ep087 ผังเวลา 36 ช่วง
หมู่เกาะโซโลมอน (116) เสาแก้วพันปี (104) กองเสบียง (87) แต่งตัวด้วยรอยยิ้ม (64) อนุโมทนาบุญ (57) เบน ฟรานซ์ (45) มาฆบูชา 2549 (40) คุณเปเล่ (38) ทอมมี่ ธิรา (33) วิทยาธร (26) ประพฤติพรหมจรรย์ (19) พระธรรมกิตติวงศ์ (18) โทษของน้ำเมา (18) Buddha Hall (17) ถวายโคมมาฆประทีป (17) นึกภาพลูกมะพร้าว (14) พระอุปัชฌาย์ (13) สตีเฟน บินาลู (13) ธรรมทาน (11) เบื่อ ๆ อยาก ๆ (10) กรอกน้ำทองแดง (9) ชาวโซโลมอนคนแรกขอเป็นชาวพุทธ (9) หมดอายุขัย (9) กรรมใช้แรงงานสัตว์ (8) วันวาเลนไทน์ (8) อานิสงส์ถวายประทีป (8) เดวิด กาเล (8) โอวาทปาติโมกข์ (8) ครูสอนศีลธรรม (7) พระอนุรุทธะ (7) อดีตมนุษย์กินคน (7) อนุโมทนาบาป (7) บวชระยะสั้น (6) บุตรบุญธรรม (6) ฝึกพระเทศน์สอน (6) ถูกโจรปล้น (5) ปล่อยปลาช่อนไข่ (5) มาฆบูชา (5) นั่งสมาธิเห็นกะโหลก (4) วันแห่งความรักที่แท้จริง (4) โรคหัวใจ (4) กองทุนเผยแผ่พระพุทธศาสนา (3) ดอกพิกุล (3) ปลูกฝังตั้งแต่เยาว์วัย (3) เอหิภิกขุ (3) โครงกระดูกแก้ว (3) กลัวพื้น (2) ชอบจับผิดผู้อื่น (2) ตากุ้งยิง (2) ตำรวจ (2) ทิพยจักษุ (2) พิการทางสมอง (2) ศาสนทายาท (2) สงครามโลกครั้งที่สอง (2) อายตนนิพพาน (2) ใจใสไปสวรรค์ (2) กระดูกสันหลังเคลื่อน (1) น้ำท่วมสมอง (1) แผลกดทับ (1)
เปิดรายการด้วยคาถาสำเร็จ คำขวัญว่าแม้มืดตื้อมืดมิดก็มีสิทธิ์เข้าถึงธรรม ท่องเนื้อนาบุญสี่แห่ง คือมหาธรรมกายเจดีย์ พระมหาจุฬามณี พระในบ้าน และพระในตัว แล้วปิดด้วยคำขวัญว่าเมื่อเราสว่าง โลกก็สว่างด้วย
ทบทวนการบ้าน 10 ข้อ ตั้งแต่เอาบุญไปฝากคนที่บ้าน จดบันทึกผลการปฏิบัติธรรม นึกถึงบุญก่อนนอน หลับและตื่นในอู่ทะเลบุญ รวมใจกับองค์พระหนึ่งนาทีเมื่อตื่น ทำความรู้สึกว่าตัวเราอยู่ในองค์พระ ทุกชั่วโมงขอหนึ่งนาทีหยุดใจ นึกถึงดวงหรือองค์พระทุกกิจกรรม และสร้างบรรยากาศด้วยรอยยิ้มและปิยวาจา
ยิ้มกันไปทั่วโลก วันนี้วันที่ 116 นับจากวันออกพรรษา เหลืออีก 151 วันจะเข้าพรรษา ผ่านปีใหม่มา 41 วัน แล้วทบทวนว่าเราเกิดมาทำไม พระนิพพานอยู่ที่ไหน เริ่มที่ศูนย์กลางกายฐานที่เจ็ดด้วยการทำใจหยุดนิ่ง ใครทำไม่ได้ ย้ำให้ตอบซ้ำจนขึ้นใจ เพราะความผิดพลาดมีอบาย ทุคติ วินิบาต นรกรองรับอยู่
ก่อนเพลงครูไม่ใหญ่เกริ่นสั้น ๆ ว่าวันนี้มีเรื่องราวของกรณีศึกษาที่ช่วยให้เข้าใจกฎแห่งกรรม ชื่อเรื่องถอดเสียงได้ว่า เบื่อ เบื่อ ยาก ยาก ซึ่งช่วงเฉลยท้ายรายการยืนยันว่าคือเรื่อง เบื่อ ๆ อยาก ๆ แล้วเป็นเพลงคั่นช่วงแต่งเนื้อแต่งตัว ร้องว่ายิ้มแย้มยามถามข่าว สวัสดีมีน้ำใจต่อกัน โปรดยิ้มไว้นาน ๆ เป็นสะพานสื่อสารไมตรี ฝากยิ้มด้วยใจสมัคร ยิ้มเป็นสิ่งที่ดีนิรันดร์ บรรทัดถอดเสียงช่วงเพลงเพี้ยนมาก
ถามว่ายิ้มกันหรือยัง ใครยังไม่ยิ้มก็เหมือนแต่งตัวไม่เสร็จ เหมือนใส่สูทนุ่งผ้าขาวม้าสวมรองเท้าแตะ จึงต้องแต่งเนื้อแต่งตัวให้เสร็จทั้งในบ้านนอกบ้านด้วยการนำรอยยิ้มมาไว้บนใบหน้า แล้วเอ่ยว่าใกล้วันวาเลนไทน์ วันแห่งความรักแล้ว ก่อนโยงไปเล่าถึงพระอุปัชฌาย์
