ep092 ผังเวลา 43 ช่วง
บวชสามเณรรุ่นแรกที่บาห์เรน (121) เสาแก้วพันปี (104) กองเสบียง (87) พระเตมีย์ (74) มหารัตนวิหารคด (64) แต่งเนื้อแต่งตัว (45) มาฆบูชา 2549 (40) ผู้ประกาศข่าวชาวโอมาน (28) สอบบาลีสนามหลวง 2549 (24) คตินิมิต (22) กรรมดื่มสุรา (21) กรรมทำแท้ง (21) สร้างพระธรรมกายประจำตัว (21) ต่างศาสนิก (19) ประพฤติพรหมจรรย์ (19) ลาสิกขา (19) โอมาน (19) ภาษาบาลี (17) โรคเบาหวาน (16) กายละเอียด (14) สมาธิเป็นของสากล (12) บุพเพสันนิวาส (9) ผูกเวร (9) อบรมบาลีก่อนสอบสนามหลวง (9) มัสกัต (7) อัศจรรย์ตะวันแก้ว (7) อูฐ (6) ถูกโจรปล้น (5) ปล่อยปลาช่อนไข่ (5) วจีกรรมล้อเลียนเพื่อน (5) ถูกตัดขา (4) นั่งสมาธิครั้งแรก (4) บวชช่วงสั้นแล้วลาสิกขา (4) ปากกายกชั้น (4) พระผู้เป็นเจ้าอยู่ภายในตัว (4) ยืมแล้วขอลืม (4) ผู้มีบุญที่โอมาน (3) ระลึกถึงพระรัตนตรัย (3) ศาสนาอิสลามห้ามสุรา (3) สามีชาวต่างชาติผิวดำ (3) อธิษฐานขอคู่ครองที่ดี (3) อุปมาดอกบัวสี่เหล่า (3) แม่ห้ามมาวัด (3) กลับมาวัดอีกครั้ง (2) กำยาน (2) นิกายอิบาดี (2) ฝันเห็นบ้านทอง (2) มรดกโลก (2) ศาสนาเป็นสิ่งที่ต้องศึกษา (2) ห้ามผลิตสุรา (2) ไม่ได้ผูกเวรกันมา (2) กลัวขึ้นคาน (1) กำหนดจิตตามหาแม่ (1) ขี้หงุดหงิดกระทบกระทั่งหมู่คณะ (1) คนใบ้ (1) ครูสอนกอล์ฟ (1) ธุดงคสถานล้านนา (1) นึกถึงพระรัตนตรัยก่อนตาย (1) ปลาไข่ (1) พ่อรังเกียจลูกเขยผิวดำ (1) รักเมืองไทยเหมือนบ้านเกิด (1) วัดชัยศรี ขอนแก่น (1) วัดธาตุ ขอนแก่น (1) วัดหนองกุง ขอนแก่น (1) วางใจสบาย (1) สำรวมในวัด (1) เรียนภาษาเพื่อไปโปรดชาวโลก (1) เห็นองค์พระด้วยตาเนื้อ (1)
เปิดรายการด้วยคาถาสำเร็จ คำขวัญว่าแม้มืดตื้อมืดมิดก็มีสิทธิ์เข้าถึงธรรม ท่องเนื้อนาบุญ มหาธรรมกายเจดีย์เป็นเนื้อนาบุญของโลก มหาจุฬามณีเป็นเนื้อนาบุญของสวรรค์ พระในบ้านเป็นเนื้อนาบุญของครอบครัว พระในตัวเป็นเนื้อนาบุญของเรา แล้วปิดด้วยคำขวัญว่าเมื่อเราสว่าง โลกก็สว่างด้วย
ทบทวนการบ้าน 10 ข้อ ตั้งแต่เอาบุญไปฝากคนที่บ้าน จดบันทึกผลการปฏิบัติธรรม นึกถึงบุญก่อนนอน หลับและตื่นในอู่ทะเลบุญ รวมใจกับองค์พระหนึ่งนาทีเมื่อตื่น ทำความรู้สึกว่าตัวเราอยู่ในองค์พระ ทุกชั่วโมงขอหนึ่งนาทีหยุดใจ นึกถึงดวงหรือองค์พระทุกกิจกรรม และข้อสิบสร้างบรรยากาศด้วยรอยยิ้มและปิยวาจา แล้วถามว่ายิ้มกันไปทั่วโลกแล้วหรือยัง
