ประสาทหลอน

ผู้เขียนจดหมายเล่าว่าแม่สุขภาพไม่ดี เป็นโรคหัวใจมานานเกือบยี่สิบปี ระยะสุดท้ายเป็นโรคไต และมีอาการประสาทหลอน มักเห็นกลุ่มคนเข้ามาทำกิจกรรมในบ้านแล้วมารบกวนแม่ เช่น มาแย่งที่นอนและนอนในจานข้าว ทำให้แม่ทุกข์ทรมานเพราะไม่มีใครเห็นนอกจากตัวแม่จึงไม่มีใครยอมรับ เคยพาไปตรวจสมองแล้วหมอบอกคลื่นสมองดีมากไม่เสื่อมเลย จึงให้แค่วิตามิน แม่มีความจำเป็นเลิศ จำบทสวดมนต์ได้และสวดวันละหลายรอบแม้ไม่มีฟันและลุกไม่ไหวก็นอนสวด

ตอบว่าแม่เป็นโรคประสาทหลอน โรคหัวใจ และโรคไต เพราะเศษกรรมสุราจึงทำให้ประสาทหลอน ส่วนพ่อเป็นเบาหวานและเป็นต้อหินจนตามองไม่เห็นข้างหนึ่ง อีกข้างกำลังจะมองไม่เห็น เพราะกรรมในอดีตที่ทำให้ผู้อื่นเสียดวงตาคล้าย ๆ ลูกน้องในโรงงาน ที่เป็นเบาหวานก็เพราะกรรมฆ่าสัตว์ตัดชีวิตมาส่งผล จะแก้ไขต้องทำบุญด้วยประทีปโคมไฟให้แสงสว่าง ทำทาน รักษาศีล เจริญภาวนา และอธิษฐานให้ตัดรอนวิบากกรรมนี้

พี่สาวคนที่สองแต่งงานแล้วไม่มีลูก พออายุห้าสิบก็ป่วยออดแอดตลอดทั้งปี ต้องหาหมอตามคลินิกบ่อยจนครูไม่ใหญ่ว่าเป็นราชินีคลินิก ชีวิตลำบากมาตลอด และมักมีประสบการณ์แปลก ๆ หลังแม่ตายได้แปดปี กลางคืนนอนไม่หลับ ได้ยินเสียงร้องโหยหวนว่าหิว ช่วยด้วยลูกจ๋า หลังจากนั้นราวเกือบนาทีไม่มีบรรทัดถอดเสียง บางครั้งรู้สึกเหมือนผีเข้า มีหนอนไต่จากปลายเท้าไปทั่วตัว เหมือนถูกบีบหัวใจแต่ยังมีสติ หมอไสยเวทว่าผีเข้าทางปลายเท้า พี่สาวท่องคาถาที่ผู้เขียนให้ไว้ ได้ยินเสียงข้างหูว่าไม่ชอบคำนี้และผีไม่ยอมออก จึงเปลี่ยนมานึกถึงหลวงปู่ให้ช่วย อาการจึงหาย แล้วรู้สึกคอแห้งต้องดื่มน้ำ

พี่สาวได้ยินเสียงแปลก ๆ บ่อยเพราะกรรมในอดีตที่เคยดื่มสุราและนับถือเจ้าเข้าผี ได้ยินเสียงโน่นนี่หรือเห็นโน่นนี่ แต่ความจริงไม่มี เกิดเพราะวิบากกรรมเก่าบันดาล ครูไม่ใหญ่เตือนว่าตอนนี้เมืองไทยมีสำนักเจ้าเข้าผีมากกว่าที่คิด ตอนถือกับข้าวไปไหว้ศาลพระภูมิก็ไม่มีผีมากินข้าว เป็นอาการประสาทหลอนจากวิบากกรรมดื่มสุราและนับถือเจ้าเข้าผี เงาดำกับเสียงข้างหูหลังแม่ตายก็เป็นประสาทหลอน ครูไม่ใหญ่ขำว่าสัปดาห์นี้คงเป็นสัปดาห์ประสาทหลอน คุณแม่ไม่ได้มารบกวนพี่สาว มารบกวนเฉพาะคุณพ่อช่วงที่เป็นภุมเทวาอยู่ที่บ้าน แม่ไม่ได้เคืองลูกแต่เคืองพ่อ