นักรบกองทัพธรรม

บอกว่าใครเป็นโยมพ่อโยมแม่ก็ให้ปลื้มปีติยินดีในการสร้างบารมีของท่านเถอะ เมื่อถึงวาระของท่านท่านก็ไปดี และภาพพิธีนั้นงดงามสมเกียรตินักรบกองทัพธรรม ครูไม่ใหญ่ปลื้มว่าภาพเหล่านี้เกิดขึ้นได้เพราะความดีของท่าน ไม่ใช่ว่าใคร ๆ จะได้โอกาสได้จัดพิธีที่เจดีย์ ในโลกหกพันกว่าล้านคนได้โอกาสไม่กี่คน แม้ผู้ยิ่งใหญ่ของโลกที่มียศถาบรรดาศักดิ์ก็ไม่มีโอกาส ตรงนี้เฉพาะผู้มีบุญที่สั่งสมบุญมาอย่างดีแล้วเท่านั้น

ทักว่าวันนี้ทำไมนักเรียนเยอะจัง แล้วเฉลยว่าเป็นนักรบกองทัพธรรมทั้งหนุ่มทั้งสาวที่เป็นซูเปอร์ไวเซอร์ผู้ทำหน้าที่ให้แสงสว่างแก่เพื่อนมนุษย์ มานั่งอยู่ตอนหน้าครูไม่ใหญ่ร่วมครึ่งหมื่น พร้อมชมว่าน่าชื่นใจมากที่ใช้วัยที่ยังแข็งแรงสร้างบารมีอย่างเต็มที่ตั้งแต่ยังเยาว์วัย

ช่วงนักรบกองทัพธรรม อ่านจดหมายของลูกคนหนึ่งที่หวังว่าเรื่องของตนจะสร้างแรงบันดาลใจให้คนรู้สึกถึงความโชคดีที่ได้สร้างบารมีในวัด หรือผู้ที่กำลังตัดสินใจอุทิศชีวิตช่วยงานพระพุทธศาสนาวิชชาธรรมกาย ซึ่งผู้เขียนเห็นว่าเป็นชีวิตที่มีคุณค่าที่สุด แล้วเริ่มระลึกถึงครั้งที่สอบติดคณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ต่อจากนั้นเสียงถูกถอดเป็นคำมั่วปนภาษาอังกฤษราวครึ่งนาที

ครูไม่ใหญ่ว่าตราบใดมนุษย์ยังต้องเกิดก็หนีแพทย์พยาบาลไม่พ้น ผู้เป็นแพทย์พยาบาลจึงควรปลื้มใจที่อุทิศตนทำหน้าที่นี้ เพราะมนุษย์ต้องเกิดมาสร้างบารมีจึงจะไปนิพพานได้ ต้องมีร่างกายแข็งแรงจึงปฏิบัติธรรมและทำความดีได้สะดวก การเกิดและความแข็งแรงได้มาด้วยแพทย์พยาบาลเป็นส่วนสำคัญ

จดหมายเล่าต่อว่าผู้เขียนเกิดในครอบครัวคนจีน เป็นลูกคนที่เจ็ดในพี่น้องสิบเอ็ดคน พ่อแม่มีอาชีพค้าขายและชอบไหว้เจ้า โดยเฉพาะวันตรุษจีนเพื่อความเฮง ช่วงต้นมีเสียงที่ถอดเป็นคำมั่วเล็กน้อย

ผู้เขียนเล่าว่าสมัยเรียนเป็นหัวหน้าห้อง ชวนเพื่อนจัดตักบาตร สวดมนต์ นั่งสมาธิหลังเลิกเรียนเป็นประจำ จนได้รางวัลนักเรียนดีเด่น เมื่อเป็นนักศึกษาแพทย์ปีหนึ่ง รุ่นพี่ชมรมพุทธชวนเข้าค่ายคุณธรรมวันแม่ นั่งสมาธิเจ็ดวัน และอบรมธรรมทายาทหญิง ครูไม่ใหญ่แทรกว่าคำชักชวนสำคัญมาก ถ้าเราไม่ดึงมา สิ่งอื่นก็ดึงไป ผู้เขียนเข้าใจเป้าหมายชีวิตจนตั้งปณิธานว่าเรียนจบจะรีบใช้ทุน แล้วมาเป็นหมอและอุบาสิการักษาศีลแปดช่วยงานวัดพระธรรมกายตลอดชีวิต ฝึกตนรักษาศีลแปด ทำงานชมรมพุทธที่หนักและเหนื่อยโดยเติมพลังใจด้วยการหยุดใจ

