กษัตริย์ร้อยเอ็ดนคร

โปริสาทตะเกียกตะกายกลับถึงต้นไทรใหญ่ คุกเข่าบนบานรุกขเทวดาว่าถ้ารักษาแผลให้หายในเจ็ดวัน จะล้างลำต้นด้วยเลือดในลำคอของกษัตริย์ร้อยเอ็ดนครในชมพูทวีป เอาลำไส้มาพันรอบต้น และทำพลีกรรมด้วยเนื้อของกษัตริย์เหล่านั้น สารคดีชี้ว่าเป็นธรรมดาของปุถุชนที่เข้าตาจนแล้วหวังพึ่งสิ่งศักดิ์สิทธิ์ โปริสาทนอนนิ่งไม่ให้แผลกระเทือนและอดอาหาร แผลจึงแห้งหายในเจ็ดวัน แต่เข้าใจผิดว่าหายเพราะอานุภาพเทวดา เมื่อกินคนอีกสองสามคนจนแข็งแรงก็คิดจะไปจับกษัตริย์ร้อยเอ็ดนครมาแก้บนให้ได้โดยเร็ว

ยักษ์ตนหนึ่งหากินมาถึงถิ่นนั้น รู้ว่าโปริสาทเป็นมนุษย์กินคนเหมือนกันจึงสนิทกันเร็วเพราะเคยเกิดเป็นยักษ์กินคนด้วยกันมาหลายชาติ เมื่อฟังเรื่องแก้บนแล้วจึงบอกมนต์บทหนึ่งที่ร่ายแล้ววิ่งได้เร็วปานลมพัดไม่เหน็ดเหนื่อย (ชื่อมนต์เสียงถอดเพี้ยน ยังไม่ยืนยัน) โปริสาทได้มนต์ก็เหมือนเสือติดปีก สารคดีสอนว่าวิชาความรู้อยู่กับบัณฑิตก็ใช้สร้างสรรค์ อยู่กับคนพาลก็ใช้ทำลายเบียดเบียน แต่จะโทษวิชาไม่ได้ โปริสาทฮึกเหิมมั่นใจว่าจะจับกษัตริย์ร้อยเอ็ดนครมาแก้บนได้ แล้วจบด้วยโปรดติดตามตอนต่อไป

ยักษ์ที่ถูกอัธยาศัยกันบอกมนต์ให้วิ่งเร็วปานลมและมีกำลังดุจช้างสาร โปริสาทฝึกจนเชี่ยวชาญแล้วออกจับกษัตริย์ขณะประพาสอุทยานหรือว่าราชการ จับข้อพระบาทพาดบ่า เจาะฝ่าพระหัตถ์ร้อยเชือกแบกมาเหมือนพวงไก่ ผูกไว้ใกล้ต้นไทร ภายในเจ็ดวันได้ครบร้อยเอ็ดนคร เว้นแต่พระเจ้าสุตโสมแห่งอินทปัตนคร เพราะเคยเป็นพระสหายและอาจารย์ และเป็นกษัตริย์คุณธรรมสูงที่ควรเป็นแบบอย่าง จับไปแล้วชมพูทวีปจะหมดเชื้อสายกษัตริย์ เหล่ากษัตริย์ร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด ขณะโปริสาทนั่งเหลาหลาวเตรียมเชือดเอาพระโลหิตมาล้างต้นไทร

สารคดีโปริสาทคนกินคนตอนต่อ ทบทวนว่าโปริสาทได้มนต์วิ่งเร็ว จับพระราชามาเจาะพระหัตถ์ร้อยแขวนไว้กับต้นไทร เจ็ดวันครบร้อยเอ็ดพระองค์ แล้วเตรียมพิธีบูชายัญ รุกขเทวดาไปขอท้าวมหาราชทั้งสี่และท้าวสักกะให้ช่วยห้าม แต่ห้ามไม่ได้ ท้าวสักกะแนะให้ไปหาพระเจ้าสุตโสมแห่งอินทปัตถนคร รุกขเทวดาจึงแปลงเป็นฤๅษีเดินใกล้ต้นไทร โปริสาทคว้าดาบวิ่งไล่สามโยชน์ก็ตามไม่ทัน ตะโกนให้หยุด ฤๅษีตอบว่าเราหยุดแล้ว ท่านนั่นแหละจงหยุดเถิด

