ep076 ผังเวลา 56 ช่วง
หมู่เกาะโซโลมอน (116) เสาแก้วพันปี (104) มหารัตนวิหารคด (64) แต่งตัวด้วยรอยยิ้ม (64) พญาโปริสาท (62) มนุษย์กินคน (53) สุตโสม (48) ยิ้มแล้วรวย (47) เบน ฟรานซ์ (45) คุณเปเล่ (38) ทอมมี่ ธิรา (33) บททดสอบก่อนเป็นชาวพุทธ (32) พุทธศาสนาในเกาหลี (29) พรหมทัต (28) ตอบปัญหาธรรมะทางก้าวหน้า (26) นักรบกองทัพธรรม (22) คู่บุญคู่บารมี (18) นึกภาพลูกมะพร้าว (14) เกาหลี (13) ทหารของพระราชาที่ออกบวช (11) ความรู้สากล (10) กษัตริย์ร้อยเอ็ดนคร (9) ดวงอาทิตย์ในท้อง (7) ตรุษจีน 2549 (6) อบรมธรรมทายาท (6) เด็กดาวน์ซินโดรม (6) ชมรมพุทธศาสตร์ (5) ตามองไม่เห็น (5) ถูกยิงตาย (5) น้อยใจออกจากหมู่คณะ (5) มานะทิฐิ (5) กฎหมายห้ามกินคน (4) ต่อมทอนซิลอักเสบ (4) นั่งสมาธิเห็นกะโหลก (4) พระกัสสปสัมมาสัมพุทธเจ้า (4) รุกขเทวดา (4) สระมงคลโบกขรณี (4) ไหว้เจ้า (4) ทวดอิ่ม (3) พิสูจน์ด้วยการปฏิบัติ (3) พุทธพาณิชย์ (3) วิบากกรรมคำพูด (3) เราหยุดแล้ว ท่านยังไม่หยุด (3) เลิกโกรธ (3) กราบหน้าจอ (2) กัมมาสบาท (2) คำพูดเป็นสมบัติ (2) จงเมียว (2) นั่งสมาธิพร้อมรายการสด (2) นิมนต์พระไปโซโลมอน (2) พระไตรปิฎกเกาหลี (2) ภรรยาอยากเป็นชาวพุทธ (2) มรดกโลกเกาหลี (2) วัดพุลกุกซา (2) วัดแฮอินซา (2) อานิสงส์อาชีพแพทย์ (2) แทงหวย (2) แพ้ควัน (2) ไม่ต้องใช้คำภาวนา (2) กำลังใจรักษาโรค (1) ขาดสารอาหาร (1) ความเสื่อมของพระพุทธศาสนา (1) ชวนกลับมาวัด (1) ถวายสลากภัตน้ำนม (1) ทุกข์หรือไม่แล้วแต่ใจ (1) ท้อแท้ (1) มิตรแท้ (1) ย่อหย่อนพระธรรมวินัย (1) รวยไม่ใช่โลภ (1) รักษาใจให้ใส (1) สร้างคุกมืด (1) สร้างโรงไฟถวายสงฆ์ (1) หมอให้ยาแรงผิดพลาด (1) อั่งเปา (1) อานิสงส์การชักชวน (1) ฮันบก (1) แตกสำนักปฏิบัติ (1) แพทย์รักษาศีลแปด (1) แสวงจุดร่วม สงวนจุดต่าง (1) โรคภูมิคุ้มกันต่อต้านตัวเอง (1) ใช้ทรัพย์สร้างบารมี (1)
เปิดรายการด้วยคาถาสำเร็จ คำขวัญว่าแม้มืดตื้อมืดมิดก็มีสิทธิ์เข้าถึงธรรม ท่องเนื้อนาบุญสี่แห่ง คือมหาธรรมกายเจดีย์ พระมหาจุฬามณี พระในบ้าน และพระในตัว แล้วปิดด้วยคำขวัญว่าเมื่อเราสว่าง โลกก็สว่างด้วย
ทบทวนการบ้าน 10 ข้อ ตั้งแต่เอาบุญไปฝากคนที่บ้าน จดบันทึกผลการปฏิบัติธรรม นึกถึงบุญก่อนนอน หลับและตื่นในอู่ทะเลบุญ รวมใจกับองค์พระหนึ่งนาทีหลังตื่น ทำความรู้สึกว่าตัวเราอยู่ในองค์พระ หยุดใจทุกชั่วโมง นึกถึงองค์พระในทุกกิจกรรม และสร้างบรรยากาศด้วยรอยยิ้มและปิยวาจา
วันนี้เป็นวันที่ 102 นับจากวันออกพรรษา เหลืออีก 165 วันจะเข้าพรรษา และผ่านปีใหม่มา 27 วัน แล้วทบทวนว่าเราเกิดมาทำไม พระนิพพานอยู่ที่ไหน เข้าถึงด้วยวิธีทำใจหยุดนิ่ง และใครบ้างที่ทำไม่ได้
ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าต้องตอบซ้ำจนขึ้นใจแล้วรีบทำให้ได้ เพราะความผิดพลาดในการดำเนินชีวิตมีอบาย ทุคติ วินิบาต นรกรองรับอยู่ จากนั้นเล่าว่าตัวเองแพ้ควันจากการเผาขยะ หายใจไม่สะดวก ห้ามเขาจุดไม่ได้ จึงจะอธิษฐานให้ชาติต่อไปได้กายที่สู้ควันได้ แล้วเกริ่นว่าวันนี้มีกรณีศึกษาดี ๆ
ช่วงเพลงคั่นหลังเกริ่นว่าจะไปแต่งเนื้อแต่งตัวให้เรียบร้อย Whisper ถอดได้แต่ท่อนซ้ำว่าก็กลับมาแล้ว จึงไม่ทราบชื่อเพลง