ครูไม่ใหญ่เล่าถึงพระอุปัชฌาย์ พระธรรมกิตติวงศ์ ที่รู้จักกันตั้งแต่อายุยี่สิบกว่า ปีนี้ท่านอายุหกสิบ ท่านอุทิศตนทำงานพระศาสนามาตลอด ท่านพิจารณาว่าวิชาที่สำคัญที่สุดในโลกคือคำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า จึงออกบวชเป็นสามเณรเรียนเต็มเวลา ทั้งเรื่องการดำเนินชีวิต กฎแห่งกรรม และภพภูมิ บวชเป็นพระแล้วเรียนต่อจนจบประโยคเก้า เป็นพหูสูต แล้วยังตั้งใจเรียนภาษาอังกฤษเพราะคนในโลกส่วนใหญ่ใช้ภาษาอังกฤษ จะได้ใช้เผยแผ่คำสอน ช่วงท้ายถอดเสียงเพี้ยนปนภาษาอังกฤษ และหลังจากนั้นราวสามนาทีครึ่งมีบรรทัดถอดเสียงเพียงบรรทัดเดียวที่ชวนสักการะพระอุปัชฌาย์
ท่านถ่ายทอดความรู้ผ่านภาษาบาลี ไทย อังกฤษ เมื่ออายุหกสิบก็มองการไกลว่าต้องมีผู้สืบต่อ เพราะญาติโยมรุ่นหลังจะแข่งขันทำมาหากินจนไม่มีเวลาศึกษาธรรม เป็นชาวพุทธแต่ในทะเบียนบ้าน แล้วเป็นต้นแบบที่ไม่ดี ท่านจึงตั้งกองทุนเผยแผ่พระพุทธศาสนา อบรมพระนักเทศน์ ครูไม่ใหญ่ว่าพระบางรูปคิดวนว่าเทศน์ไม่เป็น ทั้งที่พระธรรมขันธ์มีแปดหมื่นสี่พัน สอนวันละขันธ์ก็หลายร้อยปียังไม่หมด ขนาดคนใบ้ยังบอกใบ้ได้ พระจึงต้องศึกษา ฝึกฝน และสั่งสอน การให้ธรรมทานยิ่งใหญ่กว่าการให้ทรัพย์หรือราชบัลลังก์เพราะดับทุกข์ในใจได้ ผู้ให้ได้บุญก่อน ธรรมะแม้ปริมาณน้อยก็มีคุณค่า ให้พระนักเทศน์คิดเสมอว่าฉันจะเป็นแสงสว่างให้กับเธอ
เพลงที่ร้องว่าฉันจะเป็นแสงสว่างให้กับเธอตลอดเวลา เพื่อให้วันมืดสดใส ฉันจะติดตามเธอ เป็นเพลงเรื่องการเป็นกัลยาณมิตรผู้ให้แสงสว่าง เปิดต่อจากที่ครูไม่ใหญ่ชวนพระนักเทศน์ให้คิดว่าจะเป็นแสงสว่างให้ผู้ฟัง บรรทัดถอดเสียงช่วงแรกของเพลงหายไปราวสี่สิบวินาที
ครูไม่ใหญ่ว่านี่พระนักเทศน์เอาไปเทศน์ได้เลย คนพูดดีเปรียบว่าพูดเป็นดอกพิกุลทอง แต่ถ้าพูดธรรมะของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเป็นถ้อยเพชรที่สว่างไสว ใครได้ยินนิดเดียวก็เกิดประโยชน์ แล้วยกตัวอย่างการปลูกฝังศาสนาตั้งแต่เยาว์วัย เช่นหัดอ่าน ก.ไก่ แล้วต่อด้วยประโยคว่าใครเป็นผู้สร้าง ค่อย ๆ ปลูกฝังจนฝังแน่น ครูไม่ใหญ่ว่าชาวพุทธน่าจะทำตาม เพราะเด็กเกิดมาเพื่อเรียนรู้สิ่งที่ถูกต้อง
ใครได้เป็นครูสอนพุทธศาสนาให้ดีใจ อย่าคิดฟุ้งซ่านว่าโดนแกล้ง เพราะเทวดาอยากฟังและหมดโอกาสสอนอย่างนี้ ทุกถ้อยคำที่สอนเกิดบุญ ความใสผ่านใจผู้สอนก่อนถึงนักเรียน สูตรชีวิตคือใจใสไปสวรรค์ ใจหมองไปอบาย ใจจะใสต้องสั่งสมบุญ ครูไม่ใหญ่เปรียบว่าครูสอนธรรมะเกษียณแล้วเป็นปูชนียบุคคลที่นักเรียนนึกถึง ส่วนครูสอนวิทยาศาสตร์ที่ก่อนตายนึกถึงเครื่องมือวิทยาศาสตร์ มักไปเป็นวิทยาธรอยู่สวรรค์ชั้นจาตุมหาราชิกา ขณะที่ครูสอนธรรมะใจนึกถึงพระรัตนตรัยไปสูงกว่านั้น อย่างน้อยดาวดึงส์ ย้ำว่าวิชาอื่นก็จำเป็นแต่ไม่จำเป็นที่สุด
