ep120 ผังเวลา 49 ช่วง
ทศชาติชาดก (153) ผลการปฏิบัติธรรม (136) จานดาวธรรม (110) กองเสบียง (87) ภุมเทวา (85) นำนั่งสมาธิ (78) มหารัตนวิหารคด (64) แผ่เมตตา (39) ตัดรอนวิบาก (33) ทบทวนบุญ (30) ตอบปัญหาธรรมะทางก้าวหน้า (26) วิทยาธร (26) ดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์ (24) ทิพยสมบัติ (19) เทลีนมหารัตนวิหารคด (19) ความสะอาด (16) บันไดขาขึ้น (15) เดนมาร์ก (13) บุคคลในประวัติศาสตร์ (11) สุวรรณสาม (11) คนทรงเจ้าจีน (8) นรกสวรรค์มีจริง (8) อนุโมทนาบาป (7) บวชสามเณร (5) วจีกรรมล้อเลียนเพื่อน (5) ตายแล้วฟื้น (4) บัณฑิตแก้ว (4) ไหว้เจ้าตามประเพณีจีน (4) ขอเข้ามาได้เดี๋ยวๆ (3) คุณยายอาจารย์มาเข้าฝัน (3) จะบวชให้แม่ (3) นิยตโพธิสัตว์ (3) วัดพุทธโคเปนเฮเกน (3) เจ้ามือการพนัน (3) เมตตาบารมี (3) กระดูกสันหลังคด (2) ตีงูหลังหัก (2) ลูกน้องโกงเงิน (2) อายเทวดาอื่น (2) เครื่องประดับทิพย์ (2) เห็นเลขหวย (2) กสิณสีเขียว (1) ความโศกเกิดจากสิ่งอันเป็นที่รัก (1) คุมบุญ (1) ซื้อทาวน์เฮาส์ให้แม่ (1) ดวงบุญขยาย (1) ดวงใสเท่าลูกเทนนิส (1) ตอกไข่ถามเจ้า (1) ต้องสู้ (1) บ้านชั่วคราว (1) มองโลกในแง่บวก (1) ลูกกตัญญู (1) ลูกดื้อย้อนถามแม่ (1) วัยรุ่นที่โชคดีที่สุด (1) สร้างพระวิหาร (1) ห้ามไปงานศพ (1) อธิษฐานเกิดเป็นชายได้บวช (1) อบรมธรรมทายาทหญิง (1) อยากลืมกลับจำ (1) อาหารทิพย์ (1) แหวนทิพย์ (1)
ไฟล์เริ่มกลางรายการ ไม่มีช่วงเปิดรายการ คาถา และการบ้าน บรรทัดแรกเป็นการเกริ่นว่าวันนี้มีเรื่องราวดี ๆ ของเคสที่จะทำให้เข้าใจเรื่องกฎแห่งกรรมดีขึ้น ชื่อเรื่องถอดได้ว่า ขอเข้ามาได้เดี๋ยว ๆ ขอใคร และขออะไร (ถอดตรงกันกับประโยคที่คุณปู่พูดตอนฟื้นในจดหมาย แต่ยังไม่ยืนยันการสะกด อาจเป็นเดี๋ยวเดียว) แล้วบอกว่ามีผลการปฏิบัติธรรมจากประเทศเดนมาร์กด้วย
ช่วงต้นถอดเป็นบรรทัด jingle แล้วเข้าเพลง ยิ้ม เนื้อหาชวนให้ยิ้มให้กันตลอดไป ให้โลกสวยใส จะยากอะไรก็แค่ยิ้ม ยิ้มกันทุกวันอย่าเก็บไว้ ท้ายเพลงครูไม่ใหญ่ถามว่ายิ้มกันไปทั่วโลกหรือยัง ถ้าไม่ยิ้มก็เหมือนแต่งตัวไม่เสร็จ เหมือนใส่สูทนุ่งผ้าขาวม้าสวมรองเท้าแตะ หรือเขียนคิ้วข้างเดียวออกจากบ้านไปทำงาน
ครูไม่ใหญ่เกริ่นว่าคำถามยอดฮิต แล้วเข้าเพลง Do You Love Me? บอก ถอดได้ท่อน Do you love me บ่ I love you หลาย Welcome to Thailand, Come on let dance with me และ Are you looking for a little love
เพลงท่อน เธอจะไปกับฉันหรือว่าเธอจะไปกับเขา ถ้าเธอจะไปกับฉัน ฉันจะหาเธอในความสุข ร้องวนสองรอบ แล้วมีช่องไม่มีบรรทัดถอดเสียงราว 20 วินาทีก่อนครูไม่ใหญ่พูดต่อ
ครูไม่ใหญ่ทวนเป้าหมายไปที่สุดแห่งธรรม พักกลางทางที่ดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์ เมื่อมีกายมนุษย์ต้องสั่งสมบุญให้เยอะจึงจะไปถึงตรงนั้น บุญเป็นบ่อเกิดของความสุขและความสำเร็จ อดีตหลายภพหลายชาติเราเดินชีวิตวิปลาสจึงมีวิบากกรรมติดตัวมาเป็นอุปสรรค ปรารถนาสิ่งใดไม่ได้สิ่งนั้น ประสบสิ่งไม่เป็นที่รัก พลัดพรากจากสิ่งที่รัก บุญที่ทำจะไปตัดรอนวิบากกรรมให้หนักเป็นเบาเบาเป็นหาย อย่าประมาทในบุญ
ครูไม่ใหญ่บอกว่าวันนี้จะเอาสปอตเทลีนมหารัตนวิหารคดมาให้ดู เพิ่งคิดได้เมื่อกี้จึงให้ตัดต่อ ต้องรออีกหลายนาที แล้วชวนเป็นบุคคลในประวัติศาสตร์ในการเทลีนเตรียมพื้นฐานวางโครงเหล็กสร้างมหารัตนวิหารคด บางคนข้ามน้ำข้ามทะเลมาเอาบุญ ทุกกิจกรรมงานบุญคือประวัติศาสตร์ชีวิตอันดีงามและเป็นประวัติศาสตร์พระพุทธศาสนา ชนรุ่นหลังเห็นศาสนวัตถุที่เราสร้างจะรู้ว่ายุคนั้นพระพุทธศาสนาเริ่มรุ่งเรืองแล้วเกิดแรงบันดาลใจสืบทอดต่อ อย่าคิดว่าแค่ถือกระป๋องสองมือเทไปใครก็ทำได้ คนในโลกหกเจ็ดพันล้าน ในเมืองไทยหกสิบกว่าล้าน ที่ได้มาเทลีนมีไม่กี่คน เฉพาะคนมีบุญเท่านั้น ส่งกระป๋องต่อกันไปเหมือนรถหลายพ่วง (ช่วงกลางถอดเพี้ยนปนภาษาอังกฤษ)