ไม่ยิ้มก็เหมือนแต่งตัวไม่เสร็จ ใส่สูทนุ่งผ้าขาวม้าสวมรองเท้าแตะหรือเขียนคิ้วข้างเดียวออกจากบ้าน จึงต้องแต่งตัวด้วยรอยยิ้มทั้งในบ้านและนอกบ้าน ครูไม่ใหญ่พูดติดตลกว่าเสียงอู้อี้เพราะแพ้ควัน สงสัยเคยพ่นควันบุหรี่ใส่คนอื่น แล้วบอกว่าอีกสองวันคือวันอาทิตย์เป็นวันตรุษจีน อย่าลืมมารับอั่งเปา
ช่วงประมาณหนึ่งนาทีครึ่งที่ Whisper ถอดเป็นคำมั่วปนภาษาอังกฤษและเสียงลากยาว น่าจะเป็นสปอตหรือเพลงเรื่องรับอั่งเปาวันตรุษจีน เพราะก่อนและหลังช่วงนี้ครูไม่ใหญ่พูดชวนมารับอั่งเปา แต่ฟังไม่ชัดจึงไม่ทราบเนื้อหาแน่
ครูไม่ใหญ่ชวนมารับอั่งเปาวันอาทิตย์ แล้วเล่าว่าอาจารย์หมวยเล็กชวนสร้างเสาแก้วพันปี ซึ่งจะรองรับมหารัตนวิหารคดที่ในปี 2550 จะเชิญพุทธบริษัทสี่ทั่วโลกเกินล้านคนและพุทธบุตรหลายแสนรูปมาชุมนุม ใครสร้างเสาแก้ว 1,300 ต้น ต้นละร้อยหรือต้นละพันมีของขวัญเป็นเครื่องระลึกถึงบุญ ไม่ใช่ของขลังหรือของขาย และคำว่าพุทธพาณิชย์เพิ่งถูกสมมุติขึ้นในยุคนี้ไว้ใช้โจมตีกัน ไม่เหมาะกับพุทธภัณฑ์ ความทรงจำมนุษย์มีขีดจำกัด ของขวัญช่วยกระตุ้นให้ระลึกถึงบุญ
ครูไม่ใหญ่เตือนว่าบางคนดูของที่ระลึกแล้วเอาตัวเลขไปแทงหวย พระเดชพระคุณหลวงปู่ผู้ค้นพบวิชชาธรรมกายบอกว่ายิ่งเล่นยิ่งเสีย อย่าไปเล่นเลย สั่งสมบุญและตั้งใจทำมาหากินให้ดี ชีวิตจะเจริญรุ่งเรือง
ครูไม่ใหญ่พาเข้าเรื่องเกาหลีที่ติดค้างไว้ เล่นคำเกาหลีกับเกาเหลาไม่เอาเส้น แล้วเล่าว่าเกาหลีตั้งอยู่บนคาบสมุทรเกาหลี มีเกาะราวสามพันเกาะ ชาวเกาหลีจึงเชี่ยวชาญการต่อเรือและเดินเรือมาแต่โบราณ มีสี่ฤดู คือฤดูใบไม้ผลิ ฤดูใบไม้ร่วง ฤดูร้อนที่ร้อนชื้นไม่ใช่ร้อนแห้งอย่างตะวันออกกลาง และฤดูหนาวที่หนาวแห้งมีหิมะ
ประชากรเกาหลี 47 ล้านคนเป็นชนชาติพันธุ์เดียวกัน ใช้ภาษาพูดและภาษาเขียนเดียวกัน ซึ่งเป็นองค์ประกอบสำคัญของเอกลักษณ์ที่มั่นคงของชาติ ความมั่นคงของชาติขึ้นอยู่กับความเป็นหนึ่งเดียวกัน แล้วแนะนำฮันบก เครื่องแต่งกายตามประเพณีของเกาหลีที่สืบทอดมาหลายพันปี และเตรียมเปิดภาพให้ดู
พุทธศาสนาในเกาหลีได้รับการสนับสนุนจากชนชั้นปกครองจนเป็นศาสนาประจำรัฐ วัดวาอารามถูกสร้างขึ้นอย่างรวดเร็ว มีพระไตรปิฎกและศาสนวัตถุ ศิลปกรรมและสถาปัตยกรรมทางพุทธศาสนาสืบทอดมา เช่น วัดพุลกุกซา ก่อนสงครามโลกครั้งที่สองเกาหลีถูกประเทศเพื่อนบ้านรุกราน หลักปฏิบัติเริ่มเปลี่ยน พระที่ยึดการปฏิบัติแบบเดิมจึงขึ้นไปบำเพ็ญสมณธรรมบนภูเขา ปัจจุบันพระเกาหลีให้ความสำคัญกับการฝึกซอนหรือกรรมฐาน และศาสนสถานหลายแห่งได้รับการรับรองเป็นมรดกโลกโดยยูเนสโก
ช่วงเพลงยาวราวสองนาทีครึ่ง Whisper ถอดได้เพียงท่อนว่าเจอกันที่ชายทะเล ไปดูตะวันออกไกล แต่เขาบอกว่าไม่ไกล หลังเพลงครูไม่ใหญ่อธิบายว่าเพลงชวนเข้าวัดมานั่งหลับตา เพราะตะวันออกไม่ไกล อยู่ในตัวเรา จึงไม่ทราบชื่อเพลงแน่