ครูไม่ใหญ่ชวนพูดถึงวันแห่งความรักที่แท้จริง คือวันจันทร์ที่ 13 กุมภาพันธ์ วันมาฆบูชา เมื่อพระสัมมาสัมพุทธเจ้าจะเริ่มขยายคำสอน ท่านเพียงนึกในใจว่าจะประทานโอวาทปาติโมกข์ พระอรหันต์เอหิภิกขุ 1250 รูปก็มาประชุมเองโดยไม่ต้องมีบัตรเชิญ ไม่ต้องมีจราจร มาด้วยอภิญญาแล้วนั่งได้ทันทีอย่างสง่างาม เพื่อรับฟังอุดมการณ์ หลักการ และวิธีการเผยแผ่ศาสนา มีบรรทัดถอดเสียงซ้ำเพี้ยนราวครึ่งนาที
เทปบรรยายความสำคัญของวันมาฆบูชา 13 กุมภาพันธ์ 2549 วันขึ้นสิบห้าค่ำเดือนสาม ที่พระวิหารเวฬุวัน เหตุอัศจรรย์ประกอบด้วยองค์สี่ คือวันเพ็ญมาฆฤกษ์ พระภิกษุ 1250 รูปมาประชุมโดยไม่ได้นัดหมาย ทั้งหมดเป็นพระอรหันต์ผู้ทรงอภิญญา และเป็นเอหิภิกขุ แล้วอธิบายโอวาทปาติโมกข์ อุดมการณ์สามข้อ คือความอดทน พระนิพพานเป็นสุขอย่างยิ่ง และนักบวชไม่เบียดเบียน หลักการสามข้อ คือไม่ทำบาป ทำความดีให้ถึงพร้อม และทำใจให้ใส วิธีการหกข้อ คือไม่ว่าร้าย ไม่ทำร้าย สำรวมในศีล รู้ประมาณในการบริโภค อยู่ในที่สงบ และทำใจให้ใสทุกอิริยาบถ ท้ายเทปเชิญชวนบุคคลอันเป็นที่รักมาร่วมจุดโคมมาฆประทีปเป็นพุทธบูชาที่ลานมหาธรรมกายเจดีย์
ครูไม่ใหญ่ตั้งกติกาว่าใครไม่ตอบต้องสร้างเสาแก้วพันปีหนึ่งต้น ต้นละหนึ่งพัน ตอบผิดไม่เป็นไร แล้วให้นักเรียนตอบความสำคัญสี่อย่างของวันมาฆบูชา มีคนไม่ยอมตอบจึงโดนหนึ่งต้น ครูไม่ใหญ่ชวนว่าถ้าตอบ ต่อไปปากจะสวย ฟันเรียงสวย ลิ้นรับรสอร่อยแต่ไม่อ้วน เกิดดวงปัญญา เสียงดังกังวานไม่แหบ แล้วให้ไล่ตอบทีละข้อ ช่วงนี้บรรทัดถอดเสียงเพี้ยนปนภาษาอังกฤษหลายจุด
ครูไม่ใหญ่ชวนคิดว่าการประชุมทั่วไปมักเลือกวันอาทิตย์ ไม่มีใครนัดประชุมวันขึ้นสิบห้าค่ำ ไม่มีความเชื่อใดมาประชุมกันเองโดยไม่นัด และผู้มาประชุมยังมีโลภ โกรธ หลง จึงประชุมแบบผู้มีกิเลส มาปรึกษาหารือกลายเป็นปรึกษาหาเรื่อง แต่การประชุมของพระอรหันต์สงบสง่างาม ทั้งหมดเป็นสัทธิวิหาริกที่พระพุทธองค์บวชให้ด้วยเอหิภิกขุอุปสัมปทา ซึ่งต้องเป็นผู้มีบุญที่ปรารถนามาก่อน จึงไม่ใช่เรื่องธรรมดา ปีนี้ตรงกับวันที่ 13 กุมภาพันธ์ แล้วชวนดูภาพของปีที่แล้ว
สปอตประชาสัมพันธ์พร้อมภาพงานปีที่แล้ว ว่าโคมประทีปที่ลุกโชติช่วงจะนำสันติภาพแท้จริงมาสู่มวลมนุษยชาติ วันมาฆบูชาคืออุบัติการณ์แห่งสันติภาพโลก สามสิบหกปีก่อนในวันเพ็ญมาฆบูชาเช่นเดียวกัน เหล่าทายาททางธรรมบุกเบิกขุดดินก้อนแรกสร้างวัดพระธรรมกาย เชิญชาวพุทธทั่วโลกร่วมจุดโคมประทีปและสวดบูชาพระรัตนตรัยในวันจันทร์ที่ 13 กุมภาพันธ์ ณ วัดพระธรรมกาย จังหวัดปทุมธานี
เทปเรื่องอานิสงส์การจุดประทีปเป็นพุทธบูชา ว่าเป็นบ่อเกิดแห่งทิพยสมบัติ มนุษยสมบัติ และนิพพานสมบัติ ทำให้ได้ทิพยจักษุ สมัยพระปทุมุตตรพุทธเจ้า พระอนุรุทธะเกิดเป็นกุฎุมพี เห็นภิกษุได้ตำแหน่งเลิศด้านทิพยจักษุ จึงถวายมหาทานเจ็ดวันแล้วตั้งความปรารถนา พระพุทธเจ้าพยากรณ์ว่าอีกแสนกัปจะได้เป็นผู้เลิศด้านทิพยจักษุในศาสนาพระโคดม เมื่อพระพุทธเจ้าปรินิพพานได้ทำประทีปใหญ่พันต้นบูชาพระเจดีย์ทอง ไปเกิดในเทวโลก เป็นท้าวสักกะสามสิบครั้ง พระเจ้าจักรพรรดิยี่สิบแปดครั้ง สมัยพระกัสสปพุทธเจ้าเทินถาดสำริดบรรจุเนยใสจุดไส้พันไส้เดินเวียนรอบพระเจดีย์ ชาติสุดท้ายเป็นโอรสพระเจ้าอาของพระพุทธองค์ ออกบวชเรียนกรรมฐานกับพระสารีบุตร บรรลุอรหัตผลพร้อมปฏิสัมภิทาสี่และอภิญญาหก ได้รับแต่งตั้งเป็นผู้เลิศด้านทิพยจักษุ และเป็นผู้เดียวที่ติดตามเห็นทุกขั้นตอนของการเสด็จดับขันธปรินิพพาน
