ep018 ผังเวลา 65 ช่วง
อุทิศบุญ (111) ธุดงค์ปีใหม่ 2549 (94) วัดพระธรรมกาย (73) เสาแก้วพันปี (69) ดุสิตบุรี (67) คุณยายอาจารย์จันทร์ ขนนกยูง (63) สี่จังหวัดชายแดนภาคใต้ (55) หยุดใจนิ่ง (52) มหาวิหารพระมงคลเทพมุนี (50) วงบุญพิเศษ (49) โชติกเศรษฐี (48) ภุมเทวา (47) ยุวกัลยาณมิตร (45) อัญเชิญจักรแก้ว (44) ชฎิลเศรษฐี (42) องค์พระในกลางกาย (42) จดหมายเด็ก (37) มหารัตนวิหารคด (33) ตัดรอนวิบาก (32) เนื้อนาบุญ (32) มรณานุสติ (30) ทบทวนบุญ (28) พระเจ้าจักรพรรดิ (23) จักรแก้ว (22) ดาวดึงส์ (17) บำเพ็ญสมณธรรม (17) 238 วัด (16) ต้นบุญต้นแบบ (15) ภูเขาทอง (15) รัตนะเจ็ด (15) คบคนพาล (14) ที่สุดแห่งธรรม (14) พระอรหันต์ (14) ผมเคยเป็นเอเย่นต์ค้าเนื้อสด (13) ไม่ประมาท (13) จาตุมหาราชิกา (12) ตัวเล็ก ๆ ก็ช่วยได้ (12) พระธรรมทายาท (12) ศูนย์กลางกายฐานที่ 7 (11) บวชตลอดชีวิต (10) นิโรธสมาบัติ (9) บุญกิริยาวัตถุ 10 (9) ปิดอบาย (9) ทำดีหนูก็ทำได้ (8) วิบากกรรม (8) พระลูกชายผู้ละสังขาร (7) สภาธรรมกายสากล (7) ราชสีห์ (6) สระมหาเศรษฐีทะเลบุญ (5) ธุรกิจน้ำเมาเข้าตลาดหลักทรัพย์ (4) บวชสามเณร (4) สุรา (4) แบ่งบุญ (4) 266 วัดชายแดนใต้ (3) ค้าเนื้อสด (3) ตอกเสาเข็มมหาวิหารพระมงคลเทพมุนี (3) เทเหล้าเผาบุหรี่ (3) 47 วันสุดท้ายของปี (2) ของขวัญผู้อยู่ธุดงค์ (2) จำกัดหมื่นที่ (2) ชำระกายวาจาใจ (2) ตัดสินใจบวช (2) นักการเมือง (2) นักรบกองทัพธรรม (2) บันลือสีหนาท (2) บุญบวช (2) บุญใหญ่ปีใหม่ (2) พุทธานุสติ (2) รูปสมบัติทรัพย์สมบัติคุณสมบัติ (2) หมดบุญก็หมดลม (2) อภิญญาหก (2) อุปนิสัยนักบวช (2) เททองหล่อรูปเหมือนทองคำหลวงปู่ (2) โยมพ่อ (2) กรุงหังสวดี (1) กรุงโกสัมพี (1) กลีบดอกบัว (1) ขบวนการค้าเนื้อสด (1) ขอให้หลวงพ่อแข็งแรง (1) จักรของมนุษย์ทิพย์ธรรม (1) จังหวัดสุรินทร์ (1) จังหวัดเชียงราย (1) ชัยชนะที่สะอาดบริสุทธิ์ (1) ชุบตัวทะเลบุญ (1) ชูรูปหลวงปู่ (1) ช้างเซ็นชื่อค้านน้ำเมา (1) ตระกูลคหบดี (1) ติดยาเสพติด (1) ถวายซองปัจจัย (1) ทรัพย์ไม่ติดตามไป (1) ทหารทำตามหน้าที่ (1) ทำนาขุดบ่อเลี้ยงปลา (1) ทำบุญตลอดชีวิตได้นิดเดียว (1) ทำบุญเองได้เต็มที่ (1) นักธุรกิจใหญ่ (1) นั่งสมาธิครั้งแรก (1) บารมีสิบทัศ (1) บุญตกเบิก (1) บุญไปกับเรา (1) บุรุษอาชาไนย (1) ปลูกต้นสนรอบสระมหาเศรษฐีทะเลบุญ (1) ปิดยอดโดมมหาวิหารพระมงคลเทพมุนี (1) ป่าหิมพานต์ (1) ผู้ใหญ่ต้องมีหลักธรรม (1) ฝันเห็นเปรต (1) ฝุ่นในเล็บมือ (1) พระปทุมุตตรพุทธเจ้า (1) พระเจ้าอุเทน (1) พิธีที่เจดีย์ (1) พึ่งตัวเองได้ (1) พ้นความลำเค็ญด้วยบุญ (1) มะเร็งที่ต้นคอ (1) ยอมแพ้อย่างมีศักดิ์ศรี (1) ยาอี (1) ยาเค (1) ยาเสพติด (1) ระเบิดตอนบิณฑบาต (1) รับเหมาก่อสร้างศาสนสถาน (1) รางวัลแม่ดีเด่น (1) รู้จักประมาณในโภชนะ (1) ลายมือเล็ก (1) ลูกชายคนเดียว (1) ลูกหลง (1) วงการนางแบบ (1) วัตถุประสงค์การเกิดเป็นมนุษย์ (1) วิบากกรรมไม่เว้นพระอรหันต์ (1) สมัครเป็นพระลูกชาย (1) สละเพศคฤหัสถ์ (1) สั่งสมบุญตั้งแต่เยาว์วัย (1) สั่งสมบุญสม่ำเสมอ (1) สุกรอ้วน (1) หนักเป็นเบา (1) หนี้บุญคุณ (1) หลงแสงสีเสียง (1) หักหัวคิวสี่สิบเปอร์เซ็นต์ (1) อภิชาตบุตร (1) อย่าขี้เกียจสร้างบุญ (1) อย่ายุ่งกับยาเสพติด (1) อัญเชิญมหาสมบัติต้นต่อ (1) อาชีพโมเดลลิ่ง (1) อาศัยบุญ (1) เคลียร์ภารกิจให้ใจปลอดกังวล (1) เฉพาะผู้มีบุญ (1) เดินละเมอล้มหัวแตก (1) เป็นที่พึ่งให้คนอื่น (1) เลิกคบคนชวนเสพยา (1) เวทีประกวด (1) เหรียญปราบมาร (1) เอาของวัด (1) แก้ข้อบกพร่อง (1) แก้ปัญหาสังคม (1) แจกจนคนแพ้ (1) แมวมอง (1) แหล่งบันเทิงยามราตรี (1) แหล่งมั่วสุม (1) โยมปู่ (1) โยมย่า (1) โรงเรียนทอรัก (1) โรงเรียนอนุบาลชลบุรี (1) โรงเรียนอนุบาลประไทยวิทยา (1) โรงเรียนอุดมวิทยาราชบุรี (1) ใช้เงินล่อเด็กสาว (1) ไม่มีภาวะผู้นำ (1)
