ep086 ผังเวลา 46 ช่วง
จานดาวธรรม (110) แต่งตัวด้วยรอยยิ้ม (64) พญาโปริสาท (62) พระธรรมกายประจำตัว (49) สุตโสม (48) แต่งเนื้อแต่งตัว (45) นอร์เวย์ (44) มาฆบูชา 2549 (40) ศีลห้า (30) พุทธศาสนาในเกาหลี (29) พระธรรมกิตติวงศ์ (18) ถวายโคมมาฆประทีป (17) ยุคบุกเบิกสร้างวัดพระธรรมกาย (14) พระอุปัชฌาย์ (13) อโหสิกรรม (13) รักษาสัจจะ (12) ลูกแฝด (12) กว่าจะคิดได้ (10) กษัตริย์ร้อยเอ็ดนคร (9) พ่อสามี (9) อานิสงส์ถวายประทีป (8) โอวาทปาติโมกข์ (8) พระอาทิตย์เที่ยงคืน (7) ฝึกพระเทศน์สอน (6) วัดพระธรรมกายครบ 36 ปี (6) สฟาลบาร์ (6) เถรวาท (6) คนธรรพ์ (5) มาฆบูชา (5) ทรมานสัตว์ (4) ชาวไทยในนอร์เวย์ (3) ภาวนาสัมมาอะระหัง (3) มหาชิโต (3) วจีกรรมล้อเลียน (3) อารีรัง (3) เด็กติดเกม (3) ขุดดินก้อนแรก (2) ชีวิตนักบวช (2) ถนัดซ้าย (2) นั่งสมาธิครั้งแรกบนเกาะสฟาลบาร์ (2) พระมังคลพุทธเจ้า (2) ศาสนทายาท (2) เกล็ดเลือดต่ำ (2) ครอบครัวไม่อบอุ่น (1) ชุดบูนาด (1) ตายอย่างโดดเดี่ยว (1) ถวายชีวิตเป็นพุทธบูชา (1) บริหารเวลาสร้างบารมี (1) ประเทศน่าอยู่ที่สุดในโลก (1) พระอาจารย์เทศน์สอนพ่อลูก (1) พุทธศาสนาในนอร์เวย์ (1) พ่อทำร้ายลูก (1) พ่อลูกเคยเป็นเพื่อนรัก (1) ลูกกราบพ่อ (1) เข็นครกขึ้นภูเขา (1) เสาตะเคียน (1) แสงเหนือ (1)
เปิดรายการด้วยคาถาสำเร็จ คำขวัญว่าแม้มืดตื้อมืดมิดก็มีสิทธิ์เข้าถึงธรรม ท่องเนื้อนาบุญสี่แห่ง คือมหาธรรมกายเจดีย์ พระมหาจุฬามณี พระในบ้าน และพระในตัว แล้วปิดด้วยคำขวัญว่าเมื่อเราสว่าง โลกก็สว่างด้วย
ทบทวนการบ้าน 10 ข้อ ตั้งแต่เอาบุญไปฝากคนที่บ้าน จดบันทึกผลการปฏิบัติธรรม นึกถึงบุญก่อนนอน หลับและตื่นในอู่ทะเลบุญ รวมใจกับองค์พระหนึ่งนาทีเมื่อตื่น ทำความรู้สึกว่าตัวเราอยู่ในองค์พระ ทุกชั่วโมงขอหนึ่งนาทีหยุดใจ นึกถึงดวงหรือองค์พระทุกกิจกรรม และสร้างบรรยากาศด้วยรอยยิ้มและปิยวาจา
ยิ้มกันไปทั่วโลก วันนี้วันที่ 115 นับจากวันออกพรรษา เหลืออีก 152 วันจะเข้าพรรษา ผ่านปีใหม่มา 40 วัน แล้วทบทวนว่าเราเกิดมาทำไม พระนิพพานอยู่ที่ไหน เริ่มที่ศูนย์กลางกายฐานที่เจ็ดด้วยการทำใจหยุดนิ่ง ใครทำไม่ได้ ย้ำให้ตอบซ้ำจนขึ้นใจ เพราะความผิดพลาดมีอบาย ทุคติ วินิบาต นรกรองรับอยู่
ครูไม่ใหญ่เกริ่นว่าวันนี้มีกรณีศึกษาที่ช่วยให้เข้าใจกฎแห่งกรรม ชื่อเรื่อง กว่าจะคิดได้ และมีเรื่องการจุดประทีปเป็นพุทธบูชาในสมัยพระมังคลพุทธเจ้า ก่อนไปถึงตรงนั้นชวนแต่งเนื้อแต่งตัวให้เสร็จ จากนั้นเป็นช่วงพักที่บรรทัดถอดเสียงมีแต่ jingle ซ้ำราวสองนาที
ท่อนเพลงเรื่องยิ้มให้กันได้ฟรี ๆ ยิ้มแล้วหน้าตาดี แล้วครูไม่ใหญ่ถามว่ายิ้มกันหรือยัง ใครยังไม่ยิ้มแปลว่ายังแต่งตัวไม่เสร็จ เหมือนใส่สูทแล้วสวมรองเท้าแตะ หรือเขียนคิ้วข้างเดียวออกไปทำงาน ให้รอยยิ้มมาปรากฏบนใบหน้า
ครูไม่ใหญ่ว่ากำลังคิดถึงพระอุปัชฌาย์ที่มีสัทธิวิหาริกมากมาย อยากไปกราบอาราธนาพระเดชพระคุณพระธรรมกิตติวงศ์มาเปิดรายการ ช่วงราวสามนาทีหลังจากนั้นไม่มีบรรทัดถอดเสียง แล้วเล่าว่าพบกันตอนท่านอายุยี่สิบกว่า คุยกันแต่เรื่องงานพระศาสนา ตอนนั้นไม่แปลก แต่มาคิดตอนอายุหกสิบยิ่งคิดยิ่งแปลก จึงชวนสามเณรที่ยังเยาว์วัยให้คิดรับภาระพระพุทธศาสนาตั้งแต่ยังเป็นสามเณร รับมรดกธรรมเป็นศาสนทายาท คิดแล้วต้องลงมือลุย
