ep121 ผังเวลา 74 ช่วง
ทศชาติชาดก (153) ผลการปฏิบัติธรรม (136) กองเสบียง (87) ภุมเทวา (85) นำนั่งสมาธิ (78) ยิ้มแล้วรวย (47) แผ่เมตตา (39) มหาทุคตะ (38) ต้นบุญต้นแบบ (32) ออกแบบชีวิต (31) สภาธรรมกายสากล (27) ดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์ (24) ลูกสิบล้อ (22) สร้างพระธรรมกายประจำตัว (21) เทลีนมหารัตนวิหารคด (19) กองเสบียงตามอารมณ์ (18) บุญชัย เบญจรงคกุล (18) ปิดอบายไปสวรรค์ (16) โรคเบาหวาน (16) บันไดขาขึ้น (15) พุทธศาสนาในจีน (13) เดนมาร์ก (13) บุคคลในประวัติศาสตร์ (11) สุวรรณสาม (11) อากาศเทวา (11) DMC ช่องนี้ช่องเดียว (9) รูปสมบัติทรัพย์สมบัติคุณสมบัติ (8) กงสี (7) พระอนุรุทธะ (7) สายสมบัติ (7) หลวงพ่อธัมมชโย (7) อธิษฐานล้อมกรอบ (6) อานิสงส์ทำความสะอาด (6) บูชาข้าวพระ (5) สามีชาวเดนมาร์ก (5) สามีเจอช่อง DMC (5) กระป๋องประวัติศาสตร์ (4) นิสัยมักโกรธ (4) มีบุตรยาก (4) ม็อบสะอาด (3) วัดพุทธโคเปนเฮเกน (3) เลิกโกรธ (3) เหมืองพลอย (3) ความหมายของการแต่งงาน (2) นั่งกรรมฐานรักษาโรค (2) บุญต้องทำเอง (2) ฟอกไต (2) มักโกรธเกิดเป็นยักษ์ (2) ย้ำคิดย้ำทำ (2) ลงโทษข้าทาสบริวาร (2) สัจจกิริยา (2) เครื่องประดับทิพย์ (2) เถียงพ่อแม่ (2) เบาหวานขึ้นตา (2) เรียนภาษาไทย (2) โรคสมองเสื่อม (2) กินจุ๊บกินจิ๊บ (1) กุศลจิต (1) ขนมไม่มี (1) ของที่ระลึกประวัติศาสตร์ (1) คนขับรถสิบล้อ (1) ความมืดไม่เกินสิบสองชั่วโมง (1) ความสุขภายในบอกไม่ถูก (1) คำภาวนาหายไปเอง (1) ชนกกรรม (1) ตั้งโปรแกรมชีวิต (1) นอนไม่หลับ (1) บูชาพระด้วยอัญมณี (1) ปวดกระดูก (1) ปวารณาตัว (1) ปากเปียกเหมือนดินริมตลิ่ง (1) ผิวพรรณผุดผ่อง (1) ฝันเห็นพ่อตา (1) มะเร็งกล่องเสียง (1) มีคนช่วยงานพระศาสนา (1) รักสามัคคี (1) รัตนะภายใน (1) ลูกเลี้ยง (1) สัจจบารมี (1) หยอดยาผิดตาบอด (1) เกิดมาร้องไห้ (1) เกิดในตระกูลสัมมาทิฐิ (1) เจ้าระเบียบ (1) เพชรพลอยภายใน (1) เหตุอัศจรรย์วันประสูติ (1) เหมืองหยุด (1) แทนซาเนีย (1) ไม่รู้จักคำว่ากลุ้ม (1) ไม่รู้จักคำว่าไม่มี (1)
ไฟล์เริ่มกลางรายการ ไม่มีช่วงเปิดรายการ คาถา และการบ้าน บรรทัดแรกเป็นการเกริ่นว่าวันนี้มีเรื่องราวดี ๆ ของเคสที่จะทำให้เข้าใจเรื่องกฎแห่งกรรมดีขึ้น ชื่อเรื่องถอดได้ว่า ลูกสิบล้อ แล้วบอกว่ามีผลการปฏิบัติธรรมจากประเทศเดนมาร์กด้วย ก่อนจะไปฟังให้แต่งเนื้อแต่งตัวให้เสร็จเรียบร้อยก่อน
เพลง ยิ้ม ถอดได้ท่อน ยิ้มที่ส่งไปนั้นมิตรภาพ ส่งยิ้มสัมพันธ์ต่อกันทุกคน ยิ้มที่ส่งไปนี้จะสร้างไมตรีทุกแห่งหน ยิ้มซิอย่ามีกังวล มีบรรทัด jingle แทรกช่วงต้น ท้ายเพลงครูไม่ใหญ่ถามว่ายิ้มกันหรือยัง ถ้าไม่ยิ้มก็เหมือนแต่งตัวไม่เสร็จ เหมือนใส่สูทนุ่งผ้าขาวม้าสวมรองเท้าแตะ หรือเขียนคิ้วข้างเดียวออกไปทำงาน จึงต้องแต่งตัวให้เสร็จด้วยการนำรอยยิ้มมาประดับบนใบหน้าทั้งในบ้านและนอกบ้าน
เพลง Do You Love Me? บอก ถอดได้ท่อน Do you love me บ่ I love you, Ladies and gentlemen welcome to Thailand, come on let dance with me และ Are you looking for new love ร้องวนไปจนจบเพลง
เพลงท่อน เธอจะไปกับฉันหรือว่าเธอจะไปกับเขา ถ้าเธอจะไปกับฉัน ฉันจะพาเธอไปพบความสุข ถ้าเธอจะไปกับเขา ฉันก็กลัวว่าจะพบความทุกข์ แล้วครูไม่ใหญ่ร้องต่อท่อน ถ้าเธอจะไปกับฉัน ว่าอย่างไรก็ต้องว่าตามกัน
ฉันจะชวนเธอสร้างบารมีอย่างเดียว เพื่อให้มีบุญเยอะ ๆ เมื่อมีบุญมากก็จะมีอุปกรณ์ในการสร้างบารมีมาก คือรูปสมบัติ ทรัพย์สมบัติ และคุณสมบัติ ไว้สร้างบารมีในภพชาติต่อไปได้สะดวกสบาย ยิ่งสะดวกบุญบารมีก็ยิ่งมาก เป้าหมายที่สุดแห่งธรรมก็ใกล้เข้ามา และบุญมากจะปิดอบายไปสวรรค์ มีที่พักกลางทางที่ดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์ ที่มีผู้ได้รับพุทธพยากรณ์แล้ว พระอริยเจ้า และผู้มีบุญ
เมื่อถึงเวลาก็ลงมาสร้างบารมี มากับกายทิพย์ กายละเอียด และดวงบุญใส ๆ เครื่องประดับติดตัวมาหมด แต่พอมาถึงโลกมนุษย์ต้องถอดออกหมด แล้วเข้าสู่ครรภ์ทางช่องจมูกของบิดา หญิงซ้ายชายขวา กายทิพย์หมดสิทธิ์ไปแล้ว ไปหุ้มกายละเอียดไว้ในครรภ์มารดา พอคลอดออกมาไม่ได้เอาเครื่องประดับมาเลยจึงร้องไห้ เด็กเกิดมาไม่เคยหัวเราะ สิ่งที่ติดตัวมาได้คือดวงบุญ บุญบาปในตัวเท่านั้น
กรรมใดจะเป็นชนกกรรมนำมาเกิดก่อนก็แล้วแต่เรา ถ้าบุญเป็นชนกกรรมจะนำมาเกิดในตระกูลสัมมาทิฐิที่มีทรัพย์คอยท่า ไม่ต้องเสียเวลาทำมาหากินหรือทำมาค้าขาย เหมือนผู้มีบุญในกาลก่อน ไม่ต้องหาทรัพย์แต่ใช้ทรัพย์สร้างบารมี นอกจากรูปสมบัติ ทรัพย์สมบัติ ยังมีคุณสมบัติคือโยนิโสมนสิการรู้ว่าทรัพย์ที่ได้จะเอาไปทำอะไร ไม่ประมาท รู้ว่าใครควรบูชา อะไรคือสรณะที่พึ่งที่ระลึก เนื้อนาบุญอยู่ที่ไหน และเป้าหมายชีวิตคืออะไร จึงจำเป็นต้องสั่งสมบุญ