ไฟล์บันทึกเริ่มกลางช่วงทบทวนเป้าหมายชีวิต จึงไม่มีตัวเลขวันนับจากออกพรรษา ทบทวนว่าเราเกิดมาทำพระนิพพานให้แจ้ง แสวงบุญ สร้างบารมี พระนิพพานอยู่ภายในตัวเรา เริ่มต้นที่ศูนย์กลางกายฐานที่ 7 เหนือสะดือสองนิ้วมือ ด้วยการทำใจหยุดนิ่งเฉย ๆ ใครทำไม่ได้ก็มีแต่คนตาย คนบ้า คนที่ไม่ได้ทำ พร้อมย้ำว่าต้องศึกษาไว้เพราะความผิดพลาดเป็นอันตราย มีอบายภูมิคือนรก เปรต อสุรกาย สัตว์เดรัจฉาน รองรับอยู่
บอกว่าวันนี้มีเรื่องราวดี ๆ ของกรณีศึกษาที่จะทำให้เข้าใจเรื่องกฎแห่งกรรมได้ดีขึ้น ชื่อเรื่องว่าผมเคยเป็นเอเย่นต์ค้าเนื้อสด แล้วชวนไปแต่งเนื้อแต่งตัวด้วยรอยยิ้มกันก่อน
ช่วงเพลงคั่นก่อนเข้าเนื้อหา แล้วย้ำว่าถ้ายังไม่ยิ้มก็เหมือนแต่งตัวไม่เสร็จ เหมือนเขียนคิ้วข้างเดียวออกจากบ้านไปทำงาน เพราะฉะนั้นต้องแต่งเนื้อแต่งตัวให้เสร็จเรียบร้อยทุกที่ทุกแห่ง ทั้งในบ้านและนอกบ้าน ด้วยการนำรอยยิ้มมาปรากฏบนใบหน้า
นำเจริญมรณานุสติว่าคิดถึงความตายวันละสองเวลา หลับตากับลืมตา เพื่อให้ใจไม่ชะล่าใจในการดำเนินชีวิต ไม่มัวแต่สนุกสนานเพลิดเพลิน ไม่หลงใหลติดอบายมุข ไม่มัวแต่ทำมาหากินเพียงอย่างเดียว แต่จะขวนขวายในการสั่งสมบุญบารมี เพราะบุญเท่านั้นจะเป็นที่พึ่งทั้งในปัจจุบันและอนาคต และให้ถูกวัตถุประสงค์ของการมาเกิดเป็นมนุษย์
อธิบายว่าชีวิตในสังสารวัฏจำเป็นต้องอาศัยบุญ ที่ทำให้เรามีทุกสิ่งทุกอย่างได้ ทั้งรูปสมบัติ ทรัพย์สมบัติ และคุณสมบัติ รวมทั้งลาภยศสรรเสริญสุขและมรรคผลนิพพาน ตั้งแต่เป็นปุถุชนจนกระทั่งเป็นพระอริยเจ้า ถ้าไม่มีบุญก็มาเกิดเป็นมนุษย์ไม่ได้ มีบุญน้อยมาเกิดก็ลำเค็ญมาก และถ้าไม่สั่งสมบุญสม่ำเสมอ ช่วงที่บุญเก่าส่งผลชีวิตก็รุ่งเรือง ช่วงที่ไม่ได้สั่งสมชีวิตก็ร่วงโรย
บอกว่าเรามีวิบากกรรมส่วนตัวติดข้ามชาติกันมา ไม่ทราบว่าช่วงไหนของชีวิตมันจะทุ่มตามเกิดขึ้น บุญที่เราสั่งสมไว้นี่แหละจะเป็นที่พึ่ง ไปตัดรอนวิบากกรรมให้หนักเป็นเบา เบาเป็นหาย เพราะเวลาวิบากกรรมมามันมาอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว บางทีกำลังคุยกันเพลิน ๆ ก็โดนลูกหลง โดนคนทำร้าย หรืออยู่ ๆ ก็ชักขึ้นมา และย้ำว่าถ้าไม่มีบุญ นอกจากคนอื่นไม่มาช่วยเหลือเกื้อกูลแล้วยังซ้ำเติมอีก
เล่าว่าตัวเองสั่งสมบุญทุกวัน คิดเสมอว่าภพนี้เราเจอวิบากกรรมที่ติดมาข้ามชาติ ภพชาติต่อไปจะต้องไม่ให้มีสิ่งนี้ จึงดูข้อบกพร่องข้อผิดพลาดของตัวเอง เจออะไรมาก็สั่งสมบุญให้เต็มที่ เพื่อภพชาติต่อไปอย่าได้เจออุปสรรคของชีวิต ให้ชีวิตสมบูรณ์พึ่งตัวเองได้ ไม่ต้องไปพึ่งคนอื่น และเป็นที่พึ่งให้คนอื่นได้ คิดอยู่แค่นี้ทุกวันไม่ขาด
บอกว่าปีใหม่นี้ตั้งใจจะสร้างบุญใหญ่แต่ตอนนี้ยังไม่บอกว่าคืออะไร แล้วย้ำว่าบุญต้องทำเอง เพราะเราทำเราได้ ใครทำก็ได้ของคนนั้น จะไปหวังบุญที่เขาทำแทนเราแล้วอุทิศมาให้นั้นได้แค่นิด ๆ ไม่เต็มเม็ดเต็มหน่วย ให้ศึกษาเรื่องนี้ให้ดี
ยกคำที่คุณยายอาจารย์พูดว่าทำบุญมาตลอดชีวิต ทั้งทานศีลภาวนา เพิ่งได้บุญไปนิดเดียว ว่าเป็นความจริงแท้ในความรู้สึกของผู้ที่เข้าใจความจริงของชีวิตในสังสารวัฏ เพราะชีวิตในสังสารวัฏจะพ้นความลำเค็ญได้เฉพาะด้วยบุญเท่านั้น จึงไม่ต้องมีใครมากระตุ้นกันมาก และบอกว่าตัวท่านเองจะมีเวลาอยู่ในโลกนี้กระตุ้นใครอีกไม่นานเท่าไหร่
ชี้ให้ดูหนูน้อยที่สั่งสมบุญตั้งแต่ยังเยาว์วัยว่าถูกหลักวิชา บอกว่าจดหมายของเดือนกรกฎาคมยังอ่านไม่หมด จะค่อย ๆ ทยอยอ่าน เด็กเหล่านี้ถือว่าเป็นผู้มีบุญตั้งแต่ยังเยาว์ ได้รักษาพระพุทธศาสนาด้วยปัจจัยเท่าที่ตัวจะมี แต่ใจนั้นเต็มปริ่มรักพระพุทธศาสนา ไม่รอให้โตกว่านี้แล้วค่อยสร้างบุญ
อ่านจดหมายเด็กที่เขียนว่ารู้สึกเห็นใจมากกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับพระทางภาคใต้ อยากทำบุญช่วยเหลือวัดภาคใต้ 238 วัด วัดละหนึ่งบาท บางทีก็วัดละสองบาท ขอให้ไม่มีเหตุร้ายเกิดขึ้นที่วัดภาคใต้อีก ขอให้ทุกคนไม่คิดร้ายต่อกันและไม่ทำอะไรที่ไม่ดีต่อกัน และจะร่วมทำบุญให้วัดภาคใต้ทุกวัน ครูไม่ใหญ่แทรกว่าตอนที่เขียนยังเป็น 238 วัด ตอนนี้เป็น 266 วัดในสี่จังหวัดชายแดนใต้แล้ว