ผู้เขียนได้รับเลือกเป็นรองประธานชมรมพุทธศาสตร์ของจุฬาฯ ชวนนิสิตนักศึกษามาอบรมธรรมทายาท บอกบุญชวนคนสร้างพระได้ห้าสิบองค์ ร่วมงานสอบตอบปัญหาธรรมะที่นำธรรมะไปสู่เยาวชนทั่วประเทศนับล้านคน โดยการเรียนก็ดีด้วย มีสามสิ่งในใจตลอดคือการปฏิบัติธรรม ภารกิจการเรียนกับงานชมรม และนโยบายของหลวงพ่อ แล้วบอกว่าหลวงพ่อเป็นแรงบันดาลใจยิ่งใหญ่ ครูไม่ใหญ่ตอบติดตลกว่าไม่ทราบ ท้ายช่วงมีเสียงถอดปนภาษาอังกฤษฟังไม่ชัด

เมื่อเรียนจบผู้เขียนไปทำงานใช้ทุนเป็นแพทย์ แต่ไม่เคยทิ้งธรรมะ ยังรักษาศีลแปดและนั่งสมาธิวันละสี่ชั่วโมง แม้ขณะรักษาคนไข้ก็เห็นดวงใสสว่างที่ศูนย์กลางกาย ครูไม่ใหญ่ว่าถ้าหมอทุกคนในโลกเห็นอย่างนี้ได้จะเป็นสุดยอดแพทย์ รักษาจากภายในด้วยหัวใจและพลังบุญ คนไข้ที่เจอหมออย่างนี้ถือว่ามีบุญ

ผู้เขียนมาวัดทุกเสาร์อาทิตย์ครบหนึ่งปี แล้วตัดสินใจลาออกไปทำงานโรงพยาบาลเอกชนเพื่อหาเงินใช้ทุนคืน งานหนักจนไม่มีเวลานั่งสมาธิวันละสี่ชั่วโมง ความละเอียดของใจลดลง ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าเป็นข้อสังเกตที่ต้องศึกษา ถ้าไม่มีปัจจัยก็ต้องเสียเวลาไปหา ถ้ารวยเข้าวัดก็สะดวก จะรวยต้องมีบุญมาก จึงอย่าหงุดหงิดเวลาครูไม่ใหญ่ชวนให้รวย รวยกับโลภเป็นคนละเรื่อง โลภมากลาภหายเหมือนกู้เงินซื้อหุ้นแล้วหุ้นตก ต้องรวยทั้งน้ำใจและทรัพย์ ใช้ทรัพย์เป็นเครื่องมือสร้างบารมี หวงไว้ตายแล้วก็เอาไปไม่ได้

ผู้เขียนหวังตลอดว่าใกล้ใช้ทุนหมดจะได้เข้ามาสร้างบารมีเต็มตัวในวัด นึกทีไรหายเหนื่อย แต่พักผ่อนน้อยเกินไป คนไข้แข็งแรงขึ้นแต่หมอป่วยลง เป็นต่อมทอนซิลอักเสบเรื้อรังจนต้องตัดออก แล้ววันหนึ่งขณะเขียนใบงานแพทย์กลับมองไม่เห็นตัวหนังสือที่ตัวเองเขียน แพทย์ผู้เชี่ยวชาญพบว่าเป็นโรคภูมิคุ้มกันต่อต้านตัวเอง ซึ่งพบเพียงหนึ่งในล้าน และเกิดที่ดวงตา เส้นเลือดที่จอประสาทตาแตกไปเรื่อย ๆ เห็นเพียงแสงขาวมัวเหมือนมองผ่านหมอก