ชวนสร้างบุญเพราะเข็ดกับชีวิตลำเค็ญในชาตินี้ แม้ไม่ลำเค็ญมากแต่ก็ไม่ได้ดั่งใจทุกเรื่อง จะหล่อที่สุดในโลก สวยที่สุด แข็งแรงปลอดภัยจากโรคภัยไข้เจ็บ หรืองามคงวัยเหมือนมหาอุบาสิกาวิสาขาอายุ 120 ยังเหมือนสาวรุ่นอายุ 16 ก็ยังไม่ได้ จะสร้างบารมีก็ไม่สะดวกเพราะเงินได้มาแต่ละบาทแต่ละสตางค์ต้องเหน็ดเหนื่อยอาบเหงื่อต่างน้ำ จึงให้ดูชาตินี้ว่าไม่สมบูรณ์เรื่องใด รูปสมบัติ ทรัพย์สมบัติ คุณสมบัติ บริวารสมบัติ ตระกูล แล้วอธิษฐานล้อมกรอบซึ่งก็คือการออกแบบชีวิต ภพต่อไปไม่เป็นจุลยาจก มหายาจก ปรมยาจก ไม่เป็นจุลทุคตะ มหาทุคตะ ปรมทุคตะ ส่วนจุลเศรษฐีกับมหาเศรษฐีขอตรึกตรองดู แต่ปรมเศรษฐีจึงค่อยยังชั่ว บุญเท่านั้นที่ทำให้สมปรารถนาอย่างผู้มีบุญในกาลก่อน
ภพชาติต่อไปทุกคนต้องสมบูรณ์ ใครไม่สมบูรณ์ถือว่าผิดคำสั่ง เพราะตั้งโปรแกรมไว้แล้ว ชาติหน้าถ้าหลวงพ่อจะทำอะไรเช่นสร้างมหารัตนวิหารคดก็เป็นเรื่องเล็ก หลวงพ่อนั่งสมาธิสอนธรรมะอย่างเดียวพอ อยากได้อะไรบอกบรรทัดเดียวหรือสามสี่คำว่าอยากได้ทุกสิ่ง แล้วพวกเราตอบสองคำว่า ได้ค่ะ ได้ครับ หรือเข้ามาถามว่าหลวงพ่อต้องการอะไร ขอปวารณาตัว ไม่ใช่พระชวนทำบุญแล้วบอกว่าทำเยอะแล้ว หรือขยักไว้สำหรับโปรเจกต์ใหม่ ชาติต่อไปไม่เอาแบบนั้น
ครูไม่ใหญ่บอกว่าโปรเจกต์บุญใกล้ ๆ นี้จะชวนสร้างบุญที่ไม่เสียเงินเลย มีแต่ได้บุญ ได้ทั้งแก้มแดงน่ารักและแข็งแรง ชวนไปเพียงหนึ่งกระป๋องสองมือ ก่อนจะดูภาพกระป๋องประวัติศาสตร์ ให้ดูสปอตที่ออกอากาศเมื่อวานก่อน
สปอตชวนเทลีน เปิดด้วยคำถามว่าทำไมเราต้องมาอยู่ตรงนี้ ต่างคนต่างอยู่คนละที่แล้วมาอยู่ด้วยกันได้อย่างไร คำตอบที่ควรภูมิใจคือเราคือนักสร้างบารมี แล้วเข้าเพลงท่อน เรามาด้วยกัน เราจะทำด้วยกัน เราจะไปด้วยกันใช่ไหม บุญมาเท่าไหร่จะสร้างให้สุดใจ บุญส่งถึงกลางกายสุดแห่งธรรม ภูมิใจ ภูมิใจ เราคือนักสร้างบารมี ร้องวนหลายรอบ
บางคนมาดูเฉย ๆ บุญไม่ค่อยได้ ต้องมาลุยสั่งสมบุญ จะได้เป็นบุคคลในประวัติศาสตร์ของพระพุทธศาสนาและประวัติศาสตร์ชีวิตอันงดงามของเราเอง ครูไม่ใหญ่ถามทั้งในห้องและที่อยู่หน้าจอว่าใครสมัครใจ ส่วนคนที่อยู่ต่างประเทศมาไม่ได้ก็เอาบุญไปเท่าที่อยากได้ เพราะต้องเห็นใจกัน หัวใจอยากมาแต่อยู่ไกล ช่วงท้ายมีบรรทัดถอดเสียงเพี้ยนยาวราว 30 วินาที
ก่อนเทลีนที่มหารัตนวิหารคดจะมีการทำความสะอาดบริเวณที่จะเทคอนกรีตฐานรากของบันไดขาขึ้น ถือเป็นวันประวัติศาสตร์ของชีวิต ครูไม่ใหญ่นึกถึงม็อบสะอาด หัวหน้าแกนนำม็อบดูจะเป็นพี่ใหญ่ที่ชื่อบุญชัย พวกเราจะได้ทำด้วยความร่าเริง สิ่งที่ต้องเตรียมจากบ้านมีสองอย่างคือไม้ม็อบหนึ่งอันกับผ้าสะอาดหนึ่งผืน ส่วนทางวัดเตรียมที่โกย ที่ตักผง กระป๋องน้ำ และน้ำ
ผ้าที่ใช้ทำความสะอาดแล้วให้เก็บไว้เป็นของประวัติศาสตร์ ใส่กรอบไว้ เห็นแล้วจะปลื้มปีติ ใจพองโต เป็นแม่แห่งบุญของเรา ลูกหลานเห็นคุณปู่คุณย่าคุณตาคุณยายปลื้มก็ถามว่าปลื้มอะไร ครูไม่ใหญ่ทำเสียงคนแก่เล่าให้หลานฟัง หลานก็ปลื้มและได้ต้นบุญต้นแบบ วันจริงคือวันอาทิตย์ต้นเดือน เริ่มตีสี่ครึ่ง (เวลาถอดได้ว่า 4.30 a.m.)
ดูภาพบริเวณมหารัตนวิหารคดที่จะเทฐานราก และกระป๋องประวัติศาสตร์ที่นำกลับไปบ้านเป็นเครื่องระลึกถึงบุญได้ บนกระป๋องมีข้อความว่าเราคือผู้สถาปนาบันไดขาขึ้นมหารัตนวิหารคด พร้อมวันที่ (ถอดเพี้ยนเป็น ศรี วิทยุ ยม พ.ศ. 2549 น่าจะเป็น 4 มิ.ย. 2549 ตามที่ตอนก่อนประกาศ) ของแท้ต้องมีภาพแบบนี้และต้องมีคราบปูน คราบที่เกิดจากการตักปูนส่งต่อกันไปเท บางคนเอากระป๋องไปสองใบไม่มีคราบปูนถือว่าไม่ถูกหลักวิชา
คราบปูนนี้เกิดขึ้นในขณะที่จิตเป็นกุศล ดวงจิตใหญ่ใสสะอาดสว่าง ผลคือภพชาติต่อไปเวลามาเกิดจะทำกิจการงานพระศาสนาได้สะดวก มีคนช่วยเต็มที่ เพียงแค่รำพึงว่าอยากให้งานสำเร็จ ก็มีคนรับว่าได้ครับได้ค่ะ ทุกอย่างเสร็จหมด มีคนเกื้อกูลในทุกสถานที่ ช่วงกลางมีบรรทัดถอดเสียงเพี้ยนสั้น ๆ
อานิสงส์ของการทำความสะอาดทำให้ผิวพรรณสวย โรคผิวหนังไม่มีสิทธิ์ จุลินทรีย์ที่ทำให้เกิดโรคผิวหนังไม่สนใจ ผิวพรรณผุดผ่องออกมาจากบุญภายในที่ตั้งโปรแกรมไว้จากการทำความสะอาด ดวงตาจะเห็นแต่ของสะอาด สถานที่อยู่อาศัยสะอาดเกลี้ยงเกลา ไม่เจอสิ่งรกหูรกตา มีแต่สิ่งที่ทำให้บันเทิงใจ และความบันเทิงใจเป็นต้นทางของการเข้าถึงพระรัตนตรัยในตัว ขอให้ใจสบายก็เข้าถึงได้ง่าย