อ่านจดหมายเด็กหญิงชื่อเล่นน้องนิว อายุ 9 ปี ชั้น ป.4 จากโรงเรียนในกรุงเทพ ชมลายมือของเธอ แล้วอ่านของเด็กอีกคนที่บอกวันเดือนปีเกิดของตัวเองแล้วขอร่วมบุญวัดละสี่บาท กับเด็กที่เขียนว่าอยากให้พระทางภาคใต้หายป่วย ครูไม่ใหญ่แทรกว่าบางรูปก็หายคือท่านมรณภาพเลย และเด็กที่เขียนว่าอยากให้ภาคใต้สงบสุข อยากให้ยาเสพติดกับสุราเบียร์ไม่มีในโลก
เล่าว่าที่จังหวัดสุรินทร์เขาจัดงานเทเหล้าเผาบุหรี่ แม้ช้างก็ยังไม่เห็นด้วยที่จะมีน้ำเมา และไม่เห็นด้วยกับการเอาน้ำเมาเข้าตลาดหลักทรัพย์ ช้างจึงเซ็นชื่อและประทับตรา วิธีเซ็นชื่อคือช้างจับปากกาด้วยงวงแล้วขีดเป็นลายเซ็น แล้วปั๊มตราด้วยการเอาขาหน้าซึ่งก็คือมือของช้างจุ่มหมึกแล้วปั๊มลงไป สรุปว่าขนาดช้างในป่ายังคิดได้
อ่านจดหมายเด็กที่ขอให้พระภาคใต้หายป่วยและขอให้หลวงพ่อหายป่วยแข็งแรง ครูไม่ใหญ่ตอบว่าจะรีบแข็งแรงเลย แล้วอ่านของเด็กหญิงชื่อเล่นน้องแนว ชั้น ป.4 จากจังหวัดนนทบุรี และจดหมายของน้องสาวสายใจกับสายบุญวลี ที่ลายมือสวยเหมือนโน้ตดนตรี
อ่านจดหมายเด็กชายชื่อเล่นน้องเอ็ม อายุ 10 ปี ชั้น ป.5 จากโรงเรียนอนุบาลชลบุรี จังหวัดชลบุรี เขียนว่าได้ข่าวเรื่อง 238 วัดในสี่จังหวัดชายแดนภาคใต้ ว่ามีผู้ก่อการร้ายหรือผู้ประพฤติไม่ดีคอยจะทำร้ายพระภิกษุสามเณรและชาวบ้าน จึงขอร่วมบุญ 238 วัด วัดละหนึ่งบาท และถ้าเป็นไปได้อยากทำทุกเดือนเลยแต่ยังเป็นแค่ความฝัน ปิดท้ายด้วยการขอให้หลวงพ่อสุขภาพแข็งแรงและหนุ่มขึ้นทุกวัน ครูไม่ใหญ่ชมว่าชื่อไปพ้องกับเสาแก้วพันปี และชมลายมือที่เขียนตัวใหญ่สูงแล้วค่อย ๆ เล็กลงมา
อ่านจดหมายเด็กชื่อเล่นน้องโฟน ชั้น ป.5 โรงเรียนอุดมวิทยา จังหวัดราชบุรี ที่พาน้องชายเข้าวัดมาเป็นยุวกัลยาณมิตรด้วย แล้วอ่านของน้องเจนนี่ที่ผมยาวและยิ้มสวยเหมือนเทพธิดาลงมา แต่ลายมือเล็กจนครูไม่ใหญ่บอกว่าต้องใช้แว่นขยายหรือกล้องจุลทรรศน์อ่าน และแซวว่ามีแววจะไปเรียนจุลินทรีย์
อ่านจดหมายเด็กหญิงชื่อเล่นน้องพิม อายุ 10 ปี ชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 โรงเรียนทอรัก เขียนว่ารู้สึกสงสารและเห็นใจพระทางภาคใต้ที่มีการวางระเบิด เวลาพระออกบิณฑบาตก็มีระเบิดวางซ่อนอยู่ตามทาง จึงขอร่วมบุญ 238 วัด วัดละสองบาท ครูไม่ใหญ่แทรกว่าท่านรู้ทางแล้วก็ยังถูกอีกเหมือนกันเพราะระเบิดวางอยู่หลายที่
สารคดีรายการทำดีหนูก็ทำได้ พาไปที่โรงเรียนอนุบาลประไทยวิทยา จังหวัดนครปฐม เล่าว่าไม่ว่าทีมงานจะไปเยี่ยมน้อง ๆ ที่โรงเรียนไหนก็มักพบความน่ารักและแววตาสดใส หัวใจบริสุทธิ์ของเด็กที่รักและเป็นห่วงพระพุทธศาสนา วันนี้น้องฝนเอาเงินมาทำบุญและชวนเพื่อน ๆ ทำความดี พร้อมสัมภาษณ์เพื่อนและฝากกำลังใจให้พระภาคใต้ว่าขอให้มีสุขภาพแข็งแรงและอย่าเพิ่งท้อแท้ ครูไม่ใหญ่สรุปว่าเมื่อตัวใหญ่ ๆ ยังไม่มีอารมณ์ที่จะไปช่วยพระพุทธศาสนา ตัวเล็ก ๆ ก็ช่วยได้
ช่วงเพลงที่ร้องว่าโลกนี้เป็นของเรา ทุกคนดูแลโลกของเรา ตัวเล็ก ๆ อย่างเราก็ช่วยได้ เริ่มจากสิ่งใกล้ตัว
บอกว่าเหลืออีก 47 วันจะสิ้นปี ช่วงนี้ต้องรักษาใจให้ใส ๆ เพื่อเตรียมพร้อมรองรับบุญใหญ่ในวันสิ้นปีที่จะมาอยู่ธุดงค์ปีใหม่กัน มีภารกิจอะไรก็ให้ทำให้เสร็จเรียบร้อยทีเดียว จะไปกราบไหว้พ่อแม่หรือไปขอพรผู้หลักผู้ใหญ่ตามธรรมเนียมประเพณีที่ดีงามที่ทำมาทุกปีก็ไปทำเสีย เพื่อว่าเวลามาอยู่ธุดงค์ปีใหม่ใจจะปลอดกังวล ไม่มีพันธนาการของชีวิต จะได้เป็นดวงใจที่เหมาะสมที่จะเข้าถึงพระรัตนตรัยในตัว
อธิบายว่าการมาอยู่ธุดงค์ปีใหม่มีวัตถุประสงค์เพื่อมาทบทวนบุญของเราตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม 2548 จนถึงวันสุดท้ายของปี ว่าเราสั่งสมบุญได้ทุกวันไหม ครบไหม ครบทุกวันแต่ครบทุกเรื่องไหม ครบในบุญกิริยาวัตถุสามหรือบุญกิริยาวัตถุสิบหรือเปล่า หรืออยู่ในหมวดของบารมีสิบทัศ คือทานบารมี ศีลบารมี เนกขัมมะ ปัญญา วิริยะ ขันติ สัจจะ อธิษฐาน เมตตา อุเบกขา อย่างไร