ครูไม่ใหญ่แทรกความเห็นยาวว่าโรคนี้ต้องมีวิธีแก้ เช่นเอาเลือดที่แตกออกแล้วสร้างใหม่ ปลุกภูมิคุ้มกันให้ดีขึ้น เข้าห้องอบความร้อนและสมุนไพรให้เลือดเสียออกทางรูขุมขน แต่ก่อนอื่นต้องเชียร์ใจตัวเองว่าพร้อมจะเห็นเป็นปกติและดีกว่าเดิม คิดได้อย่างนี้ก็ชนะไปแล้ว 99 เปอร์เซ็นต์ ที่เหลือคือหาวิธีการ ครูไม่ใหญ่ไม่ใช่นักวิชาการแต่เป็นนักวิธีการ กลางช่วงมีเสียงที่ Whisper ถอดปนภาษาอังกฤษฟังไม่ชัด

ผู้เขียนเล่าว่าอาการไม่มีวี่แววดีขึ้น รู้สึกกดดันและท้อแท้ ทั้งที่เป็นหมอรู้วิธีรักษาถึงระดับโครโมโซมแต่รักษาตัวเองไม่ได้ ครูไม่ใหญ่แทรกว่าอย่ากด เพราะกดแล้วดัน อย่าท้อแท้เพราะจะท้อถอย รู้มากเลยยาก รู้น้อยอย่างครูไม่ใหญ่ลุยไปเลย หน้าที่คิดอย่างเดียวคือเอาการมองเห็นกลับคืนมาให้ดีกว่าเดิม ผู้เขียนว่าทุกวันนี้ทุกข์มาก ครูไม่ใหญ่ให้เขียนใหม่ว่าไม่ทุกข์ เพราะทุกข์หรือไม่แล้วแต่ใจเรา ความคิดฟุ้งซ่านไปเรื่อยไม่ได้ อย่ายอมแพ้ ท้ายช่วงมีเสียงถอดปนภาษาอังกฤษบางส่วน

ผู้เขียนไม่ทิ้งบุญ ซื้อบ้านในหมู่บ้านสวนตะวันธรรมใกล้วัด เปิดคลินิกที่คลองสามโดยจ้างหมอรักษาแทนเพราะรักษาคนไข้เองไม่ได้แล้ว ทำบุญทุกบุญ โดยเฉพาะงานบุญวันที่ 22 เมษายน 2547 ทำเต็มกำลัง วันงานการมองเห็นแย่ลงอีกแต่ยังรักษาใจให้ใส ครั้นมาถึงจุดที่ช่วยงานเป็นประจำกลับถูกปฏิเสธ มองไม่ค่อยเห็นแต่ไม่มีใครช่วยเหลือ ต้องค่อย ๆ เดินหาที่นั่งเอง ปีติหายไปกลายเป็นความน้อยใจ นั่งสมาธิทั้งน้ำตา คิดว่ามาวัดแล้วเป็นภาระคนอื่น จึงไม่มาวัดอีกเลย ครูไม่ใหญ่แทรกเตือนเจ้าหน้าที่ให้ดูแลให้ดีและบอกลูกว่าคิดอย่างนั้นไม่ถูก

ผ่านไปสิบเดือน เพื่อนคนหนึ่งซึ่งเป็นอุบาสิกาของวัดโทรมาชวนกลับมาสร้างบารมี ให้กำลังใจ อาสาขับรถรับส่งจากบ้านไปคลินิกทุกเช้านานเดือนเศษ เปิดเทปธรรมะของหลวงพ่อให้ฟังในรถ จนผู้เขียนซาบซึ้งในน้ำใจและยอมกลับมาวัดอีกครั้ง แม้ยังไม่พบวิธีรักษาให้หาย แต่ได้พบมิตรแท้ที่ดีที่สุดคนหนึ่ง