ครูไม่ใหญ่บอกว่าจะเก็บเกี่ยวบุญและความปลื้มปีติทุกครั้งที่ตามระลึกนึกถึง ต้องนึกบ่อย ๆ ทบทวนบุญทุกบุญ เมื่อทบทวนใจจะไปสะดุดกับดวงบุญที่เป็นดวง ๆ ไว้ในแต่ละงานบุญ พอสะดุดก็ขยายโตขึ้น แรงพลังแห่งบุญสอดประสานกันมา ยิ่งบุญขยายความสุขความสำเร็จก็ขยาย ผังที่อธิษฐานจิตไว้ก็หนาแน่นขึ้นจนอะไรก็ขวางไม่อยู่ เป็นไปตามความปรารถนา
ครูไม่ใหญ่เปิดภาพผังรวมพื้นที่วิธีเทลีนคอนกรีตบันไดขาขึ้น ชีวิตเราอยู่ในช่วงขาขึ้นกำลังเจริญรุ่งเรือง ถ้าไม่ได้เทตรงนี้มีขาก็ขึ้นไม่ได้เพราะไม่มีบันได นัดวันอาทิตย์ต้นเดือน 4 มิถุนายน 2549 ย้ำว่าอาทิตย์ต้นเดือน อย่ามาอาทิตย์ที่สองแล้วพบว่าเขาเทเสร็จไปแล้ว และให้ถูกสถานที่ อย่าไปอาคาร 60 ปี ชี้ผังว่ามหาธรรมกายเจดีย์ สภา และอาคาร 60 ปี อยู่ตรงไหน จุดเทอยู่ทิศใต้ซีกตะวันออก ตะวันออกคือยุครุ่งโรจน์แห่งการเป็นบรมเศรษฐี ออกจากสภามาไม่ไกล
ครูไม่ใหญ่ขยายผังให้ดูทางเข้าลานธรรม บอกว่าจะนั่งอยู่ตรงนั้นพร้อมคณะสงฆ์เพื่อเห็นทุกคน และจะอาราธนามหาปูชนียาจารย์ทุกท่านมาคุมบุญ ไม่ใช่มาคุม แต่มาคุมบุญ ชื่นชมอนุโมทนาบุญ ใครมาไม่มาจำได้หมด ผู้ร่วมงานเรียงแถวถือกระป๋อง ต้องยิ้มให้สวยที่สุด เป็นเทพบุตรเทพธิดาวัยรุ่นยิ้มแย้มแจ่มใส ส่งต่อกันไป ตรงนี้คือบันไดที่ทำให้มีขาขึ้นได้ ไม่ใช่ใครมีกระป๋องปูนก็มาเทได้ ต้องเฉพาะผู้มีบุญ เทเสร็จแล้วเกิดโกรธหรืออกุศลขึ้นมาก็เทใหม่ไม่ได้ เขาไม่ทุบออกให้เทใหม่ เททีเดียว จิตต้องเป็นกุศลเท่านั้นจึงทำได้
พอทำบุญ บุญเกิดขึ้นที่ศูนย์กลางกาย สว่างวาบไปเป็นทิพยสมบัติในเทวโลก ที่เราจะไปรวมกันที่ดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์ บางคนสงสัยว่าดุสิตบุรีกับดุสิตธานีเหมือนกันไหม ดุสิตธานีเป็นชื่อโรงแรม ส่วนดุสิตบุรีอยู่ในสวรรค์ชั้นดุสิต เป็นที่ชุมนุมของพระบรมโพธิสัตว์ทั้งอนิยตโพธิสัตว์และนิยตโพธิสัตว์ แบ่งเป็นเขต เขตนอกสุดเป็นของผู้ทำทานศีลภาวนา ถัดมาเป็นเขตอนิยตโพธิสัตว์ที่ตั้งความปรารถนาเป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าแต่ยังไม่ได้รับพุทธพยากรณ์ อาจเปลี่ยนใจไปเอาภูมิพระปัจเจกพุทธเจ้าหรือพระสาวกได้ เขตที่สามเป็นของนิยตโพธิสัตว์ที่ได้รับพุทธพยากรณ์แล้ว วงบุญพิเศษอยู่เขตนี้ เขตที่สี่เป็นของพระอริยเจ้า (มีบรรทัดถอดวนซ้ำหนึ่งช่วง) ท้ายช่วงขออีกสองนาทีแล้วฟังเพลง
เพลงคั่นที่ไม่ได้ประกาศชื่อ ถอดได้บางท่อนว่าไม่เชี่ยวชาญภาษาไทย ตอนแรกฟังดูเข้าที ฟังอีกหลายทีก็ยังไม่เข้าใจ อยากถามครูไม่ใหญ่เรื่องความหมายเว้นวรรค ครูไม่ใหญ่ตอบมาทันที และท่อนบุญนั้นไม่มีขายจ้ะ ช่วงกลางถอดเพี้ยนอ่านไม่ได้ หลังเพลงมีช่องไม่มีบรรทัดถอดเสียงราวหนึ่งนาทีครึ่ง
ครูไม่ใหญ่บอกว่าสิ่งที่จะให้ดูเพิ่งคิดได้เมื่อกี้ จึงยังไม่สมบูรณ์แบบ แต่เป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา อะไรก็ได้ มีเพลง มีภาพ มีพูด สบาย ๆ แล้วเปิดสปอตพร้อมเพลงเนื้อว่า ทำไมเราต้องทำ เราคือนักสร้างบารมี เรามาด้วยกัน เราจะทำด้วยกัน เราจะไปด้วยกัน บุญมาเท่าไหร่จะสร้างให้สุดใจ ส่งถึงร่างกายสุดแห่งธรรม ช่วงกลางมีบรรทัดถอดวนซ้ำ
หลังสปอตผู้ร่วมรายการสาธุ ครูไม่ใหญ่ถามว่าใครจำได้ว่าวันที่เท่าไหร่ ได้คำตอบว่า 24 ตุลาคม 2547 ช่วงอาทิตย์ที่สามของเดือน ก่อนวันกฐิน (สปอตไม่ได้บอกชื่องานของวันนั้นในบรรทัดถอดเสียง) ถามว่าใครได้อยู่ในเหตุการณ์วันนั้นบ้าง ใครยังตามระลึกนึกถึงได้ มันผ่านแล้วก็ผ่านไปเลย เมื่อมีโอกาสเป็นบุคคลในประวัติศาสตร์ของพระพุทธศาสนาและสร้างประวัติศาสตร์ชีวิตอันดีงาม ทำไมปล่อยให้เป็นวิกฤตของชีวิตนักสร้างบารมี