อธิบายว่าเวลาหมดบุญ ทรัพย์สมบัติก็หมดสิทธิ์ที่จะได้ครอบครอง ถูกยึด ถูกปล้น ถูกจี้ ถูกเบียดบัง หรือมีคนมาใช้แทนเรา แต่บุญนี้จะเป็นที่พึ่งกับเราอย่างสำคัญ เพราะในยามที่เราจะละโลก ตอนนั้นมีแต่กองเงินกองทองอยู่รอบเตียง แต่แล้วเราก็ต้องเดินทางไปด้วยตัวของเราเองพร้อมกับบุญ
ทบทวนเรื่องพระลูกชายที่ออกอากาศเมื่อวาน ฉายาที่ได้ยินคล้าย ๆ ว่ากตวัฒฒโน ว่าชีวิตท่านงดงามจริง ๆ ท่านเป็นผู้ได้โอกาสมาสร้างบารมี ไม่ใช่ได้โอกาสหรือหมดทางเดินในทางโลก เพราะอยู่ในตระกูลคหบดี ตระกูลที่มีทรัพย์มากพอในระดับที่จะแบ่งปันให้ผู้อื่นได้ นอกจากเจือจุนภายในครอบครัว หมู่ญาติ เพื่อนร่วมงาน ลูกน้องบริวาร ยังเจือจุนไปถึงคนอื่นได้ และเป็นลูกชายคนเดียว จึงเป็นหัวแก้วหัวแหวนของบ้าน
เล่าว่าท่านมีอุปนิสัยเป็นนักบวชตั้งแต่ยังเยาว์วัย ไม่มีอุปนิสัยไปในทางโลกเลย แม้สิ่งแวดล้อมจะหล่อหลอมด้วยภารกิจทางโลกก็บดบังบารมีของท่านไม่ได้ เหมือนผู้มีบุญหรือพระโพธิสัตว์ในกาลก่อน จะมีทรัพย์มากแค่ไหนก็แล้วแต่ เมื่อถึงจุดอิ่มตัวก็เกิดปัญญาว่าทรัพย์ให้ความสุขอยู่ในขอบเขต แค่ให้เราไม่เจอปัญหาและแรงกดดันจากการไร้ทรัพย์ ปรารถนาอะไรที่ทรัพย์หามาได้ก็หาได้ แต่ทรัพย์ไม่อาจหาความสุขที่แท้จริงได้ ท่านจึงสละเพศคฤหัสถ์ ทรัพย์สมบัติทั้งมวล ลาหมู่ญาติออกบวช บวชมาตั้งแต่เป็นสามเณร แล้วออกไปดำเนินชีวิตทางโลกเพื่อความสบายใจของหลาย ๆ ท่าน จนบารมีเต็มเปี่ยมใจเรียกหาเพศสมณะจึงกลับมาบวชใหม่
ย้ำว่าการบวชนั้นใครก็พอบวชได้ แต่บวชแล้วสั่งสมบุญบารมีบำเพ็ญสมณธรรมอย่างท่านนั้นไม่ใช่ง่าย เป็นชีวิตที่สมบูรณ์ ต้องมาทบทวนให้ฟังเพราะนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาทั่วโลกบางท่านอาจไม่ได้ยิน ท่านครบทั้งทาน ทั้งศีล ทั้งภาวนา ครบบุญกิริยาวัตถุสิบ ทำหน้าที่ยอดกัลยาณมิตร โดยเฉพาะกับโยมแม่ถือว่าเป็นอภิชาตบุตร เป็นลูกแก้ว
อธิบายว่าแม้วิบากมาตัดรอนก็ตาม วิบากกรรมในอดีตที่ท่านทำนั้นก็ทำด้วยหน้าที่ คือหน้าที่ของชาติ ของทหาร ซึ่งจะต้องไปตายแทนคนอื่น และทหารก็มีวิธีการของทหารคือมุ่งเอาชนะอย่างเดียว แต่ตอนสุดท้ายในภพนั้นก็ออกบวช บุญบวชจึงมาต่อเนื่อง แต่วิบากกรรมก็คือวิบากกรรม ไม่เว้นแม้แต่พระอรหันต์หรือพระสัมมาสัมพุทธเจ้า เมื่อมีกายมนุษย์ในภพสุดท้ายก็ยังต้องเจอวิบากกรรม แต่ท่านเจอแล้วทำถูกหลักวิชา
บอกว่าคนเรายังไงก็ต้องตายทุกคน แต่ตายแล้วไปสวรรค์นี่ไม่ใช่ง่าย และไม่ใช่แค่จาตุมหาราชิกา ดาวดึงส์ หรือยามา แต่เป็นดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์ ยิ่งไม่ง่ายเลย ทุกคนในโลกแม้บางคนเชื่อว่าตายแล้วสูญ ลึก ๆ ก็ยังอยากไปสวรรค์ ใครมาแนะนำว่าทำอย่างนี้ไปสวรรค์ก็เอา ไหว้จอมปลวกไหว้ตอไม้ก็เอา หรือมีเทพเจ้าสูงส่งมาช่วยเคลียร์บาปกรรมให้หมดก็เอา แต่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสว่าผู้ไปสุคติภูมิเท่ากับฝุ่นในเล็บมือ ผู้ไปอบายภูมิเท่ากับฝุ่นในผืนแผ่นดิน แปลว่าแม้อยากไปสวรรค์ ถ้าไม่ทำถูกหลักวิชาก็ไปไม่ได้
บอกว่าใครเป็นโยมพ่อโยมแม่ก็ให้ปลื้มปีติยินดีในการสร้างบารมีของท่านเถอะ เมื่อถึงวาระของท่านท่านก็ไปดี และภาพพิธีนั้นงดงามสมเกียรตินักรบกองทัพธรรม ครูไม่ใหญ่ปลื้มว่าภาพเหล่านี้เกิดขึ้นได้เพราะความดีของท่าน ไม่ใช่ว่าใคร ๆ จะได้โอกาสได้จัดพิธีที่เจดีย์ ในโลกหกพันกว่าล้านคนได้โอกาสไม่กี่คน แม้ผู้ยิ่งใหญ่ของโลกที่มียศถาบรรดาศักดิ์ก็ไม่มีโอกาส ตรงนี้เฉพาะผู้มีบุญที่สั่งสมบุญมาอย่างดีแล้วเท่านั้น
เล่าว่าวันนี้ได้เล็งญาณตรวจดู พบว่าท่านมีปีติ คิดได้ว่าการพลัดพรากเป็นสิ่งธรรมดา แต่ปีติว่าผลแห่งบุญที่ทำมาส่งผลอย่างนี้ซึ่งใคร ๆ ก็ไม่อาจจะได้ ท่านปลื้มใจว่าหมู่ญาติเข้าใจเรื่องราวความจริงของชีวิตและสั่งสมบุญ ตอนนี้ท่านก็ตกเบิกรับบุญที่อุทิศไปให้ตลอด ทบทวนบุญไปเรื่อย ๆ อย่างมีความสุข สรุปว่าบุญนั้นแหละเป็นที่พึ่งกับเราทั้งในยามยาก ยามรวย ยามตาย และแม้ตายแล้ว
