โรคหัวใจ

ผู้เขียนจดหมายเล่าว่าแม่สุขภาพไม่ดี เป็นโรคหัวใจมานานเกือบยี่สิบปี ระยะสุดท้ายเป็นโรคไต และมีอาการประสาทหลอน มักเห็นกลุ่มคนเข้ามาทำกิจกรรมในบ้านแล้วมารบกวนแม่ เช่น มาแย่งที่นอนและนอนในจานข้าว ทำให้แม่ทุกข์ทรมานเพราะไม่มีใครเห็นนอกจากตัวแม่จึงไม่มีใครยอมรับ เคยพาไปตรวจสมองแล้วหมอบอกคลื่นสมองดีมากไม่เสื่อมเลย จึงให้แค่วิตามิน แม่มีความจำเป็นเลิศ จำบทสวดมนต์ได้และสวดวันละหลายรอบแม้ไม่มีฟันและลุกไม่ไหวก็นอนสวด

คุณแม่ป่วยเป็นโรคหัวใจเพราะวิบากกรรมฆ่าสัตว์ทำอาหารในอดีต ขี้หงุดหงิด และใช้แรงงานสัตว์จนสัตว์เหนื่อยมาก ผู้เขียนต้องเป็นกัลยาณมิตรให้ท่านละความเชื่อเดิม สั่งสมทาน ศีล ภาวนาให้ถูกหลักวิชา และอุทิศบุญให้สัตว์ที่เคยเบียดเบียน พี่ชายเจ้าของบริษัทเหล็กที่ขายเหล็กให้สร้างสภาธรรมกายสากล แต่ไม่มีศรัทธาและห้ามน้องมาวัด ไม่ได้บุญนี้เลย เพราะเป็นการซื้อขายธรรมดาระหว่างพ่อค้ากับลูกค้า ไม่ได้เกิดจากศรัทธา ส่วนการชวนครอบครัวพี่ชาย ตอนนี้ใจยังไม่เปิด ให้ทำทุกบุญและอธิษฐานจิตไป บุญละเอียดจะค่อย ๆ ไปกระทบใจทีละน้อย สักวันบุญได้ช่องจะศรัทธาเอง ผู้เขียนและครอบครัวเคยสร้างบารมีกับหมู่คณะแบบกองเสบียง ชาตินี้มาเจอกันแล้วให้ตั้งใจสร้างบารมีเต็มที่ทุกบุญ

คุณแม่ยอมใจแต่งงานด้วย มีลูกชายสองคนกับผู้เขียน ย้ายไปอยู่สระบุรี เมื่อผู้เขียนอายุสิบห้าคุณพ่อย้ายไปรับราชการที่ขอนแก่นลำพัง คืนหนึ่งคุณแม่บ่นปวดหัว อาเจียนสองสามครั้งแต่ไม่ยอมไปหาหมอ เช้ามาปลุกไม่ตื่น หมอว่าหัวใจหยุดเต้นเมื่ออายุ 53 ปี หลังจากนั้นไม่นานคุณพ่อได้ฟังรายการธรรมะทางสถานีวิทยุที่ขอนแก่นที่พูดถึงเทปมงคลชีวิต ชอบมากจึงนั่งรถบัสมาวัดเอง เห็นวัดสงบสะอาดก็ชอบทันที อายุหกสิบกว่าเริ่มเป็นโรคหัวใจ เดินแล้วเหนื่อยต้องพักเป็นระยะแต่ก็ยังมางานบุญ ต่อมาน้ำลายยืด ก้าวขาได้สั้นและช้า หมอว่าน้ำท่วมสมอง ผ่าตัดแล้วไม่ดีขึ้น ปัจจุบันอายุ 68 ปี มาวัดไม่ได้แล้ว นอนดูรายการทางดาวธรรม ครูไม่ใหญ่ให้กำลังใจว่าใช้ร่างกายที่มีอยู่ให้เป็นประโยชน์ต่อการสั่งสมบุญ มีบรรทัดถอดเสียงเพี้ยนหลายจุด

เมื่อฝึกสมาธิแล้ว เพื่อน ๆ ทักว่าหน้าตาสดใสขึ้น ความคิดคำพูดเป็นระเบียบไม่สับสน จากที่เคยเป็นคนน้อยเนื้อต่ำใจก็มีใจเข้มแข็งองอาจขึ้น มีพลังแห่งความสุข วันหนึ่งเจ็บหัวใจมากรีบไปโรงพยาบาล หมอตรวจแล้วบอกว่าเป็นโรคกระเพาะ ให้ยาโรคกระเพาะกลับบ้าน แต่ก็ไม่หายเพราะเป็นที่หัวใจ มีบางจังหวะที่หัวใจหยุดเต้นกะทันหัน จึงพยายามเอาใจไว้ที่ศูนย์กลางกาย ท่องสัมมาอะระหัง นึกถึงบุญที่ทำทุกบุญ แล้วอาการก็ดีขึ้นโดยไม่ต้องกินยา เพื่อน ๆ บอกว่าคนอื่นเป็นอาการนี้มักไม่รอด ยิ่งมั่นใจในบุญ ตั้งแต่ทำบุญกับหมู่คณะและนั่งสมาธิ สุขภาพแข็งแรงขึ้นจนลืมไปว่าเป็นโรคหัวใจ