จะอยู่บ้านกันไปทำไม บ้านอยู่ได้ทุกวันและสักวันก็ต้องจากไป เป็นบ้านชั่วคราว บางทีบ้านจากเราไปก่อน โดนยึด ไฟไหม้ น้ำท่วม อย่าเสียเวลาตกแต่งมากมาย ที่ที่เราจะอยู่ยาวเป็นพุทธันดรคือดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์ ถึงยังไม่ใช่บ้านที่แท้จริงเป็นบ้านพักกลางทาง แต่พักยาวนานกว่าเมืองมนุษย์และพักอย่างสุขสบาย มีทิพยสมบัติ มีบริวารหลักล้านคอยบำรุงบำเรอ มีอาหารทิพย์ไม่ต้องเข้าครัว มะม่วงไม่ต้องปอกเปลือกแต่เปิดเหมือนเปิดฝา อยากให้เป็นชิ้นก็เป็นชิ้น ไม่มีกาก ละลายไปทั้งตัว เติมพลังชีวิตของชาวสวรรค์ให้สว่างวาบ ท้ายช่วงมีบรรทัด jingle ซ้ำราวหนึ่งนาที
ครูไม่ใหญ่เกริ่นว่าทิพยสมบัติแต่ละชนิดดี ใส่แหวนไม่ต้องเอามือสวมเอง แล้วถามว่าเทปยาวหกนาทีทนดูได้ไหม จากนั้นเปิดเทปละครจำลองชีวิตบนสวรรค์ เทพธิดาเล่าที่มาของแหวนทิพย์แต่ละวง แหวนวงหนึ่งมาจากบุญถวายน้ำฉันน้ำใช้แด่พระภิกษุสงฆ์ในเมืองเป็นประจำ บริวารเห็นว่าเหมือนเปลวเพลิงจึงทายว่าคงถวายประทีป แหวนดอกกล้วยไม้เป็นเสี้ยวหนึ่งของผลบุญสร้างพระวิหาร เพราะสมัยเป็นมนุษย์ชอบดอกกล้วยไม้ นำไปถวายเป็นบริวารทุกครั้งที่ไปถวายภัตตาหารพร้อมบิดามารดา และนำไปปลูกให้วัดสวยงามเจริญตาเจริญใจผู้มาสั่งสมบุญ บริวารชมว่าแหวนทุกวงเหมาะกับนิ้วของแม่เจ้า ชื่อแหวนแต่ละวงถอดเพี้ยนสะกดไม่ได้ ช่วงกลางเทปถอดเพี้ยนปนภาษาอื่นราวหนึ่งนาที
ครูไม่ใหญ่เล่าต่อจากเทปว่าบนชั้นดาวดึงส์ ใครบุญน้อยแต่งตัวเหมือนชาวชนบท อายไม่อยากออกจากวิมาน สวนทางกับเทวดาที่มีบุญมากต้องหลบข้างทาง เทปนี้จำลองเล่น ๆ ดีอย่างที่ไม่ต้องนั่งคิดดีไซน์ ไปลอกแบบมาเลย มีทั้งเครื่องประดับของยักษ์ คนธรรพ์ วิทยาธร สร้อยของวิทยาธรเอาโครงกระดูกหัวกะโหลกมาต่อกัน ทิพยสมบัติเกิดจากผลแห่งบุญ ต่างจากการดีไซน์ของมนุษย์ที่ใช้ความคิดฟุ้งไปเรื่อย ๆ เห็นแล้วรู้เลยว่าประกอบเหตุอะไรมาจึงได้ผลอย่างนี้ บางชิ้นสวยแต่ใหญ่จนใส่ไม่ไหว มีการเคลื่อนไหว มีสีแสงเสียงครบ (หลายบรรทัดถอดเพี้ยนปนภาษาอังกฤษ)
ครูไม่ใหญ่บอกว่าวันนี้วันพระ มาฟังผลการปฏิบัติธรรมเพื่อให้เห็นพระในตัวกันดีกว่า พระเห็นพระ เณรเห็นพระ โยมเห็นพระ เมืองไทยไปมาหลายวันแล้ว วันนี้ไปเดนมาร์ก ไปโคเปนเฮเกนแสนสวย จากนั้นเป็นบรรทัด jingle ซ้ำราวสองนาที
ครูไม่ใหญ่อ่านผลการปฏิบัติธรรมของเด็กชายวัย 14 ปี เรียนเกรด 8 อยู่โคเปนเฮเกน ประเทศเดนมาร์ก ก่อนเกิดแม่ฝันว่าได้ขอลูกจากพระสงฆ์ ชื่อเล่นและชื่อพ่อแม่ถอดไม่ชัด (ยังไม่ยืนยันการสะกด) แม่เป็นคนไทย ครูไม่ใหญ่แซวว่าชื่อแม่ใกล้เคียงกับดุสิตบุรี พ่อมีอาชีพทำช็อกโกแลตเป็นรูปต่าง ๆ เช่นรูปเต่า กระต่าย ครูไม่ใหญ่เล่าถึงขนมช็อกโกแลตที่มีชื่อของเดนมาร์ก เป็นลูกกลมพอดีคำ รสหวานมันเหนียวเหมือนคาราเมล ท้ายช่วงถอดเพี้ยนราวครึ่งนาที
เด็กชายเล่าว่าแต่ก่อนเป็นคนสนุกสนานร่าเริง เพื่อน ๆ ชอบมาเล่นที่บ้าน จนพ่อเสียชีวิตด้วยเส้นเลือดในสมองแตก จึงเปลี่ยนเป็นคนเงียบเก็บตัว มีความคิดเป็นของตัวเองมากและเข้าข้างตัวเอง เวลาแม่ใช้งานก็ย้อนถามเสมอว่าทำไมต้องทำ ทำเพื่ออะไร แล้วไง ทำแบบไหน ครูไม่ใหญ่ว่าเป็นคำถามที่แม่ไม่อยากฟัง ถ้าคำตอบพอใจจึงทำ แม่หนักใจมาก จนตุลาคม 2548 แม่ติดจานดาวเทียมเพื่อดูช่องไทย ช่างถามว่าจะเอาช่องพระไหม แม่ตอบทันทีว่าเอา จึงมี DMC ประจำบ้าน แม่ดูก่อนเพราะเห็นว่าไม่เป็นพิษเป็นภัยแถมเป็นประโยชน์ต่อลูก แล้วชวนลูกนั่งดูพร้อมแปลให้ฟัง เด็กเริ่มคิดได้ว่าสิ่งที่แม่อยากให้เรียนรู้คงเป็นสิ่งดี และอยากนำมาปฏิบัติ