ครูไม่ใหญ่ขยายว่าพระอรหันต์มีมาก แต่พระอนุรุทธะรูปเดียวที่เห็นว่าพระพุทธองค์เสด็จไปอย่างไร ถึงตรงไหน ยืนยันว่านิพพานไม่ได้สูญ อายตนนิพพานมีอยู่ ผู้หมดกิเลสไปอยู่ในอิริยาบถนั่งอย่างเดียว พระอรหันต์หมดกิเลสคะแนนเท่ากัน แต่ท่านได้เกียรตินิยมด้านทิพยจักษุ ครูไม่ใหญ่เล่าว่าทำบุญไปแล้วสองพันกองทุน กองทุนละห้าร้อยบาท แบ่งบุญให้นักเรียนทุกคน แล้วอธิษฐานขอให้ชาติต่อไปมองลูกศิษย์ได้ทะลุปรุโปร่ง รู้ว่าใครอยู่ตรงไหน ทำหน้าที่กัลยาณมิตรอยู่หรือไม่ การสอนให้คนทำความดีมีปีติเป็นรางวัล หลับตื่นเป็นสุข สอนวิชาทางโลกคนเก่งแต่ไม่แน่ว่าไปทำความดี แต่สอนให้ทำความดียืนยันได้ว่าปิดอบายไปสวรรค์
ครูไม่ใหญ่ว่าวิถีชาวพุทธต้องเริ่มตั้งแต่เยาว์วัย แล้วเล่าว่าที่หมู่เกาะโซโลมอนยังไม่มีพุทธศาสนา ชาวเกาะอยากเป็นชาวพุทธมากและกำลังหาครูไปสอนวิถีพุทธ เป็นดินแดนอดีตมนุษย์กินคนที่เคยเล่าเมนูเด็ดไปแล้ว ครูไม่ใหญ่พูดติดตลกว่าถ้าไปอยู่โดนกินไม่กี่คนพุทธศาสนาก็ตั้งได้ แต่ตอนนี้เลิกกินมายี่สิบกว่าปีแล้ว บ่นว่าเวลาจะหมดทุกที แล้วชวนฟังเทป หลังจากนั้นเกือบสองนาทีมีบรรทัดถอดเสียงเพียงบรรทัดเดียว
เทปทบทวนเรื่องชาวโซโลมอนสลับกับครูไม่ใหญ่อธิบาย ปลายธันวาคมมีคนมานั่งสมาธิเพียงสามคน คุณเปเล่คนไทยที่ไปทำงานที่นั่นชวนมาที่ออฟฟิศทุกวันพุธ แต่เขามาถามทุกวันจนต้องเปิดห้องให้นั่งช่วงพักเที่ยง สตีเฟนประกาศเลิกบุหรี่เลิกเหล้า ตอนนี้ไปทำงานที่เกาะมาลาอิตา เบน ฟรานซ์ขอเป็นชาวพุทธคนแรกของเกาะเมื่อ 18 มกราคม 2549 ได้รับบททดสอบ แล้วมีคนมาสมัครอีกหลายรอบ เจ้าของบ้านยินดีให้ใช้ลานคอนกรีตที่พ่นสีว่า Buddha Hall และมานั่งด้วย ชาวเกาะบอกต่อจนต้องเพิ่มรอบ นั่งวันละสามรอบรวมรอบถ่ายทอดสดตอนเที่ยงคืน ผลที่เห็นคือเลิกบุหรี่ เหล้า ฆ่าสัตว์ ยิ้มง่าย ขยันขึ้น หัวหน้างานชาวต่างชาติถามคุณเปเล่ว่าทำอะไรกับลูกน้อง คนไทยบางคนหันมานั่งด้วยและเกิดความเอื้อเฟื้อ บางคนเห็นดวงสว่างภายใน บางคนเริ่มจากนึกลูกมะพร้าวจนใส ทุกคนรู้จักหลวงพ่อ อยากให้มาที่นั่น ท้ายเทปมีบรรทัดถอดเสียงซ้ำราวสองนาที
อีกแปดวันถึง 18 กุมภาพันธ์จะครบหนึ่งเดือนที่ชาวโซโลมอนต้องพิสูจน์ว่าผ่านบททดสอบเป็นชาวพุทธหรือไม่ ครูไม่ใหญ่แซวว่าน่าเอาชาวพุทธมาทดสอบบ้าง แล้วทบทวนเรื่องทอมมี่ ธิรา ที่เล่าไปเมื่อ 27 มกราคม ทอมมี่เคยกินเนื้อมนุษย์ตั้งแต่เด็กจนอายุยี่สิบจนมีกฎหมายห้าม เป็นคนพูดน้อยจนคนนึกว่าพูดไม่ได้ ดุ ไม่ยิ้ม โกรธแล้วเงียบ พอรู้จักชาวพุทธก็ยิ้มครั้งแรก เป็นหนึ่งในเก้าคนแรกที่ขอเป็นชาวพุทธ นั่งสมาธิทุกวันจนพูดมากขึ้น ยิ้มทักทาย Hello my friend ไม่โกรธอีกเลย ทอมมี่เล่าว่านึกถึงลูกมะพร้าวแล้วมีความสุข สมาธิช่วยทั้งปัญหาส่วนตัวและครอบครัว กลับไปชวนภรรยานั่งด้วย และถามว่าทำไมนั่งแล้วเห็นหัวกะโหลก พร้อมดูภาพก่อนรู้จัก DMC