ครูไม่ใหญ่ว่าใครคิดว่าบวชเป็นพระแล้วสบายให้มาลองดู พระที่รักพระศาสนาทั่วโลกทำงานต่อเนื่อง กว่าจะได้นอนก็ตีหนึ่ง พักกลางวันไม่เป็น นึกถึงพระธรรมกิตติวงศ์ที่ตั้งใจฝึกศาสนทายาทให้เป็นนักเทศน์ เพราะพระต้องสอนทั้งตัวเองและญาติโยม ถ้าปล่อยให้ญาติโยมไปคิดเองมีโอกาสพลาด เพราะเขาต้องทำมาหากินและครองเรือน ไม่มีเวลาศึกษาธรรมะ พระจึงต้องเป็นครูสอนศีลธรรมเกื้อกูลกลับไป
อีกสี่วันจะถึงวันมาฆบูชา วันจันทร์ที่ 13 กุมภาพันธ์ ปีหนึ่งมีครั้งเดียว ให้รักษาใจให้บริสุทธิ์ผ่องใสรองรับบุญใหญ่ เดี๋ยวจะทบทวนความสำคัญของวันมาฆบูชา แต่ก่อนนั้นให้ดูสปอตวันมาฆบูชาก่อน
สปอตวันมาฆบูชา กล่าวถึงโคมประทีปที่นำสันติภาพมาสู่มวลมนุษย์ เมื่อสองพันห้าร้อยกว่าปีก่อนพระพุทธองค์ประทานโอวาทปาติโมกข์ และเมื่อสามสิบหกปีก่อนในวันเพ็ญมาฆบูชาเช่นเดียวกัน ทายาทธรรมได้ขุดดินก้อนแรกสร้างวัดพระธรรมกาย เชิญชาวพุทธทั่วโลกร่วมจุดประทีปและสวดบูชาพระรัตนตรัยในวันจันทร์ที่ 13 กุมภาพันธ์ ณ วัดพระธรรมกาย จังหวัดปทุมธานี
ครูไม่ใหญ่ดูภาพเก่า ว่าบางรูปแอบถ่ายเพราะปกติคุณยายไม่ยอมให้ถ่ายรูป ช่วงนี้มีบรรทัดถอดเสียงเพี้ยนและเว้นว่างราวหนึ่งนาที แล้วเล่าว่าปีนั้นขุดดินตั้งแต่ปี 13 มาปี 14 เอาเรือขุดมาขุดจนเป็นทางน้ำอย่างที่เห็น ยังระลึกถึงทีมงานชุดนั้นที่มาเพื่อขุดดินก้อนแรก บางคนจากเป็นบางคนจากตาย มีพระมหารูปหนึ่งชื่อมหาชิโต ที่ตอนนั้นยังเป็นนักศึกษาวิศวกรรมจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย คุณยายนั่งบนกองฟางแล้วสังเกตว่านักศึกษาคนนี้แปลก ต่อด้วยบรรทัดเพี้ยนสั้น ๆ
เล่าถึงพระมหาชิโตที่เคยเป็นนักศึกษาวิศวะ ว่าบริหารเวลาสร้างบารมีเพราะรู้ว่าอยู่ในโลกมนุษย์ไม่นาน ขุดดินกันถึงตีหนึ่งตีสองเพราะต้องอาศัยน้ำในคลอง ท่านเป็นคู่กัดเรื่องงานกับพระอีกรูปที่เป็นวิศวะเหมือนกัน แต่รักกันมาก ท่านอยู่ยืนยงมาตั้งแต่ปี 28 ราวยี่สิบเอ็ดปี แล้วมรณภาพหลังเสร็จงาน ท่านไม่เคยโกรธใคร สอนคนงานด้วยคำดี ๆ อ่านปาฏิโมกข์ให้คนงานฟัง คนงานรักเหมือนพ่อเหมือนพี่ และกล่าวถึงอุบาสกรุ่นหนึ่งที่ทำงานเหน็ดเหนื่อยในยุคนั้น
36 ปีจะถึงแล้ววันที่ 13 กุมภาพันธ์ ครบสามรอบ ให้ระลึกถึงบุญ ผู้ที่อยู่ยุคนั้นระลึกถึงบุญยุคสถาปนา ผู้มาภายหลังก็อนุโมทนา ครูไม่ใหญ่ถามในห้องว่าใครอยู่ยุคขุดดินบ้าง ไม่มี ยุคอนุโมทนาเต็มห้อง ทุกสิ่งเป็นบุญทั้งนั้น การสร้างวัดสามรอบต้องอดทนเหมือนเข็นครกขึ้นภูเขา แล้วชวนระลึกถึงความสำคัญของวันมาฆบูชา
เทปอธิบายความสำคัญของวันมาฆบูชา 13 กุมภาพันธ์ 2549 วันขึ้นสิบห้าค่ำเดือนสาม พระบรมศาสดาประชุมพระสาวก ณ พระวิหารเวฬุวัน เกิดเหตุอัศจรรย์ประกอบด้วยองค์สี่ คือเป็นวันเพ็ญมาฆฤกษ์ พระภิกษุ 1250 รูปมาประชุมโดยไม่ได้นัดหมาย ทั้งหมดเป็นพระอรหันต์ผู้ทรงอภิญญา และเป็นเอหิภิกขุ แล้วพระองค์ประทานโอวาทปาติโมกข์ อธิบายอุดมการณ์สามข้อ คือความอดทน นิพพานเป็นสุขอย่างยิ่ง และนักบวชไม่เบียดเบียนผู้อื่น กับหลักการสามข้อ คือไม่ทำบาปทุกชนิด ทำความดีให้ถึงพร้อม และทำใจให้ใสด้วยการนั่งสมาธิทุกวัน