ครูไม่ใหญ่ว่าตอนนี้มีทั้งตะวันออกกลางกายและตะวันออกไม่ไกล แล้วเล่าว่ามรดกโลกของเกาหลีมีสามอย่าง หนึ่ง จงเมียว ศาลบรรพบุรุษที่เก็บป้ายชื่อวิญญาณของกษัตริย์ราชวงศ์โชซอนและพระมเหสี สอง วัดพุลกุกซา สร้าง พ.ศ. 1317 ภายในอุโมงค์หินแกรนิตขาวแกะสลักเป็นพระพุทธรูปประทับนั่ง ถือเป็นศิลปะงดงามที่สุดในภูมิภาคตะวันออกไกล สาม พระไตรปิฎกฉบับเกาหลี แกะสลักลงแผ่นไม้แปดหมื่นกว่าแผ่นระหว่าง พ.ศ. 1778-1794 เก็บที่วัดแฮอินซา ไม่เคยเสียหายจากไฟหรือสงคราม อักษรจีนกว่า 52 ล้านคำตรวจไม่พบข้อผิดพลาดเลย
พุทธศาสนาในเกาหลีรุ่งเรืองมายาวนานแล้วค่อย ๆ ถดถอย ตามข้อมูลที่ส่งมาปัจจุบันคนเกาหลีครึ่งหนึ่งไม่มีศาสนา อีกครึ่งเป็นพุทธกับคริสต์ เดิมพุทธมากคริสต์น้อย ตอนหลังกลับเป็นคริสต์ 55 พุทธ 45 เปอร์เซ็นต์ และมีเพียง 1 เปอร์เซ็นต์ที่เข้าวัด นักประวัติศาสตร์พบปัจจัยสองประการ ปัจจัยภายนอกคือการกดดันบังคับจากราชวงศ์และสงคราม จนเกิดพุทธศาสนาผสมผสานที่แปลกไปจากเดิม พระกลับมามีครอบครัวได้
ปัจจัยภายในข้อแรกของความเสื่อมในเกาหลีคือการแบ่งแยกนิกายและแนวทางปฏิบัติ สำนักนี้ภาวนาอย่างหนึ่ง สำนักนั้นอีกอย่าง ถ้าต่างคนต่างปฏิบัติเพื่อละกิเลสก็ไม่เป็นไร แต่ยิ่งปฏิบัติกลับยิ่งเกิดทิฐิมานะว่าสำนักตัวเหนือกว่า จนขาดความสามัคคีเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน คล้ายบางประเทศแถวอินโดจีน ครูไม่ใหญ่ว่าเพราะเขาไม่ได้ฟังเพลงตะวันออกกลางกาย แล้วเปิดเพลงให้ฟัง
ช่วงเปิดเพลงหลังครูไม่ใหญ่บอกว่าถ้าฟังเพลงตะวันออกกลางกายความเป็นหนึ่งเดียวจะเกิดขึ้น Whisper ไม่ได้ถอดเนื้อเพลงออกมา เพลงเกี่ยวกับการนำใจกลับมาหยุดที่ศูนย์กลางกายซึ่งเป็นจุดร่วมของทุกคน
ปัญหาอีกด้านคือผลการปฏิบัติไม่เท่ากัน เหมือนขับรถจากกรุงเทพไปเชียงใหม่ บางคนถึงแค่อยุธยา นครสวรรค์ หรือลำปาง แต่บอกว่าถึงเชียงใหม่ จุดที่ตัวไปไม่ถึงก็นึกว่าไม่มี แล้วทะเลาะกัน ครูไม่ใหญ่ว่าดีที่สุดคือไม่ต้องท่องคำภาวนาอะไร นั่งเฉย ๆ ก็เริ่มเป็นหนึ่งเดียวกันแล้ว เอกัคคตาไม่ต้องใช้คำภาวนา ให้แสวงจุดร่วมที่ศูนย์กลางกาย สงวนจุดต่าง ยกตัวอย่างเมื่อวานที่ให้นึกลูกมะพร้าวแล้วบางคนเห็นเป็นมะม่วง และระหว่างทางอะไรเกิดขึ้นก็ให้เฉยไว้ ถ้าแวะดูข้างทางไปเรื่อยก็ไปไม่ถึง
ปัจจัยภายในข้อที่สองของความเสื่อมในเกาหลีคือการย่อหย่อนพระธรรมวินัย หลักคำสอนที่ทำให้พระใช้ชีวิตมีครอบครัว ศรัทธาของศาสนิกชนก็หย่อนลงเพราะพระไม่ต่างจากฆราวาส คนจึงคิดว่าอยู่บ้านดีกว่าไม่อยากไปวัด ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าเป็นเรื่องสำคัญมาก
ตะวันออกไม่ไกล แค่ศอกเดียวจากปลายจมูก ครูไม่ใหญ่สรุปว่าควรนำประวัติศาสตร์พุทธศาสนาในเกาหลีมาศึกษาเพื่อไม่ให้ผิดพลาดในเมืองไทยและดินแดนพุทธอื่น ไม่ต้องทะเลาะกันเรื่องคำภาวนาและวิธีการ แค่หลับตาให้ขนตาชนกันเบา ๆ ไม่คิด ไม่ทำอะไร ง่วงก็ปล่อยให้หลับ เมื่อยก็ขยับ ฟุ้งก็ลืมตานิดหนึ่ง ตัวอย่างชาวโซโลมอนที่ติดตามกันมาหลายวันยืนยันว่าวิธีนี้เป็นสากล ทุกคนทำได้ ไม่ขัดแย้งความเชื่อ ไม่ต้องเปลี่ยนศาสนา เหมือนอากาศที่ทุกชาติทุกภาษาหายใจได้
พระสัมมาสัมพุทธเจ้านั่งหลับตานิ่งแล้วเห็นไปตามลำดับจนบรรลุธรรมกาย คนที่พูดถึงธรรมกายในทางลบมีสองพวก คือไม่เข้าใจเพราะไม่ได้ทำหรือทำไม่ได้ กับไม่อยากเข้าใจทั้งที่มีปัญญา ครูไม่ใหญ่ชวนให้มาพิสูจน์ ไม่ต้องเสียเงิน ไม่มีข้าวก็จะจัดให้ ขอให้นั่งแล้วพิสูจน์ก่อนค่อยพูด เพราะคนที่ทำได้มีเป็นหลักล้าน เหมือนนักวิทยาศาสตร์ที่ต้องพิสูจน์ ไม่ได้ขึ้นกับเชื่อหรือไม่เชื่อ แต่ขึ้นกับใช่หรือไม่ใช่