ถ้าอยู่ในที่ไม่สะอาด ใจลำเค็ญ ปากจะไม่แห้ง เปียกแฉะเหมือนดินริมตลิ่ง ต้องคอยบ่นว่าใครเอามาทิ้งตรงนี้ ทำไมวางเกะกะ ฝุ่นหนา สอนแล้วไม่จำ แล้วอย่างนี้จะเข้าถึงพระรัตนตรัยได้อย่างไร ครูไม่ใหญ่ชวนให้ทำความสะอาดเพื่อให้ทีมใหญ่ขึ้น รักสามัคคี รักษาบรรยากาศร่าเริงเหมือนไปงานเลี้ยงหรืองานบันเทิง ช่วงนี้มีบรรทัดถอดเสียงเพี้ยนแทรกหลายจุด
ครูไม่ใหญ่ถามว่ากลุ้มเป็นอย่างไร ให้อธิษฐานว่าภพชาติต่อไปไม่รู้จักคำว่ากลุ้ม และไม่เคยได้ยินคำว่าไม่มี แล้วเล่าเรื่องพระอนุรุทธะสมัยเป็นเด็ก เล่นพนันขนมกับเพื่อนแพ้ต้องเสียค่าขนม ส่งคนไปขอแม่จนขนมหมดครัว แม่ตอบว่าไม่มี เด็กก็บอกให้เอาขนมไม่มีมา แม่จึงเอาถาดเปล่าครอบฝาส่งไปเพื่อสอนว่าไม่มีแปลว่าอะไร แต่ด้วยบุญของท่านอนุรุทธะเป็นหลักและเทวดาประจำพระนครเป็นส่วนเสริม ขนมทิพย์เต็มถาด เปิดฝาหอมตลบไปทั้งเมือง ลูกกลับมาต่อว่าแม่ว่าไม่รักหรือ ทำไมหวงขนมไม่มีไว้ แม่จึงรู้ว่าลูกมีบุญมากไม่รู้จักคำว่าไม่มีจริง ๆ
ครูไม่ใหญ่โยงกลับมาที่คำว่ากลุ้ม ผู้มีบุญไม่รู้จักความเศร้าโศก เสียใจ คับแค้นใจ ร่ำไรรำพัน ซึมเซ็ง เครียด กลุ้ม ไม่รู้จักจริง ๆ มีแต่ความสุขเบิกบาน นี่คือบุญที่เราอธิษฐานไว้ ใครอยากได้บุญชนิดนี้ให้มา แล้วจะได้เป็นบุคคลในประวัติศาสตร์ด้วย
ดูภาพเพิ่มเติม วันนั้นจะมารวมที่สภาธรรมกายสากล บริเวณที่เห็นในภาพคือจุดที่จะเท รถปูนจะมาจอดตรงนี้ บางส่วนยืนแถวส่งต่อกระป๋องไม่ให้ปูนแห้ง ถ้าฝนตกหลบได้ แต่วันนั้นต้องช่วยกันอธิษฐานเรื่องฝน (ถอดได้ว่าอธิษฐานให้ฝนตก แต่ประโยคถัดไปบอกว่าถ้าฝนตกโทษพวกเราทุกคน แปลว่าคุยกับเทวดาไม่รู้เรื่อง จึงน่าจะหมายถึงไม่ให้ตก) เทกันทีละแถว สนุกสนานบุญบันเทิง ถามว่าใครจะมาบ้างยกมือ
ครูไม่ใหญ่ชวนไปฟังผลการปฏิบัติธรรมจากเดนมาร์ก เทปเปิดด้วยภาพเมืองโคเปนเฮเกนแสนสวยและชื่อสถานที่ที่ถอดเพี้ยนจนอ่านไม่ออก จากนั้นเป็นบรรทัด jingle ที่ Whisper ถอดซ้ำราวหนึ่งนาทีครึ่งคั่นก่อนเข้าเนื้อจดหมาย
เจ้าของจดหมายเป็นชายชาวเดนมาร์ก (ชื่อเมืองที่อยู่ถอดเพี้ยน) ภรรยาเป็นคนไทยที่เขาว่าสวยที่สุดในโลก ชื่อถอดได้ว่าสมพิศ แต่ก่อนไม่ได้นับถือศาสนาใด เมื่อรู้จักภรรยาเมื่อสี่ปีก่อนก็ค่อย ๆ เรียนรู้พุทธศาสนา ภรรยาพาไปทำบุญและคุยกับพระที่วัดไทยในเดนมาร์กเสมอ ครูไม่ใหญ่ชมว่าถูกหลักวิชา สามีภรรยาต้องเป็นกัลยาณมิตรให้กัน คำว่าแต่งงานเป็นคำสูงส่ง แต่งคือทำให้ดีขึ้น งานคืองานสร้างบารมี เหมือนแต่งตัวแต่งหน้าให้สวยขึ้น
เดือนสิงหาคม 2547 มีคนไทยแนะนำช่องทีวีช่องหนึ่งซึ่งทั้งดีและดังที่สุดในโลก เป็นรายการพระพุทธศาสนา เขากลับไปจูนหาที่บ้านสิบนาทีก็เจอ ครูไม่ใหญ่แซวว่าคนมีบุญไม่ต้องนาน เปิดมาเห็นหลวงพ่อกำลังยิ้มพอดี รู้สึกขนลุก พูดว่าเจอแล้ว เจอแล้วหลวงพ่อ น้ำตาไหล ปลื้มมาก เหมือนเจอสิ่งที่ตามหามาตลอด และรู้สึกเหมือนรู้จักคุ้นเคยกับหลวงพ่อมาก่อน ครูไม่ใหญ่ว่าคงเคยสร้างบารมีร่วมกันมาแล้ว มี DMC ก็เหมือนมีพระและวัดอยู่ในบ้าน ตั้งแต่นั้นเปิดทีวีอยู่ช่องเดียว ไม่สนใจช่องอื่นในเดนมาร์กอีก ท้ายช่วงมีบรรทัดถอดเพี้ยนเป็นหลายภาษาราวครึ่งนาที
ทุกครั้งที่หลวงพ่อถามว่ายิ้มกันหรือยังจ๊ะ ยิ้มไปทั่วโลกแล้วหรือยัง เขาจะรีบยิ้มแล้วตอบเป็นภาษาไทยว่ายิ้มแล้วครับ ครูไม่ใหญ่เสริมว่าคนหน้าตายิ้ม ๆ สมบัติจะเกิดขึ้นโดยไม่เกี่ยวกับการขึ้นลงของเศรษฐกิจ ผลบุญที่ทำทันทีไม่รีรอ สมบัติก็ไม่ลังเลที่จะมาอยู่ในความครอบครอง ได้ใช้อย่างสบายใจ ช่วงกลางมีช่องไม่มีบรรทัดถอดเสียงราวครึ่งนาที
เขาเล่าว่าเมื่อก่อนภรรยาหงุดหงิดง่าย ใจสูญเสียความสงบง่าย โมโหร้าย และมักชวนทะเลาะ ครูไม่ใหญ่แซวว่าคนอื่นชวนกันสร้างบุญแต่นี่ชวนทะเลาะ และบอกว่าความสงบทำให้เกิดสุข บางคนโมโหเงียบ ๆ บางคนโมโหยิ้ม ๆ บางคนโมโหร้าย เขาไม่ทะเลาะด้วย ใช้เทคนิคสร้างสันติสุขในครอบครัว คือสังเกตเมื่อเธอเริ่มบ่นทบทวนคำเดิมทั้งวันจนหน้าเหมือนไม่ได้แต่งตัว ก็จะรีบเปิด DMC แล้วบอกว่าดาร์ลิ่งดูสิ เดี๋ยวจะไปเกิดเป็นยักษ์ จากนั้นมีบรรทัดถอดเพี้ยนหลายภาษาและบรรทัด jingle ราวหนึ่งนาที แล้วเป็นเสียงเทปท่อน ใครมักโกรธก็ต้องเกิดเป็นยักษ์ ซ้ำหลายรอบ ตามด้วย jingle อีกราวหนึ่งนาที
หลังดูเทปเรื่องคนมักโกรธเกิดเป็นยักษ์ ภรรยาถามว่าทำไมเราไม่พูดกันดี ๆ ทำไมต้องโมโห เขาบอกให้ดูหลวงพ่อ ท่านยิ้ม ไม่โกรธ เธอก็หยุดคิด สักครู่ก็หยุดบ่น ใจเย็นและมีเหตุผลมากขึ้น เขาว่าที่จริงเธอเป็นคนมีเหตุผลแต่ไม่ค่อยเอามาใช้ และทึ่งที่ DMC ทำให้เธอเปลี่ยนไปอย่างใหญ่หลวง
