บวชสามเณร

เล่าว่าคุณพ่อเป็นชาวนา เคยบวชเป็นสามเณรอยู่ห้าปีจนสอบได้นักธรรมตรี และเคยมาร่วมงานหล่อพระที่วัดพระธรรมกายเป็นบางครั้ง ต่อมาป่วยมีอาการหอบหายใจไม่ออก เข้าโรงพยาบาลเกือบเสียชีวิตหลายครั้ง และมักป่วยหนักตอนที่เธอออกไปทำหน้าที่บอกบุญต่างจังหวัด ทางบ้านโทรตามให้กลับแต่เธอแข็งใจไม่กลับ อาศัยอธิษฐานขอบุญช่วยให้พ่อหายซึ่งได้ผลทุกครั้ง และสร้างพระธรรมกายประจำตัวให้ทุกครั้งที่พ่อป่วย พ่อดีใจมากและยกมือสาธุแล้วยิ้มอย่างมีความสุข พ่อเสียชีวิตวันที่ 15 กันยายน 2548 อายุ 81 ปี ซึ่งเกินอายุขัยเฉลี่ยของมนุษย์

เล่าว่าท่านมีอุปนิสัยเป็นนักบวชตั้งแต่ยังเยาว์วัย ไม่มีอุปนิสัยไปในทางโลกเลย แม้สิ่งแวดล้อมจะหล่อหลอมด้วยภารกิจทางโลกก็บดบังบารมีของท่านไม่ได้ เหมือนผู้มีบุญหรือพระโพธิสัตว์ในกาลก่อน จะมีทรัพย์มากแค่ไหนก็แล้วแต่ เมื่อถึงจุดอิ่มตัวก็เกิดปัญญาว่าทรัพย์ให้ความสุขอยู่ในขอบเขต แค่ให้เราไม่เจอปัญหาและแรงกดดันจากการไร้ทรัพย์ ปรารถนาอะไรที่ทรัพย์หามาได้ก็หาได้ แต่ทรัพย์ไม่อาจหาความสุขที่แท้จริงได้ ท่านจึงสละเพศคฤหัสถ์ ทรัพย์สมบัติทั้งมวล ลาหมู่ญาติออกบวช บวชมาตั้งแต่เป็นสามเณร แล้วออกไปดำเนินชีวิตทางโลกเพื่อความสบายใจของหลาย ๆ ท่าน จนบารมีเต็มเปี่ยมใจเรียกหาเพศสมณะจึงกลับมาบวชใหม่

ผู้เขียนเล่าเรื่องพ่อบ้านคือสามีของเธอว่า เมื่อเกิดมาไม่ได้เจ็ดวันแม่ของเขาก็เสียชีวิต และเพราะไม่มีเงินซื้อนม ย่าของพ่อบ้านจึงต้องอุ้มเขาไปขอดูดนมของชาวบ้านที่มีลูกเล็ก ๆ เหมือนกัน ครูไม่ใหญ่แทรกว่าเห็นไหมว่าจำเป็นต้องรวยหรือไม่ ลองเป็นอย่างนี้บ้างสิ ต่อมาเมื่อโตขึ้นทางบ้านส่งให้บวชเรียนเป็นสามเณร แต่ภายหลังลาสิกขาออกมาศึกษาต่อจนจบแล้วเข้ารับราชการครู

อธิบายว่าเมื่อจิตของคุณพ่อเป็นกุศลและผ่องใสก่อนเสียชีวิต มารวมกับกำลังบุญที่ท่านสั่งสมไว้เมื่อยังมีชีวิต บุญก็จะไปดูดบุญเอาไว้ ไม่ว่าจะเป็นบุญที่ท่านเคยบวชเป็นสามเณรหนึ่งพรรษา บุญที่ทำตามประเพณีตามที่ท่านเข้าใจ รวมถึงบุญที่ลูกเข้ามาบวชเป็นอุบาสิกาอยู่เขตในกับหมู่คณะ และบุญสร้างองค์พระที่ลูกทำให้ท่าน