เทปต่อเรื่องวิธีการหกข้อในโอวาทปาติโมกข์ ไม่ว่าร้าย ไม่ทำร้าย สำรวมในศีล รู้ประมาณในการบริโภค เลือกนั่งนอนในที่สงบ และรักษาใจให้ใสด้วยการทำสมาธิทุกอิริยาบถ แล้วเชิญผู้มีบุญชวนคนที่รักมาร่วมจุดโคมมาฆประทีปเป็นพุทธบูชา ณ ลานมหาธรรมกายเจดีย์
ครูไม่ใหญ่บอกข้อสอบล่วงหน้าว่าพรุ่งนี้จะถามนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาเรื่องอุดมการณ์ หลักการ วิธีการ และความสำคัญของวันมาฆบูชา เช่นพระอรหันต์ 1250 รูป แล้วชวนฟังอานิสงส์การจุดมาฆประทีปเป็นพุทธบูชา ท่อนที่พูดถึงรางวัลสำหรับคนที่ตอบได้ถอดเสียงไม่ชัด
เทปอธิบายว่าการให้ประทีปชื่อว่าให้จักษุ คนตาดีอยู่ในที่มืดก็มองไม่เห็น การจุดประทีปเป็นพุทธบูชาจึงเป็นการบูชาด้วยดวงตา ทบทวนเหตุอัศจรรย์สี่ประการของวันมาฆบูชา แล้วไล่อานิสงส์ ได้ทิพยวิมานทิพยสมบัติ เกิดเป็นมนุษย์ได้พบพระพุทธศาสนา มีสัมมาคารวะ ดวงตาสดใสเห็นไกล ได้ทิพยจักษุ ผิวพรรณผ่องใส รัศมีกายสว่าง มีปัญญาเฉลียวฉลาด ไม่ไปเกิดในอบายภูมิ และบรรลุธรรมได้เร็ว
เทปเล่าเรื่องพระมังคลพุทธเจ้าผู้มีรัศมีพระกายแผ่ไปตลอดหมื่นโลกธาตุ ในอดีตชาติพระบรมโพธิสัตว์เป็นมาณพหนุ่ม เห็นพระเจดีย์ของพระพุทธเจ้าพระองค์หนึ่งแล้วเลื่อมใส จึงพันร่างกายด้วยไส้ประทีปชุบเนยใส ทูนถาดทองคำราคาแสนกหาปณะใส่เนยใสจุดประทีปไว้บนศีรษะ แล้วจุดไฟที่ร่างกาย เดินเวียนประทักษิณรอบพระเจดีย์ตลอดทั้งคืนจนถึงเช้า ด้วยอานุภาพแห่งบุญ ไฟไม่ไหม้แม้เส้นขนเส้นเดียว เป็นอานิสงส์ให้มีรัศมีแผ่ไปตลอดหมื่นโลกธาตุ
ช่วงต้นราวครึ่งนาทีบรรทัดถอดเสียงเพี้ยนอ่านไม่ได้ แล้วครูไม่ใหญ่อธิบายว่ารัศมีพระมังคลพุทธเจ้าสว่างกว่าดวงอาทิตย์ดวงจันทร์ จนนกแยกไม่ออกว่ากลางวันกลางคืน ให้นึกถึงนอร์เวย์ที่ฤดูร้อนสว่างยี่สิบสี่ชั่วโมงไปหกเดือน ฤดูหนาวมืดหกเดือน แต่นั่นแค่ดวงอาทิตย์ดวงเดียว รัศมีของพระองค์คลุมหมื่นโลกธาตุเหมือนกาแล็กซีใหญ่ ๆ แล้วชวนฟังเรื่องนอร์เวย์ดินแดนพระอาทิตย์เที่ยงคืน
ช่วงราวสี่สิบวินาทีที่ไม่มีบรรทัดถอดเสียง ต่อจากที่ครูไม่ใหญ่ชวนฟังเรื่องนอร์เวย์ แล้วครูไม่ใหญ่พูดทับว่าคัดเพลงพื้นเมืองของนอร์เวย์มาเพื่อให้เกิดบรรยากาศ จึงอนุมานว่าช่วงนี้เป็นเพลงพื้นเมืองนอร์เวย์ ไม่ได้ประกาศชื่อเพลง
ครูไม่ใหญ่ว่าคัดเพลงพื้นเมืองนอร์เวย์มาให้ซึมซับบรรยากาศ แล้วเป็นคำบรรยายประกอบภาพที่ครูไม่ใหญ่พูดแทรกเป็นระยะ นอร์เวย์อยู่เหนือสุดของยุโรปในคาบสมุทรสแกนดิเนเวีย มีหุบเขาและอ่าวแคบระหว่างหน้าผาสูง ติดสวีเดน อาชีพหลักเดิมคือประมง ปัจจุบันมีน้ำมันและท่องเที่ยว เห็นพระอาทิตย์ได้ทั้งกลางวันกลางคืน ประชากรราวสี่ล้านห้าแสนคน เมืองหลวงออสโล น้ำสะอาด อากาศบริสุทธิ์ ผู้คนมีคุณธรรม ได้รับเลือกเป็นประเทศน่าอยู่ที่สุดในโลกติดต่อกันปี ค.ศ. 2001-2005 อัตราอาชญากรรมต่ำแต่ค่าครองชีพสูง และผู้หญิงทำงานได้ทุกตำแหน่ง
