ep074 ผังเวลา 57 ช่วง
อุทิศบุญ (142) หมู่เกาะโซโลมอน (116) เสาแก้วพันปี (104) กองเสบียง (87) แต่งตัวด้วยรอยยิ้ม (64) พญาโปริสาท (62) หลวงปู่วัดปากน้ำภาษีเจริญ (49) คุณเปเล่ (38) บททดสอบก่อนเป็นชาวพุทธ (32) ศีลห้า (30) ตะวันออกกลางกาย (28) พรหมทัต (28) สอบบาลีสนามหลวง 2549 (24) จาตุมหาราชิกา (19) พี่ชายที่แสนดี (19) มหาปูชนียาจารย์ (19) Buddha Hall (17) กาลหัตถีเสนาบดี (14) โรเบิร์ต แมฟฟิตตี้ (14) ตะวันออกกลาง (13) กษัตริย์ร้อยเอ็ดนคร (9) ครอบครัวธรรมกาย (9) บานาบาส ราดอร์ (8) ดวงอาทิตย์ในท้อง (7) เคี้ยวหมาก (6) พระรัตนตรัยในตัว (5) ลูกแก้ว (5) หิริโอตตัปปะ (5) ข่าวโจมตีวัด (4) พี่ชายคนที่สี่ (4) ยืมแล้วขอลืม (4) รวมพุทธบุตรทั่วโลก (4) กรรมทุบหัวสัตว์ (3) ขนลุกทั้งตัว (3) นิมนต์ครูไม่ใหญ่ไปโซโลมอน (3) มาใช้หนี้ให้แล้วจะไป (3) วิกฤต IMF (3) หลวงพ่อดูหนุ่ม (3) อุบัติเหตุรถชนคนเสียชีวิต (3) เจ้ามือการพนัน (3) เด็กมีบุญพ่อแม่รับไม่ไหว (3) ได้ยินเสียงพระสวดมนต์ (3) กายหายไป (2) ความรู้สึกรอคอย (2) คำพูดเป็นสมบัติ (2) ตอตะเคียนแทงเท้า (2) ถ้อยคำอมตะ (2) บนบานรุกขเทวดา (2) พ่อค้าเกวียน (2) มุทิตาสักการะ (2) หมอลำ (2) อยากเป็นชาวพุทธ (2) การศึกษาพระปริยัติธรรมแผนกบาลี (1) กินข้าววันละมื้อ (1) คิดแล้วคุ้มจึงควรคิด (1) ฉายาชาวโซโลมอน (1) ช่องพุทธศาสนา (1) ผลสอบบาลีสนามหลวง 2548 (1) ผ่าตัดสมอง (1) มองแค่ผิวกาย (1) มารประสงค์ (1) วัดเทพลีลา (1) วิชาอยู่กับคนพาล (1) ศิลปะการอยู่กับคนมีกิเลส (1) สลายร่างคุณยายอาจารย์ (1) สวดมนต์ทำวัดเย็น (1) สอบบาลีสนามหลวง (1) สามีมีหญิงคนใหม่ (1) ห้ามสามีช่วยภรรยาเก่า (1) เก็บตะวันไว้ในตัว (1) เลิกกับภรรยาเก่า (1) เลือกคู่เหมือนแทงหวย (1) เสาเข็มมหาธรรมกายเจดีย์ (1) โรงงานฟอกย้อมพิมพ์ผ้า (1) ใหญ่นักก็ไม่ไหว เล็กนักก็ไม่ได้ (1)
เปิดรายการด้วยคาถาสำเร็จ คำขวัญว่าแม้มืดตื้อมืดมิดก็มีสิทธิ์เข้าถึงธรรม ท่องเนื้อนาบุญสี่แห่ง คือมหาธรรมกายเจดีย์ พระจุฬามณี พระในบ้าน และพระในตัว แล้วปิดด้วยคำขวัญว่าเมื่อเราสว่าง โลกก็สว่างด้วย
ทบทวนการบ้าน 10 ข้อ ตั้งแต่เอาบุญไปฝากคนที่บ้าน จดบันทึกผลการปฏิบัติธรรม นึกถึงบุญก่อนนอน หลับและตื่นในอู่ทะเลบุญ รวมใจกับองค์พระหนึ่งนาทีเมื่อตื่น ทำความรู้สึกว่าตัวเราอยู่ในองค์พระ ทุกชั่วโมงขอหนึ่งนาทีหยุดใจ นึกถึงดวงหรือองค์พระในทุกกิจกรรม และสร้างบรรยากาศให้สดชื่นด้วยรอยยิ้มและปิยวาจา
นับว่าวันนี้เป็นวันที่ 100 นับจากวันออกพรรษา เหลืออีก 167 วันจะเข้าพรรษา ผ่านปีใหม่มา 25 วัน แล้วถามตอบว่าเราเกิดมาทำไม พระนิพพานอยู่ที่ไหน เริ่มต้นที่ศูนย์กลางกายฐานที่เจ็ดด้วยการทำใจหยุดนิ่ง ใครทำไม่ได้ และย้ำให้นักเรียนใหม่ศึกษาไว้เพื่อดำเนินชีวิตไม่ผิดพลาด
บอกว่าวันนี้มีกรณีศึกษาที่จะช่วยให้เข้าใจเรื่องกฎแห่งกรรมดีขึ้น ชื่อเรื่องพี่ชายที่แสนดี และจะมีเรื่องผลการปฏิบัติธรรมของชาวหมู่เกาะโซโลมอน ก่อนนั้นให้แต่งเนื้อแต่งตัวให้เสร็จเรียบร้อยก่อน
ช่วงเพลงคั่นราวสี่นาทีครึ่งหลังเกริ่นเนื้อหาวันนี้ Whisper ไม่ได้ถอดเนื้อเพลงออกมา จึงไม่ทราบชื่อเพลง
ถามว่ายิ้มกันหรือยัง ยิ้มไปทั่วโลกหรือยัง ถ้ายังไม่ยิ้มก็แปลว่ายังแต่งตัวไม่เสร็จ เหมือนใส่สูทแต่นุ่งผ้าเข้ามา สวมรองเท้าแตะ หรือเขียนคิ้วข้างเดียวออกจากบ้านไปทำงาน จึงต้องแต่งตัวให้เสร็จทุกคนทุกแห่งด้วยการนำรอยยิ้มมาปรากฏบนใบหน้า แล้วส่งต่อให้หนูน้อยชาวฮาวายมาชวนสร้างเสาแก้วพันปี
สปอตประชาสัมพันธ์ที่หนูน้อยชาวฮาวายชวนทุกคนร่วมสร้างเสาแก้วพันปี ช่วงนี้ Whisper ถอดเสียงหลุดเป็นประโยคซ้ำที่ไม่ใช่เนื้อหาจริง จึงไม่มีรายละเอียดของถ้อยคำในสปอต