ครูไม่ใหญ่เปิดภาพมรดกโลก ชมวัดพุลกุกซาว่าสวยมาก อยากให้มีพระไปอยู่ ชมพระพุทธรูปหน้าตาแบบท้องถิ่น แล้วดูภาพจงเมียวพร้อมมุกว่าเขาจองไปแล้ว ต่อด้วยภาพพระไตรปิฎกที่แกะลงแผ่นไม้จำนวนมาก ไม่ผุไม่พังแม้ผ่านสงคราม ภิกษุดึงแผ่นออกมาศึกษา ตัวอักษรใหญ่ไม่ต้องใส่แว่น
ช่วงก่อนหน้านี้ถอดเสียงไม่ได้ ครูไม่ใหญ่เล่าต่อว่าคนเกาหลีบางคนไม่มีวัดให้เข้าจึงไปเข้าโบสถ์แทนเพราะอยากประกอบศาสนกิจ แล้วสรุปว่าการเกิดในโลกที่มีพระพุทธศาสนาถือว่ามีบุญระดับหนึ่ง แต่ต้องมีวาสนาด้วย คือศึกษาคำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าและปฏิบัติตาม จากนั้นเตรียมเข้าเรื่องหมู่เกาะโซโลมอน
ทบทวนเรื่องเมื่อวานว่าเวลาห้าทุ่มที่โซโลมอน ตรงกับหนึ่งทุ่มเมืองไทย ชาวโซโลมอนสามคนเดินเข้าออฟฟิศคุณเปเล่แล้วนั่งเรียงแถวหลับตาทำสมาธิกันเอง จนถึงช่วงถ่ายทอดสด ก้มกราบตาม พยายามสวดตามหน้าจอทั้งที่อ่านไม่ออก คุณเปเล่ทำเป็นไม่สนใจเพื่อดูว่าเขานั่งโชว์หรือนั่งจริง ปรากฏว่าทั้งสามไม่สนใจคุณเปเล่เลย จ้องหลวงพ่อที่หน้าจอและยิ้มตลอด กลางช่วงมีเสียงที่ Whisper ถอดเป็นคำมั่วปนภาษาอังกฤษราวหนึ่งนาที
ทบทวนถ้อยคำของเบน ฟรานซ์ ว่าจะไม่ทำให้หลวงพ่อและชาวโลกผิดหวัง ตอนนี้อารมณ์ดีตลอดเวลา นั่งสมาธิตอนเช้ามืดและก่อนนอนแม้งานเยอะ เห็นดวงตะวันในตัวนิ่งไม่เคลื่อนแล้วและสว่างขึ้นทุกรอบ กลับบ้านไปเล่าให้ภรรยาฟัง ภรรยาถามว่าศาสนาพุทธดีอย่างไร แล้วอวยพรและขอให้เรียนให้ดีกลับมาสอนเธอ เบนรู้ว่าผู้ชายไทยอายุยี่สิบต้องบวช เชื่อว่าโซโลมอนมีประเพณีนี้ได้ จึงขอให้มีพระภิกษุไปที่นั่น ครูไม่ใหญ่ว่าบุญเก่าได้ช่องส่งผลแล้ว
วันนี้ฟังเรื่องการเปลี่ยนแปลงของทอมมี่ ธิรา หนึ่งในผู้เข้าบททดสอบก่อนเป็นชาวพุทธที่ตอนนี้เพิ่มจากเก้าเป็นสิบกว่าคน ทอมมี่เคยเปิดเผยเมนูกินเนื้อมนุษย์ตามบรรพบุรุษ และเลิกกินเมื่อ 23 ปีก่อนตอนรัฐบาลออกกฎหมายห้าม เดิมไม่เคยยิ้ม ตาแดงก่ำ รอยยิ้มแรกของเขางดงามมาก คุณเปเล่ถ่ายภาพได้ตอนเดินไปเจอเขาแอบนั่งสมาธินอกเวลางานเองเป็นชั่วโมง ไม่ใช่เฉพาะที่ Buddha Hall
ทอมมี่เป็นชาวโซโลมอนที่กินเนื้อมนุษย์ตั้งแต่เด็กจนอายุยี่สิบ ปัจจุบันอายุ 43 ปี เดิมพูดน้อยจนคนนึกว่าพูดไม่ได้ มนุษยสัมพันธ์ไม่ดี มีเพื่อนน้อย ดุ ไม่ยิ้ม โกรธง่ายแต่ใช้วิธีเงียบ พอรู้จักชาวพุทธก็ยิ้มครั้งแรก สมัครเป็นหนึ่งในเก้าคนแรกที่ขอเป็นชาวพุทธ นั่งสมาธิทุกวันไม่เคยขาด เพื่อนสังเกตว่าพูดมากขึ้น อธิบายเป็น ยิ้มทักทายว่าฮัลโหลมายเฟรนด์ ไม่เคยโกรธอีก ปฏิบัติตามข้อปฏิบัติของชาวพุทธได้ดี และหาเวลานั่งสมาธิเสมอทั้งบนรถและที่บ้าน
ทอมมี่เล่าว่านั่งสมาธิโดยนึกถึงลูกมะพร้าวและยืนยันว่าเห็นได้ตลอดเวลา ไม่เคยนึกว่าลูกมะพร้าวในท้องจะทำให้มีความสุข ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าถ้อยคำเหล่านี้จดตามคำพูดของเขาไม่ได้ปรุงแต่ง สมาธิช่วยทั้งปัญหาส่วนตัวและครอบครัว พูดจาดีกับเพื่อนร่วมงาน จากเดิมกลับบ้านแทบไม่คุยกับภรรยา ตอนนี้ชวนภรรยามานั่งสมาธิด้วยกัน ความสัมพันธ์ดีขึ้นกลายเป็นคู่บุญคู่บารมี