ครูไม่ใหญ่เล่าว่าตอนปีใหม่มีสาวน้อยส่งจดหมายอวยพรมา คือหนูกิฟต์กับหนูโบว์ที่ไปอยู่นอร์เวย์กับคุณแม่ (ชื่อที่ถอดได้ยังไม่ยืนยันการสะกด) ส่งภาพตอนโตเป็นสาวมาด้วย แล้วต่อด้วยคำบรรยายว่าชาวนอร์เวย์เริ่มสนใจพุทธศาสนาจากการอ่านเรื่องทิเบตและเซน มีการตั้งสหพันธ์ชาวพุทธนอร์เวย์ตั้งแต่ พ.ศ. 2522 กลุ่มชาวพุทธจัดนำสมาธิและฉลองวันสำคัญ และรัฐสนับสนุนให้พระภิกษุประกอบศาสนกิจแก่คนทั่วไปได้
ช่วงราวหนึ่งนาทีครึ่งที่ไม่มีบรรทัดถอดเสียง หลังจากนั้นครูไม่ใหญ่พูดถึงภาพที่เพิ่งเห็นว่า เมื่อกี้เพลงเมื่อกี้นี่แหละ และภาพพระอาทิตย์เที่ยงคืนที่เห็นไปแล้วในเพลง จึงอนุมานว่าเป็นเพลงประกอบภาพนอร์เวย์ ไม่ทราบชื่อเพลง
ครูไม่ใหญ่พาดูภาพ งานเย็บปักผ้าพันคอ ผ้าคลุมไหล่ เครื่องเงิน ชาวนอร์เวย์ใส่ชุดประจำชาติบูนาดในวันชาติ 17 พฤษภาคม แล้วชี้แผนที่ว่าเกาะที่จะพูดถึงอยู่ใกล้ขั้วโลกเหนือ เป็นเขตสุดท้ายที่มีมนุษย์อยู่ ประชากรหมีราวห้าพันแต่คนสองพัน สาวน้อยถือปืนยิงให้เสียงดังไล่หมี ดูภาพพระอาทิตย์เที่ยงคืน แสงเหนือ บ้านเรือนหลากสีท่ามกลางหิมะ หมีขาว และสกูตเตอร์หิมะ ท้ายช่วงมีบรรทัดถอดเสียงเพี้ยนราวครึ่งนาที
ดูภาพคุณแม่ คุณยาย น้องกิฟต์ น้องโบ พระอาจารย์ และเพื่อนชาวนอร์เวย์ แล้วอ่านจดหมายว่าที่นั่นอากาศดี คนน้อยจนรู้สึกเป็นโลกส่วนตัว ไม่เคยเจอรถติด จะไปออสโลต้องใช้เวลาสี่ห้าชั่วโมง คิดถึงคนที่เมืองไทย ตอนแรกอยากไปเมืองนอกเพราะอยากเห็นหิมะ แต่มาแล้วหิมะตกถนนลื่นไม่สนุก ถึงอย่างนั้นอากาศดีน่านั่งสมาธิ การนั่งสมาธิไม่ดีเท่าตอนอยู่ไทยแต่พยายามอยู่ ไม่เคยลืมพระคุณหลวงพ่อ และกำลังเตรียมรับไข้หวัดหน้าหนาว ชื่อเด็กยังไม่ยืนยันการสะกด หลังจดหมายมีช่วงราวหนึ่งนาทีครึ่งไม่มีบรรทัดถอดเสียง
คำบรรยายสลับกับครูไม่ใหญ่พูดแทรกตลอด ว่าลูกพระธรรมและนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาในนอร์เวย์เพิ่มขึ้น ผู้นำบุญรวมทีมทำหน้าที่กัลยาณมิตรตั้งแต่จุดเหนือสุดของโลก คือหมู่เกาะสฟาลบาร์ในมหาสมุทรอาร์กติก ละติจูด 74-81 องศาเหนือ ในความดูแลของนอร์เวย์ เมืองหลวงลองเยียร์เบียน มีพระอาทิตย์เที่ยงคืน 20 เมษายน ถึง 23 สิงหาคม และไม่มีแสงอาทิตย์เลย 26 ตุลาคม ถึง 15 กุมภาพันธ์ มีแสงเหนือ หน้าหนาวทะเลเป็นน้ำแข็ง พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นธารน้ำแข็ง อุดมสมบูรณ์สำหรับสัตว์ขั้วโลก คนสองพันแต่หมีขั้วโลกห้าพันตัว ออกนอกบ้านต้องถือปืน มีมหาวิทยาลัยเรียนฟรีถึงปริญญาเอก และสิ่งแรกที่เรียนคือยิงปืนให้เฉียดใบหูหมีขาวแค่ให้ตกใจ ห้ามยิงถูก
ชาวไทยในสฟาลบาร์นิมนต์พระภิกษุวัดพระธรรมกายเดินทางไปถึงแล้ว ครูไม่ใหญ่ว่าที่ไหนมีคน พุทธบุตรจะไปถึงที่นั่น ผู้นำบุญพาเดินทางไปพบกัลยาณมิตรหญิงไทยที่อยู่บนเกาะมาสิบปีกับสามีชาวนอร์เวย์ (ชื่อที่ถอดได้ยังไม่ยืนยันการสะกด) มาต้อนรับและจัดสถานที่ นั่งสมาธิเป็นครั้งแรกของเกาะ ทำให้รู้ว่ามีชาวไทยชม DMC อยู่บนเกาะด้วย คนบนเกาะกำลังช่วยกันแจ้งข่าวรายการ DMC ต่อ แล้วดูภาพเกาะเวลาบ่ายสองโมงที่มืดสนิทเพราะเดือนตุลาคมถึงกุมภาพันธ์ดวงอาทิตย์ไม่ขึ้น ดาวธรรมไปถึงที่นั่นแล้ว
ครูไม่ใหญ่ว่าวันนี้คงไม่มีเวลาเล่าเรื่องเกาหลีแล้ว แต่ขอฟังอารีรังของเกาหลีก่อน แล้วค่อยฟังอารีรังไทย จากนั้นราวสองนาทีไม่มีบรรทัดถอดเสียง อนุมานว่าเป็นเพลงอารีรังภาษาเกาหลีตามที่ประกาศไว้ ซึ่งครูไม่ใหญ่อธิบายความหมายต่อทันทีหลังช่วงนั้น