ถามว่าเหลืออีกเก้าวันจะถึงวันที่ 3 กุมภาพันธ์ ให้รักษาใจผ่องใสตั้งใจปฏิบัติธรรมเป็นปฏิบัติบูชามหาปูชนียาจารย์ทั้งสามท่าน เพราะวันที่ 3 กุมภาพันธ์เป็นวันมรณภาพของพระเดชพระคุณหลวงปู่วัดปากน้ำ ผู้ค้นพบวิชชาธรรมกาย ส่วนชื่อท่านอื่นที่เอ่ยต่อจากนั้นเสียงถอดหลุดจนอ่านไม่ได้ (ฟังคล้ายมหารัตนอุบาสิกาและอาจารย์ของคุณยาย ยังไม่ยืนยัน) ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าท่านมาบอกชาวโลกว่าในตัวเรามีที่พึ่งที่ระลึกที่แท้จริงคือพระรัตนตรัย คน สัตว์ สิ่งของล้วนเป็นอนิจจัง ทุกขัง อนัตตา คำว่าธรรมกายเคยปรากฏแต่ในพระไตรปิฎกมาสองพันปีจนหลวงปู่มาค้นพบและสืบทอดผ่านคุณยายอาจารย์ และตัวอย่างชาวโซโลมอนแดนมนุษย์กินคนเป็นเครื่องยืนยันว่าทุกคนทำถูกหลักวิชาแล้วเข้าถึงได้
ทบทวนเรื่องบานาบาส ราดอร์ ที่เล่าเมื่อวาน ว่าค่อย ๆ แกะกระดุมเสื้อให้คุณเปเล่ดูขนที่ลุกขึ้น โดยยืนยันว่าไม่ได้ลุกเพราะอากาศแปรปรวนหรือความกลัว เพราะคนอย่างเขาอยู่ในแดนมนุษย์กินคนไม่กลัวอะไร แล้วบอกว่าวันนี้มีอีกท่านหนึ่งที่มีฉายาดีทีเดียว
ครูไม่ใหญ่อธิบายว่าดินแดนแถบหนึ่งแต่เดิมเป็นพุทธแล้วหายไปช่วงหนึ่ง ด้วยเหตุภายนอกคือการรบราฆ่าฟันกัน ความเชื่อที่แตกต่างกับความโลภโกรธหลงของมนุษย์ และเหตุภายในคือพุทธบริษัทสี่ไม่ให้ความสำคัญกับการศึกษาเรื่องพระรัตนตรัย ศีลสมาธิปัญญา จึงตัดคำนั้นออกไป ตอนนี้กำลังจะย้อนกลับไปอีกครั้ง ชื่อดินแดนที่เอ่ยว่าอยู่ระหว่างตะวันออกไกลกับตะวันออกกลางเสียงถอดเพี้ยน ยังไม่ยืนยัน
บอกว่าชาวโซโลมอนแต่ละท่านมีฉายาทั้งสิ้น บานาบาส ราดอร์ คือมนุษย์ขนลุกด้วยความปีติ แล้วเปิดเทปเมื่อวานฟังซ้ำเพื่อทบทวน เหมือนพญาโปริสาทยังทบทวน เล่าว่าคุณเปเล่ใช้ Buddha Hall เป็นพุทธสถานตั้งแต่เที่ยงครึ่งถึงบ่ายโมง มีเวลาเพียงครึ่งชั่วโมงหลังอาหาร นั่งกายตรงดำรงสติมั่นเหมือนสมัยพุทธกาล ชาวโซโลมอนพยายามมาก่อนเวลาตั้งแต่เที่ยงยี่สิบและจองแถวหน้า ใครหายไปก็จะมารายงานตัวกับคุณเปเล่ว่ายุ่งจริง ๆ แต่พรุ่งนี้จะไป บานาบาสหนึ่งในเก้าบุคคลประวัติศาสตร์เป็นนักเรียนที่ดีมานั่งสมาธิสม่ำเสมอ
ทบทวนคำเล่าของบานาบาสที่ปลดกระดุมเสื้อให้คุณเปเล่ดูขนลุกไปทั้งตัวพร้อมใบหน้ายิ้มแย้ม เล่าว่านั่งนึกถึงดวงอาทิตย์ไว้ในท้อง ดูไปเรื่อย ๆ รู้สึกอารมณ์เย็น ตัวเย็นแต่ไม่หนาว แปลกที่ดวงอาทิตย์อยู่ในท้องแต่เย็นและสบายไปทั้งตัว สักพักตัวก็หายไป เหลือแต่ดวงอาทิตย์ที่เย็นซึ่งกลายเป็นดวงนวลสว่าง มีความสุขมากจนเสียดายที่หมดเวลา แม้ออกจากสมาธิแล้วความเย็นยังอยู่ ครูไม่ใหญ่สรุปว่าคือตะวันออกกลางกาย (ช่วงนี้มีคำแปลภาษาอังกฤษในเทปที่ Whisper ถอดปนมา)
ครูไม่ใหญ่ชวนคิดว่ามนุษย์กินคนยังเห็นดวงตะวันภายในได้ มนุษย์กินข้าวจะเห็นไม่ได้ได้อย่างไร แล้วเล่าว่าชาวโซโลมอนกินข้าววันละมื้อตอนเที่ยงเพราะข้าวแพง แต่ตัวยังล่ำบึก ระหว่างวันเคี้ยวหมากแก้หิวเพลิน ๆ เขาไม่รู้สึกทรมานเพราะเป็นเรื่องปกติ ครูไม่ใหญ่เปรียบว่าเขาหัดเป็นคนกลางของกลางมานานแล้ว
เข้าเรื่องผลการปฏิบัติธรรมของโรเบิร์ต แมฟฟิตตี้ ผู้ได้ฉายาว่าผู้เปิดเผยและใกล้ชิดธรรมชาติที่สุด เพราะเวลานั่งสมาธิไม่ใส่เสื้อ ให้ผิวกายสัมผัสธรรมชาติ ครูไม่ใหญ่เล่าว่าตั้งฉายาให้แต่ละคนเรียงกันมาเป็นแถว และแปลกที่ตรงกับอัธยาศัยของแต่ละคน โรเบิร์ตอายุ 23 ปี มาที่ Buddha Hall เป็นประจำ มาถึงก่อนคนอื่นและนั่งแถวหน้าสุดเสมอ
โรเบิร์ตบอกว่าอยากสมัครเป็นสมาชิกใหม่ร่วมเป็นชาวพุทธ ตอนแรกไม่รู้ว่าคนอื่นกำลังทำอะไรกันเพราะสนใจแต่นั่งสมาธิกับงาน เขามั่นใจว่ารักษาศีลได้ เพราะไม่เคยฆ่าสัตว์ ไม่เคยขโมยของใครเพราะอายตัวเอง แม้คนอื่นไม่เห็นแต่เราก็เห็น เรื่องไม่ยุ่งกับภรรยาคนอื่นง่ายมากเพราะยังโสด ไม่เคยโกหก แต่เคยดื่มเหล้าและเคี้ยวหมากเป็นบางครั้ง ถ้าให้เลิกก็ทำได้ ครูไม่ใหญ่ชี้ว่านี่ไม่ธรรมดา เป็นหิริโอตตัปปะ และแซวว่าความโสดอิสระดีจะยืนยันไปถึง พ.ศ. ไหน