ทอมมี่ถามว่าบางครั้งนึกลูกมะพร้าวแต่เห็นภาพอื่น เช่นดวงแก้วหรือหน้าภรรยา และบางครั้งเห็นกะโหลก ควรทำอย่างไร ช่วงคำถามมีเสียงที่ Whisper ถอดซ้ำมั่วอยู่ครู่หนึ่ง ครูไม่ใหญ่ตอบว่าถูกแล้ว พูดติดตลกว่ามะพร้าวต้องเห็นกะโหลกก่อนแล้วค่อยเห็นกะลา ให้ดูภาพที่เกิดขึ้นไปเรื่อย ๆ ด้วยใจเยือกเย็นสบาย ๆ ไม่ต้องคิดอะไร มีกะโหลกก็ดูกะโหลก มีมะพร้าวก็ดูมะพร้าว แปลว่านั่งสมาธิดีขึ้น แล้วเปิดภาพทอมมี่นั่งสมาธิและรอยยิ้มแรกให้ดู
สารคดีโปริสาทคนกินคนตอนต่อ ทบทวนว่าโปริสาทได้มนต์วิ่งเร็ว จับพระราชามาเจาะพระหัตถ์ร้อยแขวนไว้กับต้นไทร เจ็ดวันครบร้อยเอ็ดพระองค์ แล้วเตรียมพิธีบูชายัญ รุกขเทวดาไปขอท้าวมหาราชทั้งสี่และท้าวสักกะให้ช่วยห้าม แต่ห้ามไม่ได้ ท้าวสักกะแนะให้ไปหาพระเจ้าสุตโสมแห่งอินทปัตถนคร รุกขเทวดาจึงแปลงเป็นฤๅษีเดินใกล้ต้นไทร โปริสาทคว้าดาบวิ่งไล่สามโยชน์ก็ตามไม่ทัน ตะโกนให้หยุด ฤๅษีตอบว่าเราหยุดแล้ว ท่านนั่นแหละจงหยุดเถิด
ฤๅษีแปลงอธิบายว่าตนหยุดแล้วจากอกุศลกรรมบถสิบมีการฆ่าสัตว์เป็นต้น ไม่เหมือนโปริสาทที่เปลี่ยนแปลงตลอด เดิมเป็นพระเจ้าพรหมทัต แล้วเป็นโจรโปริสาทแปลว่าคนกินคน บัดนี้ชื่อกัมมาสบาทแปลว่าผู้มีเท้าด่าง ยังละกรรมไม่ได้ ตายแล้วต้องไปอบาย ฤๅษีบอกว่ากษัตริย์ร้อยเอ็ดองค์เป็นเพียงเจ้าครองนครธรรมดา ยังขาดพระเจ้าสุตโสมผู้เป็นใหญ่ที่ละไว้ ถ้าจับมาบูชายัญเทวดาจึงพอใจ แล้วกลับร่างเป็นรุกขเทวดา โปริสาทดีใจคิดว่าเทวดาพอใจการบวงสรวง รับปากว่าจับพระเจ้าสุตโสมไม่ใช่เรื่องยาก
คืนเดือนมืดในป่าได้ยินเสียงโอดโอยของกษัตริย์ร้อยเอ็ดนคร โปริสาทนอนไม่หลับ ใช้ความรู้เรื่องการโคจรของดวงดาวรู้ว่าพรุ่งนี้เป็นวันมหามงคล พระเจ้าสุตโสมจะเสด็จสรงสนานที่สระมงคลโบกขรณีนอกพระนคร และมีช่วงปลอดยามอยู่ขณะหนึ่ง ย่ำรุ่งจึงวิ่งด้วยมนต์ไปถึงอินทปัตถนครในไม่กี่อึดใจ ลอบลงไปยืนแช่น้ำในสระ ใช้ใบบัวคลุมศีรษะ ฝูงปลาและเต่าไม่ตกใจกลัว ว่ายวนเหมือนเปิดทางให้
สารคดีตอบว่าโปริสาทผู้ทำบาปมานานมีเดชานุภาพเพราะบุญเก่าในสมัยพระกัสสปสัมมาสัมพุทธเจ้า เคยถวายสลากภัตน้ำนมแด่ภิกษุผู้ทรงศีลจึงมีกำลังมาก และสร้างโรงไฟพร้อมฟืน มีด ขวาน ถวายสงฆ์เพื่อบรรเทาความหนาว จึงทนความหนาวเย็นในน้ำได้ ปลาเต่าไม่รบกวน รุ่งเช้าเจ้าพนักงานเตรียมพิธีสรงสนาน ทหารรักษาความปลอดภัยเป็นชั้น ๆ ไกลถึงสามโยชน์ ชาวเมืองรอรับเสด็จสองข้างทาง ปิดท้ายว่าโปริสาทจะจับพระเจ้าสุตโสมผ่านออกไปได้อย่างไร โปรดติดตามตอนต่อไป
ครูไม่ใหญ่ถามทวนว่าโปริสาทมีกำลังและร่างกายทนหนาวได้ด้วยบุญอะไร แล้วพูดติดตลกว่าตัวเองต้องถวายอะไรจมูกจึงจะทนควันได้ ก่อนเข้าสู่ช่วงนักรบกองทัพธรรม
ช่วงเพลงยิ้มแล้วรวย เพลงชวนให้ยิ้มเพราะยิ้มแล้วรวย ใช้เปิดช่วงนักรบกองทัพธรรม ตามด้วยเพลงคั่นที่ Whisper ถอดซ้ำเป็นท่อนเดิมหลายบรรทัด
ช่วงนักรบกองทัพธรรม อ่านจดหมายของลูกคนหนึ่งที่หวังว่าเรื่องของตนจะสร้างแรงบันดาลใจให้คนรู้สึกถึงความโชคดีที่ได้สร้างบารมีในวัด หรือผู้ที่กำลังตัดสินใจอุทิศชีวิตช่วยงานพระพุทธศาสนาวิชชาธรรมกาย ซึ่งผู้เขียนเห็นว่าเป็นชีวิตที่มีคุณค่าที่สุด แล้วเริ่มระลึกถึงครั้งที่สอบติดคณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ต่อจากนั้นเสียงถูกถอดเป็นคำมั่วปนภาษาอังกฤษราวครึ่งนาที