ครูไม่ใหญ่อธิบายความหมายเพลงอารีรังว่าเป็นสาวน้อยในหุบเขาอารีรังที่คิดถึงคนรักซึ่งต้องเดินทางไปสู่สมรภูมิ ไม่อยากให้จากไป จึงคิดในใจขอให้เขาเจ็บเท้าเดินต่อไม่ได้จะได้กลับมาหา แล้วบอกว่าเดี๋ยวอารีรังไทยจะตอบ แต่ขอเล่าเรื่องเกาหลีสักสองนาทีก่อน
ชาวพุทธเกาหลีเข้าวัดเพื่อสร้างบุญกุศลเป็นหลัก ไม่ว่าสุขหรือทุกข์ก็เข้าวัด ไม่ใช่เข้าวัดเมื่อมีทุกข์ แล้วเล่าถึงพระอาจารย์ชาวเกาหลีรูปหนึ่ง (ชื่อที่ถอดได้ใกล้สัทธโพโร ยังไม่ยืนยันการสะกด) อายุ 81 ปี อยู่วัดที่เมืองปูซานซึ่งเป็นวัดเถรวาทที่ใหญ่ที่สุดในเกาหลี แม้พระมหายานชาวเกาหลีจะชวนให้นุ่งห่มแบบเกาหลีเพื่อได้ตำแหน่งและการสนับสนุน ท่านก็ไม่ยอมเปลี่ยนเพราะถือว่าผ้ากาสาวพัสตร์ได้รับประทานมาจากพระพุทธเจ้า ไม่หวังลาภสักการะ จึงได้รับการยอมรับจนพูดถึงพระเถรวาทในเกาหลีก็นึกถึงท่าน คณะจากวัดไปกราบท่าน ท่านอยากให้ร่วมมือกันทำงานพระศาสนา ประทับใจภาพพิธีที่วัดพระธรรมกายจึงจะบินมาร่วมงานมาฆบูชา และเคยมาวัดตอนมีอาคารไม่กี่หลัง
ครูไม่ใหญ่เรียกให้อารีรังไทยตอบ แล้วเป็นเพลงยาวราวสามนาทีที่บรรทัดถอดเสียงจับได้เพียงท่อนสั้น ๆ ว่าอารีรังและสบายอย่างที่ไม่เคยเป็น ไม่ได้ประกาศชื่อผู้ร้อง หลังเพลงมีบรรทัดถอดเสียงเพี้ยนราวหนึ่งนาที
มินิซีรีส์คนกินคนตอนที่ 19 ต่อจากที่พระเจ้าสุตโสมขอพรข้อสุดท้ายให้งดกินเนื้อมนุษย์ พระเจ้าสุตโสมเปรียบคนที่เสพสิ่งเป็นที่รักทั้งที่ห่างไกลความดีว่าเหมือนคอสุราดื่มสุราเจือยาพิษ โปริสาทร้องไห้อ้อนวอนให้ขอพรข้ออื่น พระเจ้าสุตโสมทวงว่าท่านกล่าวเองว่าออกปากให้พรแล้วกลับคำไม่ควร และเตือนว่าตนเป็นอาจารย์ผู้ให้ศิลปวิทยาตั้งแต่อยู่สำนักทิสาปาโมกข์ โปริสาทตรองแล้วเห็นว่าตายเพื่อรักษาสัจจะและบูชาคุณอาจารย์ก็สมควร จึงยอมถวายพร พระเจ้าสุตโสมประทานศีลห้าให้รักษามั่นคง ช่วงต้นมีบรรทัด jingle คั่นราวครึ่งนาที
ภุมมเทวาเห็นเหตุการณ์แล้วชื่นชมว่าไม่มีใครตั้งแต่อเวจีถึงพรหมที่หยุดโปริสาทไม่ให้กินเนื้อมนุษย์ได้ นอกจากพระเจ้าสุตโสม เทวดาชั้นจาตุมหาราชิกาและชั้นสูงขึ้นไปสาธุการต่อ ๆ กันจนถึงพรหมโลก รุกขเทวาก็สาธุการทั่วทุกทิศ กษัตริย์ร้อยเอ็ดพระองค์ที่ถูกร้อยมือแขวนไว้กับต้นไม้ได้ยินเสียงก็ดีใจสาธุการ เพราะรู้ว่าพระองค์ประทานชีวิตใหม่ให้
โปริสาทรับศีลแล้วไม่รู้จะทำอย่างไร พระเจ้าสุตโสมให้ปล่อยกษัตริย์ แต่โปริสาทกลัวถูกรุมทำร้ายจึงขอไปปล่อยพร้อมกัน พระเจ้าสุตโสมดำริว่ากษัตริย์มีทิฐิมานะแรง อาจทุบตีโปริสาทจนตาย จึงไปขอให้ทุกพระองค์รับปฏิญญาว่าจะไม่โกรธแค้นและไม่ทำร้ายโปริสาท ทุกพระองค์รับสัจจะ พระเจ้าสุตโสมสอนว่าโปริสาทจะอนุเคราะห์พวกท่านเหมือนบิดามารดาต่อบุตร ให้ปฏิบัติต่อเขาเหมือนเป็นบุตร
โปริสาทตัดเชือกที่ร้อยพระหัตถ์ พระเจ้าสุตโสมอุ้มประคองวางลงอย่างเมตตาเหมือนประคองโอรส ทุกพระองค์อ่อนแรงเพราะอดข้าวอดน้ำหลายวัน ทั้งสองช่วยกันดึงเชือก ล้างหนองเลือด พอกแผลด้วยเปลือกไม้ฝนกับหินพร้อมตั้งสัจจาธิษฐาน และกรอกน้ำผลไม้ต้ม สามวันแผลก็แห้ง พระเจ้าสุตโสมชวนกลับบ้านเมืองพร้อมกัน แต่โปริสาทหมอบร้องไห้ขอให้พากษัตริย์กลับไป ส่วนตนจะกินรากไม้ผลไม้อยู่ในป่า ทิ้งท้ายว่าพระเจ้าสุตโสมจะทรงทิ้งโปริสาทไว้หรือไม่ ติดตามตอนต่อไป