ช่วงก่อนหน้านี้ราวสองนาทีถอดเสียงไม่ได้ จดหมายเล่าต่อว่าพ่อของเพื่อนผู้เป็นมิตรแท้ถูกยิงตายคาที่ ตัวเลขที่อ่านฟังไม่ชัด เพื่อนยังทำบุญอุทิศให้พ่อ น้องชายคนสุดท้องของผู้เขียนเป็นเด็กดาวน์ซินโดรม อายุ 17 ปี กินได้แต่โจ๊กเปล่าใส่น้ำแกงเพราะไม่ยอมเคี้ยว ผู้เขียนเปิดจานดาวเทียมให้ดูบ่อย ๆ ครูไม่ใหญ่ว่าถูกต้อง แม่มีอาชีพขายกุ้งปูเป็น ๆ และปลาตายในตลาดสด เลี้ยงลูกห้าคนลำพังหลังแยกทางกับพ่อ ยายเป็นคนจีนชอบไหว้เจ้า ไม่ค่อยเข้าใจพุทธศาสนา เสียชีวิตด้วยโรคขาดสารอาหารเมื่ออายุ 78 ปี

คำถามถึงครูไม่ใหญ่ ทำไมรักบุญรักธรรมมาตั้งแต่เยาว์วัยและอยากสร้างบารมีในวัด บุญชมรมพุทธจุฬาฯ จะส่งให้เข้าวัดเร็วขึ้นไหม น้องชมรมพุทธควรวางผังชีวิตอย่างไร บุพกรรมใดทำให้ต่อมทอนซิลอักเสบและตามองไม่เห็น เกี่ยวกับการขาดนั่งสมาธิวันละสี่ชั่วโมงหรือไม่ มีโอกาสหายไหม อายุสั้นไหม บุพกรรมใดทำให้น้อยใจในวันงานบุญใหญ่และบุญวันนั้นจะส่งผลอย่างไร ทำไมต้องออกจากวัดแล้วกลับมา พ่อของเพื่อนถูกยิงตายเพราะอะไรและไปอยู่ไหน น้องชายเป็นดาวน์ซินโดรมและกินได้แต่โจ๊กเพราะอะไร ยายตายด้วยขาดสารอาหารแล้วไปไหน ผู้เขียนกับเพื่อนมิตรแท้เคยสัมพันธ์กันอย่างไร ทำไมเพื่อนชมรมพุทธรุ่นเดียวกันได้เข้าวัดหมดแต่ตนยังไม่ได้ และทำไมชวนคนอื่นได้มากแต่ชวนพ่อแม่ได้ยาก ครูไม่ใหญ่ตอบสั้น ๆ ว่าอายุไม่สั้นและชวนพ่อแม่ไม่ยากถ้าสู้

ครูไม่ใหญ่ถามว่าจำเรื่องและคำถามได้ไหม แล้วตอบว่าผู้เขียนรักบุญรักธรรมเพราะสร้างบารมีกับหมู่คณะมาหลายชาติ ในพุทธันดรที่ผ่านมาเป็นทหารของพระราชาที่ออกบวชแล้วบวชตามจนตลอดชีวิต ช่วงถัดมาราวครึ่งนาทีถอดเสียงปนภาษาอังกฤษฟังไม่ชัด งานที่ทำในชมรมพุทธทำไว้ดีแล้ว ช่วยตัดรอนวิบากกรรมเรื่องดวงตาให้หนักเป็นเบา ถ้าไม่ได้ทำจะหนักกว่านี้ การเข้าวัดขึ้นอยู่กับสุขภาพเท่านั้น และน้องชมรมพุทธต้องสร้างบารมีทุกอย่าง อธิษฐานจิตบ่อย ๆ ขอประพฤติพรหมจรรย์สร้างบารมีกับหมู่คณะตลอดไป

ต่อมทอนซิลอักเสบเพราะในพุทธันดรที่ผ่านมาเมื่อบวชเป็นพระชอบวิจารณ์เพื่อนสหธรรมิกในทางไม่ดี ทั้งถูกบ้างไม่ถูกบ้าง วิบากกรรมนี้จึงมาส่งผล ดวงตามองไม่เห็นเพราะในพุทธันดรที่แล้วคิดสร้างคุกมืดไว้ขังเชลยหรือทหารที่ผิดวินัย และอีกชาติที่ไกลกว่านั้นเป็นหมอรักษาตาคนไข้ผิดพลาด ให้ยาแรงจนตาคนไข้มัวและเสื่อม ทั้งสองกรรมไม่ได้เจตนาแต่รวมกันส่งผลให้ตาพร่ามัว