ย้อนฟังว่าโรเบิร์ตอยากถามครูไม่ใหญ่ว่าอะไร และถามบานาบาสว่าตอบหรือยัง ช่วงนี้เสียงถอดหลุดหลายนาทีจนอ่านเนื้อความไม่ได้ ท้ายช่วงครูไม่ใหญ่หัวเราะว่าไม่น่าเชื่อ ภาษาอังกฤษเป็นหมอลำด้วย และยังมีลิเกโคโค่ตามมาอีก
ครูไม่ใหญ่ปลื้มใจที่อ่านข่าวเมื่อวานว่าจะมีช่องพุทธศาสนาอีกหลายแห่งออกไปทั่วโลกนานาชาติ ชวนให้ช่วยกันเผยแผ่ไปเรื่อย ๆ ไม่ยาก แล้วเปรียบว่าของครูไม่ใหญ่ทำเล่น ๆ ยังไปทั่วโลกได้ ไม่ได้งบรัฐบาล 97 ล้านบาทเลยสักสลึง ถ้าทำจริงก็ต้องดีกว่านี้
โรเบิร์ตถามเขิน ๆ ว่าทำไมหลวงพ่อดูหนุ่มจัง เหมือนเพิ่งสี่สิบใหม่ ๆ ทั้งที่จะหกสิบสองแล้ว คนที่บ้านอายุน้อยกว่าก็ไม่เห็นหนุ่มอย่างหลวงพ่อ ครูไม่ใหญ่ตอบขำ ๆ ว่าตอนนี้ยังวอร์มอยู่ ทำเล่น ๆ ไปก่อนเหมือนทำ DMC โรเบิร์ตบอกว่าเวลานั่งมองหลวงพ่อมีความสุขมาก อยากมองแล้วมองอีก
โรเบิร์ตเล่าว่าต้องการหาคำตอบให้ตัวเองจึงตัดสินใจลงมือนั่งทันที ครูไม่ใหญ่ชมว่าถูกหลักวิชา อยากรู้คำตอบต้องนั่ง พอเข้าใจวิธีการแล้วกลับไปนั่งที่บ้านอย่างน้อยสามสิบนาที ครูไม่ใหญ่เรียกให้มนุษย์กินข้าวทั้งหลายพึงฟังถ้อยคำของเขา ว่าเวลานั่งจะลืมหมดทุกอย่างและนึกถึงดวงตะวัน เก็บตะวันเอามาไว้ในตัว
ช่วงเพลงคั่นราวสองนาทีครึ่ง Whisper ไม่ได้ถอดเนื้อเพลงออกมา จึงไม่ทราบชื่อเพลง หลังเพลงครูไม่ใหญ่พูดว่าโรเบิร์ตรู้สึกเองโดยไม่ได้ฟังเพลงนี้มาก่อน
โรเบิร์ตเล่าว่าครั้งแรกนั่งเดี๋ยวก็เห็นเดี๋ยวก็ไม่เห็น แต่รู้สึกผ่อนคลายอย่างประหลาดจนติดใจ อยากนั่งครั้งต่อไปเพื่อให้ได้ความสุขอย่างนี้อีก ครั้งต่อมาเห็นดวงตะวันเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณหกเซนติเมตร สว่างกลมสวยงามมาก นึกไม่ถึงว่ามาได้อย่างไร บางครั้งดวงตะวันขยายออกไปรอบตัว แม้ออกจากสมาธิแล้วก็ยังรู้สึกว่าดวงตะวันอยู่ในท้องตลอดเวลา มีความสุขมากเหมือนมีเพื่อนใจอยู่ใกล้ ๆ
โรเบิร์ตบอกว่าอยากเป็นพระ อยากเป็นชาวพุทธ อยากเป็นยอดกัลยาณมิตร อยากเป็นคนดีที่แบ่งปันความสุข อยากเป็นแบบหลวงพ่อ และอยากให้หลวงพ่อมาสอนที่โซโลมอน ครูไม่ใหญ่ตอบว่าถ้าจะไปต้องมีที่พักที่กว้าง มีอาคารกันลมเพราะอากาศหนาวสะท้าน ต้องมีความวิเวก มีกำแพงรอบเขตและประตูเข้าออก และต้องมีกุฏิหลังละคนเพื่อนั่งสมาธิ ของโรเบิร์ตหลังหนึ่ง ครูไม่ใหญ่หลังหนึ่ง ชวนให้ไปหารือกันดู
ครูไม่ใหญ่ประกาศให้มนุษย์กินข้าวทั้งหลายพึงฟังถ้อยคำของโรเบิร์ตผู้มีหิริโอตตัปปะและเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติ เขาอยากบอกทุกคนในโลกว่าอย่าฆ่ากัน อย่าขโมยของใคร อย่าเจ้าชู้ ให้รักษาภรรยาตัวเองเพื่อลูก อย่าพูดเท็จ ให้จริงใจต่อกัน และอย่าเสพสิ่งเสพติดใด ๆ เลย เขายืนยันว่าทุกคนมาหาความสุขจากการปฏิบัติธรรมได้
ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าชาวโซโลมอนแต่ละคนมีถ้อยคำอันประเสริฐไม่เหมือนกัน ฟังมาทีละคนแล้วไม่มีการปรุงแต่งหรือชี้นำ คิดอย่างไรพูดอย่างนั้น ปากกับใจตรงกัน จึงไม่ควรมองเพื่อนมนุษย์แค่ผิวกายว่าผิวสีช็อกโกแลต ผมหยิก หรือดวงตาดุดัน แต่ให้มองดวงปัญญาที่ใช้ภาษาเป็นสื่อของใจ แม้ไม่ใช่ทุกถ้อยคำจะเป็นถ้อยคำเพชร แต่แหล่งที่มาคือความบริสุทธิ์จากภายใน
เปิดภาพโรเบิร์ตที่ยังรักษาเอกลักษณ์ใกล้ชิดธรรมชาติ นั่งสงบนิ่งเปลือยท่อนบนมองดูดวงตะวันภายในด้วยใจสดใส ไม่สนใจว่าใครจะคิดอย่างไร แล้วภาพตอนใส่เสื้อที่จำแทบไม่ได้ ผิวผ่องขึ้นโดยไม่ได้ทาแป้ง ครูไม่ใหญ่ชมว่าท่านั่งสง่างาม และอยากให้นักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาทั่วโลกเห็นว่ามนุษย์กินข้าวก็มีสิทธิ์เข้าถึงดวงตะวันภายในเหมือนกัน