ชวนว่าปีใหม่นี้มาเอาบุญใหญ่ซะ และมาเป็นเนื้อนาบุญให้ครูไม่ใหญ่หน่อย เพราะชาติต่อไปจะไม่พึ่งใคร จะพึ่งตัวเองและเป็นที่พึ่งกับคนอื่น ให้มานั่งธรรมะเยอะ ๆ ให้เห็นดวงใส ๆ องค์พระใส ๆ แต่คราวนี้ขอจำกัดแค่หนึ่งหมื่นที่เท่านั้น หมื่นหนึ่งก็ไม่ได้ เพราะสถานที่ได้แค่นั้น เนื่องจากจะไปอยู่ใต้มหารัตนวิหารคด ไม่ได้อยู่กลางแจ้ง จะได้ทดลองดูเสาแก้วไปพลาง ๆ ว่าเราสร้างมาเป็นอย่างไร ชวนคนเข้ามาสร้างเป็นอย่างไร หรือได้ร่วมอนุโมทนาของคนอื่นเป็นอย่างไร
บอกว่าครูไม่ใหญ่จะทำบุญใหญ่ จะทำเหมือนอย่างท่านโชติกเศรษฐีและท่านชฎิลเศรษฐี แต่ตอนนี้ยังไม่บอกว่าคืออะไร แล้วชวนดูสปอตธุดงค์ปีใหม่ก่อน
สปอตเชิญชวนอยู่ธุดงค์ปีใหม่ ว่าวันปีใหม่คือศักราชชัยแห่งความสว่างใส วันเข้าถึงพุทธะกลางดวงใจ ขอเชิญยอดกัลยาณมิตรเริ่มต้นศักราชชัยในปี 2549 ด้วยการอยู่ธุดงค์ปีใหม่ตั้งแต่วันที่ 29 ธันวาคมถึง 1 มกราคม ที่ลานมหาธรรมกายเจดีย์ วัดพระธรรมกาย จังหวัดปทุมธานี ปีนี้จะแตกต่างจากทุกปีเพราะจำลองมหาวิหารคุณยายอาจารย์มหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง มาเป็นวิหารน้อย เพื่อชำระกายวาจาใจของลูกหลานยายให้บริสุทธิ์ผ่องใส ได้เข้าถึงพระธรรมกายภายในและมีสมบัติจักรพรรดิตักไม่พร่องดังภูเขาทองของชฎิลเศรษฐี
เตือนว่าถ้าไปพึ่งคนอื่นก็ต้องเป็นหนี้บุญคุณเขา มันเจ็บกระดองใจเวลาเขาทำอะไรต่าง ๆ จึงให้สั่งสมบุญเอาไว้ อย่าไปเสียดายอะไร แล้วบอกว่าปีใหม่นี้ขอหมื่นที่ในลานธรรม เตรียมของขวัญไว้มอบให้เฉพาะผู้ที่มาอยู่ธุดงค์เท่านั้น ได้คนเดียวเท่านั้น คนที่มาไม่มีฝาก กำลังดูว่าจะทำทันหรือไม่ ถ้าทันเวลาจะแจ้งให้ทราบ
บอกว่าขอเพียงให้นั่งหลับตาเอาดวงใส ๆ องค์พระใส ๆ ให้เกิดขึ้นกลางกาย แล้วเป็นแหล่งแห่งบุญให้ครูไม่ใหญ่หน่อย เพราะอยากทำบุญใหญ่ในวันปีใหม่ วันที่ 31 ธันวาคมจะมีธรรมยาตราและพิธีอัญเชิญจักรแก้วมาประดิษฐาน ณ มหาวิหารพระมงคลเทพมุนี แล้วชวนทบทวนบุญเก่ากันก่อน
ให้ทบทวนบุญด้วยการยกมือ ถามว่าเมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2537 ใครเกิดแล้ว และใครได้มาในพิธีเททองหล่อรูปเหมือนทองคำพระเดชพระคุณหลวงปู่พระมงคลเทพมุนี วันที่ 3 มีนาคม 2539 ใครมาในพิธีตอกเสาเข็มต้นแรกสถาปนามหาวิหารพระมงคลเทพมุนี และวันที่ 5 มกราคม 2540 ใครมาในพิธีตอกเสาเข็มต้นสุดท้าย
ถามลูกนักเรียนว่าวันตอกเสาเข็มต้นสุดท้ายนั้นเราทำกันอย่างไร มีการชูรูปหลวงปู่จนหลวงปู่เต็มพื้นที่ ออกจากสภาธรรมกายสากลเต็มไปหมด และได้รับเหรียญปราบมาร จำนวนเหรียญที่แจกเป็นแสนเศษ
เปิดเพลงคลอแล้วฉายภาพเหตุการณ์บุญเก่าให้ดูทบทวนกันเป็นช่วงยาว ก่อนจะถามข้ออื่นต่อ
บอกว่าใครไม่ได้มาก็เสียใจเสียดายจัง แล้วทบทวนว่าวันที่ 2 ของเดือนหนึ่งใน พ.ศ. 2544 มีพิธีอัญเชิญมหาสมบัติต้นต่อ และพิธีชุบตัวที่สระมหาเศรษฐีทะเลบุญ วันนั้นสุดยอด ใช้มือขอบเอาแม่พระธรณีออกแล้วก็เจอภูเขาทอง เพราะบารมีเรายังต้องขอบอยู่ ยังไม่ถึงบารมีที่จะผุดขึ้นมาเอง แต่ถ้าบารมีเต็มที่ภูเขาทองก็ผุดขึ้นมา แล้วก็ลงชุบตัวในสระมหาเศรษฐีทะเลบุญ จะค่อย ๆ ย่อยเอาภาพมาให้ดูเพื่อทบทวนบุญให้ปลื้ม
ทบทวนต่อว่ามีพิธีเทคอนกรีตปิดยอดโดมมหาวิหารพระมงคลเทพมุนีในปี 2540 และวันที่ 31 ตุลาคม 2547 มีพิธีปลูกต้นสนรอบสระมหาเศรษฐีทะเลบุญ แล้วย้ำว่าบุญเหล่านี้จะเป็นแหล่งแห่งบุญอยู่ในตัว เป็นที่พึ่งของเราไปทุกภพทุกชาติตราบถึงที่สุดแห่งธรรม จะพึ่งตัวเองได้ เป็นที่พึ่งให้ผู้อื่นได้ ชาตินี้อย่าขี้เกียจสร้างบุญ อย่าเอาไว้ก่อน เพราะไปพึ่งใบบุญใครมันเจ็บกระดองใจ