ครูไม่ใหญ่ว่าตราบใดมนุษย์ยังต้องเกิดก็หนีแพทย์พยาบาลไม่พ้น ผู้เป็นแพทย์พยาบาลจึงควรปลื้มใจที่อุทิศตนทำหน้าที่นี้ เพราะมนุษย์ต้องเกิดมาสร้างบารมีจึงจะไปนิพพานได้ ต้องมีร่างกายแข็งแรงจึงปฏิบัติธรรมและทำความดีได้สะดวก การเกิดและความแข็งแรงได้มาด้วยแพทย์พยาบาลเป็นส่วนสำคัญ
จดหมายเล่าต่อว่าผู้เขียนเกิดในครอบครัวคนจีน เป็นลูกคนที่เจ็ดในพี่น้องสิบเอ็ดคน พ่อแม่มีอาชีพค้าขายและชอบไหว้เจ้า โดยเฉพาะวันตรุษจีนเพื่อความเฮง ช่วงต้นมีเสียงที่ถอดเป็นคำมั่วเล็กน้อย
สปอตประชาสัมพันธ์ช่วงตรุษจีน ชวนว่าอยากจะเฮงก็เชิญทางนี้ เชิญผู้มีบุญ แล้วชวนร่วมสร้างเสาแก้วพันปี ท่อนท้ายถอดเป็นเสียงลากยาวฟังไม่ชัด
ผู้เขียนเล่าว่าสมัยเรียนเป็นหัวหน้าห้อง ชวนเพื่อนจัดตักบาตร สวดมนต์ นั่งสมาธิหลังเลิกเรียนเป็นประจำ จนได้รางวัลนักเรียนดีเด่น เมื่อเป็นนักศึกษาแพทย์ปีหนึ่ง รุ่นพี่ชมรมพุทธชวนเข้าค่ายคุณธรรมวันแม่ นั่งสมาธิเจ็ดวัน และอบรมธรรมทายาทหญิง ครูไม่ใหญ่แทรกว่าคำชักชวนสำคัญมาก ถ้าเราไม่ดึงมา สิ่งอื่นก็ดึงไป ผู้เขียนเข้าใจเป้าหมายชีวิตจนตั้งปณิธานว่าเรียนจบจะรีบใช้ทุน แล้วมาเป็นหมอและอุบาสิการักษาศีลแปดช่วยงานวัดพระธรรมกายตลอดชีวิต ฝึกตนรักษาศีลแปด ทำงานชมรมพุทธที่หนักและเหนื่อยโดยเติมพลังใจด้วยการหยุดใจ
ผู้เขียนได้รับเลือกเป็นรองประธานชมรมพุทธศาสตร์ของจุฬาฯ ชวนนิสิตนักศึกษามาอบรมธรรมทายาท บอกบุญชวนคนสร้างพระได้ห้าสิบองค์ ร่วมงานสอบตอบปัญหาธรรมะที่นำธรรมะไปสู่เยาวชนทั่วประเทศนับล้านคน โดยการเรียนก็ดีด้วย มีสามสิ่งในใจตลอดคือการปฏิบัติธรรม ภารกิจการเรียนกับงานชมรม และนโยบายของหลวงพ่อ แล้วบอกว่าหลวงพ่อเป็นแรงบันดาลใจยิ่งใหญ่ ครูไม่ใหญ่ตอบติดตลกว่าไม่ทราบ ท้ายช่วงมีเสียงถอดปนภาษาอังกฤษฟังไม่ชัด
ช่วงเพลงคั่นราวสองนาทีที่ครูไม่ใหญ่พูดติดตลกว่าเพลงนี้ไม่กล้าเปิด Whisper ถอดเนื้อเพลงได้เพียงท่อนสั้น ๆ จึงไม่ทราบชื่อเพลง
เมื่อเรียนจบผู้เขียนไปทำงานใช้ทุนเป็นแพทย์ แต่ไม่เคยทิ้งธรรมะ ยังรักษาศีลแปดและนั่งสมาธิวันละสี่ชั่วโมง แม้ขณะรักษาคนไข้ก็เห็นดวงใสสว่างที่ศูนย์กลางกาย ครูไม่ใหญ่ว่าถ้าหมอทุกคนในโลกเห็นอย่างนี้ได้จะเป็นสุดยอดแพทย์ รักษาจากภายในด้วยหัวใจและพลังบุญ คนไข้ที่เจอหมออย่างนี้ถือว่ามีบุญ
ผู้เขียนมาวัดทุกเสาร์อาทิตย์ครบหนึ่งปี แล้วตัดสินใจลาออกไปทำงานโรงพยาบาลเอกชนเพื่อหาเงินใช้ทุนคืน งานหนักจนไม่มีเวลานั่งสมาธิวันละสี่ชั่วโมง ความละเอียดของใจลดลง ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าเป็นข้อสังเกตที่ต้องศึกษา ถ้าไม่มีปัจจัยก็ต้องเสียเวลาไปหา ถ้ารวยเข้าวัดก็สะดวก จะรวยต้องมีบุญมาก จึงอย่าหงุดหงิดเวลาครูไม่ใหญ่ชวนให้รวย รวยกับโลภเป็นคนละเรื่อง โลภมากลาภหายเหมือนกู้เงินซื้อหุ้นแล้วหุ้นตก ต้องรวยทั้งน้ำใจและทรัพย์ ใช้ทรัพย์เป็นเครื่องมือสร้างบารมี หวงไว้ตายแล้วก็เอาไปไม่ได้