สารคดีทบทวนตอนที่แล้วว่าพระเจ้าพรหมทัตทรงสดับเรื่องลูกชายเศรษฐีที่คบเพื่อนขี้เมาจนถูกขับออกจากบ้านและอดตายเป็นศพไร้ญาติ แต่ยังตรัสยืนยันว่าตัดใจงดเนื้อมนุษย์ไม่ได้ ชาวเมืองจึงลุกฮือขับไล่ ท่านเสนาบดีสั่งทหารไปเชิญครอบครัวของพระราชามาให้ทรงสั่งลา และถวายคนทำครัว ดาบคู่พระทัย และภาชนะอาหารตามที่ทรงขอ พระองค์เสด็จเข้าป่า พบใครก็ฆ่ากินเป็นอาหาร จนมาพักที่ต้นไทรใหญ่กลางป่า ดักฆ่าคนกินจนชื่อโปริสาทเป็นที่หวาดกลัว
สารคดีเล่าว่ามีพราหมณ์พ่อค้าที่ต้องนำเกวียนห้าร้อยเล่มผ่านป่านั้นเป็นประจำ คราวนี้โปริสาทหิวมาหลายวันจึงควงดาบวิ่งชิงตัวพ่อค้าจากเกวียนคันสุดท้ายไป พวกคนคุ้มกันติดตามห่าง ๆ แต่ไม่มีใครกล้าจนชายหนุ่มร่างแข็งแรงคนหนึ่งร้องว่ารับหน้าที่คุ้มกันแล้วคุ้มกันไม่ได้ต่อไปใครจะจ้าง แล้วนำพวกวิ่งไล่ โปริสาทวิ่งหนีไปเหยียบตอตะเคียนแทงทะลุหลังเท้า เลือดพุ่ง เจ็บปวดสาหัส จึงทิ้งพ่อค้าแล้ววิ่งกะเผลกหนีไป พวกที่ตามมาได้พ่อค้าคืนก็ไม่ตามโจรต่อเพราะอาจมีคนต้องตาย แล้วช่วยกันหามพ่อค้ากลับ
โปริสาทตะเกียกตะกายกลับถึงต้นไทรใหญ่ คุกเข่าบนบานรุกขเทวดาว่าถ้ารักษาแผลให้หายในเจ็ดวัน จะล้างลำต้นด้วยเลือดในลำคอของกษัตริย์ร้อยเอ็ดนครในชมพูทวีป เอาลำไส้มาพันรอบต้น และทำพลีกรรมด้วยเนื้อของกษัตริย์เหล่านั้น สารคดีชี้ว่าเป็นธรรมดาของปุถุชนที่เข้าตาจนแล้วหวังพึ่งสิ่งศักดิ์สิทธิ์ โปริสาทนอนนิ่งไม่ให้แผลกระเทือนและอดอาหาร แผลจึงแห้งหายในเจ็ดวัน แต่เข้าใจผิดว่าหายเพราะอานุภาพเทวดา เมื่อกินคนอีกสองสามคนจนแข็งแรงก็คิดจะไปจับกษัตริย์ร้อยเอ็ดนครมาแก้บนให้ได้โดยเร็ว
ยักษ์ตนหนึ่งหากินมาถึงถิ่นนั้น รู้ว่าโปริสาทเป็นมนุษย์กินคนเหมือนกันจึงสนิทกันเร็วเพราะเคยเกิดเป็นยักษ์กินคนด้วยกันมาหลายชาติ เมื่อฟังเรื่องแก้บนแล้วจึงบอกมนต์บทหนึ่งที่ร่ายแล้ววิ่งได้เร็วปานลมพัดไม่เหน็ดเหนื่อย (ชื่อมนต์เสียงถอดเพี้ยน ยังไม่ยืนยัน) โปริสาทได้มนต์ก็เหมือนเสือติดปีก สารคดีสอนว่าวิชาความรู้อยู่กับบัณฑิตก็ใช้สร้างสรรค์ อยู่กับคนพาลก็ใช้ทำลายเบียดเบียน แต่จะโทษวิชาไม่ได้ โปริสาทฮึกเหิมมั่นใจว่าจะจับกษัตริย์ร้อยเอ็ดนครมาแก้บนได้ แล้วจบด้วยโปรดติดตามตอนต่อไป
ครูไม่ใหญ่แซวว่าโปริสาทจะแก้บนสำเร็จไหมวันศุกร์หรือวันเสาร์ แล้วบอกว่าวันที่ 31 มกราคมถึง 4 กุมภาพันธ์นี้จะมีการสอบบาลีภาษาสุดยอดที่เก็บรักษาคำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ประโยคสูงหก เจ็ด แปด เก้า ชวนช่วยกันอธิษฐานจิตให้ทั่วสังฆมณฑลสอบยกชั้นได้หมด
ผู้ประกาศหญิงรายงานว่าภาษาบาลีเป็นภาษาเดียวที่เก็บรักษาคำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า พระสาวกจึงต้องศึกษาให้เข้าใจ การศึกษาของคณะสงฆ์มีมาตั้งแต่พุทธกาล ท่องจำเรียกคันถธุระ นำไปปฏิบัติเรียกวิปัสสนาธุระ หลังพุทธปรินิพพานมีการสังคายนารวบรวมเป็นพระไตรปิฎกด้วยภาษามคธหรือบาลี ในไทยได้รับการอุปถัมภ์จากพระมหากษัตริย์ แบ่งเป็นเก้าชั้นตั้งแต่ประโยค 1-2 ถึงประโยค 9 เดิมสอบสามปีครั้ง ปัจจุบันสอบปีละครั้ง และตั้งแต่ปี 2548 ให้ผู้สอบตกประโยค 1-2 ถึง 5 สอบแก้ตัวในปีเดียวกันได้ เรียกสอบสนามหลวงเพราะอยู่ในพระบรมราชูปถัมภ์ ผู้สอบได้เปรียญธรรมสามประโยคขึ้นไปมีคำว่ามหานำหน้าชื่อและได้พระราชทานพัดยศ
รายงานต่อว่าหลายสำนักเรียนตื่นตัวสนับสนุนการศึกษาบาลี วัดพระธรรมกายเป็นแชมป์เก่ายอดผู้สอบผ่านมากที่สุดมาหลายปี ปี 2548 มีสำนักเรียนดาวรุ่งติดห้าอันดับแรก ได้แก่วัดที่ถอดเสียงได้ว่าวัดตากฟ้าเป็นอันดับสองรองจากวัดพระธรรมกาย 122 รูป เจ้าสำนักขอรักษาแชมป์ไว้ให้นานที่สุด วัดหนึ่งในหาดใหญ่จังหวัดสงขลาอันดับห้า 93 รูปแม้อยู่ในพื้นที่ที่พระพุทธศาสนาถูกคุกคาม และวัดเทพลีลาได้เปรียญธรรมเก้าประโยคถึง 7 รูปในปีแรก (ชื่อวัดบางแห่งและตัวเลขบางช่วงเสียงถอดเพี้ยน ยังไม่ยืนยัน) ปี 2548 มีผู้สอบได้ประโยคเก้า 67 รูปมากที่สุดเป็นประวัติศาสตร์ และสามเณรสอบได้ 16 รูป วัดพระธรรมกายและมูลนิธิธรรมกายจัดพิธีมุทิตาสักการะพระภิกษุสามเณรผู้สอบได้เปรียญธรรมเก้าประโยคทั่วประเทศมาเกือบ 20 ปีพร้อมรางวัลสำนักเรียนดีเด่น และปีนี้จะมีถ่ายทอดสดประกาศผลสอบทางช่อง DMC