สปอตบอกว่าสิ่งที่ปรากฏขึ้นได้ยากในโลกได้เกิดขึ้นแล้ว จักรแก้วคือประธานแห่งรัตนะเจ็ด ทิพยสมบัติคู่บุญของพระเจ้าจักรพรรดิ มีอานุภาพมากที่สุด บันดาลความสุขความสำเร็จได้ตามความปรารถนา ได้จำลองลงมาให้ชาวโลกประจักษ์ถึงอานุภาพของพระพุทธศาสนาและวิชชาธรรมกาย ขอเชิญผู้มีบุญร่วมกันอัญเชิญจักรแก้วประดิษฐาน ณ มหาวิหารพระมงคลเทพมุนี วันที่ 31 ธันวาคม 2548 เวลา 17 นาฬิกา จักรแก้วจำลองครั้งนี้ประหนึ่งกำลังทะยานเข้าสู่มหาวิหารเพื่อน้อมสักการะยอดมหาปูชนียาจารย์ผู้ค้นพบวิชชาธรรมกาย
ทบทวนรัตนะเจ็ดคือดวงแก้ว ขุนพลแก้ว ขุนคลังแก้ว นางแก้ว ช้างแก้ว ม้าแก้ว โดยจักรแก้วเป็นประธาน เป็นสมบัติของพระเจ้าจักรพรรดิผู้มีมหาบุญที่สั่งสมไว้อย่างดี จักรแก้วใช้ได้อเนกประสงค์ เป็นยานพาหนะก็ได้ ดูดทรัพย์ก็ได้ สารพัด แต่จักรแก้วของผู้ทรงวิชชานั้นเป็นอีกแบบหนึ่ง สะบั้นหั่นแหลกกันไปเลย จักรมีทั้งของมนุษย์ ของทิพย์ และของธรรม มีหลายระดับ ต้องค่อย ๆ ศึกษาเรียนรู้กันไปเพราะเป็นนักเรียนอนุบาลต้องเรียนกันตลอดชาติ
ย้ำว่าเราได้ให้สัญญากันไว้ว่าจะไม่เป็นภุมเทวาไม่ว่าจะสายไหน ไม่เอาทั้งสายยักษ์ที่คอยเข้าไปเอาของ เราจะไปพักกลางทางที่ดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์ เป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาระดับภุมเทวาก็ไม่เอา แล้วประกาศว่าจักรแก้วจักรแรกในหกจักร ณ มหาวิหารพระมงคลเทพมุนี ครูไม่ใหญ่เป็นเจ้าของแล้ว และขอแบ่งบุญนี้ให้นักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาทั่วโลกทุกคน
เล่าว่าปกติครูไม่ใหญ่แจกของขวัญแบบไม่อั้น คือแจกจนกว่าคนจะแพ้ เหมือนใส่บาตรก็ใส่จนกว่าพระจะแพ้ แล้วยกเรื่องโยมคนหนึ่งที่เอาขันใหญ่ ๆ มาใส่บาตร คราวนี้คิดออกแล้วว่าจะทำอย่างที่ไม่มีใครเขาทำกัน แต่เวลากระชั้นจึงยังไม่บอกอะไร ขอเพียงให้ผู้ที่จะมาเตรียมตัวมาเป็นแหล่งแห่งบุญของครูไม่ใหญ่ เพราะเวลาเหลือน้อยแล้ว ให้ชำระกายวาจาใจให้สะอาดบริสุทธิ์ อีก 47 วันก็จะถึงบุญใหญ่
ทบทวนพุทธประวัติตอนเสวยพระชาติเป็นราชสีห์ ตอนที่ 9 ว่าราชสีห์เป็นสัตว์องอาจสง่างามมาโดยกำเนิดและรักความสะอาดอย่างยิ่ง ครั้งหนึ่งพระโพธิสัตว์เสวยพระชาติเป็นราชสีห์อยู่ในถ้ำใกล้ป่าหิมพานต์ ใกล้สระน้ำมีสุกรฝูงใหญ่และพระดาบสอาศัยอยู่ ราชสีห์เห็นสุกรอ้วนตัวหนึ่งแล้วคิดจะกินวันหลังจึงหลบไป สุกรเข้าใจว่าราชสีห์กลัวจึงท้าสู้ ราชสีห์นัดไว้อีกเจ็ดวัน พวกญาติสุกรตกใจจึงแนะให้เกลือกตัวให้ชุ่มด้วยของสกปรกและยืนด้านเหนือลม เมื่อราชสีห์ได้กลิ่นก็ยอมแพ้ล่าถอย สุกรจึงคุยว่าชนะ แต่พวกญาติกลัวราชสีห์จะกลับมาฆ่าจึงพากันย้ายหนีไปที่อื่น
สรุปข้อคิดจากเรื่องว่าชัยชนะที่ได้มา หากเป็นชัยชนะที่สะอาดบริสุทธิ์ไม่แปดเปื้อนด้วยบาปอกุศลก็ควรชนะ แต่ถ้าเป็นชัยชนะที่มีมลทิน ยอมแพ้ไปบ้างก็ไม่เป็นไร ไปเอาชนะในด้านอื่นจะสดใสงดงามกว่า
ราชสีห์ตอนที่ 10 ว่าราชสีห์เป็นสัตว์อาชาไนย มีอำนาจมากที่สุดในบรรดาสัตว์ป่า กล้าหาญ ไม่หวั่นเกรงภัย ทรนงในเดชของตน และมีปกติเที่ยวไปตัวเดียว แม้พระอรหันต์ทั้งหลายผู้มีคุณวิเศษก็นับเป็นบุรุษอาชาไนย เพราะยินดีในความสงบสงัด ชอบอยู่คนเดียว ไม่สะดุ้งตกใจ มีความว่องไวและความเพียรเป็นเลิศ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสยกย่องชาติอาชาไนยว่าแม้ฟ้าผ่าใกล้ ๆ ก็ไม่สะดุ้งไม่หวั่นไหว ราชสีห์ยังมีคุณสมบัติวิเศษคือกระโดดไปได้ไกลถึงหนึ่งร้อยอสุภะหรือห้ากิโลเมตร แม้เป็นลูกราชสีห์ก็ว่องไวและกล้าหาญฆ่าช้างตกมันกินได้
เล่าประวัติพระเถระผู้เชี่ยวชาญการปฏิบัติธรรม ที่ประกาศกลางคณะสงฆ์ว่าใครสงสัยเรื่องมรรคผลก็จงถามมาเถิด จนได้รับแต่งตั้งเป็นเอตทัคคะด้านบันลือสีหนาท อดีตชาติท่านเคยเกิดเป็นราชสีห์อาศัยในถ้ำบนภูเขา สมัยพระปทุมุตตรสัมมาสัมพุทธเจ้า วันหนึ่งพระองค์เสด็จเข้าไปประทับนั่งเข้านิโรธสมาบัติที่ประตูถ้ำขณะราชสีห์ออกไปหาอาหาร เมื่อกลับมาเห็นพระรูปกายงดงามรุ่งเรืองด้วยพระรัศมี ก็มีจิตเลื่อมใสไปนำดอกไม้มาบูชา และเฝ้าถวายความปลอดภัยด้วยการบันลือสีหนาทไล่สัตว์ร้ายวันละสามเวลาตลอดเจ็ดวัน โดยมีพุทธานุสติเป็นอารมณ์ เมื่อพระองค์เสด็จเหาะกลับพระวิหาร ราชสีห์ทนความทุกข์จากการพลัดพรากไม่ได้จึงหัวใจแตกสลายตายในที่นั้น