หลังช่วงพักที่บรรทัดถอดเสียงเพี้ยน ครูไม่ใหญ่ถามยิ้มกันหรือยังแล้วเปิดจดหมาย ชื่อเรื่อง กว่าจะคิดได้ ผู้เขียนเล่าว่าสามีเป็นคนจังหวัดสมุทรปราการ เป็นลูกคนโตในพี่น้องสี่คน ครอบครัวไม่อบอุ่น พ่อสามีทะเลาะกับแม่สามีแล้วหนีไปลำปาง ได้เพื่อนผู้หญิงมาเป็นเมียพากลับมาอยู่บ้าน แม่สามีโกรธพาลูกหนีไปสุพรรณบุรี พ่อสามีอยู่กับเมียน้อยได้ปีหนึ่งมีลูกหนึ่งคนแล้วแยกทางเพราะเมียน้อยใช้เงินเก่ง แม่สามีจึงพาลูกกลับมาอยู่ด้วยตามเดิม พ่อสามีเป็นลูกจ้างอู่ซ่อมรถ ลูกจ้างคนอื่นออกไปเปิดร้านจนรวย แต่พ่อสามีเปิดร้านเองกลับเจ๊ง ถูกแก๊สในร้านระเบิดจนขาหักต้องดามเหล็ก แล้วไปผลักประตูจนหักซ้ำรอยเดิม จากนั้นหันมาเก็บขยะขาย แต่งตัวมอมแมม ลูกและภรรยาอับอาย
แม่สามีพูดแต่เรื่องไม่ดีของพ่อสามีให้ลูกฟังเสมอ ครูไม่ใหญ่ว่านี่คือข้อผิดพลาด ควรพูดแต่สิ่งดี ลูกจึงไม่รักพ่อ งานแต่งลูกชายคนที่สองก็ปิดไม่ให้พ่อรู้ สามีไม่ยอมให้พ่อร่วมกินข้าว พ่อจะเจ็บป่วยอย่างไรไม่มีใครสนใจ มีแต่ลูกสาวคนหนึ่งที่เอาขนมไปให้ทุกเช้า วันหนึ่งเคาะประตูไม่มีเสียงตอบ ปีนหน้าต่างเข้าไปพบพ่อนอนตัวแข็ง สามีได้ยินว่าพ่อตายก็ลุกพรวดขึ้นว่ายังไม่ทันตอบแทนบุญคุณเลย กว่าจะคิดได้ ศพนอนบนที่นอนเก่าในห้องสกปรก ตัวเริ่มพองส่งกลิ่น ที่ลำคอมีรอยเขียวช้ำคล้ายถูกบีบ ไม่มีใครรู้ว่าตายตั้งแต่เมื่อไร ในห้องมีเสาต้นหนึ่งผูกผ้าหลากสี และมีเรื่องฝันเห็นผู้หญิงแต่งชุดไทยเดินในบ้าน ช่วงท้ายบรรทัดถอดเสียงเพี้ยนจนอ่านไม่ได้ต่อด้วย jingle และช่วงไม่มีบรรทัดถอดเสียงราวนาทีครึ่ง
ผู้เขียนว่าสามีเป็นลูกที่ดีแต่ตอบแทนคุณสายไป จากนั้นทำบุญก็ใส่ชื่อพ่อทุกครั้ง และสร้างพระธรรมกายประจำตัวให้พ่อ ผู้เขียนเคยแซวว่ากตัญญูเกิน ครูไม่ใหญ่ว่าอย่าพูดอย่างนั้น ให้อนุโมทนา หลังพ่อสามีเสียชีวิตไม่นาน น้องฝันเห็นพ่อสามีตัวสูงมากมาที่บ้าน แม่สามีได้ยินเสียงเปิดปิดประตูห้องพ่อและเสียงเดินแรง ๆ บ่อย จึงตะโกนเรียกชื่อไล่ให้ไปที่ชอบ ๆ ไม่ต้องมาหลอกหลอน ขู่จะเอากระดูกไปถ่วงน้ำ พอพูดจบเสียงก็เงียบ ครูไม่ใหญ่ว่าดุกว่าผี
ผู้เขียนมีลูกชายสามคน คนที่สองกับสามเป็นฝาแฝดอายุห่างคนโตสิบปี ลูกคนโตติดเล่นเกมตั้งแต่ประถม เคยหนีเรียนสามวันไปเล่นเกมที่ห้าง มักโกรธโมโหง่าย ถูกเพื่อนล้อก็ชกทันทีจนไม่มีใครคบ ต้องย้ายโรงเรียนหลายแห่ง ไม่มีความอดทน เข้าค่ายก็หนีกลับ แต่เคยบวชอยู่จนจบโครงการได้ ตอนเล็กพ่อรักมาก แต่พอห้าหกขวบชอบแกล้งพ่อตอนนอนกลางวันเพราะพ่อทำงานกลางคืน โตขึ้นไปเล่นเกมในคอมพิวเตอร์ของพ่อจนโปรแกรมงานเสีย พ่อจึงตีแรงขึ้นเรื่อย ๆ ตบหน้าจนเป็นรอยนิ้วห้านิ้ว เปิดประตูรถไปชกลูกจนลูกไปฟ้องครู พ่อใช้คำหยาบกับลูกเสมอ ลูกเกลียดพ่อ เรียกพ่อว่ามันหรือเรียกชื่อ เป็นอย่างนี้เก้าเดือนจนพ่อลูกไม่พูดกัน