ครูไม่ใหญ่เล่าว่าช่วงหนึ่งตรงกับงานสลายร่างของคุณยายอาจารย์ พระเณรส่วนใหญ่ไม่ได้สอบ ทำงานเหนื่อยมากไม่ได้หลับไม่ได้นอน ขึ้นเขาลงห้วย มีอะไรก็ฉัน แต่มีความสุขที่ได้ตอบแทนพระคุณคุณยายอาจารย์ ปีนั้นรักษาการสอบไว้บางส่วนไม่ให้ขาดช่วง แล้วกล่าวถึงวัดที่บอกว่าจะรักษาแชมป์ไว้ ว่าวัดยินดีให้สำนักเรียนต่าง ๆ แซงไปและจะไปสร้างสถิติใหม่ ฝันว่าสักวันจะยกชั้นได้ทั้งสังฆมณฑล เพราะคำสอนที่เก็บไว้เป็นภาษาบาลีเกิดขึ้นได้ยากมาก แล้วบอกว่ากำลังจะเข้าสู่กรณีศึกษาพี่ชายที่แสนดี (ช่วงกลางมีบรรทัดถอดเสียงซ้ำคั่นราวครึ่งนาที)
เปิดเพลงยิ้มแล้วรวย เพลงชวนให้ยิ้มเพื่อความสุขความเจริญ คั่นก่อนเข้าช่วงกรณีศึกษา
เปิดกรณีศึกษาชื่อพี่ชายที่แสนดี ครูไม่ใหญ่แทรกเรื่องต้องรีบสร้างให้เสร็จเพื่อรองรับพุทธบุตรทั่วโลกหลากนิกายที่จะมาชุมนุมกันในปี 2550 ซึ่งยังกำหนดวันไม่ได้ ผู้เขียนเล่าว่ามีพี่น้องทั้งหมดหกคน เข้าวัดตั้งแต่ปี 2527 โดยมีพี่ชายคนที่สี่เป็นกัลยาณมิตรพามา นับได้ยี่สิบสองปี หลังจากนั้นตั้งใจทำบุญทุกบุญที่ครูไม่ใหญ่เมตตาให้สั่งสมไม่ขาด
ผู้เขียนจบอนุปริญญาด้านบัญชีเมื่อปี 2523 แล้วรู้สึกว่ากำลังคอยอะไรบางอย่างอยู่แต่ไม่รู้ว่าอะไร ครูไม่ใหญ่ให้ผู้ชมทายว่าเธอพบอะไร จนปลายปี 2530 พบกับสามี ความรู้สึกรอคอยก็หายไปทันที ตอนนั้นสามีทำธุรกิจโรงงานฟอกย้อมและพิมพ์ผ้าที่อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม มีปัญหามากมายทั้งงาน ลูกค้า คนงาน เครื่องจักร และมีหนี้ราวยี่สิบกว่าล้าน ผู้เขียนบอกเขาตั้งแต่พบกันวันแรกว่ามาใช้หนี้ให้ ทำโรงงานให้สว่างแล้วจะไป เหมือนพูดพยากรณ์อนาคต (ช่วงกลางมีเสียงถอดหลุดราวครึ่งนาที)
ผู้เขียนช่วยสามีทำงานเต็มที่ เขาไว้ใจ ปรึกษาทุกเรื่อง ทึ่งและอัศจรรย์ใจในตัวเธอ เคยพูดว่าเธอคือนางฟ้า วีรสตรี แม่พระ เธอคือทุกสิ่ง และเปรียบตัวเองเป็นพระราชาที่มีเธอเป็นขุนพล ครูไม่ใหญ่สอนว่าคำพูดเป็นสมบัติ จะให้สมบัติล่มสลายหรือเพิ่มพูน ให้หุ้นส่วนรักกันหรือแตกกันก็อยู่ที่ถ้อยคำ เวลาหงุดหงิดอย่าพูด ให้ออกห่างไปพูดกับต้นไม้ เปิดฝาโอ่งตะโกนลงไป หรือเข้าห้องน้ำปิดประตู ล้างหน้าแล้วออกมายิ้มพูดดี ๆ อย่าคิดว่าพูดอะไรก็ได้เพราะเขารักเรา เพราะเราเลือกมนุษย์ที่มีกิเลสมา ต้องศึกษาศิลปะในการอยู่กับมนุษย์ที่มีกิเลส แม้บางทีต้องกัดฟันนึกว่าฉันจะเป็นแสงสว่างให้เธอ
หลังคลอดลูกสาวได้หกเดือนทรัพย์สินเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าเพราะใช้ถ้อยคำเป็น แม้ธุรกิจไปได้ดีแต่งานโรงงานเหนื่อยหาเวลาพักยาก จึงปรึกษากันให้คนเช่าโรงงานและขายเครื่องจักรก่อนเกิดวิกฤต IMF จึงไม่ต้องเจอภาวะนั้น (ช่วงนี้เสียงถอดปนภาษาอื่นหลุดเป็นช่วง) ต่อมาสามีเริ่มมีขุนพลใหม่ มีผู้หญิงคนใหม่ ไม่ไว้ใจเธอ กลัวเธอจะฟ้องเอาสมบัติ ทั้งที่แต่งงานเป็นคู่ชีวิตกัน เขาปลูกบ้านใหม่แล้วย้ายไปอยู่กับหญิงคนใหม่ ทิ้งเธอไว้ที่เดิม ทำให้เจ็บช้ำใจมาก (ท้ายช่วงเสียงถอดหลุดราวหนึ่งนาทีครึ่ง)
ผู้เขียนระลึกถึงความดีของสามีว่าเขาเคยทำบุญเสาเข็มมหาธรรมกายเจดีย์สามต้น และสร้างพระสี่องค์ แต่เป็นอดีตไปแล้ว ต่อมาเมื่อวัดมีเรื่องตามกระแสสื่อ เขาก็เลยไปตามกระแสสื่อ ปัจจุบันยังไม่ยอมเข้าวัดสร้างบารมีเลย
