ชายเจ้าชู้ ทำให้ครอบครัวแตกแยก และเป็นคนถือตัว มีทิฏฐิมานะว่าเก่งว่าแน่ จึงเกิดในที่ลำบาก แต่โตขึ้นชีวิตพลิกผัน เพราะในพุทธันดรที่ผ่านมาสร้างบารมีเป็นแพทย์ทหารของพระราชาองค์หนึ่ง มียศตำแหน่งสูง มีกุลธิดาอยู่ในสังกัดมาก ต่อมาออกบวชตามพระราชา ช่วงแรกของการบวชยังถือตัว แต่ภายหลังกลับตัวกลับใจแก้ไขตัวเองได้ และมีบุญสนับสนุนการศึกษาในอดีตชาติ จึงก้าวหน้าทางการศึกษาและเป็นที่เมตตาของพระรุ่นพี่และพระอาจารย์
อาชีพแพทย์ที่ดูแลผู้ป่วยอย่างดีจะได้รับการยอมรับนับถือจากมหาชน ร่างกายแข็งแรง ได้รับการสนับสนุนช่วยเหลือ อายุยืน ส่วนคนไข้ท้องเสียที่สั่งเกลือแร่ทางโทรศัพท์แล้วเสียชีวิตนั้นไม่มีวิบากอะไร เพราะคนไข้หมดอายุขัยพอดี ไม่ว่ารักษาอย่างไรก็ตาย แต่เพื่อความสบายใจให้สั่งสมบุญอุทิศไปให้คนไข้คนนั้น ที่ไปญี่ปุ่นครั้งแรกแล้วรู้สึกคุ้นเคยเป็นความชื่นชมประเทศญี่ปุ่นในปัจจุบันเป็นหลักและคิดไปเอง ไม่มีอะไรพิเศษ ส่วนแพ้เกสรดอกไม้ทุกฤดูใบไม้ผลิเพราะชาติหนึ่งเกิดในสังคมเกษตรกรรม เผาไร่นาจนควันรบกวนเพื่อนบ้าน ให้ออกกำลังกายให้แข็งแรง ครูไม่ใหญ่แซวว่าลูกเป็นหมอแล้ว
ผู้เขียนสร้างพระธรรมกายประจำตัวด้วยตัวเองสิบองค์และชวนผู้อื่นสร้าง (ตอนตอบถอดได้ว่าสิบแปดองค์ ส่วนในคำถามคือราวเก้าสิบแปดองค์) จะได้อานิสงส์โดยย่อคือรูปสมบัติ ทรัพย์สมบัติ คุณสมบัติ และบริวารสมบัติ ติดตัวไปในภพเบื้องหน้าและปัจจุบันชาติ บุญนี้จะไปตัดรอนวิบากกรรมเก่าและทำให้ประสบความสำเร็จในชีวิตและธุรกิจการงาน ส่วนคนที่เงินไม่พอแต่ทำบุญสร้างพระทันที เวลาบุญส่งผลจะได้สมบัติทันที ทยอยบุญก็ทยอยได้แต่เกิดเร็ว คนที่มีทรัพย์แต่ตัดสินใจภายหลัง บุญส่งผลช้าแต่มาเป็นก้อน ครูไม่ใหญ่ถามว่าเราจะเอาแบบไหน
ช่วงต้นถอดเสียงเพี้ยน ได้ความว่าเจ้าหน้าที่ลงทะเบียนรับบุญจากต่างประเทศมีส่วนในบุญของทุก ๆ คน รุ่นน้องที่มาปฏิบัติหน้าที่ต่างประเทศด้วยกัน ในพุทธันดรที่ผ่านมาเป็นกองเสบียงและเป็นกุลธิดา เบื่อการครองเรือนจึงตั้งความปรารถนาจะประพฤติพรหมจรรย์ช่วยงานพระศาสนากับหมู่คณะ เธอลงมาเกิดรอบเดียวในพุทธันดรที่ผ่านมา ส่วนผู้เขียนลงมาสองรอบ มีผลงานพอตัวรอดกลับดุสิตบุรีได้ ครูไม่ใหญ่ว่าชาติที่ผ่านมาจะลงมากี่รอบช่างเถอะ ชาตินี้ต้องเอาตัวรอดกลับดุสิตบุรีให้ได้ ทั้งสองเคยสร้างบารมีกับหมู่คณะโดยเป็นกองเสบียง มาเจอกันแล้วให้ตั้งใจสร้างบารมีเต็มที่ในทุกบุญ
เพลงที่ไม่ได้ประกาศชื่อ ถอดได้ท่อน ชีวิตไม่ได้เริ่มต้นที่การเวลา ไม่ได้เริ่มต้นที่ระยะทาง แต่วันใดที่หลับตาเบา ๆ ผ่อนคลายทั้งกายใจอย่างสบาย นึกถึงดวงตะวันสว่างที่กลางกาย วันนั้นชีวิตได้เริ่มต้นเดินทางแล้ว ที่จะไปสู่จุดหมายปลายทางซึ่งมีแต่ความสุขเหนือรัญ เป็นเพลงชวนเริ่มชีวิตด้วยการหยุดใจที่ศูนย์กลางกาย