ลูกสาวของภรรยาที่ติดมาก่อนแต่งงาน ชื่อถอดได้ว่าสุภา มาอยู่เดนมาร์กตั้งแต่ห้าขวบ ตอนนี้อายุ 18 แต่ก่อนกลับจากโรงเรียนจะทักทายแม่แบบฝรั่ง ครูไม่ใหญ่ทำท่าประกอบ พูดกับแม่ไม่ค่อยดีและเถียงได้ทุกเรื่อง (ช่วงนี้มีบรรทัดถอดเพี้ยนหลายภาษา) เมื่อได้ดู DMC ก็เข้าใจ ไม่เถียงแม่ ฟังก่อนไม่สวนกลับทันที ครูไม่ใหญ่สอนว่าไม่ใช่นักมวยต่อยไปต่อยมา อะไรควรตอบก็ตอบ อะไรไม่ควรก็รอดูเวลาและอารมณ์ของแม่แล้วค่อยให้เหตุผล เธอบอกว่ากลัวไปเป็นเปรต ตอนนี้เคารพแม่มากขึ้น ขยันช่วยงานบ้าน ครูไม่ใหญ่สรุปว่าสิ่งที่มีผลดีต่อจิตใจ ความคิด คำพูด การกระทำ ไปถึงครอบครัว สังคม ประเทศชาติและโลก เรียกว่ายอดเยี่ยม
สมาชิกในครอบครัวไปวัดพุทธโคเปนเฮเกนครั้งแรกเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ 2549 เพื่อไปบูชาข้าวพระ ออกเดินทางตีสามครึ่ง ใช้เวลาหลายชั่วโมงผ่านระยะทางหลายร้อยกิโลเมตร แต่ไม่ผิดหวัง เพราะศูนย์สาขาของวัดพระธรรมกายสะอาด เป็นระเบียบเรียบร้อยมาก ผู้คนยิ้มแย้มทักทาย ไปแล้วมีความสุขมาก
เพลง ดวงตะวันแผ่นดินแม่ เนื้อหาว่าประสบการณ์ภายในได้เห็นดวงตะวันใสเย็นที่เปรียบดังมารดาผู้ให้กำเนิดชีวิตใหม่ ในเส้นทางแห่งความสว่างไปสู่จุดหมายที่มีแต่สันติสุข ภาษาประสบการณ์ภายในคือภาษาแม่ อ่อนหวานมีพลัง สถานที่งดงามไม่มีใดปานอยู่ที่ศูนย์กลางกายของตนเอง ดวงตะวันที่ศูนย์กลางกายคือแผ่นดินแม่ของฉัน ช่วงต้นเพลงมีช่องไม่มีบรรทัดถอดเสียงราว 20 วินาที
ต้นช่วงถอดเพี้ยนราวครึ่งนาที จากนั้นเขาเล่าว่าได้ยินเสียงหลวงพ่อแล้วใจสบายทันที นั่งสมาธิได้นานเป็นชั่วโมง เริ่มจากปล่อยวางทุกอย่าง ปล่อยใจลงมาที่กลางท้อง ทำใจโล่ง ๆ ว่าง ๆ ไม่คิดอะไร ภาวนาสัมมาอะระหังสบาย ๆ สักครู่คำภาวนาหายไปเองเหมือนหยุดอัตโนมัติ รู้สึกโล่งโปร่งเบาสบาย แล้วร่างกายสว่างเท่าดวงอาทิตย์ มีความสุขตลอดการนั่ง ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าเป็นไปตามหลักวิชา และสงสัยว่าทำไมชาวโลกไม่นั่งสมาธิทั้งที่ตรงนั้นเป็นอู่แห่งทะเลความสุข บางคนตายฟรีไม่รู้ว่าความสุขที่แท้จริงเป็นอย่างไร ใครได้นั่งสมาธิถือว่ามีบุญมาก
หลังนั่งสมาธิเขาเก็บความสุขไว้คนเดียวไม่ได้ ต้องเดินออกมาพูดว่าวันนี้มีความสุขจังเลย ครูไม่ใหญ่ว่าเป็นภาษาสากลของคนที่เข้าถึงความสุขภายใน ภรรยาถามว่าไปทำอะไรมา ตอบว่าไปนั่งสมาธิมา ครูไม่ใหญ่เทียบเสียงภรรยาเมื่อก่อนกับตอนนี้ที่อ่อนหวานขึ้น ภรรยาถามว่าสุขอย่างไร เขาอธิบายไม่ถูก บอกได้แค่ว่าเป็นความสุขที่มาจากข้างใน คนถามอาจนึกว่าหวงความรู้ แต่คนที่เจอความสุขภายในจริงบอกไม่ถูกทุกราย ครูไม่ใหญ่ชวนให้ลองยอมให้ใจหยุดนิ่งสักครั้ง แล้วจะไปถึงแหล่งความสุข ช่วงกลางมีบรรทัดถอดเพี้ยนหลายภาษา
เขาเป็นโรคกระดูก เจ็บกระดูกทั้งตัว นั่งท่าเดียวนาน ๆ ไม่ได้ จะหยิบจับอะไรก็เจ็บ ทรมานมาก แต่ฝืนนั่งสมาธิมากขึ้นในท่าพับเพียบ และทำทุกบุญ อธิษฐานจิตก็ทุเลาไปมาก ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าแก้ถูกหลักวิชา ความทุกข์ต้องแก้ด้วยความสุขที่เกิดจากสมาธิ เดิมหมอให้กินยาวันละสามครั้ง พอนั่งสมาธิกินเฉพาะตอนปวด เจ็ดวันกินแค่สองครั้ง ครูไม่ใหญ่คำนวณว่าลดจาก 21 ครั้งต่อสัปดาห์เหลือ 2 ครั้ง เขาทึ่งว่าการทำบุญและสมาธิรักษาโรคได้
เขาเขียนว่ารักหลวงพ่อมาก ตอนนี้เรียนภาษาไทยแล้ว เริ่มจากคำว่ายิ้ม อนุโมทนา สาธุ และคำแรกคือหลวงพ่อธัมมชโย อัดเสียงเป็นภาษาไทยแล้วเปิดฟังหัดท่องทุกวัน ครูไม่ใหญ่แซวว่าท่องก่อนอาหารหลังอาหารเหมือนยาเขย่าขวด ตอนนี้คล่องแล้ว และถ่ายรูปหลวงพ่อเก็บไว้ในมือถือเพื่อจะได้เห็นตลอดเวลา หลวงพ่อใจดี ยิ้มสดใส แนะนำให้คนทำความดี แล้วถามว่าหลวงพ่ออายุเท่าไหร่ ทำไมดูหนุ่มผ่องใสอ่อนกว่าวัย ครูไม่ใหญ่ตอบขำ ๆ
เมื่อ 22 เมษายน 2549 เขาพาภรรยาบินมาเมืองไทย ได้เห็นพระมาก ๆ คนมาก ๆ ด้วยตาตัวเองเป็นครั้งแรกในชีวิต ประทับใจทุกอย่าง คิดว่าเป็นพระที่ยิ่งใหญ่มีพลัง อยากให้คนทั่วโลกได้มาเห็นอย่างเขาบ้าง เขาทำทุกบุญ รวมทั้งบุญที่เกี่ยวกับรถ (ชื่อบุญถอดเพี้ยน) เพื่อแก่ตัวจะได้มีรถแบบนี้ใช้ ท้ายเทปเป็นภาพครอบครัว ท่านั่งสมาธิของเขา และบอกว่าลูกสาวตอนนี้เป็นเด็กน่ารัก มีสัมมาคารวะ อ่อนน้อม ช่วงท้ายถอดเพี้ยนหลายภาษา แล้วมีบรรทัด jingle คั่นราวหนึ่งนาทีก่อนเข้าชาดก
ทศชาติชาดก สุวรรณสาม ผู้ยิ่งด้วยเมตตาบารมี ตอนที่ 18 ต่อจากตอนที่แล้ว นางปาริกาปฏิเสธที่พระเจ้าปิลยักษ์จะอยู่รับใช้ พระราชาทัดทานว่าใกล้มืดและป่าเต็มไปด้วยสัตว์ร้าย แต่สองฤษียืนยันจะไปหาลูก พระราชาจึงจูงมือพาไป เมื่อถึงร่างลูก ทุกูลฤษีช้อนศีรษะขึ้นวางบนตัก นางปาริกากอดเท้าลูกรำพันว่าเจ้าโกรธใครจึงไม่พูดกับแม่ ต่อไปใครจะคอยปัดกวาดอาศรม ใครจะชำระชฎา นางคลำหน้าและร่างลูก แล้วสัมผัสความอบอุ่นที่อกจึงรู้ว่าลูกยังไม่ตาย ช่วงกลางมีบรรทัดถอดซ้ำ นี่คือประโยคแรก ราวครึ่งนาที