พระเจ้าสุตโสมตรัสว่าโปริสาทไม่รู้จักความตาย ไม่รู้ประโยชน์ นรกสวรรค์ก็ไม่รู้ อาจกลับคำภายหลังได้ โปริสาทยืนยันว่าจะไม่กลับคำ แม้ชีวิตก็สละถวายได้ พระองค์ทรงเห็นว่าถ้าขอให้เลิกกินเนื้อคนเป็นข้อแรกจะลำบากใจ จึงขอข้อง่ายก่อน ข้อหนึ่งให้โปริสาทมีอายุยืนร้อยปีในฐานะผู้มีศักดิ์ศรีเสมอกัน โปริสาทชื่นชมยินดี ข้อสองให้เว้นการกินกษัตริย์ทั้งหลายในชมพูทวีป ข้อสามให้ปล่อยกษัตริย์ร้อยเอ็ดพระองค์กลับนครโดยสวัสดี โปริสาทรับทั้งหมด แล้วพระองค์ทรงนิ่งจนโปริสาทอึดอัด ก่อนตรัสช้า ๆ ว่าแคว้นกาสีจะร้างเพราะผู้คนหนีภัยโจร ขอให้งดเสวยเนื้อมนุษย์เป็นพรข้อสุดท้าย ละครจบด้วยคำถามว่าโปริสาทจะกล้าให้พรข้อนี้หรือไม่ โปรดติดตามตอนต่อไป

ภุมมเทวาเห็นเหตุการณ์แล้วชื่นชมว่าไม่มีใครตั้งแต่อเวจีถึงพรหมที่หยุดโปริสาทไม่ให้กินเนื้อมนุษย์ได้ นอกจากพระเจ้าสุตโสม เทวดาชั้นจาตุมหาราชิกาและชั้นสูงขึ้นไปสาธุการต่อ ๆ กันจนถึงพรหมโลก รุกขเทวาก็สาธุการทั่วทุกทิศ กษัตริย์ร้อยเอ็ดพระองค์ที่ถูกร้อยมือแขวนไว้กับต้นไม้ได้ยินเสียงก็ดีใจสาธุการ เพราะรู้ว่าพระองค์ประทานชีวิตใหม่ให้

โปริสาทรับศีลแล้วไม่รู้จะทำอย่างไร พระเจ้าสุตโสมให้ปล่อยกษัตริย์ แต่โปริสาทกลัวถูกรุมทำร้ายจึงขอไปปล่อยพร้อมกัน พระเจ้าสุตโสมดำริว่ากษัตริย์มีทิฐิมานะแรง อาจทุบตีโปริสาทจนตาย จึงไปขอให้ทุกพระองค์รับปฏิญญาว่าจะไม่โกรธแค้นและไม่ทำร้ายโปริสาท ทุกพระองค์รับสัจจะ พระเจ้าสุตโสมสอนว่าโปริสาทจะอนุเคราะห์พวกท่านเหมือนบิดามารดาต่อบุตร ให้ปฏิบัติต่อเขาเหมือนเป็นบุตร

โปริสาทตัดเชือกที่ร้อยพระหัตถ์ พระเจ้าสุตโสมอุ้มประคองวางลงอย่างเมตตาเหมือนประคองโอรส ทุกพระองค์อ่อนแรงเพราะอดข้าวอดน้ำหลายวัน ทั้งสองช่วยกันดึงเชือก ล้างหนองเลือด พอกแผลด้วยเปลือกไม้ฝนกับหินพร้อมตั้งสัจจาธิษฐาน และกรอกน้ำผลไม้ต้ม สามวันแผลก็แห้ง พระเจ้าสุตโสมชวนกลับบ้านเมืองพร้อมกัน แต่โปริสาทหมอบร้องไห้ขอให้พากษัตริย์กลับไป ส่วนตนจะกินรากไม้ผลไม้อยู่ในป่า ทิ้งท้ายว่าพระเจ้าสุตโสมจะทรงทิ้งโปริสาทไว้หรือไม่ ติดตามตอนต่อไป

ละครต่อจากตอนที่แล้ว รุกขเทวดาเห็นพระเจ้าสุตโสมทำให้โปริสาทงดเนื้อมนุษย์และตั้งอยู่ในศีลห้า จึงสาธุการ เทวดาชั้นจาตุมหาราชิกาและชั้นสูงขึ้นไปสาธุการต่อกันจนถึงพรหมโลก พระเจ้าสุตโสมขอให้ปล่อยกษัตริย์ โปริสาทกลัวถูกทำร้ายจึงขอให้ปล่อยพร้อมกัน สุตโสมขอปฏิญญาจากกษัตริย์ว่าจะไม่โกรธไม่ทำร้ายโปริสาท แล้วให้ตัดเชือกร้อยพระหัตถ์ ล้างแผล โปริสาทต้มน้ำผลไม้ถวาย สามวันแผลหาย เมื่อถึงเวลาจากกัน โปริสาทร่ำไห้ขออยู่ป่ากินรากไม้ เพราะชาวพาราณสีเป็นศัตรูที่ถูกตนกินพ่อแม่ญาติพี่น้อง ถ้ากลับไปจะถูกทุบตีฆ่าฟัน แต่ตนรับศีลแล้วจะทำร้ายใครไม่ได้ สุตโสมว่าคนดุร้ายอย่างท่านยังทำให้ใจอ่อนได้ ชาวพาราณสีไม่หนักหนา ถ้าไม่สำเร็จจะแบ่งราชสมบัติให้ครึ่งหนึ่ง โปริสาทว่าแม้ในเมืองของสุตโสมก็มีคนไม่ชอบตน