วันอาทิตย์เดือนมีนาคมที่ผ่านมา เด็กชายไปวัดพุทธโคเปนเฮเกนกับแม่เป็นครั้งแรก เห็นวัดก็ชอบมาก ชอบความสะอาดของวัด ครูไม่ใหญ่เสริมว่าความสะอาดเป็นการให้เกียรติผู้มาเยือน สร้างความรื่นรมย์สบายใจ และเป็นต้นทางเข้าถึงพระในตัว จากความสะอาดของวัดเข้าถึงความสะอาดของใจ จากนั้นได้รู้จักพระอาจารย์ มาวัดต่อเนื่อง ได้เจอเพื่อนวัยรุ่นรุ่นเดียวกันนั่งคุยแลกเปลี่ยนประสบการณ์ภายใน รู้สึกว่าเป็นวัยรุ่นที่โชคดีที่สุดเพราะได้นั่งสมาธิ อยากให้วัยรุ่นทั่วโลกทุกประเทศ ทุกจังหวัดจนถึงทุกหมู่บ้านได้นั่งสมาธิ ครูไม่ใหญ่ว่าสมาธิเชื่อมใจวัยรุ่นให้ติดอยู่กับแหล่งกำเนิดความสุขภายใน ท้ายช่วงเล่าว่าแม่แอบหวังให้บวช
แม่ให้ลูกตัดผมทรงสกินเฮดเพื่อให้คุ้น แล้ววันหนึ่งถามคำถามที่สะเทือนอารมณ์ว่าลูกจะบวชให้แม่และให้พ่อที่เสียชีวิตไปแล้วได้ไหม แม่ไม่เคยขออะไรจากลูกเลย ขอคำตอบที่ถูกใจแม่ ครูไม่ใหญ่ถามผู้ร่วมรายการว่าถ้าเป็นลูกจะตอบอย่างไร เด็กชายยังไม่ตอบ แต่ถามกลับอย่างนุ่มนวลว่าบวชแล้วได้อะไร บวชเพื่ออะไร บวชเมื่อไหร่ นานแค่ไหน ที่ไหน ต้องทำอะไรบ้าง แม่ตอบสั้น ๆ ว่าไม่ต้องทำอะไรมาก แค่โกนผม ห่มผ้าเหลือง ฉันอาหารที่ญาติโยมถวาย ครูไม่ใหญ่เสริมว่าได้ฉันอาหารร้อน ๆ อร่อย ๆ ก่อนญาติโยม ถ้าเป็นแต่ก่อนคงไม่ยอมง่าย ๆ แต่หลังดู DMC คิดว่าทำได้ ด้วยเหตุผลง่าย ๆ คือแม่เป็นแม่ของผม ไม่มีเหตุผลอะไรยิ่งใหญ่กว่านี้ อยากทิ้งนิสัยไม่ดีเพื่อแม่ อยากตอบแทนบุญคุณแม่ แม้ต้องสละหลายอย่างก็จะทำให้ได้
เพลงเนื้อหาว่าที่ตรงนั้นเป็นที่ที่ฉันเกิด เป็นบ้าน เป็นรกราก ที่ที่โลกของฉันเริ่มต้นด้วยการหยุดใจนิ่งไว้ที่ศูนย์กลางกายจนเห็นดวงตะวันใสเย็นเปรียบดุจมารดาผู้ให้กำเนิดชีวิตใหม่บนเส้นทางแห่งความสว่างสู่จุดหมายที่มีแต่สันติสุข ภาษาประสบการณ์ภายในอ่อนหวานมีพลัง ดวงตะวันที่ศูนย์กลางกายคือแผ่นดินแม่ของฉัน ชื่อเพลงอนุมานจากท่อนร้องที่ครูไม่ใหญ่พูดนำว่า ดวงตะวันแผ่นดินแม่
ตอนนี้แม่ปลื้มใจสุดขีด เพื่อนที่โรงเรียนรู้กันหมดว่าจะบวช เพื่อนไม่เคยเห็นพระจึงถามว่าเป็นพระต้องทำอะไร ตอบได้แค่ห่มเหลือง โกนผม ไม่ฉันข้าวเย็น ตอนนั่งสมาธิแรก ๆ ไม่นึกอะไร ใจค่อย ๆ นิ่งแล้วมีแสงสว่างเป็นดวงกลมวิ่งไปมาวูบวาบข้างหน้าคล้ายดาวตก รู้สึกสบายมากจึงติดใจสมาธิ นั่งบ่อยขึ้น คืนหนึ่งภาวนาสัมมาอะระหังไปเรื่อย ๆ เห็นดวงกลมขนาดเท่าลูกเทนนิสลอยขึ้นมา ใสสว่างเหมือนสปอตไลต์ หรือเหมือนคืนเดือนหงาย ลอยขึ้นมาสามดวงแล้วมารวมตัวกันที่กลางท้อง ตัวเย็น ตกใจจึงลืมตา มีความสุขอย่างบอกไม่ถูก รุ่งขึ้นรีบเล่าให้แม่ฟังว่ามีอะไรไม่รู้อยู่ในท้อง เป็นลูกกลม ๆ ใส ๆ สว่าง ๆ ขอให้แม่พาไปหาหมอตรวจท้อง ครูไม่ใหญ่เล่าประกอบอย่างขบขัน แม่ตื่นเต้นเพราะไม่เคยเห็น แล้วดีใจสาธุ
หลังมาวัดนั่งสมาธิ เด็กชายใจเย็นขึ้น เตือนตัวเองได้ เช่นไม่สูบบุหรี่ สมัครใจเชื่อฟังแม่ ไม่อยากเถียง คำว่าครับแม่ติดปาก ครูไม่ใหญ่ขยายว่าเดิมเรียกแม่ครับ พอแม่สั่งก็ตอบครับแม่ แม่ชมว่าเปลี่ยนไป แม่อยากให้ทำอะไรใจก็บอกว่าทำไว้เถอะเพราะแม่รักเราอยากให้เป็นคนดี เจอผู้ใหญ่ เจอคนไทย เจอพระก็ยกมือไหว้ การเรียนคะแนนดีขึ้นเยอะ แนะนำเพื่อนให้นั่งสมาธิ ขอบพระคุณหลวงพ่อที่สอนธรรมะ ใจดีมีเมตตา ทำให้ปรับปรุงตัวไปมากและได้ทำสิ่งดี ๆ เพื่อแม่ หลวงพ่อเป็นขวัญใจวัยรุ่นที่นั่น จากนั้นครูไม่ใหญ่ชี้ภาพเด็กชายกำลังซ้อมท่องขานนาคเตรียมบวชสามเณรในเดือนกรกฎาคม อายุ 14 ปี (ชื่อเด็กถอดเพี้ยน สะกดไม่ได้) ผู้ร่วมรายการสาธุ