ด้วยความรักลูก นางปาริกาประนมมือระลึกถึงบุญของสุวรรณสามแล้วตั้งสัจจกิริยาว่าลูกเป็นผู้ประพฤติธรรม ประพฤติพรหมจรรย์ กล่าวคำสัตย์ เลี้ยงดูบิดามารดา ยำเกรงผู้ใหญ่ในตระกูล ด้วยสัจวาจานี้ขอพิษจงหายไป ร่างที่แข็งเริ่มอ่อนนุ่มและขยับได้ ทุกูลฤษีตั้งสัจจกิริยาซ้ำ ร่างพลิกตัวแต่ยังไม่ฟื้น เทพธิดาที่เคยเป็นมารดาในอดีตชาติ อยู่ที่ภูเขาคันธมาทน์ (ชื่อถอดได้ว่าพหุสุนทรี) มาปรากฏบนอากาศแล้วกล่าวสัจวาจาอีกคน จึงเกิดอัศจรรย์พร้อมกันคือ พิษและบาดแผลจากลูกศรหายไป ฤษีทั้งสองได้ดวงตาคืน ทุกคนหายจากริมแม่น้ำมิคสัมมตาไปปรากฏที่อาศรม พร้อมกับแสงอรุณรุ่ง
ทุกคนร่าเริงยินดี สุวรรณสามฟื้นคืนสติแล้วกล่าวครั้งแรกว่าขอความเจริญจงมีแก่ท่านพ่อท่านแม่ พยุงกายลุกขึ้นบอกว่าลุกขึ้นได้แล้วโดยสวัสดี ขออย่าคร่ำครวญอีก ผู้บรรยายสรุปว่าอานุภาพคุณความดีที่บำเพ็ญมาผนวกกับสัจจกิริยาเกิดพลังขับไล่พิษร้ายของลูกศรอาบยาพิษ ความดีจึงควรทำ เพราะหากปราศจากความดีแล้ว ยามทุกข์เข็ญจะกล่าวอ้างสิ่งใด แล้วบอกให้ติดตามตอนต่อไป
หลังบรรทัด jingle ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าอานุภาพแห่งบุญเกิดขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์ เป็นอานุภาพแห่งบารมีธรรมอย่างสัจจบารมี แม้วันตรัสรู้และวันประสูติก็มีเหตุอัศจรรย์ เราควรปีติภาคภูมิใจที่ได้เป็นชาวพุทธ ต้องมีบุญมากจึงได้มาเป็นชาวพุทธ แล้วเกริ่นว่าเหตุอัศจรรย์นั้นเคยปรากฏที่แผ่นดินจีนและถูกจารึกไว้บนศิลา
เทปเล่าว่าในวันประสูติเกิดเหตุอัศจรรย์ที่แผ่นดินจีน มีแผ่นดินไหว น้ำผุดล้นขึ้นมาในแหล่งน้ำทุกแห่ง แสงสว่างห้าสีจ้าบนท้องฟ้า กษัตริย์จีนสมัยนั้น (ถอดได้ว่ากษัตริย์โจว) ให้โหรพยากรณ์ แล้วเหตุอัศจรรย์เกิดอีกครั้งจนกษัตริย์รับสั่งให้จารึกไว้บนแผ่นศิลา แปดสิบปีต่อมานับจากวันประสูติก็เห็นเหตุอัศจรรย์อีกในวันปรินิพพาน พันปีต่อมากษัตริย์จีนฝันเห็นบุรุษทองคำ แล้วพระพุทธศาสนาจึงเดินทางจากอินเดียมาประดิษฐานในแผ่นดินจีน ชื่อกษัตริย์และบางช่วงถอดเพี้ยนจนอ่านไม่ได้ จึงยังไม่ยืนยัน
ท่องบทประจำวันสามรอบ สิ่งที่ต้องสั่งสมคือบุญกุศล สิ่งที่ต้องแสวงหาคือพระรัตนตรัยภายใน เป้าหมายชีวิตคือที่สุดแห่งธรรม ที่พักระหว่างทางคือดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์ ตามด้วยบรรทัด jingle ที่ Whisper ถอดซ้ำยาวราวสามนาทีครึ่ง
หลังช่วงพักมีเสียงทักนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาทุกโลกให้สาธุ และบอกว่าต้องเป็นมหาเศรษฐีกันทุกคน แล้วเข้าเพลง ยิ้มแล้วรวย ท่อน ยิ้ม ยิ้ม ยิ้ม ใครไม่ยิ้มไม่รวย ร้องวนยาว ช่วงกลางมีบรรทัดถอดเพี้ยนเป็นภาษาอังกฤษ ระหว่างนี้มีช่องไม่มีบรรทัดถอดเสียงหลายช่วง
เจ้าของจดหมายเป็นชาย เล่าว่ามีกัลยาณมิตรชวนมาวัดหลายครั้ง ตอนแรกไม่สนใจ แต่พอเขาเปิด DMC ให้ดูก็ตัดสินใจติดจานทันที เพราะเห็นว่าเป็นสื่อที่ดี เป็นช่องทางให้คนในครอบครัวได้ศึกษาธรรมะซึ่งปัจจุบันหาโอกาสได้น้อย ครอบครัวได้เติมเต็มจากจานดาวธรรม มีข้อสงสัยก็ถามพระวิทยากรได้คำตอบกระจ่างทุกเรื่อง จากเดิมเข้าวัดกับพ่อแค่วันสำคัญทางพระพุทธศาสนา ตอนนี้รู้ว่าบุญต้องสั่งสมอย่างสม่ำเสมอตามที่หลวงพ่อสอน จดหมายช่วงแรกน่าจะถูกเพลงก่อนหน้าทับไปบางส่วน
ครูไม่ใหญ่รับคำว่า DMC ช่องนี้ช่องเดียว แล้วเข้าเพลงท่อน ที่อยากรู้แล้วเธอรู้จริงบ้างไหม ที่อยากเห็นแล้วเธอเห็นจริงบ้างไหม มีคำถามมากมายเธอรู้ไหมว่าที่นี่มีคำตอบ ที่ DMC ช่องนี้ช่องเดียว สิ่งใดไม่เคยรู้ไม่เคยเห็นจะบอกให้รู้ ความจริงที่เห็นได้ด้วยสายตา ร้องวนหลายรอบ
เจ้าของจดหมายชมว่ารายการนี้เป็นโครงการที่ดี ช่วยให้เด็กรู้จักธรรมะและปลูกฝังคุณธรรมให้เยาวชน แล้วขอความเมตตาหลวงพ่อช่วยไขข้อสงสัย เตี่ยของเขาไม่ใช่คนไทยแต่เป็นคนจีน ขยัน ชอบช่วยเหลือผู้อื่น เคยเป็นกรรมการมูลนิธิและศาลเจ้า มีอาชีพวิ่งรถสิบล้อรับจ้างอยู่ราวสิบปี เขาบอกว่าเห็นรถสิบล้อทีไรอดเป็นห่วงพ่อไม่ได้ ไม่อยากให้ขับรถเร็ว เพราะเป็นลูกสิบล้อ
เพลงเกี่ยวกับลูกของคนขับรถสิบล้อที่เป็นห่วงพ่อ ไม่ได้ประกาศชื่อเพลง ถอดได้ท่อน ห่วงหน่อยก็จอดก่อนนะพ่อ (น่าจะเป็น ง่วงหน่อยก็จอดก่อนนะพ่อ ยังไม่ยืนยัน) รู้ไหมลูกก็รอพ่อมา แม่ก็รอ น้องก็รอ รอพ่อกันทุกคน พ่อหาเลี้ยงครอบครัวด้วยรถ ลูกจะตั้งใจเรียนเป็นคนดี ถึงใครจะว่าเป็นลูก (ท่อนท้ายถอดเพี้ยน) ช่วงต้นมีบรรทัดถอดเพี้ยนเป็นภาษาอังกฤษ
