บุตรบุญธรรม

พ่อแม่ของเธอแต่งงานเพราะถูกจับคลุมถุงชน มีลูกด้วยกันหกคน เธอเป็นคนที่สอง แต่เธอไม่เคยรู้สึกสนิทสนมกับพี่น้องคนไหนเลย แม้กระทั่งกับพ่อแม่ของตัวเอง และดูเหมือนเธอเป็นคนเดียวในครอบครัวที่สนใจเรื่องจิตใจและจิตวิญญาณ แม่ของเธอมีพี่น้องแปดคน ตอนแม่เกิดมีญาติมาขอไปเลี้ยงเป็นบุตรบุญธรรม ผ่านไปสองปียายคิดถึงจึงไปอุ้มหนีขึ้นแท็กซี่กลับมา สองสามเดือนต่อมาญาติอีกคนที่แต่งงานนานแล้วไม่มีลูกมาขอแม่ไปเลี้ยงอีก จนแม่อายุห้าขวบก็ถูกสุนัขดุกัดขย้ำที่หน้า แขน และขาจนเป็นแผล จึงถูกยกไปอยู่กับยายทวดแทน ส่วนยายทวดนั้น หลังคลอดยายได้เพียงสองสามเดือน ตาทวดก็ไปหาภรรยาใหม่โดยอ้างว่าจะได้มีคนช่วยงานในฟาร์ม ปลายชีวิตยายทวดหกล้มสะโพกหัก รักษาตัวอยู่สี่ปีก่อนเสียชีวิต

คุณย่าเป็นแม่ค้าหาบขนมจากบางเขนไปตลาดบางบัวในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ว่ากลัวอดมากกว่ากลัวตาย วันหนึ่งเพิ่งเดินพ้นบ้านที่แวะขายขนม ลูกระเบิดก็ตกใส่บ้านหลังนั้นจนคนซื้อขนมตาย คุณย่าเป็นลมแล้วหาบขนมขายต่อ ภายหลังเสียชีวิตด้วยโรคชราอายุ 88 ปี คุณพ่อทำงานชักลากไม้ในป่า ไปเจอทารกแรกเกิดที่แม่ตายหลังคลอดและพ่อขี้เมาหายไป ทั้งที่ยังโสดก็รับมาเป็นบุตรบุญธรรมฝากคุณย่าเลี้ยง ต่อมาไปโคราช เห็นหญิงสาวสวยในตลาดแล้วเดินตามไปถึงบ้าน คุณแม่เป็นช่างเย็บผ้าอยู่กับคุณยายสองคน ชายที่มาจีบต้องผ่านคุณยาย ถ้าไม่ถูกใจคุณยายจะถือไม้ขนไก่ปัดโต๊ะไล่ คุณพ่อผ่านด่านแรกเพราะมีคุณธรรมที่รับเลี้ยงเด็กมาตั้งแต่เป็นโสด แล้วเดินทางไปกลับกรุงเทพกับโคราชอยู่หลายปีโดยไม่สนหญิงอื่น มีครูไม่ใหญ่ถามนักเรียนแทรก และบรรทัดถอดเสียงเพี้ยนหลายจุด

คุณพ่อถูกบีบให้ออกจากราชการเกือบปีเพราะอดีตเคยรับราชการและแกล้งบีบลูกน้องให้ออก แต่มีบุญช่วยเหลือสงเคราะห์ลูกน้องคนอื่นจึงกลับเข้ารับราชการได้ โรคหัวใจและน้ำท่วมสมองเพราะอดีตเกิดในสังคมเกษตรกรรม ใช้แรงงานวัวควายแก่จนทำงานไม่ไหวแล้วฆ่าทำอาหาร ให้แก้ด้วยทำบุญทุกบุญทั้งทาน ศีล ภาวนา ปล่อยสัตว์ใหญ่อย่างวัวควาย และอุทิศบุญให้สัตว์ที่เคยเบียดเบียน คุณพ่อกับพี่ชายบุญธรรมเคยเป็นพ่อลูกกันมา ชาตินั้นลูกดื้อ หนีออกจากบ้านเพราะโกรธที่ถูกอบรม และพูดทุกครั้งที่โกรธว่าชาติหน้าอย่าได้เป็นพ่อแม่ลูกกันอีก วจีกรรมนั้นทำให้มาพบกันในสภาพที่ไม่มีพ่อแม่แท้ ๆ ดูแลกลางป่า แต่ภายหลังกลับมาขอขมาและมีบุญร่วมกัน คุณพ่อจึงเห็นแล้วเอ็นดูรับมาเป็นลูกอีก