รายงานของทอมมี่ ธิรา วันที่ 10 กุมภาพันธ์ ขอบคุณหลวงพ่อที่แนะนำ ตอนนี้นั่งทุกวันก่อนอาหารเช้าและก่อนนอน เริ่มจากนึกลูกมะพร้าวในท้อง แล้วเห็นหัวกะโหลกชัดเหมือนลืมตาเห็น คราวนี้เห็นโครงกระดูกทั้งตัวในท่านั่งขัดสมาธิแบบที่เห็นใน DMC ดูไปราวสิบนาทีก็ใสขึ้นจนเป็นโครงกระดูกแก้ว เขาใช้ภาษาพิดจินว่า glass skeleton มีแสงสว่างรอบ ๆ ครูไม่ใหญ่อธิบายว่าที่จริงเขามีความสุข แต่ที่กลัวเพราะสัญญาผูกกับการเคยกินเนื้อมนุษย์ด้วยความไม่รู้ ทอมมี่ถามว่าทำอย่างไรจะไม่ต้องกลัวและไม่ต้องเห็นโครงกระดูกอีก เช้าวันนี้นั่งแล้วความวิตกสลายไป มีความสุขกับสิ่งรอบตัว และสัมผัสว่าอะไรบางอย่างที่กักจิตวิญญาณถูกปลดปล่อย ครูไม่ใหญ่ขยายว่าเหมือนหลุดจากที่แคบอึดอัดสู่ความเป็นอิสระกว้างขวาง ช่วงท้ายมีบรรทัดถอดเสียงซ้ำ และราวสองนาทีหลังจากนั้นไม่มีบรรทัดถอดเสียง
รายงานของคนไทยที่ทำงานที่หมู่เกาะโซโลมอน ว่าหัวหน้าชาวต่างชาติชมผลการปฏิบัติของชาวเกาะและถามว่าเขานั่งวันละกี่ชั่วโมง ทำให้ฮึดสู้เพราะไม่ค่อยได้นั่ง ทั้งที่รู้เรื่องสมาธิมากกว่าก็ต้องไม่แพ้ ครูไม่ใหญ่ว่าผลการปฏิบัติของมนุษย์กินคนไปถึงมนุษย์กินข้าวแล้ว วันก่อนระหว่างรอคิวในเมืองลองหลับตานึกดวงแก้วในกลางท้องเฉย ๆ สองสามนาทีโดยไม่เห็นเป็นรูปร่าง ใจไม่วอกแวก แล้วเห็นจุดหนึ่งสว่างวาบ ความเบาสบายพรั่งพรูออกมาจนตกใจลืมตาเหมือนเดวิด กาเล หลับตาอีกรอบไม่เห็นอะไรเพราะไม่ได้ทำเหมือนเดิม แต่เป็นจุดเริ่มต้นที่ดี ต้นช่วงมีบรรทัดถอดเสียงเพี้ยนปนภาษาอังกฤษ ชื่อผู้รายงานถอดเสียงไม่ได้
ครูไม่ใหญ่ว่าวันนี้คงไม่มีเรื่องพญาโปริสาทเพราะสามทุ่มกว่าแล้ว จะไปเข้ากรณีศึกษาเรื่อง เบื่อ ๆ อยาก ๆ เลย แล้วเปิดด้วยเพลงยิ้มแล้วรวย ร้องซ้ำว่ายิ้ม ยิ้มแล้วรวย บรรทัดถอดเสียงช่วงเพลงเป็นคำซ้ำ
จดหมายกรณีศึกษา ผู้เขียนเล่าว่าคุณปู่เป็นคนกรุงเทพ รับราชการตำรวจเงินเดือนน้อยแต่ชอบดื่มเหล้า เมาแล้วเอาปืนไล่ยิงคุณย่า บางครั้งคุณย่าต้องหลบในส้วม แต่ถ้าคุณปู่ไม่กลับบ้านคุณย่าก็จุดธูปขอให้กลับมา ออกจากตำรวจแล้วเป็นยามพักหนึ่ง อายุแปดสิบกว่าก็อยู่บ้าน นั่งเก้าอี้ทั้งกลางวันกลางคืน ชอบฟังข่าวอาชญากรรมทางวิทยุ ลูกหลานชวนไปนอนก็ไม่ยอม ครูไม่ใหญ่เปิดเพลงเธอต้องนอนแทรกสั้น ๆ เวลาลูกหลานเข้าไปหา คุณปู่คิดว่าเป็นผู้ร้าย ล็อกคอแล้วตะโกนให้มาจับ ช่วงท้ายชีวิตตัวแข็งหลังตั้งฉากเป็นทรงเดียวกับเก้าอี้ ต้องกินและถ่ายบนเก้าอี้ ผู้เขียนเป็นคนทำความสะอาดทุกครั้ง เกิดแผลกดทับที่ก้นสองข้างจนต้องผ่าตัด แล้วเสียชีวิตคืนนั้นเมื่ออายุ 91 ปี