เตี่ยเลิกวิ่งรถหันมาค้าขายแทน (สินค้าถอดได้ไม่ชัด น่าจะเกี่ยวกับรถ) เจ้าของจดหมายเป็นลูกคนที่สามในพี่น้องสี่คน พี่ชายทั้งสองมีครอบครัวแล้ว พี่ชายคนโตแยกไปขายคอมพิวเตอร์ที่ร้อยเอ็ด พี่ชายคนรองทำธุรกิจอัญมณีที่กรุงเทพ ส่วนเขากับน้องชายดำเนินกิจการต่อจากเตี่ย โดยเขาเป็นผู้ควบคุมดูแลทุกอย่างเพราะยังเป็นกงสี ปัจจุบันแยกกิจการกับน้องชายแล้ว แต่น้องยังยืนด้วยตัวเองไม่ได้ ต้องอาศัยเขาช่วยตัดสินใจทุกด้าน
เตี่ยอาศัยอยู่กับเขามาตลอด ถึงปี 2546 เริ่มป่วย เจ็บคอ ตรวจพบมะเร็งกล่องเสียงระยะที่หนึ่ง หมอนัดฉายแสงได้สี่ห้าครั้งก็เจ็บจนกินอาหารไม่ได้ เมื่อกระเพาะขาดอาหาร ลำไส้ส่วนที่ต่อกับกระเพาะถูกน้ำย่อยกัดจนทะลุ ผ่าตัดสองครั้ง รักษาได้ไม่ถึงเดือนก็เสียชีวิต รวมอายุ 73 ปี เขาสร้างพระธรรมกายประจำตัวให้เตี่ยหนึ่งองค์เมื่อเมษายน 2548
พี่ชายคนที่สองแต่งงานกับพี่สะใภ้แล้วไปเป็นหุ้นส่วนทำเหมืองพลอยในประเทศแทนซาเนีย ทวีปแอฟริกา ร่วมกับพี่ชายของพี่สะใภ้ซึ่งครอบครัวทำอาชีพนี้มานาน พี่ชายไปประจำที่แทนซาเนียครั้งละสามสี่เดือนแล้วกลับบ้านหนึ่งเดือน นำพลอยดิบที่ยังไม่เจียระไนกลับเมืองไทยให้คนงานเจียระไนแล้วขาย ยอดขายไม่สูงมาก หักค่าใช้จ่ายแล้วพอเลี้ยงตัวได้
ครูไม่ใหญ่ว่าพูดถึงเพชรพลอยก็นึกถึงโลกใบนี้ เรามาทำโลกให้เป็นเพชรพลอยกัน แล้วเข้าเพลงท่อน โลกนี้เป็นของเธอและฉัน เราต้องช่วยกันดูแล จงอย่ายอมแพ้ สร้างฝันด้วยหัวใจเบิกบาน อีกไม่นานโลกนี้จะเป็นเพชรพลอย ฝากความหวังพร้อมคำปณิธาน ผู้ยิ่งการสร้างโลกให้เป็นเพชรพลอย โลกกำลังรอคอยความหวังและพลังจากเธอ ชื่อเพลงไม่ได้ประกาศ ช่วงต้นมีบรรทัดถอดเพี้ยน
ครูไม่ใหญ่อธิบายว่าการสร้างโลกให้เป็นเพชรพลอยเริ่มที่ศูนย์กลางกายของทุกคน เมื่อทุกคนเห็นเพชรพลอยภายในที่ศูนย์กลางกายฐานที่ 7 โลกก็สวยสดงดงาม สันติสุขที่แท้จริงจะเกิดขึ้น การแสวงหาเพชรพลอยภายในไม่ต้องเสี่ยงภัยไปไหน แค่หลับตาเบา ๆ ทำใจหยุดนิ่ง ทำเหมืองหยุดแทนเหมืองขุด หยุดได้ก็เห็นดวงใสกลมใสสว่าง งามกว่ารัตนะใดในโลกและเทวโลก รัตนะในโลกถ้าไม่มีแสงก็เหมือนก้อนหิน รัตนะในเทวโลกแม้มีแสงในตัวก็ชั่วคราว แต่พุทธรัตนะ ธรรมรัตนะ สังฆรัตนะภายในให้ความสุขที่ยั่งยืน
พี่สะใภ้ดูแลออฟฟิศค้าพลอยที่สีลมมาราวยี่สิบปี เป็นผู้หญิงเก่ง ฉลาดบริหาร เก่งภาษา เจรจากับลูกค้าต่างประเทศได้ดี ไม่ยอมให้ใครเอาเปรียบและไม่เอาเปรียบใคร แต่คิดเล็กคิดน้อย เก็บเรื่องไร้สาระมาคิด มั่นใจในตัวเองสูงจนขี้โมโห เจ้าระเบียบ รักความสะอาด ล้างมือจนมือแห้งแตก ย้ำคิดย้ำทำ พยายามควบคุมทุกอย่างให้ได้ดังใจทั้งงาน การเรียนของลูก และชีวิตของสามี บงการหมดทุกอย่าง ทุกคนไม่มีสิทธิ์เลือก สามีกับลูกเครียดตาม ครูไม่ใหญ่ว่าความเครียดระเบิดจากเธอแล้วระบาดไปทั้งบ้าน
ปลายปี 2546 พี่สะใภ้เครียดจนเริ่มนอนไม่หลับ มีอาการถีบขาไปมาเหมือนหนูถีบจักร ครูไม่ใหญ่เล่นเสียงประกอบว่ายิ่งนอนไม่หลับก็ยิ่งกังวลว่าคืนนี้จะหลับไหม เมื่อวานไม่หลับ วันนี้จะหลับไหม หมอบอกให้หลับแปดชั่วโมง พรุ่งนี้จะแย่ไหม จะไปหลับที่ทำงานไหม คิดวนไปวนมาทั้งคืน แล้วเข้าเพลงท่อน อยู่ ๆ ก็มีเรื่องราวให้นอนไม่หลับ ให้กลับมาคิดวนทั้งคืนวุ่นวาย ตามด้วยบรรทัด jingle
พี่สะใภ้หลับ ๆ ตื่น ๆ อยู่บนเตียง ไม่รู้จักแม้สามีและลูกของตัวเอง เวลาหลับจะสะดุ้งผวา ตลอดครึ่งปีที่ผ่านมาร้องครวญคราง หลับตาหยีกัดฟัน เหมือนเจ็บปวดที่ใดที่หนึ่งแต่สื่อสารให้คนอื่นรู้ไม่ได้ บางครั้งร้องนานห้าหกชั่วโมง รักษาทั้งแพทย์แผนปัจจุบัน แผนโบราณ สมุนไพร ยาจีน หมอก็หาสาเหตุไม่พบ สรุปว่าป่วยเป็นโรคสมองเสื่อม ปัจจุบันไม่ยอมเคี้ยวข้าว ต้องบดข้าวให้เละเหมือนโจ๊กป้อน และไม่ค่อยยอมกลืน ครูไม่ใหญ่ว่าเรื่องนี้มีเหตุทั้งนั้น
ปลายปี 2548 เจ้าของจดหมายแนะนำให้พี่ชายติดจานดาวธรรมเปิดให้พี่สะใภ้ดู แม้เธอดูไม่ค่อยรู้เรื่อง และแนะนำให้พี่ชายสร้างองค์พระให้พี่สะใภ้หนึ่งองค์ พี่ชายร่วมบุญหล่อหลวงปู่และหล่อพระประธานอาคารภาวนา พาพี่สะใภ้มาร่วมพิธีหล่อหลวงปู่ พิธีหล่อพระประธาน และงานบุญกฐิน และพามาวัดให้ได้เจอหลวงพ่อด้วยตนเอง
เจ้าของจดหมายแต่งงานกับภรรยามาสิบสี่ปี มีบุตรเพียงคนเดียวแล้วไม่มีอีกเลย ทั้งที่ภรรยาไม่มีโรคประจำตัว แพทย์แนะนำให้ทำกิฟต์ ทำครั้งเดียวไม่สำเร็จจึงเลิก ครูไม่ใหญ่ว่าไม่เป็นไร เลี้ยงคนเดียวก็ได้ เจ้าชายสิทธัตถะกับพระนางพิมพาก็มีโอรสองค์เดียว พอเจ็ดขวบก็เอามาบวช
พ่อตาค้าขาย ไม่ค่อยเข้าวัดแต่ก็ไม่ทำบาป เสียชีวิตเมื่ออายุห้าสิบหก ด้วยความดันสูงเส้นเลือดในสมองแตก ภรรยาของเขาสร้างพระประจำตัวให้หนึ่งองค์ หลังสร้างพระสองสามสัปดาห์ แม่ยายฝันเห็นพ่อตามาหาในสภาพหนุ่มหล่อ แต่งตัวดี ยิ้มเฉย ๆ ไม่พูด ต่างจากก่อนสร้างพระอุทิศที่ฝันเห็นในสภาพคนอายุห้าสิบกว่าเหมือนตอนก่อนตาย ครูไม่ใหญ่ว่าพอทำบุญอุทิศไปให้ก็ยิ้มแฉ่ง หล่อขึ้นเยอะ
