โรคเบาหวาน

โยมพ่อบุญธรรมของผู้เขียนเป็นแขกนับถือศาสนาฮินดู ภายหลังบุญมากขึ้นก็เข้าใจเรื่องบุญ ท่านชอบดื่มเบียร์และเล่นการพนัน ชอบซื้อล็อตเตอรี่มากแถมถูกทุกงวด ไม่สองก็สามตัว เป็นคนขยัน ขายโรตีตอนเช้าและขายไฟเป็นตอนเย็น ชอบทานของหวานมาก ต่อมาจึงป่วยเป็นโรคเบาหวานจนร่างกายผอมไม่มีแรง ก่อนเสียชีวิตหนึ่งวันท่านแอบไปกินน้ำเขียวที่คุณแม่ห้ามไว้ แล้วเสียชีวิตในอ้อมกอดของลูกสาว

ตอบว่าพ่อบุญธรรมเป็นโรคเบาหวานและเสียชีวิตจากการกินน้ำเขียว เพราะกรรมในอดีตเกิดในสังคมเกษตรกรรม ได้ฆ่าสัตว์ทำอาหารและฆ่าไข่เป็นประจำมาส่งผล เบาหวานนั้นปาณาติบาตเป็นหลัก ตายแล้วไปเป็นภุมเทวาในหมู่บ้านภุมเทวาแห่งหนึ่ง ได้รับบุญที่ลูกบวชอุทิศไปให้ทำให้มีสภาพดีขึ้น คือมีบ้านเป็นของตนเองและมีอาหารที่ดี ท่านดีใจมากที่ลูกบุญธรรมบวชเป็นพระแล้วอุทิศบุญไปให้

ผู้เขียนเล่าว่าคุณแม่ชอบไปไหว้เจ้าตามศาลเจ้าและทำบุญวัดใกล้บ้านบ่อย ๆ ทุกครั้งที่ทำบุญก็จะใส่ชื่อลูก ๆ เสมอ เวลาคนมาบอกบุญไม่ว่าบุญอะไรที่ไหน เช่นทอดกฐิน ทอดผ้าป่า สร้างโบสถ์ สร้างศาลา แม่จะทำทุกบุญไม่ยอมขาดเลย จนเงินส่วนตัวที่ลูก ๆ ให้ไว้หมดเกลี้ยง แล้วบอกลูกว่าไม่มีเงิน พอลูกให้อีกก็เอาไปทำบุญอีก แม่ไม่เคยอิ่มในการทำบุญ ตอนนั้นยังไม่ได้เข้าวัดพระธรรมกาย ปลายชีวิตแม่ป่วยเป็นโรคเบาหวานและโรคไต ต้องถูกตัดขาไปหนึ่งข้าง และเสียชีวิตในปี 2536 ด้วยวัย 72 ปี

ครั้งหนึ่งสามีของน้องสาวคนที่สามไปเล่นเจ็ตสกีที่พัทยาแล้วจมน้ำ ตัวเขาหนักถึงร้อยยี่สิบกิโล มีคนช่วยไว้ทันจึงรอดตาย มีหมอดูทักว่าเขาหมดอายุแล้ว แต่ที่รอดตายเพราะน้องสาวของผู้เขียนทำบุญใหญ่ที่วัดพระธรรมกายให้สามีหลายอย่าง โดยเฉพาะสร้างพระธรรมกายประจำตัวให้หลายองค์และเป็นประธานงานบุญใหญ่หลายงาน ปัจจุบันสามีของน้องสาวเป็นโรคเบาหวานและมีอาการอาเจียนเวียนหัว แต่หมอกลับหาสาเหตุไม่พบ

ตอบว่าสามีของน้องสาวคนที่สามประสบอุบัติเหตุที่พัทยา เพราะกรรมในอดีตเคยโยนลูกหมาลูกแมวลงไปในน้ำด้วยความคะนองจนมันตายหลายครั้ง มาส่งผล รอดตายมาได้ด้วยบุญที่ตัวเองและภรรยาทำให้ และยังไม่หมดอายุขัยตามที่หมอดูพยากรณ์ไว้ ส่วนที่ป่วยแล้วหมอหาสาเหตุไม่เจอ เพราะวิบากกรรมในอดีตที่ฆ่าสัตว์ทำอาหาร และปัจจุบันเคยล้อคนว่าอ้วน มาส่งผลให้เป็นคนอ้วนและมีโรคเบาหวานกับความดัน วิบากนั้นยังหมดกำลังไม่ได้ ประกอบกับชอบกินของหวานซึ่งกรรมบันดาลด้วย และบุญสร้างพระกับบุญอื่น ๆ รวมทั้งบุญในอดีตมาช่วยเกื้อหนุนให้ร่ำรวยขึ้น

ตอบว่าแม่เป็นโรคประสาทหลอน โรคหัวใจ และโรคไต เพราะเศษกรรมสุราจึงทำให้ประสาทหลอน ส่วนพ่อเป็นเบาหวานและเป็นต้อหินจนตามองไม่เห็นข้างหนึ่ง อีกข้างกำลังจะมองไม่เห็น เพราะกรรมในอดีตที่ทำให้ผู้อื่นเสียดวงตาคล้าย ๆ ลูกน้องในโรงงาน ที่เป็นเบาหวานก็เพราะกรรมฆ่าสัตว์ตัดชีวิตมาส่งผล จะแก้ไขต้องทำบุญด้วยประทีปโคมไฟให้แสงสว่าง ทำทาน รักษาศีล เจริญภาวนา และอธิษฐานให้ตัดรอนวิบากกรรมนี้

เล่าว่าเตี่ยมีโรคประจำตัวคือเบาหวานตั้งแต่อายุประมาณหกสิบปี พออายุเจ็ดสิบสามปีก็เริ่มล้มป่วยเข้าโรงพยาบาล อาการหนักจนต้องเข้าห้องไอซียู ถึงขั้นหัวใจหยุดเต้น แพทย์ปั๊มหัวใจจนฟื้นแล้วรักษาต่อ แต่สภาพไม่เหมือนเดิม หลายปีที่ผ่านมาหลาน ๆ คือลูกชายสองคนของพี่ชายคนที่สาม ผลัดเปลี่ยนกันมาบวชธรรมทายาทคนละสามครั้ง และชักนำให้คณะสงฆ์มาโปรดเตี่ยที่บ้าน ให้เตี่ยได้ถวายภัตตาหาร สังฆทาน และผ้าไตร ถ้าบวชคนละครั้งพระก็มาเยี่ยมได้ไม่กี่ครั้ง แต่สามคนคนละสามครั้งก็เป็นเก้าครั้ง