เพลงช่วงก่อนนั่งสมาธิ เนื้อว่าอีกสักครู่ตรงนี้จะให้โอกาสเราได้ทำสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิต คือการหลับตาเบา ๆ ผ่อนคลายสบาย มองดูดวงตะวันสว่างที่ศูนย์กลางกาย ที่มาพร้อมความสุขอันแสนมหัศจรรย์ แล้วเราจะพบกันใหม่ด้วยใจที่สดใส ด้วยดวงตะวันใสเย็นภายใน ร้องสองรอบ ท้ายเพลงมีช่องไม่มีบรรทัดถอดเสียงราวครึ่งนาที
เทปทศชาติชาดกเรื่องสุวรรณสามตอนต่อจากตอนที่แล้ว ปาริกาฤษินีได้ยินพระราชาตรัสว่าฆ่าสุวรรณสามก็ตกใจ ทุกูลฤษีบอกว่าท่านผู้นี้คือพระเจ้ากาสี ยิงสามะด้วยลูกศรอาบยาพิษ อย่าโกรธพระองค์เลย สองฤษีร่ำไห้ พระเจ้าปิลยักษราชสงสาร ขอเลี้ยงดูแทน ทุกูลฤษีทูลว่าพระราชาไม่ต้องลำบากปรนนิบัติ ขอเพียงถือปลายไม้เท้าพาไปหาสุวรรณสาม ปาริกาขอสัมผัสเท้าและใบหน้าลูกอีกครั้งแล้วจะตายตาม พระราชาเกรงว่าหากเห็นศพเปื้อนเลือดในป่าหัวใจสองฤษีจะแตกสลาย และพระองค์จะตกนรก จึงอ้างว่าใกล้ค่ำ ป่ามีสัตว์ร้าย ขอให้รออยู่ที่อาศรม แต่ฤษีทั้งสองไม่กลัวเพราะอานุภาพเมตตาจิตที่เจริญอยู่เนืองนิตย์ทำให้สัตว์ร้ายอ่อนโยน
ต่อจากบรรทัด jingle สั้น ๆ พระราชาจูงมือสองฤษีตาบอดคลำทางเข้าป่าจนถึงที่สุวรรณสามนอนนิ่งริมหาดทรายท่าน้ำมิคสัมมตา ฤษีผู้บิดาช้อนศีรษะขึ้นประคองบนตัก ฤษินีผู้มารดากอดเท้าทั้งสองแนบอก ร่ำรำพันว่าเหมือนดวงจันทร์ดวงอาทิตย์ตกลงสู่ผืนดิน ต่อไปใครจะชำระชฎา ใครจะกวาดอาศรม พ่อแม่จะหาผลไม้กินอย่างไร ผู้บรรยายสรุปว่าชีวิตมีสุขบ้างทุกข์บ้าง ความรักผูกพันระหว่างพ่อแม่กับลูกทำให้เศร้าโศกเมื่อพลัดพราก ยกพุทธพจน์ว่าความโศกย่อมเกิดจากสิ่งอันเป็นที่รัก ผู้ตัดความผูกพันได้แล้วย่อมไม่มีความโศก สองฤษีคิดว่าออกบวชเพื่อตัดอาลัยแต่ท้าวสักกเทวราชยังประทานบุตรมาให้แล้วต้องพลัดพราก จบด้วยโปรดติดตามตอนต่อไป
ท่องบทประจำวันซ้ำสามรอบ สิ่งที่ต้องสั่งสมคือบุญกุศล สิ่งที่ต้องแสวงหาคือพระรัตนตรัยภายใน เป้าหมายชีวิตคือที่สุดแห่งธรรม ที่พักระหว่างทางคือดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์ ต่อจากนั้นเป็นบรรทัด jingle ซ้ำยาวราวเจ็ดนาทีก่อนเข้ากรณีศึกษา ไม่มีเนื้อหาให้คัด
ช่วงต้นถอดเพี้ยนปนภาษาอังกฤษ จับความได้ว่าเจ้าของจดหมายเล่าเรื่องคุณปู่ที่มาจากเมืองจีน มาถึงเมืองไทยรับจ้างแบกข้าวสาร เก็บเงินได้ก็เริ่มรับเหมาจนมีฐานะขึ้นมา ก่อนเสียชีวิตคุณปู่ถูกลูกจ้างโกงเงินไปหมด เครียดมาก ความดันขึ้น อยากลืมเรื่องนี้แต่ยิ่งอยากลืมกลับยิ่งจำ ครูไม่ใหญ่ทวนว่าอยากลืมกลับจำ อยากจำกลับลืม คนเหล่านี้คิดให้ดีก็น่าขำ ช่วงกลางมีบรรทัด jingle ราวครึ่งนาที
คุณปู่ความจำเริ่มเลอะเลือนจำอะไรไม่ได้ แล้วเสียชีวิตด้วยโรคหัวใจราวหกโมงเย็น หมอบอกว่าเสียชีวิตแล้ว ราวสามทุ่มคุณปู่ฟื้นขึ้นมาพูดกับพ่อของเจ้าของจดหมาย มาให้โอวาทเป็นครั้งสุดท้ายว่าลูกให้ทำความดีไว้ นรกมีจริง สวรรค์มีจริง อย่าทำไม่ดี แล้วพูดว่าเดี๋ยวขอเข้ามา เขาอยากให้มา เดี๋ยว ๆ ถึงมาได้ (ถอดได้ไม่ชัดว่าใครขออะไร) พูดเสร็จไม่นานก็จากไปอย่างสงบ อายุประมาณหกสิบปี
คุณย่าไม่ค่อยชอบพ่อและแม่ของเจ้าของจดหมาย แต่พ่อนำเงินทุกบาททุกสตางค์ที่ขายของได้ไปให้คุณย่าเก็บเพื่อตอบแทนพระคุณ ช่วงที่ลูกเรียนจบชั้นประถมหนึ่ง คุณย่าอยากซื้อทาวน์เฮาส์สองหลังใกล้กัน พ่อรับงานพิเศษเพิ่มจนซื้อได้ทั้งสองหลัง แต่เมื่อย้ายเข้าไปแล้วคุณย่าให้พ่อย้ายออก ให้หลังหนึ่งอยู่กับหลานชายลูกของลุง อีกหลังให้น้องสาวของพ่อกับครอบครัว พ่อต้องพาแม่และลูก ๆ ออกมาเช่าอพาร์ตเมนต์อยู่จนปัจจุบัน เงินของพ่อสร้างทุกอย่างแต่พ่อไม่เคยน้อยใจหรือต่อว่าโชคชะตา มองบวกว่ายังโชคดีกว่าอีกหลายคน ยังมีลมหายใจให้ได้ต่อสู้และทำสิ่งดี ๆ แค่นี้ก็โชคดีแล้ว