แม่ยายเป็นคนชอบทำบุญ เป็นเบาหวานมาเกือบยี่สิบปี แต่ไม่ยอมควบคุมอาหาร อยากกินอะไรก็กินตามใจ ครูไม่ใหญ่ว่ากินจุ๊บกินจิ๊บ แล้วมีบรรทัด jingle คั่นก่อนเข้าเพลงท่อน ผัดไทยสักจาน เบิกบานหัวใจ เศร้าก็กิน เจ็บใจเลยได้แต่กิน กินจุ๊บจิ๊บ ที่ล้อคนตามใจปาก
แม่ยายเป็นต้อกระจก ผ่าตัดตาในตอนที่เบาหวานขึ้นตาพอดี เส้นเลือดในตาแตก ตาบอดไปหนึ่งข้าง สี่ปีต่อมาเป็นโรคไต ต้องฟอกไตสัปดาห์ละสองครั้งอยู่ปีกว่า เมื่อเขาติดจานดาวธรรม แม่ยายมาดูที่บ้านหลายครั้ง ได้ยินข่าวการสร้างพระธรรมกายประจำตัว ท่านศรัทธาอยู่แล้วจึงสร้างให้ตัวเองหนึ่งองค์ หลังจากนั้นราวแปดเดือนก็เสียชีวิตด้วยอาการหลับไปเฉย ๆ อายุ 61 ปี
ชุดคำถาม วิบากกรรมใดทำให้เตี่ยป่วยมะเร็งกล่องเสียงจนลำไส้ทะลุเสียชีวิต ตายแล้วไปภพภูมิไหน ได้รับบุญสร้างพระหรือไม่ ฝากบอกอะไร พี่ชายทำบุญอะไรมาจึงได้ทำเหมืองอัญมณี ต่างจากบุญที่ได้ภูเขาทองหรือขุมทรัพย์รัตนชาติอย่างไร อดีตชาติพี่สะใภ้นิสัยอย่างไรจึงเจ้าระเบียบรักความสะอาดชอบบงการ กรรมใดทำให้เครียดนอนไม่หลับถีบขาเหมือนหนูถีบจักร สะดุ้งผวาร้องครวญคราง เจ็บตรงไหน รับรู้แค่ไหน รักษาอย่างไร พ่อตาไปภพภูมิไหน มาเข้าฝันแม่ยายจริงไหม แม่ยายทำกรรมอะไรจึงเป็นเบาหวานตาบอดข้างหนึ่ง ตายแล้วไปไหน ทำไมเขากับน้องชายต้องทำกิจการกงสีร่วมกัน ทำไมคุมกิจการแต่ไม่มีเงินเก็บ น้องชายจะยืนได้ด้วยตัวเองอย่างไร ทำไมมีบุตรยาก ครอบครัวสร้างบารมีกับหมู่คณะมาอย่างไร และข้อแถมถึงสามีภรรยาที่เป็นกัลยาณมิตรพร้อมลูกชายลูกสาว ผูกพันกันมาอย่างไร กลับดุสิตบุรีได้ทั้งครอบครัวไหม บารมีบกพร่องด้านใด
ต้นช่วงถอดเป็นเสียงร้อง ลา ลา ซ้ำราวครึ่งนาที แล้วเข้าเพลงท่อน ทำไมคุณจึงต้องไปท้อแท้ใจ คลายความผูกพันในทุกสิ่ง แล้วทำใจนิ่ง ๆ อยู่ที่กลางกาย นึกถึงดวงตะวันสว่างอย่างแสนสบาย แล้วคุณก็จะหายท้อแท้ใจ แล้วฉันก็มีความหวังและกำลังใจ ชื่อเพลงไม่ได้ประกาศ ตามด้วยบรรทัด jingle และช่องไม่มีบรรทัดถอดเสียงราวครึ่งนาที
ไฟล์ไม่มีต้นคำตอบเรื่องสาเหตุมะเร็งกล่องเสียงของเตี่ย ได้ยินเพียงท่อนท้ายว่าบางครั้งเผลอพูดคำหยาบกับผู้ใหญ่ในตระกูลและผู้มีศีล มารวมส่งผล ตายแล้วเตี่ยไปเป็นภุมเทวาระดับทั่วไปในหมู่บ้านภุมเทวาแห่งหนึ่ง ได้รับทุกบุญที่อุทิศไปให้ ทำให้สภาพดีขึ้น มีบ้านใหญ่ขึ้น มีอาหารทิพย์และเสื้อผ้าทิพย์เพิ่มขึ้น ท่านดีใจมาก หน้าตายิ้มแย้มแจ่มใส และฝากขอบคุณมา
พี่ชายที่ทำเหมืองอัญมณีมีบุญทั้งทางตรงและทางอ้อม ทำบุญอะไรก็มักมีสมบัติเกิดขึ้น ร่วมกับมีอัธยาศัยชอบอัญมณีติดมาข้ามชาติ เคยนำอัญมณีไปบูชาพระสัมมาสัมพุทธเจ้า และนำไปบรรจุในพระพุทธรูปและเจดีย์ ครูไม่ใหญ่ว่าตั้งแต่เด็กก็อยากบูชาพระด้วยรัตนชาติ แม้ของที่ทำด้วยดินคนยังเก็บรักษากันเป็นพันปี รัตนชาติสวย ๆ ก็ยิ่งถูกเก็บอย่างดี แล้วมีบรรทัด jingle คั่น หลังจากนั้นครูไม่ใหญ่พูดเล่นว่าอย่าไปทำเหมืองเลย ให้เอาอัญมณีไปแจกให้เขาชื่นใจ และเทียบว่าคนทั่วไปต้องลงแรงลงทุนเสี่ยงโชคจะเจอหรือไม่เจอก็ไม่รู้ แต่ผู้มีบุญนั่งเฉย ๆ สมบัติก็มา ช่วงนี้มีบรรทัดถอดเพี้ยนและซ้ำยาวหลายจุด
ครูไม่ใหญ่พูดเล่นเรื่องคำตอบที่สั้นแบบทหาร แล้วตอบว่าพี่สะใภ้ติดนิสัยข้ามชาติมา เคยเกิดเป็นลูกของนายทหาร ถูกฝึกให้เข้มงวด มีระเบียบวินัยตั้งแต่เด็ก และชอบลงโทษข้าทาสบริวารบางครั้งโดยไม่มีเหตุผล เพียงอารมณ์อยากลงโทษ เช่นสั่งให้ทำความสะอาดเรือนซ้ำแล้วซ้ำอีกทั้งวันไม่หยุด สะอาดแล้วก็ให้ทำอีก ชาตินี้จึงรักความสะอาด ล้างแล้วล้างอีกจนมือแตก
ที่พี่สะใภ้ทั้งแข็งแรง มีสติปัญญา ทำงานเก่ง แต่กลับเป็นโรคเครียด นอนไม่หลับ ถีบขาเหมือนหนูถีบจักร จนไม่รับรู้อะไร เพราะกรรมในอดีตและปัจจุบันหลายกรรมรวมกันส่งผล เช่น กรรมดื่มสุราในอดีต ทุบตีทำร้ายข้าทาสบริวาร มุสาในการค้าขาย และมักโกรธ ส่วนที่สะดุ้งผวาและร้องครวญครางเป็นผลจากกรรมทุบตีทำร้ายข้าทาสบริวารในเรือน จากนั้นบรรทัดถอดเสียงซ้ำคำเดิมยาวราวหนึ่งนาที ส่วนที่ตอบเรื่องจะหายได้หรือไม่และวิธีรักษาจึงฟังไม่ชัด
พ่อตามาเข้าฝันแม่ยายจริง มาบอกว่าได้รับบุญที่อุทิศไปให้แล้ว ดีใจมาก เข้าใจเรื่องบุญมากขึ้น อยากให้ทำบุญอุทิศไปให้อีกเพราะชอบมาก แม่ยายป่วยเป็นเบาหวานเพราะกรรมฆ่าสัตว์ทำมาหากินในอดีต ส่วนที่ตาเป็นต้อต้องผ่าตัดจนบอดข้างหนึ่ง เพราะชาติหนึ่งเป็นแม่บ้านดูแลแม่ที่แก่เฒ่าของเจ้าของบ้านซึ่งป่วยหลายโรค ไปหยิบยาผิดหยอดตาจนดวงตาค่อย ๆ เสื่อมและบอด แม้ไม่เจตนาแต่กรรมก็แรง ตายแล้วแม่ยายเป็นอากาศเทวา มีวิมานทองสวยงาม ได้รับบุญทุกบุญที่อุทิศให้ ทิพยสมบัติเพิ่มขึ้น บุญที่ทำไว้ช่วยตัดรอนวิบากกรรม ชาติต่อไปจะดีขึ้น