ผู้เขียนหวังตลอดว่าใกล้ใช้ทุนหมดจะได้เข้ามาสร้างบารมีเต็มตัวในวัด นึกทีไรหายเหนื่อย แต่พักผ่อนน้อยเกินไป คนไข้แข็งแรงขึ้นแต่หมอป่วยลง เป็นต่อมทอนซิลอักเสบเรื้อรังจนต้องตัดออก แล้ววันหนึ่งขณะเขียนใบงานแพทย์กลับมองไม่เห็นตัวหนังสือที่ตัวเองเขียน แพทย์ผู้เชี่ยวชาญพบว่าเป็นโรคภูมิคุ้มกันต่อต้านตัวเอง ซึ่งพบเพียงหนึ่งในล้าน และเกิดที่ดวงตา เส้นเลือดที่จอประสาทตาแตกไปเรื่อย ๆ เห็นเพียงแสงขาวมัวเหมือนมองผ่านหมอก
ครูไม่ใหญ่แทรกความเห็นยาวว่าโรคนี้ต้องมีวิธีแก้ เช่นเอาเลือดที่แตกออกแล้วสร้างใหม่ ปลุกภูมิคุ้มกันให้ดีขึ้น เข้าห้องอบความร้อนและสมุนไพรให้เลือดเสียออกทางรูขุมขน แต่ก่อนอื่นต้องเชียร์ใจตัวเองว่าพร้อมจะเห็นเป็นปกติและดีกว่าเดิม คิดได้อย่างนี้ก็ชนะไปแล้ว 99 เปอร์เซ็นต์ ที่เหลือคือหาวิธีการ ครูไม่ใหญ่ไม่ใช่นักวิชาการแต่เป็นนักวิธีการ กลางช่วงมีเสียงที่ Whisper ถอดปนภาษาอังกฤษฟังไม่ชัด
ผู้เขียนเล่าว่าอาการไม่มีวี่แววดีขึ้น รู้สึกกดดันและท้อแท้ ทั้งที่เป็นหมอรู้วิธีรักษาถึงระดับโครโมโซมแต่รักษาตัวเองไม่ได้ ครูไม่ใหญ่แทรกว่าอย่ากด เพราะกดแล้วดัน อย่าท้อแท้เพราะจะท้อถอย รู้มากเลยยาก รู้น้อยอย่างครูไม่ใหญ่ลุยไปเลย หน้าที่คิดอย่างเดียวคือเอาการมองเห็นกลับคืนมาให้ดีกว่าเดิม ผู้เขียนว่าทุกวันนี้ทุกข์มาก ครูไม่ใหญ่ให้เขียนใหม่ว่าไม่ทุกข์ เพราะทุกข์หรือไม่แล้วแต่ใจเรา ความคิดฟุ้งซ่านไปเรื่อยไม่ได้ อย่ายอมแพ้ ท้ายช่วงมีเสียงถอดปนภาษาอังกฤษบางส่วน
ช่วงเพลงคั่นหลังครูไม่ใหญ่บอกว่าอย่ายอมแพ้ Whisper ไม่ได้ถอดเนื้อเพลง ท้ายเพลงครูไม่ใหญ่ว่าเพลงนี้ร้องกันไปทั่วโลกและนักเรียนในห้องร้องพร้อมกันน่าอัศจรรย์ จึงไม่ทราบชื่อเพลงแน่
ผู้เขียนไม่ทิ้งบุญ ซื้อบ้านในหมู่บ้านสวนตะวันธรรมใกล้วัด เปิดคลินิกที่คลองสามโดยจ้างหมอรักษาแทนเพราะรักษาคนไข้เองไม่ได้แล้ว ทำบุญทุกบุญ โดยเฉพาะงานบุญวันที่ 22 เมษายน 2547 ทำเต็มกำลัง วันงานการมองเห็นแย่ลงอีกแต่ยังรักษาใจให้ใส ครั้นมาถึงจุดที่ช่วยงานเป็นประจำกลับถูกปฏิเสธ มองไม่ค่อยเห็นแต่ไม่มีใครช่วยเหลือ ต้องค่อย ๆ เดินหาที่นั่งเอง ปีติหายไปกลายเป็นความน้อยใจ นั่งสมาธิทั้งน้ำตา คิดว่ามาวัดแล้วเป็นภาระคนอื่น จึงไม่มาวัดอีกเลย ครูไม่ใหญ่แทรกเตือนเจ้าหน้าที่ให้ดูแลให้ดีและบอกลูกว่าคิดอย่างนั้นไม่ถูก
ผ่านไปสิบเดือน เพื่อนคนหนึ่งซึ่งเป็นอุบาสิกาของวัดโทรมาชวนกลับมาสร้างบารมี ให้กำลังใจ อาสาขับรถรับส่งจากบ้านไปคลินิกทุกเช้านานเดือนเศษ เปิดเทปธรรมะของหลวงพ่อให้ฟังในรถ จนผู้เขียนซาบซึ้งในน้ำใจและยอมกลับมาวัดอีกครั้ง แม้ยังไม่พบวิธีรักษาให้หาย แต่ได้พบมิตรแท้ที่ดีที่สุดคนหนึ่ง
ช่วงก่อนหน้านี้ราวสองนาทีถอดเสียงไม่ได้ จดหมายเล่าต่อว่าพ่อของเพื่อนผู้เป็นมิตรแท้ถูกยิงตายคาที่ ตัวเลขที่อ่านฟังไม่ชัด เพื่อนยังทำบุญอุทิศให้พ่อ น้องชายคนสุดท้องของผู้เขียนเป็นเด็กดาวน์ซินโดรม อายุ 17 ปี กินได้แต่โจ๊กเปล่าใส่น้ำแกงเพราะไม่ยอมเคี้ยว ผู้เขียนเปิดจานดาวเทียมให้ดูบ่อย ๆ ครูไม่ใหญ่ว่าถูกต้อง แม่มีอาชีพขายกุ้งปูเป็น ๆ และปลาตายในตลาดสด เลี้ยงลูกห้าคนลำพังหลังแยกทางกับพ่อ ยายเป็นคนจีนชอบไหว้เจ้า ไม่ค่อยเข้าใจพุทธศาสนา เสียชีวิตด้วยโรคขาดสารอาหารเมื่ออายุ 78 ปี