คุณย่าเป็นแม่ค้าหาบขนมจากบางเขนไปตลาดบางบัวในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ว่ากลัวอดมากกว่ากลัวตาย วันหนึ่งเพิ่งเดินพ้นบ้านที่แวะขายขนม ลูกระเบิดก็ตกใส่บ้านหลังนั้นจนคนซื้อขนมตาย คุณย่าเป็นลมแล้วหาบขนมขายต่อ ภายหลังเสียชีวิตด้วยโรคชราอายุ 88 ปี คุณพ่อทำงานชักลากไม้ในป่า ไปเจอทารกแรกเกิดที่แม่ตายหลังคลอดและพ่อขี้เมาหายไป ทั้งที่ยังโสดก็รับมาเป็นบุตรบุญธรรมฝากคุณย่าเลี้ยง ต่อมาไปโคราช เห็นหญิงสาวสวยในตลาดแล้วเดินตามไปถึงบ้าน คุณแม่เป็นช่างเย็บผ้าอยู่กับคุณยายสองคน ชายที่มาจีบต้องผ่านคุณยาย ถ้าไม่ถูกใจคุณยายจะถือไม้ขนไก่ปัดโต๊ะไล่ คุณพ่อผ่านด่านแรกเพราะมีคุณธรรมที่รับเลี้ยงเด็กมาตั้งแต่เป็นโสด แล้วเดินทางไปกลับกรุงเทพกับโคราชอยู่หลายปีโดยไม่สนหญิงอื่น มีครูไม่ใหญ่ถามนักเรียนแทรก และบรรทัดถอดเสียงเพี้ยนหลายจุด
คุณแม่ยอมใจแต่งงานด้วย มีลูกชายสองคนกับผู้เขียน ย้ายไปอยู่สระบุรี เมื่อผู้เขียนอายุสิบห้าคุณพ่อย้ายไปรับราชการที่ขอนแก่นลำพัง คืนหนึ่งคุณแม่บ่นปวดหัว อาเจียนสองสามครั้งแต่ไม่ยอมไปหาหมอ เช้ามาปลุกไม่ตื่น หมอว่าหัวใจหยุดเต้นเมื่ออายุ 53 ปี หลังจากนั้นไม่นานคุณพ่อได้ฟังรายการธรรมะทางสถานีวิทยุที่ขอนแก่นที่พูดถึงเทปมงคลชีวิต ชอบมากจึงนั่งรถบัสมาวัดเอง เห็นวัดสงบสะอาดก็ชอบทันที อายุหกสิบกว่าเริ่มเป็นโรคหัวใจ เดินแล้วเหนื่อยต้องพักเป็นระยะแต่ก็ยังมางานบุญ ต่อมาน้ำลายยืด ก้าวขาได้สั้นและช้า หมอว่าน้ำท่วมสมอง ผ่าตัดแล้วไม่ดีขึ้น ปัจจุบันอายุ 68 ปี มาวัดไม่ได้แล้ว นอนดูรายการทางดาวธรรม ครูไม่ใหญ่ให้กำลังใจว่าใช้ร่างกายที่มีอยู่ให้เป็นประโยชน์ต่อการสั่งสมบุญ มีบรรทัดถอดเสียงเพี้ยนหลายจุด
ต้นช่วงถอดเสียงเพี้ยนเป็นคำซ้ำราวครึ่งนาที แล้วเล่าว่าคุณแม่ต้องรับน้ำหนักพี่ชายคนโตที่พิการจนล้มหลายครั้ง หลังคุณแม่เสียชีวิต ผู้เขียนต้องพาพี่ไปโรงพยาบาล ยกพี่ที่ตัวใหญ่กว่าเกือบสองเท่าขึ้นจากรถเข็นและข้ามธรณีประตูบ่อยครั้ง จนกระดูกสันหลังเคลื่อน ปวดศีรษะหมดแรงบ่อย พี่ชายเริ่มทำร้ายตัวเองตั้งแต่อายุราวยี่สิบสอง กัดแขน ข่วนหน้าจนเลือดออก ทุบกระจกจนแตก ปัจจุบันอายุ 36 ปียังทำร้ายตัวเองอยู่ อยู่ในความดูแลของพี่ชายบุญธรรม ผู้เขียนเคยทำงานกรมป่าไม้ที่สระบุรีและทำธุรกิจขายตรง วันหนึ่งนั่งรถตู้กลับจากกรุงเทพแล้วเจอโจรสามคนปล้น จึงลุกขึ้นพูดกับโจรว่าเอาไปมากเกินไปแล้ว บรรทัดถอดเสียงช่วงเหตุการณ์ปล้นเพี้ยนมาก ฟังไม่ชัดว่าจบอย่างไร ต่อด้วยบรรทัด jingle ซ้ำราวสองนาทีครึ่ง แล้วเล่าว่าผู้เขียนเป็นตากุ้งยิงราวสองสามเดือนครั้ง บางครั้งต้องกรีดหนองออก แต่ช่วงหลังดีขึ้น
ชุดคำถามของกรณีศึกษา หมวดคุณปู่ว่าทำไมนั่งเก้าอี้ทั้งวันทั้งคืนจนตัวแข็งเป็นแผลกดทับ ตายแล้วไปไหน ได้รับบุญหรือไม่ หมวดคุณย่าว่าทำไมเสี่ยงตายจากลูกระเบิดแต่รอด หมวดคุณแม่ว่าทำไมสวยและตายง่าย หมวดคุณพ่อว่าทำไมถูกแกล้งให้ออกจากราชการเกือบปีแล้วกลับเข้าได้ ทำไมป่วยโรคหัวใจและน้ำท่วมสมอง เคยเกี่ยวข้องกับพี่ชายบุญธรรมอย่างไรจึงไปพบกันกลางป่า หมวดพี่ชายคนโตว่าทำไมเป็นโรคชัก พิการ แขนขาลีบ สมองตายซีกหนึ่ง มีเนื้องอกที่จมูก ทำร้ายตัวเอง และกลัวพื้นไม่กล้าเหยียบ หมวดผู้เขียนกับพี่ชายคนที่สองว่ามีกรรมร่วมอะไรจึงต้องดูแลพี่คนโต ทำไมกระดูกสันหลังเคลื่อน ต้องทำความสะอาดคุณปู่ หมดแรง เป็นสิวเม็ดใหญ่และตากุ้งยิง ทำไมกล้าสู้โจรสามคนด้วยมีดคัตเตอร์ด้ามเดียว ทำไมทั้งสามคนยังโสด และเคยสร้างบารมีกับหมู่คณะในยุคพระราชาที่ออกบวชมาอย่างไร รวมถึงเพื่อนรุ่นน้องที่สร้างบารมีด้วยกัน ท้ายชุดคำถามราวหนึ่งนาทีไม่มีบรรทัดถอดเสียง