เพลงเนื้อหาว่าโชคดีที่ได้เกิดได้ชื่อว่าเป็นคน โชคดีที่ได้บ่น ได้อดทน ได้มีแรงหายใจ โชคเรายังดีกว่าคนที่ไม่มีเหมือนเรา เวลาจะกินก็กินให้อิ่ม เวลาจะนอนก็นอนอยู่บ้านเรา ไม่ได้ประกาศชื่อเพลง ใช้ท่อนที่ได้ยินเป็นชื่อเรียก ช่วงกลางถอดเพี้ยนปนภาษาอื่นราวครึ่งนาที
ครูไม่ใหญ่ทวนว่าจะสูญเสียอะไรก็ช่าง ขอให้มีลมหายใจก็เพียงพอที่จะได้ต่อสู้และทำสิ่งดี ๆ แล้วเล่นคำจากเนื้อเพลงว่าคันต้องเกา เป่าไม่หาย จดหมายเล่าต่อว่าพ่อเรียนจบแค่ ป.4 ค้าขาย ตอนเด็กเป็นเด็กวัดอยู่กับหลวงตาวัดใกล้บ้าน หลวงตาสอนให้นั่งสมาธิเพ่งกสิณสีเขียว เคยพาไปดูนรกสวรรค์ พ่อเห็นวิญญาณเร่ร่อนได้ จึงเชื่อเรื่องกฎแห่งกรรมและทำบุญตามกำลัง แต่แม่ไม่ค่อยเชื่อเรื่องกฎแห่งกรรม มักทำบุญไหว้เจ้าตามประเพณีชาวจีน เจ้าของจดหมายเป็นลูกสาวคนโตในลูกสาวสามคน
ตอนเจ้าของจดหมายเกิดได้สิบวัน คุณปู่เสียชีวิต แม่อุ้มไปงานฌาปนกิจด้วย กลับจากงานศพก็เป็นไข้ตัวร้อนมาก พาไปคลินิกกินยาเท่าไหร่ก็ไม่หาย แม่จึงใช้วิธีที่คนจีนนิยมคือตอกไข่ใส่ถ้วยเซ่นไหว้ มีคนทรงเจ้าเป็นสื่อกลางตอบคำถาม ช่วงนี้ถอดเพี้ยนปนภาษาอังกฤษและบรรทัด jingle ราวหนึ่งนาทีครึ่ง จับความต่อได้ว่าคนทรงเจ้าบอกว่าเด็กไม่ถูกกับคนตายคือคุณปู่ ห้ามไปงานศพหรือที่ที่มีศพฝังอยู่จนกว่าจะอายุครบ 9 ปี แม่เอายันต์ที่ได้มาเผาใส่น้ำให้ดื่ม แปลกที่ไข้หาย ครูไม่ใหญ่ตั้งข้อสังเกตว่ามีกรรมอะไรหนักขนาดนี้ ตอนเด็กป่วยบ่อย คนเฒ่าคนแก่ว่าต้องหาพ่อแม่บุญธรรม ญาติจึงนำไปฝากกับคนทรงเจ้าคนหนึ่งโดยเด็กไม่เคยเห็นหน้า
เมื่อโตขึ้นประมาณห้าขวบ เรียนอนุบาลสาม พออ่านตัวเลขได้ ญาติ โดยเฉพาะน้องสาวของพ่อ มาถามตัวเลขว่างวดนี้ออกอะไร เด็กไม่เข้าใจว่าทำไมถามเลขอย่างนี้ ก็ทำนิ่ง ๆ ทวนคำถามอยู่ในใจว่าจะออกอะไร สักพักตัวเลขก็ลอยขึ้นมาให้เห็นภายในตัว ไม่รู้ว่ามาจากไหน บอกไปตามที่เห็นและถูกทุกครั้ง บางครั้งเห็นตัวเลขเป็นเงาขึ้นบนกำแพง ทำให้ญาติและคนรู้จักถูกหวยรวยไปเป็นสิบคน ตัวเองก็ฝันอยากรวยกับเขาบ้าง ต่อด้วยบรรทัด jingle ซ้ำราวครึ่งนาที
เพลงสั้นที่ไม่ได้ประกาศชื่อ ต่อจากเรื่องเด็กที่ทำให้คนอื่นถูกหวย ถอดได้บางท่อนว่าพรุ่งนี้ฉันจะรวย แต่ตอนนี้ในมือยังไม่มีอะไร ยังไม่รวย ขอฝันไว้ก่อน ช่วงกลางถอดเพี้ยนปนภาษาอื่น ต่อด้วยบรรทัด jingle ซ้ำราวสองนาที
จดหมายข้ามมาช่วงเรียนมหาวิทยาลัย เจ้าของจดหมายลังเลว่าจะรับบุญทำงานจัดปฐมนิเทศดีหรือไม่ คืนนั้นฝันว่ายืนอยู่หน้าทางเข้าหนึ่งของสภาธรรมกายสากล มองไปที่ถนนข้างสภาทางมุมบ้านปฏิบัติธรรม เห็นผู้หญิงที่ไม่เคยเห็นหน้าเข็นรถเข็นมาช้า ๆ บนรถเข็นคือคุณยายอาจารย์มหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง ภาพเข้ามาใกล้จนเห็นใบหน้าผ่องใสชัดเจน คุณยายพูดคำเดียวสั้น ๆ ว่า สู้ แล้วสะดุ้งตื่น จึงอธิษฐานว่าถ้าจะได้รับบุญจัดงานนี้จริง อ่านหนังสือตรงไหนขอให้ข้อสอบออกตรงนั้น ตรงไหนไม่ได้อ่านขออย่าให้ออก ครูไม่ใหญ่แซวว่ามีข้อต่อรอง ผลเป็นไปตามคำอธิษฐาน จึงได้จัดงานปฐมนิเทศธรรมทายาท แล้วได้เข้าอบรมธรรมทายาทหญิง ประทับใจไม่เคยลืมว่าลูกคือช่อดอกไม้น้อย (ชื่องานถอดเพี้ยน ยังไม่ยืนยัน)
เพลงเนื้อหาว่าช่อดอกไม้น้อยในยามราตรี โลกคอยเข้าถึงธรรมกาย เจ้าจงพาไปให้ถึงจุดหมาย แม้ชีพวายไม่เสียดายชีวา ต่อไปเมื่อเจ้าเติบกล้าจงพาโลกเข้าถึงธรรมกาย ชื่อเพลงอนุมานจากท่อนร้องต่อจากที่เจ้าของจดหมายเล่าว่าประทับใจคำว่าลูกคือช่อดอกไม้น้อย ท้ายเพลงมีช่องไม่มีบรรทัดถอดเสียงราวครึ่งนาที
การเรียนเข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ ต้องเข้าเรียนแปดโมงเช้าและทำแล็บถึงทุ่มตรงทุกวัน จึงต้องใช้ช่วงเที่ยงรับบุญพิมพ์จดหมายด้วยพิมพ์ดีดไฟฟ้าให้เสร็จ บ่อยครั้งไม่ได้กินข้าวกลางวัน สุขภาพไม่ดีนัก เริ่มคิดว่าจะไหวไหม คืนนั้นคุณยายอาจารย์เข้าฝันเป็นครั้งที่สอง พูดสองคำว่า สู้นะ สู้นะ แล้วก็ตื่น ครูไม่ใหญ่ว่าชีวิตก็เป็นอย่างนี้ ต้องสู้ แล้วเข้าเพลงที่มีท่อนต้องสู้ ต้องสู้ เปรียบชีวิตเหมือนคลื่นในทะเล บางครั้งขึ้น บางครั้งลง (เนื้อเพลงถอดเพี้ยนเป็นส่วนใหญ่ ไม่ได้ประกาศชื่อเพลง)