คำถามถึงครูไม่ใหญ่ ทำไมรักบุญรักธรรมมาตั้งแต่เยาว์วัยและอยากสร้างบารมีในวัด บุญชมรมพุทธจุฬาฯ จะส่งให้เข้าวัดเร็วขึ้นไหม น้องชมรมพุทธควรวางผังชีวิตอย่างไร บุพกรรมใดทำให้ต่อมทอนซิลอักเสบและตามองไม่เห็น เกี่ยวกับการขาดนั่งสมาธิวันละสี่ชั่วโมงหรือไม่ มีโอกาสหายไหม อายุสั้นไหม บุพกรรมใดทำให้น้อยใจในวันงานบุญใหญ่และบุญวันนั้นจะส่งผลอย่างไร ทำไมต้องออกจากวัดแล้วกลับมา พ่อของเพื่อนถูกยิงตายเพราะอะไรและไปอยู่ไหน น้องชายเป็นดาวน์ซินโดรมและกินได้แต่โจ๊กเพราะอะไร ยายตายด้วยขาดสารอาหารแล้วไปไหน ผู้เขียนกับเพื่อนมิตรแท้เคยสัมพันธ์กันอย่างไร ทำไมเพื่อนชมรมพุทธรุ่นเดียวกันได้เข้าวัดหมดแต่ตนยังไม่ได้ และทำไมชวนคนอื่นได้มากแต่ชวนพ่อแม่ได้ยาก ครูไม่ใหญ่ตอบสั้น ๆ ว่าอายุไม่สั้นและชวนพ่อแม่ไม่ยากถ้าสู้
ครูไม่ใหญ่ถามว่าจำเรื่องและคำถามได้ไหม แล้วตอบว่าผู้เขียนรักบุญรักธรรมเพราะสร้างบารมีกับหมู่คณะมาหลายชาติ ในพุทธันดรที่ผ่านมาเป็นทหารของพระราชาที่ออกบวชแล้วบวชตามจนตลอดชีวิต ช่วงถัดมาราวครึ่งนาทีถอดเสียงปนภาษาอังกฤษฟังไม่ชัด งานที่ทำในชมรมพุทธทำไว้ดีแล้ว ช่วยตัดรอนวิบากกรรมเรื่องดวงตาให้หนักเป็นเบา ถ้าไม่ได้ทำจะหนักกว่านี้ การเข้าวัดขึ้นอยู่กับสุขภาพเท่านั้น และน้องชมรมพุทธต้องสร้างบารมีทุกอย่าง อธิษฐานจิตบ่อย ๆ ขอประพฤติพรหมจรรย์สร้างบารมีกับหมู่คณะตลอดไป
ต่อมทอนซิลอักเสบเพราะในพุทธันดรที่ผ่านมาเมื่อบวชเป็นพระชอบวิจารณ์เพื่อนสหธรรมิกในทางไม่ดี ทั้งถูกบ้างไม่ถูกบ้าง วิบากกรรมนี้จึงมาส่งผล ดวงตามองไม่เห็นเพราะในพุทธันดรที่แล้วคิดสร้างคุกมืดไว้ขังเชลยหรือทหารที่ผิดวินัย และอีกชาติที่ไกลกว่านั้นเป็นหมอรักษาตาคนไข้ผิดพลาด ให้ยาแรงจนตาคนไข้มัวและเสื่อม ทั้งสองกรรมไม่ได้เจตนาแต่รวมกันส่งผลให้ตาพร่ามัว
ครูไม่ใหญ่ให้กำลังใจว่าอย่ากังวล หน้าที่คือนึกถึงบุญทุกบุญที่ทำไว้ รักษาใจให้ใส กายจะเป็นอย่างไรก็ช่างมัน บุญจะตัดรอนวิบากให้หนักเป็นเบาและค่อย ๆ ดีขึ้น ขึ้นอยู่กับว่าอยากดีขึ้นไหม อยากหายก็หาย เราเลือกได้ แต่วิบากกรรมยังมีอยู่ ให้สั่งสมทาน ศีล ภาวนาต่อไป อายุยังไม่สั้น หายใจได้ร้อยปีก็อยู่ได้ร้อยปี ยกตัวอย่างทวดอิ่มที่อายุร้อยหกปีแล้วยังเหยียบหนัก
ต้องเจอเรื่องน้อยใจในงานบุญใหญ่เพราะวจีกรรมในชาติที่บวชเป็นพระแล้ววิจารณ์เพื่อนสหธรรมิกจนบางท่านน้อยใจ วิบากกรรมไม่ยกเว้นแม้เป็นพระ ครูไม่ใหญ่สอนว่าวันบุญใหญ่ต้องเอาบุญก่อน ยิ้มใจใสแม้ไม่ถูกใจ อย่ายอมแพ้ ถ้าจะน้อยใจร้องไห้ให้รอหลังงานเจ็ดวัน เพราะใจที่ตกในวันบุญใหญ่ทำให้กำลังบุญอ่อนลงและวิบากกรรมอื่นได้ช่องมาส่งผลก่อน คำพูดจึงสำคัญ พูดให้เป็นสมบัติ ไม่ใช่วิบัติ อยู่คนเดียวระวังความคิด อยู่กับมิตรระวังวาจา ยกตัวอย่างหมอดูที่พูดว่าดวงตกแล้วเว้นช่วงนานไปนิดก่อนต่อว่าตกหลักทรัพย์ ไฟล์จบกลางคำอธิบายนี้ จึงยังไม่ได้ตอบคำถามที่เหลือ เช่นเรื่องพ่อของเพื่อน น้องชาย และยาย ซึ่งอาจตอบต่อในตอนถัดไป
เวลาเริ่มของช่วง คำสะกด tag ที่ขาด ช่วงที่ยังไม่มีในผัง หรือลิงก์เสีย บอกได้ที่นี่ - คนที่ฟังจริงเห็นสิ่งที่คลังนี้มองไม่เห็น
เข้าสู่ระบบด้วยปุ่มด้านบนของหน้าก่อน แล้วช่องเขียนถึงผู้ดูแลจะขึ้นที่นี่