ครูไม่ใหญ่ถามว่าจำเรื่องได้ไหมแล้วตอบ คุณปู่ในอดีตมีอาชีพคล้ายตำรวจมาหลายชาติ จับผู้ร้ายได้แล้วชอบมัดกับเก้าอี้ให้อดข้าวอดน้ำเพื่อให้สารภาพ วิบากจึงส่งผลให้นั่งเก้าอี้จนตัวแข็ง ตายแล้วไปยมโลกถูกกรอกน้ำทองแดงร้อนด้วยกรรมดื่มสุรา ได้รับบุญแล้วได้ลดหย่อนโทษแต่ยังไม่หมด ต้องอุทิศไปให้อีกบ่อย ๆ คุณย่าเคยอนุโมทนาบาปยินดีที่กองทัพเมืองตนไปรบ แต่ไม่ได้ฆ่าใครโดยตรงจึงอยู่ในสถานการณ์นั้นแต่รอด ตายแล้วเป็นภุมมเทวาระดับทั่วไป ได้รับบุญแล้วสภาพดีขึ้น คุณแม่สวยเพราะเคยปัดกวาดลานพระเจดีย์ ครูไม่ใหญ่ชวนนักเรียนที่ช่วยปัดกวาดลานธรรม คุณแม่ตายง่ายเพราะหมดอายุขัย วนเวียนที่บ้านระยะหนึ่งจนหมดความผูกพันแล้วไปเกิดเป็นมนุษย์ จึงรับบุญที่อุทิศไปไม่ได้
คุณพ่อถูกบีบให้ออกจากราชการเกือบปีเพราะอดีตเคยรับราชการและแกล้งบีบลูกน้องให้ออก แต่มีบุญช่วยเหลือสงเคราะห์ลูกน้องคนอื่นจึงกลับเข้ารับราชการได้ โรคหัวใจและน้ำท่วมสมองเพราะอดีตเกิดในสังคมเกษตรกรรม ใช้แรงงานวัวควายแก่จนทำงานไม่ไหวแล้วฆ่าทำอาหาร ให้แก้ด้วยทำบุญทุกบุญทั้งทาน ศีล ภาวนา ปล่อยสัตว์ใหญ่อย่างวัวควาย และอุทิศบุญให้สัตว์ที่เคยเบียดเบียน คุณพ่อกับพี่ชายบุญธรรมเคยเป็นพ่อลูกกันมา ชาตินั้นลูกดื้อ หนีออกจากบ้านเพราะโกรธที่ถูกอบรม และพูดทุกครั้งที่โกรธว่าชาติหน้าอย่าได้เป็นพ่อแม่ลูกกันอีก วจีกรรมนั้นทำให้มาพบกันในสภาพที่ไม่มีพ่อแม่แท้ ๆ ดูแลกลางป่า แต่ภายหลังกลับมาขอขมาและมีบุญร่วมกัน คุณพ่อจึงเห็นแล้วเอ็นดูรับมาเป็นลูกอีก
พี่ชายคนโตในอดีตเป็นนักเลงชอบดื่มเหล้า เมาแล้วชกต่อยชาวบ้าน ครั้งหนึ่งทะเลาะกับขี้เมาอีกวงจึงเอาคนโทเหล้าทุบหน้าจนจมูกอักเสบ แล้วจับหน้ากดกับพื้นจนเละเป็นแผลเรื้อรัง บางครั้งทำร้ายคนจนพิการทางสมอง จึงพิการ แขนขาลีบ สมองตายซีกหนึ่ง มีเนื้องอกที่จมูกและทำร้ายตัวเอง ครูไม่ใหญ่ให้นักเรียนสันนิษฐานว่าทำไมกลัวพื้น แล้วเฉลยว่าเคยลงโทษหลานโดยขังไว้บนเรือน ขู่ว่าถ้าลงมาเหยียบพื้นจะถูกลงโทษหนัก ทำด้วยอารมณ์โดยเด็กไม่ผิด ให้แก้ด้วยสั่งสมบุญทุกบุญและอุทิศให้ผู้ที่เคยเบียดเบียน ผู้เขียนกับพี่ชายคนที่สองชาตินั้นก็เป็นพี่น้องกัน เมื่อพี่คนโตมาขอเงินไปซื้อเหล้า ก็ให้ไปด้วยความรำคาญบ้าง ความรักบ้าง จึงมีเศษกรรมต้องดูแลพี่ที่มีวิบากจากการดื่มสุรา ครูไม่ใหญ่เตือนว่าใครให้สุราเป็นของขวัญหรือให้เงินไปซื้อเหล้าให้เตรียมตัวเลี้ยงคนประเภทนี้ วิธีแก้คือทำใจอดทนและทำบุญทุกบุญตลอดชีวิต ส่วนอาการของพี่คงไม่หายเพราะกรรมยังหนักระดับกลาง