ครูไม่ใหญ่ให้กำลังใจว่าอย่ากังวล หน้าที่คือนึกถึงบุญทุกบุญที่ทำไว้ รักษาใจให้ใส กายจะเป็นอย่างไรก็ช่างมัน บุญจะตัดรอนวิบากให้หนักเป็นเบาและค่อย ๆ ดีขึ้น ขึ้นอยู่กับว่าอยากดีขึ้นไหม อยากหายก็หาย เราเลือกได้ แต่วิบากกรรมยังมีอยู่ ให้สั่งสมทาน ศีล ภาวนาต่อไป อายุยังไม่สั้น หายใจได้ร้อยปีก็อยู่ได้ร้อยปี ยกตัวอย่างทวดอิ่มที่อายุร้อยหกปีแล้วยังเหยียบหนัก

ต้องเจอเรื่องน้อยใจในงานบุญใหญ่เพราะวจีกรรมในชาติที่บวชเป็นพระแล้ววิจารณ์เพื่อนสหธรรมิกจนบางท่านน้อยใจ วิบากกรรมไม่ยกเว้นแม้เป็นพระ ครูไม่ใหญ่สอนว่าวันบุญใหญ่ต้องเอาบุญก่อน ยิ้มใจใสแม้ไม่ถูกใจ อย่ายอมแพ้ ถ้าจะน้อยใจร้องไห้ให้รอหลังงานเจ็ดวัน เพราะใจที่ตกในวันบุญใหญ่ทำให้กำลังบุญอ่อนลงและวิบากกรรมอื่นได้ช่องมาส่งผลก่อน คำพูดจึงสำคัญ พูดให้เป็นสมบัติ ไม่ใช่วิบัติ อยู่คนเดียวระวังความคิด อยู่กับมิตรระวังวาจา ยกตัวอย่างหมอดูที่พูดว่าดวงตกแล้วเว้นช่วงนานไปนิดก่อนต่อว่าตกหลักทรัพย์ ไฟล์จบกลางคำอธิบายนี้ จึงยังไม่ได้ตอบคำถามที่เหลือ เช่นเรื่องพ่อของเพื่อน น้องชาย และยาย ซึ่งอาจตอบต่อในตอนถัดไป

ครูไม่ใหญ่ตอบที่พระอาจารย์สมปองบอกว่าไม่ทราบจะทดแทนบุญคุณอย่างไร ว่าเป็นบุญของครูไม่ใหญ่และนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาทั่วโลกที่ได้สร้างบุญกับพุทธบุตรผู้อุทิศชีวิตรักษาพระศาสนา ท่านไม่ใช่ผู้น่าสงสารแต่เป็นผู้น่าสรรเสริญ เป็นวีรบุรุษในกองทัพธรรม ที่ทำเพื่อสร้างแรงบันดาลใจให้มูลนิธิและสมาคมชาวพุทธทั่วโลกและในเมืองไทยตื่นตัว เพราะลำพังหมู่คณะทำได้เดือนละครั้ง ทั้งที่อยากทำทุกวันเพราะพุทธบุตรต้องฉันทุกวัน ทำมาแล้วสิบสี่ครั้ง เพิ่งทราบจากพระอาจารย์ว่ายังไม่มีใครทำแบบนี้ จึงขอเรียนทุกมูลนิธิทุกสมาคมทั่วโลกให้มาช่วยพุทธบุตรผู้เป็นครูสอนศีลธรรมของโลก

ต่อจากช่วงที่ถอดเพี้ยน ได้ความว่าที่เดิมมีพระเณรหลายร้อยมาเรียนที่สำนักเรียน แต่พอถูกเบียดเบียนก็ค่อย ๆ ร่อยหรอหายไป สามปีแล้วท่านก็กลับมาฟื้นฟู ครูไม่ใหญ่บอกว่าบุคคลเช่นท่านไม่ใช่น่าสงสาร แต่น่าสรรเสริญยกย่อง เป็นวีรบุรุษกองทัพธรรม ด้วยเหตุนี้จึงอยากได้บุญกับท่านและรักน้ำใจท่านเหลือเกิน