นับว่าวันนี้เป็นวันที่ 123 นับจากวันออกพรรษา เหลืออีก 144 วันจะเข้าพรรษา ผ่านปีใหม่มา 48 วัน แล้วทบทวนว่าเราเกิดมาเพื่อทำพระนิพพานให้แจ้ง พระนิพพานอยู่ภายในตัว เริ่มที่ศูนย์กลางกายฐานที่เจ็ดด้วยการทำใจหยุดนิ่ง ใครทำไม่ได้ต้องตอกย้ำซ้ำเดิมให้ขึ้นใจ นักเรียนใหม่ต้องศึกษาไว้เพื่อดำเนินชีวิตไม่ผิดพลาดและถูกวัตถุประสงค์ของการเกิดเป็นมนุษย์
เกริ่นว่าวันนี้มีเรื่องราวดี ๆ ให้เข้าใจกฎแห่งกรรม หยอกว่าชื่อเรื่องวันนี้ยาว มีเรื่องกลัวขึ้นคานและอธิษฐานให้เจอเนื้อคู่ ซึ่งตรงกับกรณีศึกษาช่วงท้ายรายการ (ถอดเสียงไม่ชัด ไม่ได้ชื่อเรื่องที่แน่นอน) แล้วชวนคิดว่าไม่มีใครอยากเป็นคนใบ้ แม้คนใบ้เองก็ไม่อยากเพราะสื่อสารลำบาก แต่มีผู้ที่สมัครใจทำตัวเป็นใบ้ ครูไม่ใหญ่เล่าว่าตนเองเคยพูดไม่ออกราวเจ็ดเดือนช่วงปี 2542-2543 ต้องสื่อสารด้วยการเขียนหนังสือ แต่ใจเฉย ๆ เพราะนึกถึงผู้ยิ่งใหญ่ที่เคยทำตัวเป็นใบ้ทั้งที่ปกติดี แล้วบอกว่าคืนนี้จะได้ติดตามเรื่องของท่านจากมินิซีรีส์พระเตมีย์ หลังจากนั้นราวสี่นาทีเป็นเสียงที่ถอดไม่ได้
ยกตัวอย่างคนนุ่งผ้าเข้ามา สวมรองเท้าแตะหรือเขียนคิ้วข้างเดียวออกจากบ้าน ว่าต้องแต่งเนื้อแต่งตัวให้เสร็จเรียบร้อยทุกที่ ด้วยการนำรอยยิ้มมาไว้บนใบหน้า แล้วบอกว่าวันนี้เรื่องเยอะ มีผลการปฏิบัติธรรมของผู้มีบุญที่โอมานซึ่งยาวมาก ถามนักเรียนเล่น ๆ ว่า Do you love me บ่ ต่อจากนั้นเป็นบรรทัดคั่นช่วงพักที่ Whisper ถอดซ้ำ ๆ ราวสองนาที
บอกว่าจะทบทวนเรื่องเมื่อวานสักนิดเพราะมีนักเรียนใหม่ แล้วประกาศเปิดช่วงด้วยเพลงโอมาน ต่อจากนั้นราวหนึ่งนาทีครึ่งไม่มีเนื้อความถอดได้ มีแต่บรรทัดคั่นที่ Whisper ถอดซ้ำ จึงถือเป็นช่วงเพลงตามที่ประกาศ ไม่ทราบเนื้อเพลงจากไฟล์ถอดเสียง
ทบทวนว่าโอมานอยู่ชายฝั่งตะวันออกเฉียงใต้ของคาบสมุทรอาหรับ พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นทะเลทรายและภูเขา เมืองหลวงคือกรุงมัสกัต มีสองฤดู หน้าร้อนสูงกว่า 50 องศา ครูไม่ใหญ่เปรียบกับห้องอบ 44 องศา ชายฝั่งมีฝนมรสุม เศรษฐกิจหลักคือผลิตและส่งออกน้ำมัน มั่นคงทางเศรษฐกิจและการเมืองที่สุดในตะวันออกกลาง ประชากรราวสามล้านสองแสนคน ส่วนใหญ่เป็นชาวอาหรับนับถือศาสนาอิสลาม
โอมานห้ามผลิตสุราในประเทศ นำเข้าได้เฉพาะชาวต่างชาติที่ไม่ใช่มุสลิม ครูไม่ใหญ่ว่าเมืองไทยน่าเอาอย่าง ห้ามผลิต ห้ามจำหน่าย ห้ามเสพ ชาวพุทธควรเชื่อพระสัมมาสัมพุทธเจ้าที่ทรงเห็นกฎแห่งกรรมการดื่มสุรา ว่าพาไปมหานรก ถูกกรอกน้ำกรดร้อน มายมโลกถูกกรอกน้ำทองแดง แล้วเป็นเปรต อสุรกาย สัตว์เดรัจฉาน เกิดเป็นคนก็เป็นใบ้ บ้า ปัญญาอ่อน คนที่สนับสนุนการดื่มสุราก็ต้องมาเลี้ยงคนปัญญาอ่อน เมืองพุทธแท้ ๆ ยังไม่ได้ทำ เพราะหยวน ๆ ยืดหยุ่นจนย่อหย่อนย่ำแย่มาถึงปัจจุบัน