ผู้เขียนกระดูกสันหลังเคลื่อนเพราะอดีตเกิดในสังคมเกษตรกรรม ใช้สัตว์แบกของหนักเกินกำลังจนทุกข์ทรมาน จึงเจอสภาพเดียวกับสัตว์ที่ถูกใช้งานหนักเกินไป การดูแลทำความสะอาดคุณปู่เป็นบุญใหม่ที่ได้สงเคราะห์ญาติผู้ใหญ่ และเป็นบุญเก่าของคุณปู่ที่เคยสงเคราะห์ญาติมาส่งผล ครูไม่ใหญ่ให้นักเรียนสันนิษฐานก่อนเฉลยว่า อาการหมดแรงเพราะเคยมัดสัตว์ส่งให้เขาฆ่า สิวอักเสบเม็ดใหญ่ขนาดลูกมะนาวเพราะชอบประจานคนอื่นให้เสียหน้าอับอาย ตากุ้งยิงทุกสองสามเดือนในเคสนี้เพราะชอบมองจับผิดคน และเล็งธนูยิงสัตว์เป็นเกมกีฬา ใช้ดวงตาประกอบอกุศลกรรม ส่วนเคสอื่นอาจมาจากการแอบดูคนอาบน้ำ
ผู้เขียนกล้าสู้โจรสามคนทั้งที่มีมีดคัตเตอร์ด้ามเดียว เพราะติดนิสัยจากชาติที่เป็นผู้ชายซึ่งไม่ยอมใครง่าย ๆ ที่ต้องไปอยู่ในสถานการณ์นั้นเพราะเคยสมน้ำหน้าคนที่ไม่ชอบเมื่อได้ข่าวว่าเขาถูกโจรปล้น ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าเรื่องวิบากกรรมต้องศึกษาไว้ ผู้เขียน พี่ชายคนที่สอง และพี่ชายบุญธรรมยังโสดทั้งหมดเพราะยังไม่เจอคนถูกใจและเบื่อหน่ายการครองเรือน ทั้งสามคนกับคุณพ่อเคยสร้างบารมีกับหมู่คณะแบบกองเสบียงประเภทตามอารมณ์ บางทีฟังธรรมมีปีติอยากประพฤติพรหมจรรย์ พอห่างไปก็กลับไปครองเรือน เบื่อ ๆ อยาก ๆ จิตใจโลเลอย่างนี้เรื่อยมา เคยบวชระยะสั้นกันทั้งหมด เพื่อนรุ่นน้องที่สร้างบารมีด้วยกันก็เป็นกองเสบียงแบบเดียวกัน ถ้าชาตินี้อยากประพฤติพรหมจรรย์ต้องมุ่งมั่น มีกำลังใจสูง เปลี่ยนผังเดิมได้ โดยแก้เบื่อ ๆ อยาก ๆ ให้เป็นเบื่อหน่ายอย่างแท้จริง แล้วชวนสร้างบารมีทุกบุญและอธิษฐานจิตไปดุสิตบุรี ท้ายช่วงถอดเสียงเพี้ยนปนภาษาอังกฤษ
ท่องบทประจำวันซ้ำสามรอบ ว่าสิ่งที่ต้องสั่งสมคือบุญกุศล สิ่งที่ต้องแสวงหาคือพระรัตนตรัยภายใน เป้าหมายชีวิตคือที่สุดแห่งธรรม ที่พักระหว่างทางคือดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์ หลังจากนั้นเป็นบรรทัด jingle ราวสองนาที
อ่านรายชื่อเจ้าภาพที่ร่วมบุญหลายคณะ รวมถึงคณะจากไทเป บางรายการเป็นกองบุญที่ถอดเสียงได้ว่าหนึ่งพันสามร้อยต้น ยอดเงินและชื่อเจ้าภาพถอดเสียงไม่ชัด ครูไม่ใหญ่ปล่อยปลาช่อนไข่ 158 ตัวและปลาดุก 520 ตัว และทำกองบุญที่ถอดเสียงได้ว่ากุฏิรายวันเพิ่มอีกหนึ่งกองเป็นกองที่ 99 นักเรียนสาธุรับทุกรายการ มีบรรทัด jingle คั่นเป็นระยะ และช่วงท้ายถอดเสียงเพี้ยนปนภาษาอังกฤษ
ปิดรายการด้วยคำขวัญว่าพุทธบุตรต้องเป็นหนึ่งเดียวกันเหมือนดวงตะวันที่มีดวงเดียว เรื่องส่วนตัวให้วางอุเบกขา เรื่องพระศาสนาให้เอาอุเบกขาวาง จิตสดใสเมื่อใจสิ้นระแวงเหมือนดวงจันทร์ส่องแสงในคืนวันเพ็ญ และธรรมกายคือพระในตัวคุณที่เข้าถึงได้ด้วยการทำใจหยุดนิ่ง แล้วชวนนักเรียนฝันในฝันวิทยาทั่วโลกสวดสรรเสริญคุณพระรัตนตรัยพร้อมกัน หลังจากนั้นราวหกนาทีครึ่งจนจบไฟล์ไม่มีบรรทัดถอดเสียงของบทสวด
เวลาเริ่มของช่วง คำสะกด tag ที่ขาด ช่วงที่ยังไม่มีในผัง หรือลิงก์เสีย บอกได้ที่นี่ - คนที่ฟังจริงเห็นสิ่งที่คลังนี้มองไม่เห็น
เข้าสู่ระบบด้วยปุ่มด้านบนของหน้าก่อน แล้วช่องเขียนถึงผู้ดูแลจะขึ้นที่นี่