บุคคลในประวัติศาสตร์

ครูไม่ใหญ่ปรารภว่างานอย่างนี้ไม่มีที่ไหนในโลก มีแห่งเดียวคือที่ท้องสนามหลวง คนที่ไปล้วนเป็นบุคคลในประวัติศาสตร์ทั้งพุทธบุตรและญาติโยม ไปด้วยความปิติเบิกบานเพราะมีใจรักในหลวงของเรา เสียดายว่าเต็นท์ส่วนหนึ่งถ่ายภาพไม่เห็น จึงนัดว่าเดือนมิถุนายนจะได้เห็นพุทธบุตรมากมายอลังการกว่านี้อีก ให้เตรียมตัวเตรียมใจกันให้ดี แล้วชวนทบทวนบุญของผู้ที่ได้ไปถวายทานในวันที่ 1 ธันวาคม

ก่อนไปสวีเดน ครูไม่ใหญ่ขอทำความตกลงเรื่องผู้ที่จะมาร่วมงาน เดิมไม่มีรายการกลั่นมหารัตนวิหารคดและไปกราบอาราธนาพุทธบุตรหนึ่งหมื่นวัด มีแค่หล่อพระหนึ่งแสนองค์ พอมีเมกะโปรเจกต์ที่ไม่มีใครทำนี้ขึ้นมา ตั้งใจว่าปีนี้จะทำสามครั้ง เมษายน สิงหาคม และธันวาคม ครั้งละหนึ่งหมื่นวัดไม่ซ้ำกัน ให้ได้รู้จัก ถวายทาน และฟังธรรมจากพระทั่วประเทศ นักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาทั่วโลกที่อยู่นอกประเทศไทยมาได้ก็มา มาไม่ได้ให้ดูทางจอ ผู้มาร่วมงานต้องทำหน้าที่เป็นเจ้าของวัด ต้อนรับพุทธบุตรทุกรูป ทักทาย ไหว้ กราบ และพูดกับท่านให้เป็น ผู้ชายที่อยากช่วยถือย่ามก็ระวังอย่าคว้าย่ามท่านหนีไปจนท่านกลับวัดไม่ถูก (พูดเล่น) วิธีต้อนรับจะค่อยคุยกันใน 24 วันนี้ เพราะสิ่งที่ทำจะถูกบันทึกเป็นประวัติศาสตร์ให้ชนรุ่นหลังศึกษาว่าเดินผ่านพระ ต้อนรับพระ และปฏิสันถารกับพระควรทำอย่างไร เราคือบุคคลในประวัติศาสตร์ แล้วชวนดูภาพธุดงค์อีกครั้ง

ครูไม่ใหญ่บอกว่าวันนี้จะเอาสปอตเทลีนมหารัตนวิหารคดมาให้ดู เพิ่งคิดได้เมื่อกี้จึงให้ตัดต่อ ต้องรออีกหลายนาที แล้วชวนเป็นบุคคลในประวัติศาสตร์ในการเทลีนเตรียมพื้นฐานวางโครงเหล็กสร้างมหารัตนวิหารคด บางคนข้ามน้ำข้ามทะเลมาเอาบุญ ทุกกิจกรรมงานบุญคือประวัติศาสตร์ชีวิตอันดีงามและเป็นประวัติศาสตร์พระพุทธศาสนา ชนรุ่นหลังเห็นศาสนวัตถุที่เราสร้างจะรู้ว่ายุคนั้นพระพุทธศาสนาเริ่มรุ่งเรืองแล้วเกิดแรงบันดาลใจสืบทอดต่อ อย่าคิดว่าแค่ถือกระป๋องสองมือเทไปใครก็ทำได้ คนในโลกหกเจ็ดพันล้าน ในเมืองไทยหกสิบกว่าล้าน ที่ได้มาเทลีนมีไม่กี่คน เฉพาะคนมีบุญเท่านั้น ส่งกระป๋องต่อกันไปเหมือนรถหลายพ่วง (ช่วงกลางถอดเพี้ยนปนภาษาอังกฤษ)

หลังสปอตผู้ร่วมรายการสาธุ ครูไม่ใหญ่ถามว่าใครจำได้ว่าวันที่เท่าไหร่ ได้คำตอบว่า 24 ตุลาคม 2547 ช่วงอาทิตย์ที่สามของเดือน ก่อนวันกฐิน (สปอตไม่ได้บอกชื่องานของวันนั้นในบรรทัดถอดเสียง) ถามว่าใครได้อยู่ในเหตุการณ์วันนั้นบ้าง ใครยังตามระลึกนึกถึงได้ มันผ่านแล้วก็ผ่านไปเลย เมื่อมีโอกาสเป็นบุคคลในประวัติศาสตร์ของพระพุทธศาสนาและสร้างประวัติศาสตร์ชีวิตอันดีงาม ทำไมปล่อยให้เป็นวิกฤตของชีวิตนักสร้างบารมี

บางคนมาดูเฉย ๆ บุญไม่ค่อยได้ ต้องมาลุยสั่งสมบุญ จะได้เป็นบุคคลในประวัติศาสตร์ของพระพุทธศาสนาและประวัติศาสตร์ชีวิตอันงดงามของเราเอง ครูไม่ใหญ่ถามทั้งในห้องและที่อยู่หน้าจอว่าใครสมัครใจ ส่วนคนที่อยู่ต่างประเทศมาไม่ได้ก็เอาบุญไปเท่าที่อยากได้ เพราะต้องเห็นใจกัน หัวใจอยากมาแต่อยู่ไกล ช่วงท้ายมีบรรทัดถอดเสียงเพี้ยนยาวราว 30 วินาที