เล่าต่อว่าราชสีห์นั้นไปเกิดในตระกูลคหบดีมีทรัพย์มากในกรุงหังสวดี ได้ฟังธรรมและถวายมหาทานแด่พระภิกษุสงฆ์มีพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเป็นประธานตลอดเจ็ดวัน ทำบุญตลอดชีวิต แล้วเวียนเกิดอยู่สองภพคือมนุษย์และเทวาตลอดแสนกัป ในสมัยพระพุทธเจ้าของเราท่านเกิดเป็นบุตรปุโรหิตของพระเจ้าอุเทนในกรุงโกสัมพี เรียนจบไตรเพท ออกบวชในพระพุทธศาสนา ได้พระสัมมาสัมพุทธเจ้าเป็นกัลยาณมิตรแนะให้เป็นผู้รู้จักประมาณในโภชนะ บำเพ็ญเพียรภาวนาไม่นานก็บรรลุธรรมเป็นพระอรหันต์ผู้ทรงอภิญญาหก และเป็นผู้เลิศกว่าภิกษุทั้งหลายด้านบันลือสีหนาท ปิดท้ายว่าให้เอาความเพียรและความไม่หวั่นกลัวของพญาราชสีห์มาเป็นแบบอย่างในการสร้างบารมี
ช่วงเพลงยิ้มแล้วรวย ก่อนเข้าสู่กรณีศึกษาเรื่องอดีตเอเย่นต์ค้าเนื้อสด
ผู้เขียนบอกว่าปัจจุบันบวชแล้วในโครงการพระธรรมทายาทรุ่นเข้าพรรษา จึงได้ศึกษาเรื่องกฎแห่งกรรมในโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาอย่างต่อเนื่องทุกวัน จนเพิ่งรู้ว่าตัวเองทำอดีตที่ผิดพลาดมามาก จนรู้สึกว่าจะต้องบวชให้ได้ตลอดชีวิตเพื่อเอาบุญตรงนี้ปิดอบายให้ตัวเอง ครูไม่ใหญ่ชมว่าคิดถูกหลักวิชาแล้ว ถ้าไม่บวชตลอดชีวิตปิดอบายไม่ง่าย และบวชแล้วต้องบำเพ็ญสมณธรรมสั่งสมบุญบารมีด้วย
ผู้เขียนเล่าว่าตั้งแต่เล็กจนโตอยู่กับโยมพ่อโยมแม่ที่จังหวัดเชียงราย ภายหลังเรียนจบ ม.6 จึงตัดสินใจเข้ากรุงเทพ มาสมัครทำงานเป็นช่างภาพประจำสถานที่แห่งหนึ่ง เพื่อหาเงินส่งตัวเองเรียนต่อระดับปริญญาตรี แต่การมาอยู่กรุงเทพทำให้หลงแสงสีเสียงในเมืองกรุง ออกเที่ยวตามแหล่งบันเทิงยามราตรี จนรู้จักเพื่อนชายคนหนึ่งในวงเหล้าที่ชวนเที่ยวบ่อยมากเพราะสนิทกัน
ผู้เขียนเล่าว่าเที่ยวกลางคืนทำให้อบายมุขอื่นตามเข้ามา เพื่อนยื่นสิ่งเสพติดให้ลองหลายอย่าง ตั้งแต่บุหรี่ ยาเค ยาอี ซึ่งยาตัวหลังทำให้รู้สึกดื่มด่ำเหมือนหลุดไปในอีกโลกหนึ่ง รู้สึกคึกคัก สนุก มีแรงไม่จำกัด หัวเราะเฮฮากับเพื่อนในแหล่งมั่วสุมที่ทุกคนดื่มเหล้าพ่นควันบุหรี่คลุ้งเต็มห้อง บรรยากาศถูกปลุกให้คึกคักด้วยเสียงเพลงและแสงสี ยาตัวนี้ทำให้มีแรงสนุกต่อเนื่องถึงสองวันสองคืนโดยไม่กินข้าวก็ไม่เหนื่อย ด้วยเหตุนี้จึงติดยา
ครูไม่ใหญ่เตือนนักเรียนอนุบาลทั้งตัวเล็กตัวใหญ่ว่าอย่าไปยุ่งกับยาชนิดนี้ ใครชวนเสพยาก็ไม่ต้องคบกันต่อ เขาไม่ใช่เพื่อนเรา ยาที่ไม่ใช่ยารักษาไม่ได้เลยสักอย่าง กินแล้วเพื่อนที่นั่งอยู่ต้องพาไปรักษา ย้ำว่าอย่ากินยาเพราะร่างกายเรายังแข็งแรง เราไม่ป่วย ทำไมจะต้องกิน เราสนุกอยู่แล้ว ไม่ต้องไปยุ่งดีกว่า
ช่วงเพลงที่ร้องย้ำว่าอย่า อย่า อย่ากินยา เธอเรายังแข็งแรง เธอเราไม่ป่วย ไปกินก็ป่วย ไม่ต้องไปยุ่งดีกว่า
ผู้เขียนเล่าว่ามาทำอาชีพโมเดลลิ่ง ซึ่งทำไม่ยาก รายได้ดี ไม่ต้องลงทุนอะไร แค่ไปทำหน้าที่เป็นแมวมองหาผู้หญิงนักศึกษาสาวสวยหน้าตาดีตามแหล่งที่วัยรุ่นชอบไป แล้วไปทาบทามพูดโน้มน้าวให้เข้าสู่วงการนางแบบ นักร้อง ดารา ซึ่งเป็นเทรนด์ใหม่ที่วัยรุ่นสมัยนี้อยากเข้าอยู่แล้ว ครูไม่ใหญ่แทรกว่าเป็นนางแบบนายแบบก็ต้องเป็นต้นแบบที่ดีของโลก เป็นต้นบุญต้นแบบ
ผู้เขียนเปิดเผยว่าเบื้องหลังอาชีพนี้คือขบวนการค้าเนื้อสด ทำกันเป็นขบวนการ มีทีมพูดและสร้างสถานการณ์ทุกรูปแบบเพื่อให้เด็กสาวที่หลอกมายอมให้บริการทางเพศในขั้นตอนสุดท้าย วิธีการคือทำให้เด็กสนใจแล้วพาไปทำความรู้จักผู้ใหญ่ โดยพาไปนั่งกินข้าวเพื่อให้ผู้ใหญ่ดูตัว ครูไม่ใหญ่แทรกว่าผู้ใหญ่อย่างนี้ไม่ใช่ผู้หลักผู้ใหญ่ เพราะผู้ใหญ่ต้องมีหลักธรรมอยู่ในใจ ไม่ใช่ใหญ่เพราะชื่อ เพราะยศ หรือเพราะตัวใหญ่