หลายพันปีก่อนโอมานเป็นศูนย์กลางการค้ากำยาน ครูไม่ใหญ่ถามนักเรียนว่ากำยานเป็นอย่างไร เป็นเครื่องหอมที่ยุคนั้นมีค่ามากกว่าทอง โอมานรับศาสนาอิสลามตั้งแต่สมัยพระศาสดายังมีชีวิต นิกายหลักคืออิบาดีที่แยกจากสุหนี่และชีอะ เลือกผู้นำศาสนาจากความเห็นพ้องของชุมชน เคยเป็นรัฐที่มีอำนาจมากที่สุดในกลุ่มอาหรับ ขยายไปถึงแอฟริกาตะวันออกและมหาสมุทรอินเดีย ยังมีป้อมปราการและหอคอยให้เห็นทั่วไป สุลต่านองค์ปัจจุบันเน้นพัฒนาประเทศ มีสตรีในคณะรัฐมนตรี และมีตำรวจหญิงเป็นประเทศแรกในอาหรับ
มัสกัตเป็นเมืองมีระเบียบสวยงาม ต้นไม้เยอะ ให้ความสำคัญกับสิ่งแวดล้อม สุลต่านมอบรางวัลแก่นักวิทยาศาสตร์ด้านสิ่งแวดล้อมทุกปี แล้วดูภาพทบทวนเมื่อวาน พระราชวังและมัสยิดในมัสกัตที่สง่างาม ป้อมปราการสูง 165 ฟุตที่ได้รับการจดทะเบียนเป็นมรดกโลก การแต่งกายขาวสะอาดของชาวโอมาน ลำธารน้ำไหลเย็นและน้ำตกสวยงามที่นึกไม่ถึงว่าจะมีในทะเลทราย เพราะติดทะเลจึงมีฝน (ช่วงต้นมีบรรทัดถอดเสียงเพี้ยนเล็กน้อย)
ดูภาพอูฐที่อดทนเดินกลางทะเลทรายร้อนได้นานโดยไม่ต้องดื่มน้ำ แล้วภาพดอกบัว ครูไม่ใหญ่อธิบายว่าดอกบัวเป็นสัญลักษณ์แห่งการตรัสรู้ ธรรมกายยอมให้ดอกบัวตูมอยู่บนพระเศียรเพียงชนิดเดียว ไม่ใช่กุหลาบหรือลิลลี่ และเล่าว่าพระพุทธเจ้าหลังตรัสรู้ใหม่ ๆ ทรงดำริว่าธรรมนี้ลึกซึ้งยากจะมีผู้เข้าถึง แต่เมื่อลืมพระเนตรเห็นดอกบัวสี่เหล่าจึงทรงเปรียบมนุษย์ว่าโปรดได้สามประเภท อีกประเภทต้องรอพระพุทธเจ้าองค์ใหม่ ปิดว่านี่คือเรื่องเมื่อวาน ต่อจากนั้นเป็นบรรทัดคั่นช่วงพักราวสองนาที
ครูไม่ใหญ่พูดว่าสมาธิคือจุดเชื่อมระหว่างใจกับแหล่งความสุขที่แท้จริงภายใน แล้วอ่านจดหมายของลูกผู้หญิงชาวไทยจากกรุงมัสกัต ชื่อเล่นอ๊อบ (ชื่อจริงถอดได้ว่ารัฐนาวดี บุญประเสริฐ ยังไม่ยืนยันการสะกด) อยู่โอมานมาเจ็ดปี สามีจูนจานดาวเทียมจนเจอช่อง DMC ประทับใจเรื่องกฎแห่งกรรมจนบินกลับเมืองไทยมาสร้างพระธรรมกายประจำตัว เดิมไม่กล้าแม้แต่จะคิดว่าจะมีพระมาโอมาน จนเกิดการบวชครั้งประวัติศาสตร์ที่บาห์เรน จึงฝันว่าต้องทำให้ได้ เริ่มจากนิมนต์พระมาให้ได้ก่อน เมื่อรู้ว่าพระมาได้แน่เพราะโอมานเปิดกว้าง ก็แจ้งเพื่อนชาวโอมานเจ้าของประเทศ อธิบายเรื่องเนื้อนาบุญ เพื่อนมุสลิมใจกว้างยินดีต้อนรับ ทั้งชาวโอมาน ชาวจีน ชาวจอร์แดนในโอมานพากันจองเป็นเจ้าภาพถวายผ้าไตรแก่พระที่จะเดินทางมา