คุณพ่อคุณแม่มีบุตรสี่คน ฐานะไม่มากแต่พ่อไม่เที่ยว ไม่ดื่มสุรา ไม่เจ้าชู้ ลูกทุกคนจึงได้เรียน ผู้เขียนเป็นลูกคนโตเป็นตำรวจยศพันตำรวจโท ครูไม่ใหญ่แซวว่าอนาคตพลตำรวจเอก น้องสาวคนที่สองเป็นทหารยศพันตรีหญิง น้องชายคนที่สามเป็นเจ้าหน้าที่กรมราชทัณฑ์คุมเรือนจำ น้องสาวคนที่สี่จบปริญญาตรีเป็นแม่บ้าน ยังมีบุตรบุญธรรมชายคนที่ห้าที่เกเรมาก แม้เลี้ยงดูอย่างดีแต่รู้ว่าไม่ใช่ลูกแท้จึงไม่เรียนหนังสือ ขโมยเงินในบ้าน ใช้มีดแทงน้องชายคนที่สามบาดเจ็บ แล้วติดคุกเพราะไปลักของคนอื่น ออกจากคุกแล้วต้องกลับมาอยู่กับพี่น้อง

เฉลยเรื่องน้องชายบุญธรรมที่เกเรว่าครอบครัวต้องดูแลเขา ช่วงนี้ถอดเพี้ยนอ่านไม่ได้เกือบทั้งหมด จากนั้นเล่าว่าน้องชายที่เป็นเจ้าหน้าที่กรมราชทัณฑ์คุมนักโทษ ในพุทธันดรที่ผ่านมาเคยเป็นทหารของพระราชาองค์ที่ออกบวช มีหน้าที่คุมนักโทษโดยเฉพาะเชลยศึก ก่อนมาเจอหมู่คณะเคยเป็นกุมภัณฑ์ดูแลสัตว์นรกในยมโลกหลายชาติ เชื้อนี้ยังไม่หมดจึงมาเป็นผู้คุมนักโทษในชาตินี้ ชาติที่ผ่านมาได้บวชตอนอายุมากและตายในผ้าเหลือง มีผลการปฏิบัติธรรมพอตัวรอดกลับดุสิตบุรีได้ ชาตินี้มีสิทธิ์เข้าถึงธรรมกายถ้าตั้งใจทำสม่ำเสมอถูกหลักวิชา ถ้าตั้งใจบวชอุทิศชีวิตก็ทำได้ในชาตินี้แต่ต้องใช้กำลังใจสูงเพราะบวชตอนอายุมาก (ช่วงหลังนี้อาจเป็นคำตอบของสามีน้องสาวคนที่สองที่อยากบวช ถอดไม่ชัดว่าตอบเรื่องใคร)

คุณพ่อคุณแม่เอาบ้านของคุณพ่อค้ำประกันให้น้องชายคุณแม่ แต่น้องชายใช้เงินผิดประเภทจนการค้าขาดทุน คุณพ่อคุณแม่ต้องรับใช้หนี้ล้านกว่าบาทเมื่อ 24 ปีก่อน ธนาคารจะยึดบ้าน ทุกคนลำบากมาก แต่คุณพ่อคุณแม่ต่อสู้อย่างอดทนไม่ทอดทิ้งกันจนผ่านวิกฤตมาได้ (ครูไม่ใหญ่ว่าสุดยอดคู่บุญคู่บารมี) หลานชายสองคนซึ่งเป็นลูกของน้องชายคุณแม่ คุณแม่รับเป็นบุตรบุญธรรม รักเหมือนลูกแท้ ๆ ทั้งสองเคยบวชเณรและบวชธรรมทายาท (เลขรุ่นตามที่ถอดได้ 19 และ 29) ปัจจุบันเป็นอาสาสมัครช่วยงานวัด