ต่อมาอาการเม็ดเลือดน้อยกว่าปกติที่เป็นมาดีขึ้น (ชื่อโรคถอดเพี้ยน) หลังจบมหาวิทยาลัยทำงานนักกายภาพบำบัดพาร์ตไทม์ที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่งราวแปดเดือน จนมีโอกาสเข้าโครงการที่วัดและได้พบพระอาจารย์ท่านหนึ่ง มาสร้างบารมีที่วัด รับบุญเป็นครูแก้วอยู่ส่วนประเมินคุณภาพและการศึกษา สุดท้ายเข้าโครงการบัณฑิตแก้ว ช่วยงานส่วนการสอบตอบปัญหาธรรมะทางก้าวหน้า ทำเอกสารโครงการ คู่มือการอบรม จัดกิจกรรม ดูแลการจัดสอบและศูนย์สอบ แต่ชีวิตบัณฑิตแก้วมาถึงจุดเปลี่ยนเพราะโรคกระดูกสันหลังคดที่เป็นมาตั้งแต่อายุสิบสองขวบ แม้ยังทำงานได้และแพทย์ยืนยันว่าโรคจะไม่ลุกลามเพราะกระดูกหยุดเจริญเติบโตแล้ว แต่ทำให้สร้างบารมีในวัดได้เพียงสี่ปี ครูไม่ใหญ่ว่าเสียดายจัง
ชุดคำถาม คุณปู่มีบุพกรรมใดจึงความจำเลอะเลือน ตอนตายหมอลงความเห็นว่าเสียชีวิตแล้ว คุณปู่ขออนุญาตใครจึงฟื้นขึ้นมาได้ ตายแล้วไปอยู่ไหน ได้รับบุญที่อุทิศไปไหม วิบากกรรมใดทำให้พ่อต้องย้ายออกจากทาวน์เฮาส์ที่ซื้อด้วยเงินตัวเอง แม่และลูก ๆ มีกรรมร่วมกันอย่างไร พ่อที่นั่งสมาธิกับหลวงตาเห็นนรกสวรรค์และวิญญาณเร่ร่อนจริงไหม ป่วยหลังงานศพคุณปู่แล้วหายเพราะกินยันต์ของคนทรงเป็นกรรมที่ทำให้ไม่เคยไปงานอวมงคลหรือไม่ ตัวเลขที่เห็นตอนเด็ก ฝันเห็นคุณยายสองครั้ง กระดูกหลังคดทำให้สร้างบารมีได้สี่ปีจะแก้อย่างไร เป็นกัลยาณมิตรให้เพื่อนสี่คนจากชมรมพุทธจนมาวัดสม่ำเสมอ ตามบุญกันมาอย่างไร ทำไมตัวเองต้องใส่คอนแทคเลนส์และเพื่อนสายตาสั้น เพื่อนคนหนึ่งหลังคด อีกคนเป็นโรคหลอดเลือดอุดตันที่ขา พุทธันดรที่ผ่านมามีหน้าที่อะไรในกองทัพธรรม จะได้เกิดเป็นชายและบวชตลอดชีวิตไหม พ่อแม่และน้องสาวมีสายบุญกับหมู่คณะไหม จะเป็นกัลยาณมิตรให้ครอบครัวได้อย่างไร ท้ายช่วงมีบรรทัด jingle และท่อนเพลงสั้น ๆ มาหลับตาดู
คุณปู่ความจำเลอะเลือนเพราะตอนค้าขายบางทีโกหกทั้งตั้งใจและไม่ตั้งใจ รวมกับความเสื่อมของสังขาร ตายแล้วไปถึงเขตที่ภุมเทวามารอรับตัว แต่ขออนุญาตเจ้าหน้าที่กลับมาบอกครอบครัว เจ้าหน้าที่อนุญาต ประกอบกับสายบุญที่เชื่อมกายยังมีอยู่บาง ๆ จึงกลับเข้าร่างได้ ต้องประกอบด้วยหลายอย่าง ตายแล้วไปเป็นภุมเทวาชั้นดีในหมู่บ้านภุมเทวาแห่งหนึ่ง ได้รับบุญที่อุทิศไปแล้ว พ่อต้องย้ายออกจากทาวน์เฮาส์ที่ซื้อด้วยเงินตัวเอง เพราะชาติก่อนเป็นลูกชายคนโต เมื่อบิดาเสียชีวิตได้บีบให้น้อง ๆ ออกจากบ้าน แม่และลูก ๆ เกิดเป็นภรรยาและบุตรในชาตินั้น พลอยอนุโมทนาบาปด้วยการยินดีในการกระทำของพ่อ จึงต้องออกกันทั้งบ้าน (ช่วงกลางถอดเพี้ยนปนภาษาอังกฤษ)
พ่อนั่งสมาธิกับหลวงตาแล้วเห็นนรกสวรรค์และกายละเอียดเร่ร่อน เป็นสมาธิระดับหนึ่งที่เห็นได้ เห็นจริงแต่สิ่งที่เห็นไม่จริง เป็นนิมิตเลื่อนลอยที่เกิดภายนอก ป่วยหลังกลับจากงานศพคุณปู่ไม่ได้หายเพราะกินยันต์ของคนทรง แต่ป่วยเพราะเป็นเด็กอ่อนแล้วเปลี่ยนสถานที่ ถ้ารักษาแผนปัจจุบันต่อก็หาย ครอบครัวเชื่อทรงเจ้ากับผีจึงไปรักษาทางนั้น โรคนี้รักษาก็หายไม่รักษาก็หายเอง ไม่ได้มีกรรมที่ห้ามไปงานอวมงคล แต่มีเชื้อเชื่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ข้ามชาติมา จึงถูกนำพาไปเป็นลูกบุญธรรมของคนทรงเจ้า ตัวเลขที่เห็นตอนเด็กเพราะในอดีตนับถือทรงเจ้าเข้าผีและเป็นเจ้ามือหวยเถื่อน หลังทำบุญสงเคราะห์โลกช่วยคนยากจนมักอธิษฐานขอตาทิพย์หรือญาณสังหรณ์ดูหวยแม่น ผลจึงมาส่งแค่ประเดี๋ยวประด๋าวเฉพาะวัยเด็กจนหมดกำลังบุญ