จดหมายเล่าต่อว่าลูกแนะนำการนั่งสมาธิให้ชาวโอมาน รวมถึงมาดามชาวโอมาน (ถอดได้ว่าคาดัม ยังไม่ยืนยันการสะกด) มุสลิมผู้เคร่งครัดที่เป็นผู้ประกาศข่าวมีชื่อเสียงของสถานีโทรทัศน์โอมาน อนุญาตให้เปิดเผยชื่อได้ เธอบอกว่าศาสนาเป็นสิ่งที่ต้องศึกษา ไม่ใช่สิ่งที่ต้องปฏิเสธ การปฏิเสธทำให้มืดบอดทางความคิด ครูไม่ใหญ่เห็นด้วย ยกตัวอย่างความเคร่งครัดของมุสลิมที่ละหมาดวันละห้าครั้ง แล้วสอนชาวพุทธให้ระลึกถึงพระรัตนตรัยสองเวลาคือหายใจเข้าและหายใจออก ใจจะถูกกรองกลั่นให้บริสุทธิ์ ความสุขความสำเร็จจะอยู่ในกำมือ การไม่ระลึกก็คือการปฏิเสธความสุข
พี่น้องมุสลิมไม่แตะสุราเลย มัสยิดถือเป็นที่ประทับของพระผู้เป็นเจ้า เข้าไปต้องสำรวม คิด พูด ทำแต่สิ่งไม่ทำให้ใจเศร้าหมอง ห้ามนำน้ำเมาเข้าทั้งมัสยิดและบ้าน ครูไม่ใหญ่เห็นด้วยและว่าพระสัมมาสัมพุทธเจ้าก็สอนให้เคารพศาสนสถานมาสองพันกว่าปี สมัยก่อนเข้าวัดต้องถอดรองเท้า ลดร่ม ไม่คุยเรื่องทางโลก วันมาฆบูชาที่ผ่านมาได้เตือนไว้แต่ผู้มาทีหลังไม่ได้ยินจึงคุยเรื่องทางโลกกัน ปีหน้าให้ทำให้ดีขึ้น และเวลาชวนคนใหม่มาต้องแนะนำว่าวัดคือที่ที่พระรัตนตรัยประดิษฐาน
เดิมสตรีชาวโอมานต้องทำงานอยู่แต่ในบ้าน ปัจจุบันส่งเสริมให้ออกมาทำงานนอกบ้าน การเปลี่ยนแปลงทำให้บางคนเครียด แม้มาดามผู้ประกาศข่าวก็เช่นกัน เมื่อเห็นลูกมีความสุขเพิ่มขึ้นจึงถามว่าไปทำอะไรมา ลูกบอกว่าไปทำสมาธิและแนะนำให้ดูช่อง DMC ซึ่งเธอดูมาราวสองเดือนแล้ว ช่วงแรกยังไม่เข้าใจแต่ก็ดูมาตลอด จนเกิดความคิดว่าพระผู้เป็นเจ้าน่าจะอยู่ภายในตัวของคนแต่ละคน ครูไม่ใหญ่ว่ามุสลิมผู้เคร่งครัดที่ใจเปิดกว้างคนนี้เริ่มเข้าใจแก่นของศาสนาแล้ว
หลังช่วงราวห้านาทีครึ่งที่ไม่มีบรรทัดถอดเสียง ครูไม่ใหญ่ว่าความคิดของผู้ประกาศข่าวชาวโอมานว่าพระผู้เป็นเจ้าอยู่ภายในตัว ตรงกับอดีตบาทหลวงคาทอลิกผู้เคร่งครัดที่ว่าอาณาจักรพระเจ้าอยู่ภายในตัว ความคิดสากลเริ่มขยาย จึงไม่ควรปิดหูปิดตา เหลือแต่ต้องพิสูจน์ ซึ่งวิธีพิสูจน์ง่าย ไม่ขัดแย้งความเชื่อใดและเสริมชีวิตประจำวัน ใครก็ทำสมาธิได้แม้ชีวิตเคยพลาดผิด มาดามผู้นี้ติดตามมานั่งสมาธิกับพระทุกวัน ข่าวที่เคยได้ยินว่าพระไปตะวันออกกลางไม่ได้นั้นไม่จริง ชาวโอมานยินดีวิ่งเข้ามาหาพระพร้อมรอยยิ้มและจับมือทักทาย และเธอพาครอบครัวมานั่งสมาธิด้วย