เขากับน้องชายต้องทำกิจการร่วมกันแบบกงสีและเขาต้องเป็นผู้ดูแล เพราะในอดีตเวลาทำบุญเขาเป็นผู้นำรวบรวมปัจจัยจากคนอื่นมาทำบุญ แต่ตัวเองบางทีทำบางทีไม่ทำ เข้าใจผิดว่ารวมมาแล้วบุญเป็นของตัว ซึ่งได้เพียงส่วนน้อย จึงได้ดูแลกิจการกงสีแต่ไม่ค่อยมีเงินเก็บ ต้องมีอันใช้หมด เพราะบุญส่วนตัวมีน้อยมีแต่บุญส่วนรวม ส่วนน้องชายในอดีตไม่ค่อยทำบุญด้วยเงินตัวเอง มักใช้เงินคนอื่นร่วมบุญ บางครั้งขอให้คนอื่นออกเงินไปก่อนแล้วลืมใช้คืน บุญจึงเป็นของเจ้าหนี้ กำลังบุญไม่พอจะทำกิจการเอง ครูไม่ใหญ่สรุปว่าบุญเป็นเรื่องใหญ่ต้องทำเอง อย่าเสี่ยงรอให้คนอื่นทำแทนตอนตาย ให้หัดทำบุญด้วยตนเองและชวนคนอื่นด้วย แล้วธุรกิจจะประสบความสำเร็จ
เขากับภรรยามีบุตรยากเพราะในอดีตเคยเป็นสามีภรรยากันและมีลูกมาก แต่ลูกไม่ค่อยสามัคคีกัน บางคนเกเร จึงอธิษฐานว่าทุกชาติต่อไปขอมีลูกแต่อย่ามาก ชาตินี้จึงมีเพียงคนเดียว ไม่ต้องทะเลาะกับใคร ครูไม่ใหญ่ว่าคนเดียวขอให้เป็นคนดีก็เพียงพอ ตัวเขา ภรรยา พี่ชาย และพี่สะใภ้เคยสร้างบารมีกับหมู่คณะมาแบบกองเสบียง ทำตามกำลังและบางครั้งตามอารมณ์
ข้อแถมถึงสามีภรรยาที่เป็นกัลยาณมิตรให้เจ้าของจดหมายพร้อมลูกชายลูกสาว ครูไม่ใหญ่ถามว่าครอบครัวนี้ฟังอยู่หรือเปล่า มีเสียงตอบว่าฟังอยู่ครับ แล้วเล่าว่าลูกโตแล้ว คนโตเป็นผู้ชาย คนเล็กเป็นผู้หญิงที่ตอนเด็กชอบแกล้งพี่ ลูกเพิ่งกลับจากต่างประเทศ ในพุทธันดรที่ผ่านมาครอบครัวนี้ก็เป็นพ่อแม่ลูกกันเหมือนชาตินี้ สร้างบารมีแบบกองเสบียงตามกำลังอย่างสม่ำเสมอ และที่สำคัญกลับดุสิตบุรีได้ทั้งครอบครัว ชาตินั้นมีลูกมากกว่านี้ แต่ลูกชายลูกสาวสองคนนี้สร้างบารมีมากกว่าพี่น้องทุกคนจึงได้มาเกิดร่วมกันอีก ที่เหลือกำลังบุญไม่พอจึงไปเกิดกับคนอื่น ชาตินี้ให้ทั้งครอบครัวสร้างบารมีเต็มที่กว่าเดิม สมบัติจะเกิดต่อเนื่อง
ครูไม่ใหญ่ให้กำลังใจครอบครัวนี้ว่า ชาตินี้จะเป็นอย่างไรก็อย่าคิดว่าเป็นอุปสรรค อดทนอีกนิด เดี๋ยวบุญจะส่งผล อย่าเซ็ง เครียด เบื่อ กลุ้ม วิตก แม้บางช่วงสายสมบัติขาดตอนก็ช่างมัน อย่าหวั่นไหว อย่าท้อแท้ นึกถึงบุญ ทำใจนิ่ง ๆ อธิษฐานจิตให้ใจใสไปเชื่อมกับกระแสธารแห่งบุญแล้วต่อสายสมบัติ เดี๋ยวจะเฟื่องฟูขึ้น ความมืดยามราตรีไม่เคยเกินสิบสองชั่วโมง และไม่ได้มืดสนิทเพราะยังมีดวงจันทร์ดวงดาวและแสงไฟ ชีวิตต้องสว่าง ใครกลับดุสิตบุรีได้ถือว่าไม่ธรรมดา ต้องยืดอก ไม่ใช่นั่งห่อเหี่ยว แล้วสั่งสมบุญต่อไปเรื่อย ๆ บางคนรวยฟรี ไม่รู้ว่ารวยไปทำไม มีเหมือนไม่มี แต่นักสร้างบารมีจะได้ดื่มกินปีติสุข ใกล้ละโลกภาพบุญจะฉายให้เห็น กลับดุสิตบุรีได้สบาย มาเกิดอีกบุญจะเป็นบ่อเกิดแห่งสมบัติที่ไม่ต้องทำมาหากิน
หลังช่องไม่มีบรรทัดถอดเสียงราวครึ่งนาที เข้าเพลงท่อน หมดเวลาแห่งความฝันแล้ว เพราะความจริงกำลังจะเกิดขึ้น โลกไม่จำเป็นต้องมีทหาร สงครามภายนอกจะไม่มีเมื่อสงครามภายในใจหยุดลง ไม่ต้องมีห้องประชุมอันกว้างใหญ่ เพียงทุกคนหลับตาเบา ๆ ทำใจนิ่งนึกถึงดวงตะวันที่กลางกาย โลกจะรื่นเริงทั้งกลางวันกลางคืน สันติภาพของโลกเริ่มจากสันติสุขภายในใจด้วยวิธีง่าย ๆ อย่างนี้เอง ตามด้วยบรรทัด jingle ราวหนึ่งนาทีครึ่ง
ต้นช่วงมีประโยคสั้น ๆ ว่าให้วางอุเบกขาเรื่องพระศาสนา แล้วเป็นคำขวัญท้ายรายการ ขจัดสงสัยเมื่อใจสิ้นระแวง เหมือนดวงจันทร์ส่องแสงในคืนวันเพ็ญ ซ้ำสามรอบ และธรรมกายคือพระในตัวคุณ ที่คุณสามารถเข้าถึงได้ด้วยการทำใจหยุดนิ่ง
ครูไม่ใหญ่ชวนนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาทุกโลกตั้งใจสวดสรรเสริญคุณพระรัตนตรัยพร้อมกัน ช่วงสวดเกือบทั้งหมดไม่มีบรรทัดถอดเสียงหรือถอดเป็นบรรทัด jingle ซ้ำ มีเพียงท่อนบทสวดที่ถอดเพี้ยนสั้น ๆ
นำนั่งสมาธิ ให้มีความสุขในการนั่ง ปล่อยวางเรื่องคน สัตว์ สิ่งของ สถานที่ หน้าที่การงาน ให้ใจโล่งโปร่งว่าง กายโปร่งเหมือนไม่มีอวัยวะ ค่อย ๆ หย่อนใจลงไปที่ศูนย์กลางกายเหมือนปุยนุ่นปุยสำลี นึกถึงดวงธรรมใสหรือองค์พระแก้วใส ภาวนาสัมมาอะระหัง ให้ใจหยุดนิ่ง แล้วระลึกถึงบุญ รวมเป็นดวงบุญ อุทิศให้บุพการี ญาติ และแผ่เมตตาไปยังสรรพสัตว์ทั้งหลายไม่มีประมาณ ขอสันติสุขที่เกิดจากการเข้าถึงพระธรรมกายภายในจงมีแก่มนุษย์และสรรพสัตว์ จากนั้นสวดสัพพพุทธานุภาเวนะ บูชาพระรัตนตรัย ไตรสรณคมน์ กราบคณะสงฆ์ อวยพรให้มีดวงตาเห็นธรรม และกล่าวสวัสดี ไฟล์จบพร้อมจบรายการ
เวลาเริ่มของช่วง คำสะกด tag ที่ขาด ช่วงที่ยังไม่มีในผัง หรือลิงก์เสีย บอกได้ที่นี่ - คนที่ฟังจริงเห็นสิ่งที่คลังนี้มองไม่เห็น
เข้าสู่ระบบด้วยปุ่มด้านบนของหน้าก่อน แล้วช่องเขียนถึงผู้ดูแลจะขึ้นที่นี่