ครูไม่ใหญ่โยงกลับมาที่คำว่ากลุ้ม ผู้มีบุญไม่รู้จักความเศร้าโศก เสียใจ คับแค้นใจ ร่ำไรรำพัน ซึมเซ็ง เครียด กลุ้ม ไม่รู้จักจริง ๆ มีแต่ความสุขเบิกบาน นี่คือบุญที่เราอธิษฐานไว้ ใครอยากได้บุญชนิดนี้ให้มา แล้วจะได้เป็นบุคคลในประวัติศาสตร์ด้วย

หลังสปอตครูไม่ใหญ่ชวนปลื้มว่าเราได้เป็นบุคคลในประวัติศาสตร์ ภาพเมื่อครู่เหมือนระลึกชาติถอยหลังให้ดูว่าเราสั่งสมบุญมาอย่างไร ยิ่งย้อนไปถึงตอนเทลานมหาธรรมกายเจดีย์ยิ่งปลื้ม วันนั้นฝนตก แล้วบอกว่าเราจะเป็นผู้สถาปนาบันไดขาขึ้นของมหารัตนวิหารคด จะมีกระป๋องประวัติศาสตร์ ของแท้ต้องมีคราบปูนซึ่งเป็นสัญลักษณ์ว่ามาสร้างบารมีเทในวันนั้น ชีวิตเราอยู่ในช่วงขาขึ้นแล้ว บางคนได้ไปแล้วเอาไปใส่เงินจนพัง จะมาขออีก ให้คนละใบเดียวเป็นประวัติศาสตร์ของชีวิต

วันเทลีนคอนกรีตบันไดขาขึ้นให้แต่งชุดขาว เพราะเป็นวันอาทิตย์ต้นเดือนที่รักษาธรรมเนียมชุดขาวไว้ ชุดอื่นเก็บไว้ใส่อาทิตย์ถัดไป ครูไม่ใหญ่ชูกระป๋องประวัติศาสตร์ ของแท้ต้องมีคราบปูน ให้เก็บไว้เป็นที่ระลึก แล้วดูภาพรวมพิธี พื้นที่ประกอบพิธีบริเวณทิศใต้ฝั่งตะวันออก แถวสีน้ำเงินเป็นเส้นทางของผู้มีบุญ หนึ่งกระป๋องสองมือส่งต่อกันไป น่าปีติที่เราเป็นปฐมเริ่มเทคอนกรีตบันไดขาขึ้น เป็นบุคคลในประวัติศาสตร์ ถ้าไม่มีปฐมเริ่มก็ไม่มีบันไดให้ใครขึ้นไปชั้นบน เป็นช่วงชีวิตขาขึ้นกันแล้ว

ชวนมาเป็นบุคคลในประวัติศาสตร์แห่งการสถาปนามหารัตนวิหารคด โดยเฉพาะช่วงบันไดขาขึ้น เพราะระลึกถึงเมื่อไรก็ปลื้มปีติยินดี เล่าให้ใครฟังคนฟังก็ปีติ ลูกหลานฟังก็ยินดีและดำเนินรอยตาม ก่อนละโลกจะเป็นกรรมนิมิตสว่างสดใส ฉายประวัติชีวิตที่งดงามให้เห็นเป็นภาพยนตร์ส่วนตัว คตินิมิตก็ใสไม่หมอง แล้วได้เดินทางกลับดุสิตบุรีด้วยความเบิกบาน ภาคภูมิใจ จากโลกนี้ไปอย่างผู้มีชัยชนะ ที่ใช้ชีวิตในเมืองมนุษย์ด้วยการสร้างบุญบารมี

งานนี้แสนคนแค่วอร์ม ปีหน้าเป็นล้านเศษ มากกว่านี้สิบกว่าเท่า ห้องน้ำคงมีสักหมื่นห้อง ขอให้ผู้มาร่วมงานทุกครั้งเป็นบุคคลในประวัติศาสตร์ ช่วยกันสถาปนาระบบระเบียบอันดีงามเป็นต้นแบบให้ชนรุ่นหลัง แม้ไม่ทันช่วยสร้างก็ช่วยใช้ มาวัดพระธรรมกายก็เหมือนไปอเมริกาหรือยุโรป เหมือนเกิดใหม่ต้องเรียนรู้สังคมใหม่ ถ้าเราเป็นต้นบุญต้นแบบที่ดี รุ่นหลังทำดีตามเราก็มีส่วนในบุญ

ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าเหรียญปราบมารทองสำเร็จจะได้กันในวันนั้น รับฝากไม่ได้ เฉพาะคนที่มาเท่านั้น เพราะไม่ใช่ของขลังหรือของขาย แต่เป็นของขวัญให้ระลึกถึงบุญ ความทรงจำของมนุษย์มีข้อจำกัด อายุมากก็ลืมเลือน แต่พอเห็นพยานทางวัตถุ ภาพในอดีตก็ย้อนมาให้เห็นชัดว่าเราเป็นหนึ่งในบุคคลในประวัติศาสตร์ของโลกที่ได้มาร่วมพิธีอัญเชิญรูปหล่อทองคำไปประดิษฐานที่มหาวิหารพระมงคลเทพมุนี ความปลื้มจะเกิดขึ้นไม่ลืมทั้งชาติ (ท้ายช่วงถอดเพี้ยนปนภาษาอังกฤษ)