ผู้เขียนเล่าว่าประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์บ่อย วันที่ 13 ตุลาคม 2536 ขับรถจะเลี้ยวเข้าหมู่บ้านแล้วชนกับมอเตอร์ไซค์ คนขับกระเด็นตกรถ เข้าโรงพยาบาลไม่กี่วันก็เสียชีวิต อีกสองปีต่อมาวันที่ 21 มีนาคม 2538 ขับรถผ่านซอยแห่งหนึ่ง มอเตอร์ไซค์พุ่งมาชนจนประตูซ้ายเปิดไม่ได้ กระจกแตกบาดเท้าลูกสาววัยสี่ขวบเล็กน้อย แต่คนซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์กระเด็นตกรถเสียชีวิตทันที ครูไม่ใหญ่ว่าเกิดวิบากที่เขาขอยืมรถของเธอมาใช้กรรม และให้อธิษฐานดี ๆ อย่าให้รถของเราถูกยืมไปใช้แบบนี้
ปัจจุบันผู้เขียนมักได้ยินเสียงพระสวดมนต์บ่อย ๆ แต่คนรอบข้างไม่มีใครได้ยิน และมักเห็นดวงแก้วใสเรียงกันเป็นสายทุกวัน บางครั้งขับรถอยู่ก็เห็นดวงแก้วใสลอยผ่านตาหรืออยู่ตรงหน้า ลูกสาวเข้าวัดตั้งแต่อยู่ในท้อง มาอยู่ธุดงค์ตั้งแต่ขวบกว่าและมาบ่อย ๆ ตอนลูกสาวสองขวบกว่า พี่ชายคนที่สี่ที่แสนสามดีซึ่งเป็นกัลยาณมิตรพาผู้เขียนเข้าวัด ยังเป็นกัลยาณมิตรให้หลานอีกด้วย นำลูกแก้วมาให้ไว้ตรึกก่อนนั่งสมาธิ ลูกสาวดีใจรับไว้แล้วยื่นให้แม่ดูพร้อมพูดประโยคหนึ่งเกี่ยวกับลูกแก้วของหนู (ถ้อยคำของเด็กเสียงถอดไม่ชัด ท้ายช่วงมีเสียงถอดหลุดราวนาทีครึ่ง)
หลังช่วงเพลงสั้น ๆ ครูไม่ใหญ่ว่าใครอยากเป็นพี่ชายที่แสนดีให้ทำอย่างนี้ ผู้เขียนเล่าว่าเวลาสวดมนต์ทำวัดเย็น ลูกสาวจะนอนอยู่ข้าง ๆ ไม่ได้สวดด้วย แต่พอกลับบ้านอาบน้ำให้ลูกสาวก็สวดมนต์ทำวัดเย็นให้ฟังได้ทั้งที่อ่านหนังสือไม่ออก ครูไม่ใหญ่สอนว่าเด็กกำลังเรียนรู้โลกใหม่ ผู้ใหญ่ดื่มเหล้า สูบบุหรี่ เล่นการพนัน หรือพ่อแม่ทะเลาะกันก็อยู่ในสายตาเด็ก จึงต้องทำความดีให้ลูกดู เมื่อได้มากราบคุณยายอาจารย์ ท่านบอกว่าคนโบราณว่าเด็กมีบุญพ่อแม่จะรับไม่ไหว ให้เป็นลูกยาย ยายฝากเลี้ยงไว้ก่อน ต่อมาเมื่อสิบสองขวบลูกสาวไม่ค่อยยอมมาวัด ไม่ยอมนั่งสมาธิ ติดวัตถุนิยม ไม่ค่อยเชื่อฟัง ตอนนี้อายุสิบห้า ครูไม่ใหญ่ว่าเป็นวัยของเธอเดี๋ยวก็ผ่านไป ส่วนแม่สามีเคยผ่าตัดสมองสองครั้งเพราะล้มในห้องน้ำ จำใครไม่ได้มาสิบกว่าปี ช่วยตัวเองไม่ได้
อ่านคำถามของกรณีศึกษา ว่าบุพกรรมอะไรที่รู้สึกว่ารอคอยจนพบสามี ทั้งสองมีบุพกรรมร่วมกันอย่างไร ทำไมพูดว่ามาใช้หนี้ให้แล้วจะไป ครูไม่ใหญ่แทรกว่ายังไม่ทันไปเขาก็ไปก่อน แต่บ้านหลังนี้ยังเป็นของเราอย่าคิดมากจะได้เข้าวัดสะดวก และเปรียบว่ายังไงก็ต้องจากกัน แม้พระภัททากาปิลานีกับปิปผลิมาณพที่เป็นสามีภรรยากันมาแสนชาติ ถามต่อว่าบุญใดทำให้เมื่อตั้งครรภ์ลูกสาวงานที่ติดขัดไปได้ดี หมดหนี้เร็ว สามีได้คนเช่าโรงงานและขายเครื่องจักรก่อน IMF มีรายได้ดีมาจนปัจจุบัน ทำไมมีสามีเจ้าชู้และมองเป็นศัตรูไม่ให้เกียรติในฐานะภรรยา ครูไม่ใหญ่ว่าเขาอาจยังมึน ๆ อยู่ ถามว่าต้องทำบุญอย่างไรให้เป็นครอบครัวธรรมกายที่มีศีล ศรัทธา ทิฏฐิเสมอกัน ครูไม่ใหญ่ตอบว่าวางใจเบา ๆ คิดถึงดวงใส ทำหยุดนิ่ง และเป็นกัลยาณมิตรให้ได้ทุกคนแต่อย่าคาดหวัง ให้เขาตัดสินใจเอง (ช่วงกลางมีเสียงถอดหลุดราวครึ่งนาที)
อ่านคำถามต่อว่าบุพกรรมอะไรทำให้ขับรถชนจนมีคนเสียชีวิตสองคน จะได้รับวิบากอย่างไรเพราะไม่ได้ตั้งใจ ทั้งสองคนตายแล้วไปไหน ได้รับบุญที่อุทิศให้หรือไม่ และอโหสิกรรมให้หรือไม่ ทำไมลูกสาวสองขวบกว่ารับลูกแก้วแล้วพูดเช่นนั้น คุณยายอาจารย์ทราบบุพกรรมอะไรจึงว่าเด็กมีบุญพ่อแม่รับไม่ไหว ก่อนมาเกิดลูกสาวเป็นใคร ครูไม่ใหญ่ตอบแทรกว่าเป็นกายละเอียดมาจากที่สว่าง จะกตัญญูหรือไม่ก็มีแต่จะเอามาใช้ไหมเป็นอีกเรื่อง ต่อไปจะมาสร้างบารมีไหม เขาคิดได้ก็มาได้ ถามบุพกรรมที่แม่สามีต้องผ่าตัดสมองสองครั้งจำใครไม่ได้ ครูไม่ใหญ่ชื่นชมว่ายังทำหน้าที่ลูกสะใภ้ที่ดี และถามว่าบุญที่สร้างพระธรรมกายทั้งภายนอกภายในใส่ชื่อคุณพ่อคุณแม่ ท่านได้รับหรือไม่ อยู่ภพภูมิใด มีข้อความฝากหรือไม่