คำขวัญท้ายรายการ ท่องซ้ำหลายรอบ พุทธบุตรและพุทธบริษัทสี่ต้องเป็นหนึ่งเดียวกันเหมือนดวงตะวันที่มีดวงเดียว เรื่องส่วนตัวให้วางอุเบกขา เรื่องพระศาสนาอย่าเอาอุเบกขาวาง จิตสดใสเมื่อใจสิ้นระแวง เหมือนดวงจันทร์ส่องแสงในคืนวันเพ็ญ ธรรมกายคือพระในตัวคุณที่คุณสามารถเข้าถึงได้ด้วยการทำใจหยุดนิ่ง
ชวนพร้อมใจกันสวดปิดรายการ ช่วงสวดสรรเสริญคุณพระรัตนตรัยราว 8301-8762 ถอดเสียงเพี้ยนเกือบทั้งหมด ได้เพียงเค้าของบทสวดทำนองสรภัญญะ
เชิญทุกท่านนั่งหลับตาเจริญสมาธิภาวนา ทำใจให้หยุดนิ่งดิ่งเข้าสู่ภายใน แล้วอุทิศส่วนกุศลแผ่เมตตา เริ่มจากปรับร่างกาย หลับตาเบา ๆ เหมือนหลับตาพริ้ม ๆ ใบหน้ายิ้มเบิกบาน ปล่อยวางเรื่องภายนอกทั้งครอบครัว การงาน คน สัตว์ สิ่งของ ให้ใจว่างเบา พร้อมน้อมมาหยุดที่ศูนย์กลางกายเพื่อเข้าถึงพระธรรมกายซึ่งเป็นสรณะที่แท้จริง คนประสบทุกข์มักไปพึ่งต้นไม้ ภูเขา หรือวัตถุศักดิ์สิทธิ์ภายนอกซึ่งยังตกอยู่ในไตรลักษณ์ ที่พึ่งแท้ต้องพ้นไตรลักษณ์ คือเที่ยง เป็นสุข เป็นตัวตนที่แท้จริง ได้แก่พระรัตนตรัยภายใน พุทธรัตนะคือพระธรรมกาย ธรรมรัตนะคือดวงธรรม สังฆรัตนะคือกายธรรมที่ละเอียดซ้อนอยู่ภายใน นำพ้นทุกข์จนถึงพระนิพพาน
พระรัตนตรัยมีอยู่ในตัว เข้าถึงได้ด้วยการหยุดใจ หยุดเป็นตัวสำเร็จ เบื้องต้นต้องมีเครื่องหมายทางใจ ให้กำหนดดวงแก้วกลมใสหรือองค์พระแก้วใสสว่างไว้ที่ศูนย์กลางกาย พร้อมภาวนาสัมมาอะระหังเบา ๆ ประคองใจให้หยุดนิ่งในกลางดวงใส ผู้ที่ปล่อยใจเข้ากลางได้แล้วก็เห็นดวงธรรมในกายเข้าไปไม่ถอยหลัง แล้วนั่งนิ่งพร้อมกันราว 9197-9382 ไม่มีเสียงพูด
ใจหยุดนิ่งละเอียดใสสว่างแล้ว กระดิกจิตเบา ๆ ประมวลบุญบารมีที่เคยทำมาทั้งทาน ศีล ภาวนา นับภพนับชาติไม่ถ้วนรวมเป็นดวงบุญใสสว่างในกลางกาย ให้บุญชำระกาย วาจา ใจ ให้สะอาด กลั่นอุปสรรคและวิบากในชีวิตให้มลายหายสูญ มีแต่ความสำเร็จอย่างอัศจรรย์ในการสร้างบารมี แล้วอุทิศส่วนกุศลแก่ผู้มีพระคุณ บิดามารดา ญาติพี่น้อง และสรรพสัตว์ที่เป็นเพื่อนทุกข์เกิดแก่เจ็บตาย แผ่ขยายกระแสเมตตาไม่มีประมาณให้สว่างเต็มโลกเต็มจักรวาล เหมือนตัวเราเป็นศูนย์กลางของดวงกลมที่รัศมีไม่มีที่สิ้นสุด
สวดสัพพพุทธานุภาเวนะ สัพพธัมมานุภาเวนะ สัพพสังฆานุภาเวนะ แล้วตั้งใจบูชาพระรัตนตรัยพร้อมกัน ใจยังหยุดนิ่งที่ศูนย์กลางกาย สวดอะระหัง สัมมาสัมพุทโธ ภควา พุทโธ เม นาโถ ธัมโม เม นาโถ สังโฆ เม นาโถ มีบรรทัด jingle แทรก แล้วเชิญนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาทุกท่านตั้งใจกราบพระอาจารย์และคณะสงฆ์พร้อมเพรียงกัน ไฟล์จบกลางประโยคที่ราว 9753 วินาที บรรทัดสุดท้ายถอดเสียงเพี้ยน
เวลาเริ่มของช่วง คำสะกด tag ที่ขาด ช่วงที่ยังไม่มีในผัง หรือลิงก์เสีย บอกได้ที่นี่ - คนที่ฟังจริงเห็นสิ่งที่คลังนี้มองไม่เห็น
เข้าสู่ระบบด้วยปุ่มด้านบนของหน้าก่อน แล้วช่องเขียนถึงผู้ดูแลจะขึ้นที่นี่