ที่ฝันเห็นคุณยายอาจารย์สองครั้งเพราะบุญที่เคยสร้างมาบันดาลให้ฝัน และอิทธานุภาพของวิชชาธรรมกายที่คุณยายทำเป็นประจำ กระดูกสันหลังคดทำให้สร้างบารมีได้แค่สี่ปี เพราะกรรมที่เคยตีงูที่หลังเพื่อไล่ออกจากบ้านจนหลังงูบาดเจ็บ แก้ได้ด้วยสั่งสมบุญทั้งทาน ศีล ภาวนา แผ่เมตตา ปล่อยสัตว์เล็กสัตว์ใหญ่ อธิษฐานให้พ้นวิบาก เจอหมอดียาดีรักษาให้หาย ที่เป็นกัลยาณมิตรให้เพื่อนสี่คนจากชมรมพุทธได้เพราะเคยเป็นกัลยาณมิตรให้ในพุทธันดรที่ผ่านมา ทั้งหมดเป็นกุลบุตรกุลธิดา ที่ใส่คอนแทคเลนส์และเพื่อนสายตาสั้น ครูไม่ใหญ่ว่าไปหาหมอทำ PRK ก็หมดเรื่อง กรรมเพราะอดีตเป็นเพื่อนกันแล้วล้อเลียนเพื่อนที่สายตาสั้นแว่นหนาจนเพื่อนอับอาย เพื่อนที่หลังคดเพราะใช้ลูกลาแบกของหนักเกินตัว เพื่อนที่เป็นโรคหลอดเลือดอุดตันที่ขาเพราะทำร้ายขาสัตว์เพื่อจับมาเป็นอาหาร ให้สั่งสมบุญมาก ๆ อธิษฐานเจอหมอดียาดี และอุทิศบุญไปให้สัตว์ที่เคยเบียดเบียน (มีช่องไม่มีบรรทัดถอดเสียงราวครึ่งนาทีก่อนเรื่องหลอดเลือด)
พุทธันดรที่ผ่านมาเจ้าของจดหมายเป็นกุลธิดาที่เบื่อหน่ายการครองเรือน ปรารถนาจะประพฤติพรหมจรรย์ และเป็นกองเสบียงของหมู่คณะ ผลการปฏิบัติได้ดวงใส พอตัวรอดกลับไปดุสิตบุรี วงบุญพิเศษได้ ถ้าอยากเกิดเป็นผู้ชายได้บวชในภพชาติต่อไป ต้องประพฤติพรหมจรรย์และอธิษฐานจิตให้ได้เกิดเป็นผู้ชาย ได้บวชบ่อย ๆ พ่อแม่และน้องสาวมีสายบุญกับหมู่คณะแบบกองเสบียง บางชาติเจอหมู่คณะบางชาติไม่เจอ มีสายบุญน้อย ให้ใจเย็น ๆ อดทนทำหน้าที่กัลยาณมิตร ทำบุญแล้วหมั่นอธิษฐานให้ท่านได้มาสร้างบารมีกับหมู่คณะ ชาตินี้มาเจอกันแล้วให้ตั้งใจสร้างบารมีเต็มที่ทุกบุญ อธิษฐานตามกันไปดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์ อย่าทิ้งกัน ท้ายช่วงมีช่องไม่มีบรรทัดถอดเสียงราวครึ่งนาที
เพลงเนื้อหาว่าเราอยู่ในตัวคุณ คุณรู้บ้างไหม ไม่นานเท่าไหร่คุณก็พบเรา มาอยู่กับเราคุณจะไม่เหงาโศกเศร้าเสียใจ มีแต่ความรักและความห่วงใยที่หาที่ไหนไม่ได้อีก ท้ายเพลงถอดเพี้ยนปนภาษาอังกฤษ
ท่องคำขวัญท้ายรายการ พุทธบริษัทสี่ต้องเป็นหนึ่งเดียวกันเหมือนดวงตะวันที่มีดวงเดียว เรื่องส่วนตัวให้วางอุเบกขา เรื่องพระศาสนาให้เอาอุเบกขาวาง จิตสดใสเมื่อใจสิ้นระแวงเหมือนดวงจันทร์ส่องแสงในคืนวันเพ็ญ ธรรมกายคือพระในตัวคุณที่คุณสามารถเข้าถึงได้ด้วยการทำใจหยุดนิ่ง ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าต้องตอกย้ำซ้ำเดิมให้ขึ้นใจ
ครูไม่ใหญ่ชวนนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาทั่วโลกสวดสรรเสริญคุณพระรัตนตรัย หันลำโพงไปทางภาคใต้ของแผ่นดินไทย สี่จังหวัดชายแดนภาคใต้ บทสวดถอดเพี้ยนเกือบทั้งช่วงและมีบรรทัด jingle คั่น
เชิญทุกท่านนั่งหลับตาเจริญสมาธิภาวนา หลับตาเบา ๆ หน้ายิ้ม ปล่อยวางเรื่องราวภายนอก เททิ้งให้ใจว่างเหมือนภาชนะที่เทขยะออกหมด ภายในตัวโล่งโปร่ง แตะใจแผ่ว ๆ ที่ศูนย์กลางกายเหมือนวางอัญมณีลงบนเบาะกำมะหยี่ ภาวนาสัมมาอะระหัง ตรึกถึงดวงธรรมใส องค์พระแก้วใส จากนั้นประมวลบุญทั้งทานศีลภาวนาซ้อนเป็นดวงบุญที่ศูนย์กลางกาย อุทิศให้ผู้มีพระคุณ บิดามารดา ญาติ และสรรพสัตว์ แผ่เมตตาเป็นอัปปมัญญาไปทั่วจักรวาล ท้ายรายการบูชาพระรัตนตรัย กราบพระอาจารย์และคณะสงฆ์ อวยพรให้มีดวงตาเห็นธรรม เข้าถึงพระธรรมกายภายในโดยเร็วพลัน ไฟล์จบที่คำอวยพรนี้ครบ
เวลาเริ่มของช่วง คำสะกด tag ที่ขาด ช่วงที่ยังไม่มีในผัง หรือลิงก์เสีย บอกได้ที่นี่ - คนที่ฟังจริงเห็นสิ่งที่คลังนี้มองไม่เห็น
เข้าสู่ระบบด้วยปุ่มด้านบนของหน้าก่อน แล้วช่องเขียนถึงผู้ดูแลจะขึ้นที่นี่