อ่านคำถามข้อท้าย ๆ ว่าเพราะเหตุใดผู้เขียนได้ยินเสียงพระสวดมนต์ตามลำพังและเห็นดวงแก้วใสเรียงเป็นสาย ผู้เขียนกับพี่ชายคนที่สี่ที่เป็นกัลยาณมิตรชวนเข้าวัดมีบุพกรรมกันมาอย่างไร ทั้งสองยังเป็นกัลยาณมิตรให้กันเสมอและชวนพี่น้องเข้าวัดได้ทุกคน สร้างบารมีกับหมู่คณะมาอย่างไร เคยเป็นทหารของพระราชาองค์ที่ออกบวชหรือไม่ และก่อนเกิดมาจากไหน (ต่อจากนั้นเสียงถอดหลุดราวนาทีครึ่ง)
ครูไม่ใหญ่ถามว่าจำเรื่องและคำถามได้ไหม แล้วตอบว่าผู้เขียนกับสามีเคยทำบุญร่วมกันมาในฐานะสามีภรรยา แล้วอธิษฐานจิตขอให้มาเจอกันและเป็นสามีภรรยากันอีก ลึก ๆ ในใจจึงรู้สึกคอยใครบางคนจนได้พบสามีความรู้สึกนั้นก็หายไป ครูไม่ใหญ่แยกให้ฟังว่ารู้สึกว่าคอยใครเป็นอย่างนี้ แต่รู้สึกว่ามีใครคอยเราอยู่เป็นอีกเรื่อง เพราะสิ่งที่คอยเราอยู่นั้นอยู่ในตัวเรา ถ้าเขาคอยเราอยู่และเขาอยู่ในตัวก็จะมีความสุขทีเดียว
ตอบว่าที่พูดกับสามีว่ามาใช้หนี้ให้แล้วจะไป เป็นสัญญาข้ามชาติจากภาพเก่าในอดีต ชาติหนึ่งผู้เขียนเป็นกัลยาณมิตรให้ชายคนหนึ่งที่มีภรรยาอยู่แล้วและมีหนี้สินมาก กลุ้มใจลำพึงให้ฟัง ผู้เขียนสงสารจึงแนะว่าบุญเก่าหมด ต้องทำทานสร้างบุญใหม่เพื่อตัดรอนวิบากและเชื่อมสมบัติใหม่ ชวนมาทำบุญบ่อย ๆ จนเขาปิ๊งและบอกตรง ๆ ว่าไม่เคยเห็นใครดีเท่าคุณ มาเป็นภรรยาผม ใจที่แข็งก็อ่อนยวบ ตกลงโดยมีข้อแม้ให้ไปเลิกกับภรรยาเก่าก่อน เมื่อมาอยู่ด้วยกันเขาก็หมดหนี้จริงด้วยบุญที่ทำตามคำแนะนำ แต่พอดีขึ้นก็เลิกทำบุญ มีภรรยาใหม่เพิ่ม ทำให้ช้ำใจในชาตินั้น ภาพนี้จึงติดตัวมา ครูไม่ใหญ่ว่าอย่าคิดมาก ทำใจให้ใส อยู่คนเดียวก็สร้างบารมีได้ มีเงินร้อยหนึ่งทำบุญได้ร้อยหนึ่ง อยู่สองคนหารสองเหลือห้าสิบ มีลูกอีกเหลือยี่สิบห้า (ท้ายช่วงเสียงถอดหลุดราวครึ่งนาที)
ตอบว่าบุญที่ผู้เขียนเคยชวนสามีทำทานในชาติก่อนมาส่งผลในจังหวะที่ตั้งครรภ์ลูกสาว กิจการจึงดีขึ้น แต่วันใดบุญเก่าของสามีหมด เขาจะไม่สะดวกสบายเหมือนปัจจุบันและมีอุปสรรค ครูไม่ใหญ่สอนว่ามีบุญจึงครอบครองสมบัติได้ หมดบุญก็มีเหตุให้ทรัพย์หาย ทรัพย์ต้องพลัดจากเราสักวัน ดีที่สุดคือเอามาทำบุญก่อนคนอื่นมาจี้ ปล้น ขโมย หรือขอยืมแล้วขอลืม ซึ่งให้ยืมแล้วไม่คืนก็โกรธ ให้ไม่เท่าที่ขอก็โกรธ ให้เป็นทานไปเลยแต่อย่าให้ตัวเดือดร้อน รวยเองดีที่สุด ส่วนที่สามีได้คนเช่าโรงงานและขายเครื่องจักรก่อน IMF มีรายได้ดีมาจนปัจจุบันก็เพราะบุญเก่านั้น แต่ถ้าประมาทไม่สร้างบุญใหม่ต่อเนื่อง ความสะดวกสบายจะหายไปเหมือนพยับแดด
ตอบว่าสามีเจ้าชู้และมองเป็นศัตรูไม่ให้เกียรติในฐานะภรรยา เพราะผู้เขียนกำลังใช้วิบากกรรมจากชาติที่เป็นกัลยาณมิตรให้ชายที่มีภรรยาอยู่แล้วจนเขาพ้นหนี้และมาขออยู่ด้วย ครูไม่ใหญ่แซวว่าเขาบอกบ้านนี้สวยดีแต่ไม่ได้บอกว่าตัวเธอสวย อยู่ไปผู้เขียนเกิดยึดมั่นถือมั่นว่าเป็นของเรา ห้ามไม่ให้เขาไปช่วยเหลือภรรยาเก่า วิบากนี้จึงทำให้สามีปฏิบัติกับเธอเหมือนที่เคยปฏิบัติกับภรรยาเก่าในชาตินั้น ย้ำว่าไม่ใช่บททดสอบหรือพระประสงค์ของใคร ทำมาเอง เป็นมารประสงค์ ส่วนพระประสงค์คืออยากให้สร้างเสาแก้วพันปี 1,300 ต้น ให้อดทนใช้วิบากด้วยใจใสเยือกเย็น สั่งสมบุญทุกบุญ และอธิษฐานจิตให้ได้ประพฤติพรหมจรรย์ในภพชาติต่อไป
ครูไม่ใหญ่สอนว่าชีวิตครองเรือนเป็นทุกข์อย่างนี้ การเลือกคนมีกิเลสมาเป็นคู่เหมือนแทงหวย หวังรางวัลที่หนึ่ง บางทีถูกสองตัวดีชั่วคราว บางทีก็ถูกกิน ส่วนสามีจะมีวิบากกรรมส่วนตัวทบต้น ทั้งกับภรรยาเก่าชาติก่อนและกับผู้เขียนชาตินี้ จึงให้แผ่เมตตาให้เขาทำใจใส ๆ ดีกว่าเสียเวลาคิดจนกลุ้มเครียด เอาเวลานั้นมาทำบุญทำมาหากินให้รวย สิ่งใดคิดแล้วคุ้มควรคิด คิดแล้วไม่คุ้มไม่ควรคิด แค่คิดเรื่องความสุขและความดีวันหนึ่งก็คิดไม่จบแล้ว ให้เป็นกัลยาณมิตรให้ตัวเอง สักวันเมื่อเขาทุกข์หนักคนแรกที่เขาจะคิดถึงคือเธอ แต่ต้องสร้างที่พึ่งภายในให้มั่นคงมีภูมิคุ้มกันก่อน ไม่ให้คำพูดสะใจล้นปากออกไป ต้องนั่งสมาธิเยอะ ๆ