มีโครงการลูกกราบพ่อแม่ก่อนนอน เพื่อนครูแนะนำพระอาจารย์จากวัดแห่งหนึ่งในอำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี (ชื่อวัดถอดเสียงไม่ชัด) มาที่บ้านตอนเย็น นั่งรอเป็นชั่วโมง พ่อกลับมารู้ว่าพระมาก็ไม่ยอมเข้าบ้าน จะขับรถออกไป แม่ต้องวิ่งตามพากลับมา พระอาจารย์เทศน์สอนพ่อลูกเป็นชั่วโมงว่าพ่อเป็นพระอรหันต์ในบ้าน พ่อใจอ่อนยอมพูดกับลูกให้เลิกดื้อ พระอาจารย์ให้ลูกกราบพ่อ ให้พ่อกอดลูก ต่างคนต่างนั่งนิ่งหลายนาทีไม่มีใครยอมใคร จนพ่อยื่นแขนโอบไหล่ลูกก่อน ลูกก้มลงกราบพ่อทันที ครูไม่ใหญ่พากย์ประกอบภาพอย่างขำ ๆ แล้วมีเพลงประกอบคำสารภาพของลูกที่ร้องว่าอยากจะบอกว่ารักพ่อจริง ๆ จะไม่ทอดทิ้งให้พ่อเสียใจ (ไม่ได้ประกาศชื่อเพลง)
ผู้เขียนว่าการลงโทษรุนแรงเบาลงบ้าง ถ้าไม่มีพระอาจารย์ลูกคงทำบาปมากกว่านี้ แต่ความสัมพันธ์พ่อลูกกลับมาเหมือนเดิมไม่ได้ ลูกคนโตอายุ 14 ไปอยู่กับพี่สาวของผู้เขียนต่างจังหวัด เพราะสามียื่นคำขาดว่าถ้าลูกอยู่บ้านตนจะไปจากบ้าน ส่วนลูกแฝดอายุสี่ขวบกว่า ตอนตั้งครรภ์ผู้เขียนภาวนาสัมมาอะระหังได้พันครั้ง คืนนั้นฝันเห็นมหาธรรมกายเจดีย์ ท้องฟ้าสีทองมีดวงดาวสว่างเต็ม ดาวตกลงมาเป็นฝนแล้วกลายเป็นดวงแก้วใหญ่คลุมตัว ระหว่างตั้งครรภ์แยกห้องนอนกับสามี ก่อนคลอดภาวนาอีกพันครั้งเห็นดวงสว่าง คลอดง่าย วัยทารกแฝดทั้งคู่ป่วยบ่อย แฝดพี่เป็นโรคเกล็ดเลือดต่ำ ศีรษะถูกกระแทกแรงจนกลัวเลือดออกในสมอง แฝดน้องท้องร่วงต้องให้น้ำเกลือแต่พยาบาลหาเส้นเลือดไม่เจอ ต้องแทงแขนขาเป็นสิบเข็ม ทั้งคู่ชอบปล่อยปลา แฝดน้องพูดไม่ค่อยชัดและถนัดซ้ายทุกอย่าง บางช่วงถอดเสียงเพี้ยน
ชุดคำถามของกรณีศึกษา หมวดแรกเรื่องพ่อสามี ว่าทำกรรมใดจึงไม่ได้รับความรักจากลูกเมียตอนมีชีวิต ทำไมตายแล้วลูกกลับมารักและทำบุญให้ ตายเพราะอะไร ไปไหนเสาตกน้ำมันเกิดจากอะไร ผู้หญิงชุดไทยที่เดินในบ้านเป็นใครและเกี่ยวกับการตายหรือไม่ ชายร่างสูงในฝันกับเสียงเปิดปิดประตูเป็นพ่อสามีหรือไม่ หมวดสองเรื่องสามีกับลูกคนโตว่าทำกรรมใดร่วมกันจึงเป็นพ่อลูกที่เป็นศัตรู และกรรมที่ลูกโต้ตอบพ่อแม่จะส่งผลอย่างไร แก้อย่างไร หมวดสามเรื่องลูกแฝด ว่ามาจากไหน ทำไมเป็นฝาแฝด การที่พ่อแม่ไม่ยุ่งเกี่ยวกันระหว่างตั้งครรภ์ทำให้ได้ลูกเลี้ยงง่ายหรือไม่ แฝดพี่เป็นเกล็ดเลือดต่ำเพราะอะไร แฝดน้องพูดไม่ชัดเพราะอะไร ทำไมพยาบาลหาเส้นเลือดไม่เจอ และความถนัดซ้ายขวามีเหตุตามหลักพุทธศาสนาหรือไม่ ท้ายชุดถามถึงพระอาจารย์ที่รู้สึกคุ้นเคยมานาน ช่วงท้ายมีบรรทัดถอดเสียงเพี้ยน และราวสองนาทีครึ่งหลังจากนั้นแทบไม่มีบรรทัดถอดเสียง
ครูไม่ใหญ่ถามว่าจำเรื่องได้ไหมแล้วตอบ พ่อสามีไม่ได้รับความรักเพราะในอดีตขาดบุญดูแลบิดามารดา ทำทานไม่เคารพ พูดให้บิดามารดาเจ็บช้ำ และขาดบุญเลี้ยงดูลูกเมีย ที่ตายแล้วลูกกลับมารักเพราะชาตินั้นตัวเองก็คิดได้ตอนพ่อตายแล้วจึงทำบุญให้ภายหลัง วิบากนี้ส่งผลให้ลูกทำอย่างเดียวกันบ้าง เสาตกน้ำมันเป็นเสาตะเคียนที่มีภุมมเทวาสายคนธรรพ์อาศัยอยู่ ผู้หญิงชุดไทยคือภุมมเทวานั้นแต่ไม่เกี่ยวกับการตาย พ่อสามีตายด้วยหัวใจวายเพราะหมดอายุขัย ไปเป็นภุมมเทวาระดับทั่วไปอยู่ที่บ้าน ได้รับบุญแล้วสภาพดีขึ้น ชายร่างสูงในฝันเป็นความฝันธรรมดา ส่วนเสียงเปิดปิดประตูคือพ่อสามีมาทักทายให้ทำบุญไปให้อีก ไม่ได้หลอกหลอน ครูไม่ใหญ่ว่ามนุษย์ไม่เห็นก็ไม่รู้ว่ามี เห็นแล้วก็กลัว