ผู้เขียนเล่าว่าผู้ใหญ่จะใช้เงินล่อ โดยจ่ายให้เด็กเปล่า ๆ เป็นหมื่น ๆ ไปก่อนโดยยังไม่ต้องเสียตัว จากนั้นจะตีสนิทให้เด็กยอมให้บริการทางเพศ หากเด็กยอมก็จะได้รับเงินจำนวนมาก และจะถูกส่งเสริมขึ้นเวทีการประกวดทุกเวที โปรโมทเข้าสู่วงการนักร้องดารา บางคนก็ได้ตำแหน่งจริง ๆ ไปเป็นนางแบบ พริตตี้ หรือสาวสวยที่ยืนขายรถ หรือเข้าสู่วงการดาราจริง ๆ ก็มี ซึ่งผู้ใหญ่เหล่านี้เป็นพวกนักธุรกิจใหญ่ นักการเมือง และคนในวงการนักร้องดารา
ครูไม่ใหญ่แทรกว่าเรื่องนี้จะไปแก้ได้ยังไง ยาก ตรงที่นักธุรกิจใหญ่ นักการเมือง คนพวกนี้ไปทำแบบนี้ การแก้ปัญหาสังคมจึงยาก และสรุปว่ามันต้องเริ่มต้นที่ศูนย์กลางกายฐานที่ 7 ของทุก ๆ คน
ผู้เขียนเล่าว่าในฐานะเอเย่นต์ค้าเนื้อสด จะหักเปอร์เซ็นต์จากเด็ก 40 เปอร์เซ็นต์ของรายได้ที่เด็กรับ คือเด็กได้ร้อยก็หักไป 40 เด็กเอาไป 60 ซึ่งเป็นข้อตกลงที่คุยกันไว้ก่อนแล้ว ผู้เขียนคลุกอยู่ในวงการนี้เกือบห้าปี ผ่านเด็กร้อยกว่าคน ครูไม่ใหญ่บอกว่าแค่คนเดียวก็ตกใจแล้วเพราะตกนรกเหมือนกัน ผู้เขียนบอกว่าตัวเลขนี้น้อยมากเมื่อเทียบกับเพื่อนคนอื่น จึงถูกหัวหน้าทีมมองว่าขี้เกียจไม่ขยันหาเด็ก ถูกกดดันและเปรียบเทียบจนเกิดปัญหาหลายด้าน ครูไม่ใหญ่สรุปว่านี่คือผลของการคบคนพาล ข้อแรกก็ไม่ผ่านแล้ว
ช่วงเพลงที่ร้องว่าคนเรานั้นดูกันลำบาก พวกใส่หน้ากากมากมายนักหนา ใจเสือแต่หน้าเป็นหมู ไม่มีทางรู้ถ้าดูด้วยตา ใส่ทองก็เหลืองอร่าม ผมทั้งยาวทั้งหยิก หน้าตาก็ดูซื่อ ๆ แต่ความจริงแล้วเอาหลอกกันไปเอาหลอกกันมา
ผู้เขียนเล่าว่าตอนหลังโยมแม่ได้รู้จักวัดพระธรรมกายเมื่อปี 2547 วันหนึ่งคุยโทรศัพท์กับโยมแม่ ท่านชวนมาวัด ตอนนั้นผู้เขียนมีความทุกข์อยู่พอดีจึงยอมมา ได้มานั่งสมาธิที่วัดเป็นครั้งแรกในสภาธรรมกายสากล ทำตามคำแนะนำของพระเดชพระคุณหลวงพ่อที่สอนนั่งสมาธิ แล้วมีอาการเหมือนถูกดูดลงไปในกลางท้อง อยู่ ๆ ก็ปรากฏเป็นดวงสว่างลอยขึ้นมา มองต่อไปเรื่อย ๆ ก็เห็นดวงแก้วอีกหลายดวงแล้วก็เห็นองค์พระ จึงหยุดใจไปเรื่อย ๆ
ผู้เขียนเล่าว่าเห็นเหมือนมีกลีบดอกบัวอยู่รอบ ๆ เมื่อมีโอกาสจึงถามโยมแม่ว่าสิ่งที่เห็นคืออะไร ตอนนั้นรู้สึกมีความสุขจนพูดไม่ออกบอกไม่ถูก ภาพองค์พระยังติดตาติดใจไม่รู้ลืม จากนั้นได้นำซองปัจจัยไปถวายก็ยิ่งปีติจนน้ำตาคลอเบ้า ซึ่งยังงงว่าตัวเองเป็นอะไรถึงขนาดนั้นทั้งที่เพิ่งมาวัดครั้งแรก กลับบ้านก็นำความสุขจากการนั่งสมาธิไปเล่าให้ฟัง แล้วมีคนชวนบวช ผู้เขียนจึงตัดสินใจบวชทันที และวันนี้ขอสมัครเป็นพระลูกชายของครูไม่ใหญ่
ผู้เขียนเล่าประวัติโยมปู่ว่าทำอาชีพรับเหมาก่อสร้างเฉพาะศาสนสถานและชาปนสถาน เพราะเป็นอาชีพที่สืบทอดมาจากคุณทวด ช่วงบั้นปลายชีวิตโยมปู่ป่วยหลายโรค ครูไม่ใหญ่แทรกว่าวันละโรค เจ็ดวันเจ็ดโรค วันที่ท่านจากไปญาติทุกคนมาดูใจในวาระสุดท้าย ผู้เขียนเป็นหลานคนสุดท้ายที่ได้กลับไปเยี่ยม หลังโยมปู่ตายประมาณหกเดือน โยมน้าชายฝันเห็นเปรตตัวสูงใหญ่มากยืนอยู่ข้างโบสถ์ของวัดประจำหมู่บ้าน กำลังเอามือปัดหลังคาโบสถ์ ร้องโหยหวนว่าหิว ผู้เขียนสงสัยว่าอาจเป็นโยมปู่ก็ได้ เพราะสมัยท่านสร้างศาสนสถานให้วัดก็ไม่แน่ใจว่าจะได้เอาของวัดหรือทำอะไรที่ไม่ดีไปหรือเปล่า
ผู้เขียนเล่าว่าโยมย่าเป็นแม่บ้าน เป็นประธานอาสาสมัครและประธานแม่บ้านประจำหมู่บ้าน ได้รับรางวัลแม่ดีเด่น ครูไม่ใหญ่แทรกว่าได้รางวัลทั้งที่มีลูกเป็นโมเดลลิ่ง ท่านเป็นคนชอบงานสังคมมาก แต่เป็นคนโมโหร้าย ทว่าก็ใจดีและชอบทำบุญตามประเพณี วัยชราท่านป่วยเป็นมะเร็ง เป็นก้อนเนื้อใหญ่ปูดขึ้นที่ต้นคอ มีวันหนึ่งท่านเดินละเมอมาถึงหน้าบ้านแล้วลื่นล้มหัวแตกเลือดอาบ ต้องรีบนำส่งโรงพยาบาล อยู่ได้สามสี่วันก็เสียชีวิตในวัยเจ็ดสิบสามปี
ผู้เขียนเล่าว่าโยมพ่ออยู่ในสังคมเกษตรกรรม คือทำนาและขุดบ่อเลี้ยงปลา แต่ทำอาชีพรับเหมาก่อสร้างไปด้วยแต่ไม่รุ่ง ตลอดชีวิตท่านต้องลำบากทำงานตัวเป็นเกลียวเพื่อหาเงินมาเลี้ยงดูครอบครัวและน้อง ๆ ของท่าน แต่โยมพ่อไม่มีภาวะผู้นำเลย เพราะต้องให้โยมปู่โยมย่าคอยตัดสินใจชีวิตให้แทบทุกเรื่อง (ไฟล์บันทึกของตอนนี้ขาดตอนตรงนี้ ยังไม่มีช่วงบทประจำวันและปิดรายการ)