ตอบว่าอุบัติเหตุรถชนคนเสียชีวิตสองคนไม่ใช่วิบากที่มีร่วมกันมา เป็นกรรมส่วนตัวของเขาที่มีกรรมปาณาติบาต มาตายเพราะขอยืมรถของเธอ ส่วนเหตุที่เธอไปดึงดูดเหตุนั้นเสียงถอดหลุดเป็นช่วง (ฟังคล้ายเรื่องเคยพลอยยินดีเมื่อคนที่ไม่ชอบตาย ยังไม่ยืนยัน) เธออาจมีวิบากเล็กน้อยให้ประสบอุบัติเหตุโดยไม่ตั้งใจแต่ไม่หนักเท่าเขา เช่นถูกชนท้ายกันชนบุบนิดหน่อย ทั้งสองคนที่ตาย ตอนแรกวนเวียนกระเซอะกระเซิง แต่เมื่อรับบุญที่เธออุทิศไปให้ก็ไปเกิดใหม่เป็นมนุษย์แล้ว จึงให้เลิกคิดเรื่องนี้ได้เลย
ตอบว่าที่ลูกสาวสองขวบกว่ารับลูกแก้วแล้วพูดว่า My Kingdom เป็นการพูดตามภาษาเด็ก ไม่มีความหมายลึกซึ้ง ก่อนเกิดลูกสาวมาจากที่ดีที่สว่าง คุณยายอาจารย์ทราบว่าเป็นเด็กมีบุญมาเกิด ตอนนี้แกล้งไม่เป็นเด็กดีชั่วคราวตามวัย ให้ไปบอกเขาว่าครูไม่ใหญ่บอกว่าเขาเป็นเด็กดี ให้ประคับประคองด้วยใจใสเยือกเย็น พูดกับเขาดี ๆ ทำบุญแล้วอธิษฐานให้บุญคุ้มครอง ให้คนพาลห่างไกล บัณฑิตเข้าใกล้ ส่วนคุณแม่สามีที่ผ่าตัดสมองสองครั้งจำใครไม่ได้ เพราะกรรมฆ่าสัตว์ด้วยการทุบหัวสัตว์รวมกับกรรมอีกอย่างเวลาค้าขาย (คำเสียงถอดเพี้ยน ยังไม่ยืนยัน) ให้ทำบุญแทนท่านไปก่อนเพราะท่านไม่รับรู้เรื่องแล้ว
ตอบว่าคุณพ่อคุณแม่ตายแล้วไปเป็นเทพบุตรเทพธิดาสวรรค์ชั้นจาตุมหาราชิกา ด้วยบุญที่ผู้เขียนอุทิศให้ คุณพ่อได้บุญที่ทำเองในพระพุทธศาสนาด้วยบ้าง ส่วนคุณแม่ได้บุญที่อุทิศให้เป็นหลักเพราะอายุสั้นกว่า วิมานของทั้งสองอยู่ใกล้กัน ท่านดีใจที่ได้พบกันและซาบซึ้งว่ามาอยู่ตรงนี้ได้เพราะลูกอุทิศบุญไปให้ ถ้าไม่อุทิศก็มาอยู่ตรงนี้ไม่ได้ ส่วนที่ได้ยินเสียงพระสวดมนต์และเห็นดวงแก้วใสเรียงเป็นสาย เพราะจิตเป็นกุศลและใจหยุดนิ่งได้ระดับหนึ่ง ให้ประคองใจหยุดนิ่งต่อไปธรรมภายในจะดีขึ้นอีก
ตอบว่าผู้เขียนกับพี่ชายคนที่สี่เป็นกัลยาณมิตรชวนกันเข้าวัด เพราะเคยชวนกันสร้างบุญมาในอดีตโดยเป็นพี่น้องกันเหมือนชาตินี้ ทั้งสองสร้างบารมีกับหมู่คณะแบบกองเสบียงประเภททำตามกำลัง และบางครั้งทำตามอารมณ์ พี่ชายคนที่สี่ในพุทธันดรที่ผ่านมาเป็นกุลบุตรที่ไม่ได้ออกบวชตามพระราชาองค์ที่ออกบวช เป็นกองเสบียงธรรมดา แต่มีวิบากจากชาติหนึ่งที่เคยเป็นเจ้ามือการพนันใช้กลวิธีแยบยลดูดทรัพย์นักพนัน มาถ่วงความสำเร็จในธุรกิจการงานที่ดูเหมือนจะดีแต่ไม่ดีดังตั้งใจ ให้ผู้เขียนเป็นกัลยาณมิตรให้พี่ชายอยู่ในบุญ ให้กำลังใจบ่อย ๆ อย่าถือสา แนะให้รู้จักความพอดี ประมาณกำลังของตัว เพราะใจบุญอยากทำเยอะเกินกำลังบุญเก่าแล้วลำบากใจ ยกคำคุณยายอาจารย์ว่าใหญ่นักก็ไม่ไหว เล็กนักก็ไม่ได้ ให้เอาพอดี แล้วอวยพรให้สร้างบารมีเต็มที่และอธิษฐานจิตไปดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์
ท่องบทประจำวันซ้ำสามรอบ สิ่งที่ต้องสั่งสมคือบุญกุศล สิ่งที่ต้องแสวงหาคือพระรัตนตรัยภายใน เป้าหมายชีวิตคือที่สุดแห่งธรรม ที่พักระหว่างทางคือดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์
อ่านรายนามผู้ร่วมบุญโครงการสร้างเสาแก้วพันปี 1,300 ต้น มีบริษัทแห่งหนึ่งร่วมต้นละ 1,000 บาทครบ 1,300 ต้น และพระภิกษุรูปหนึ่งกับคณะร่วมบูชาธรรมมหาปูชนียาจารย์ต้นละ 100 บาทครบ 1,300 ต้น (ชื่อบริษัทและชื่อพระเสียงถอดไม่ชัด ยังไม่ยืนยันการสะกด) หลังจากนั้นเป็นบรรทัดถอดเสียงซ้ำคั่นราวห้านาที
ท่องคำขวัญว่าธรรมกายคือพระในตัวคุณ ที่คุณสามารถเข้าถึงได้ด้วยการทำใจหยุดนิ่ง ซ้ำสองรอบ แล้วย้ำให้ตอกย้ำซ้ำเดิมให้ขึ้นใจและรีบทำให้ได้ ช่วงปิดรายการที่เหลือจนจบไฟล์ Whisper ถอดเป็นบรรทัดซ้ำที่ไม่ใช่เนื้อหาจริง จึงไม่มีรายละเอียดของบทปิดรายการ
เวลาเริ่มของช่วง คำสะกด tag ที่ขาด ช่วงที่ยังไม่มีในผัง หรือลิงก์เสีย บอกได้ที่นี่ - คนที่ฟังจริงเห็นสิ่งที่คลังนี้มองไม่เห็น
เข้าสู่ระบบด้วยปุ่มด้านบนของหน้าก่อน แล้วช่องเขียนถึงผู้ดูแลจะขึ้นที่นี่