สามีกับลูกคนโตในอดีตเป็นเพื่อนสนิทที่ทะเลาะกันเรื่องงานจนชกต่อยทำร้ายกัน ภายหลังดีกันได้ แต่มาเป็นพ่อลูกเพราะเพื่อนผู้เป็นพ่อออกเงินทำบุญแล้วใส่ชื่อเพื่อนร่วมบุญด้วย ครูไม่ใหญ่ว่าขนาดคนรักกันอกุศลยังเข้าสิงจิตได้ ศัตรูแท้จริงคือกิเลสอาสวะที่พญามารบังคับมนุษย์ ลูกคนโตที่โต้ตอบพ่อแม่จะมีวิบาก อย่างเบาคือมีลูกก็จะเจอลูกทำอย่างนี้บ้าง ถ้าไม่ขอขมาอาจใจหมองก่อนตายและไปอบาย การแก้ต้องแก้ทั้งครอบครัว หันหน้าเข้าหากัน อโหสิกรรมให้กันจริงใจ ลืมอดีตแล้วเริ่มต้นใหม่ด้วยรอยยิ้ม ลูกแฝดเคยเป็นพี่น้องกันที่ชวนทำบุญและอธิษฐานเกิดเป็นพี่น้องอีก บุญล็อกมาตรงกันจึงถูกดูดมาเกิดเป็นแฝด มาจากที่สว่างปานกลาง การที่พ่อแม่ไม่ยุ่งเกี่ยวกันระหว่างตั้งครรภ์เป็นเพราะบุญของแฝดที่มีจิตใจดี และเลี้ยงง่ายเพราะมีบุญพอสมควรจึงสอนตัวเองได้
แฝดพี่เป็นเกล็ดเลือดต่ำเพราะอดีตชาติเคยเอาท่อเหล็กแหลมเจาะเส้นเลือดใหญ่ที่คอวัวเอาเลือดสดมากินเป็นยาบำรุงเป็นประจำ ให้ทำบุญทุกบุญ ไถ่ชีวิตวัวควายแล้วอุทิศให้สัตว์ แฝดน้องพูดไม่ชัดเพราะเคยล้อเลียนคนพูดไม่ชัดจนอับอาย ให้พูดปิยวาจาและอุทิศบุญให้ผู้ที่เคยล่วงเกิน พยาบาลหาเส้นเลือดไม่เจอเพราะปาณาติบาตทรมานสัตว์เล็กสัตว์น้อย ครูไม่ใหญ่ถามนักเรียนสลับตลอด บางช่วงถอดเสียงเพี้ยนปนภาษาอังกฤษ ความถนัดซ้ายขวาเกิดจากความคุ้นเคยข้ามชาติ ทั้งสองทำทานด้วยมือต่างข้างกัน ไม่ผิดปกติ ผู้เขียนอยากให้ลูกทั้งสามบวช ต้องเป็นกัลยาณมิตรคอยประคองให้คบเพื่อนดีและใกล้พระอาจารย์ที่รักธรรมวินัย ส่วนพระอาจารย์ที่มาเทศน์เคยเป็นกัลยาณมิตรกันมา บวชตลอดชีวิตมาหลายชาติ มีเมตตาไม่เบื่อให้คำปรึกษา พุทธันดรที่ผ่านมาเป็นกุลบุตรตระกูลเศรษฐีที่ออกบวชตามพระราชา ปฏิบัติธรรมเข้าถึงพระธรรมกาย และไปดุสิตบุรีวงบุญพิเศษ
ครูไม่ใหญ่ชวนตั้งใจสร้างบารมีทุกบุญและอธิษฐานจิตไปดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ แล้วเป็นเพลงที่ร้องซ้ำว่าเป้าหมายชีวิตคือที่สุดแห่งธรรม ที่พักระหว่างทางคือดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์ สิ่งที่ต้องสั่งสมคือบุญกุศล สิ่งที่ต้องแสวงหาคือพระรัตนตรัยภายใน มีท่อนภาษาอังกฤษสลับ บรรทัดถอดเสียงช่วงต้นเพี้ยนมาก ไม่ได้ประกาศชื่อเพลง หลังเพลงเป็นช่วงพักที่มีแต่ jingle ราวห้านาที
ปิดรายการด้วยคำขวัญว่าพุทธบุตรและพุทธบริษัทสี่ต้องเป็นหนึ่งเดียวกันเหมือนดวงตะวันที่มีดวงเดียว เรื่องส่วนตัวให้วางอุเบกขา เรื่องพระศาสนาให้เอาอุเบกขาวาง จิตสดใสเมื่อใจสิ้นระแวงเหมือนดวงจันทร์ส่องแสงในคืนวันเพ็ญ และธรรมกายคือพระในตัวคุณที่เข้าถึงได้ด้วยการทำใจหยุดนิ่ง ย้ำให้ตอกย้ำซ้ำเดิมจนขึ้นใจ แล้วชวนพร้อมใจกัน หลังจากนั้นจนจบไฟล์มีแต่บรรทัด jingle ราวหกนาที ไม่มีบรรทัดถอดเสียงของบทสวด
เวลาเริ่มของช่วง คำสะกด tag ที่ขาด ช่วงที่ยังไม่มีในผัง หรือลิงก์เสีย บอกได้ที่นี่ - คนที่ฟังจริงเห็นสิ่งที่คลังนี้มองไม่เห็น
เข้าสู่ระบบด้วยปุ่มด้านบนของหน้าก่อน แล้วช่องเขียนถึงผู้ดูแลจะขึ้นที่นี่