เธอเล่าว่าก่อนหน้านี้เป็นคนเครียดไม่ค่อยอ่อนโยนเพราะภารกิจอ่านข่าวที่ต้องเตรียมการมาก ตอนนี้กำลังตั้งกลุ่มสมาธิกับเพื่อนเพื่อให้มีความสุขสากล ครูไม่ใหญ่ว่าคนที่เข้าถึงประสบการณ์ภายในจะมีถ้อยคำเด็ด ๆ ที่มีพลัง เหมือนที่เคยได้ยินจากหมู่เกาะโซโลมอนอดีตมนุษย์กินคน สมาธิจึงเป็นของสากลจริง ทุกคนมีสิทธิ์เสมอภาคในการเข้าถึงความสุขภายในแต่มักนอนหลับทับสิทธิ์ เธอยังว่ามนุษย์พยายามค้นหาเรื่องโลก ดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ ดวงดาว แต่สิ่งที่น่าสนใจกว่าคือทุกสิ่งที่เกี่ยวกับจิตวิญญาณของเราเอง และมนุษย์ต้องการใครสักคนที่บอกเรื่องนี้ได้
เธอบอกตรง ๆ ว่าตอนแรกในฐานะมุสลิมไม่กล้าดู DMC เพราะไม่แน่ใจว่าจะทำให้เปลี่ยนเป็นชาวพุทธหรือไม่ แต่เมื่อพิสูจน์ด้วยการดูแล้วจึงรู้ว่า DMC ไม่ได้ต้องการให้เธอเป็นชาวพุทธ แต่ต้องการให้สิ่งดี ๆ เกิดกับจิตใจ ครูไม่ใหญ่แทรกว่า DMC ยังครองแชมป์การเป็นช่องนี้ช่องเดียว และพร้อมให้ช่องอื่นก้าวข้าม ในฐานะผู้สื่อข่าวเธอรู้ว่าทีวีมีอิทธิพลต่อมนุษย์มาก คนดูทีวีทั่วไปมีความเห็นไม่ตรงกัน แต่ DMC แตกต่างจากช่องอื่น และเชื่อว่าคนอื่นที่ได้ดูก็จะคิดดีเหมือนกัน
เธอเล่าผลการนั่งสมาธิ ครั้งแรกวางใจสบาย ๆ เพียงระยะสั้น ก็เห็นดวงสว่างลอยขึ้นมาตรงหน้า และภายในตัวมีแสงสว่างสวยงามมาก ทั้งที่ไม่เคยรู้อะไรมาก่อนและพระอาจารย์บอกเพียงให้นั่งเฉย ๆ ครูไม่ใหญ่ว่าใครในโลกวางใจสบายไม่เคร่งเครียดต้องได้เห็นดวงแน่นอน และเธอเป็นปัญญาชนที่เชื่อในสิ่งที่ได้สัมผัสเอง ครั้งที่สองและสามไม่เห็นแสงแต่รู้สึกโล่งเบามีความสุขมาก ครูไม่ใหญ่ว่าคงตั้งใจมากไป ครั้งที่สี่ปลงตกวางใจสบายจึงเห็นแสงอีก แม้พระกลับไปแล้วเธอก็ยังนั่งสมาธิทุกวัน นั่งได้นานขึ้นและรักการนั่งสมาธิมาก ต่อจากนั้นเป็นบรรทัดคั่นช่วงพักราวสองนาที
ครูไม่ใหญ่ว่าท่านคงมีเหตุผลที่ต้องทำตัวเป็นคนใบ้ แล้วชวนดูไตเติ้ล เป็นสปอตประชาสัมพันธ์ว่าสรรพชีวิตตกอยู่ในวังวนทะเลทุกข์ การเกิดเป็นมนุษย์มีเป้าหมายคือบำเพ็ญบารมีให้หลุดพ้นจากการเวียนว่ายตายเกิด ขอเชิญพบกับทศชาติชาดก เรื่องราวการสร้างบารมีก่อนตรัสรู้ของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า พบกับพระชาติแรกพระเตมีย์ผู้ยิ่งด้วยเนกขัมมบารมี เริ่มวันที่ 20 กุมภาพันธ์นี้ทางช่อง DMC
ครูไม่ใหญ่ว่าถ้าเอาภาษาต่าง ๆ มาเรียงกัน ภาษาที่อยู่บนสุดคือภาษาบาลีที่พระเณรต้องศึกษา แล้วเข้ารายงานของพิธีกรหญิงว่าการสอบบาลีสนามหลวงชั้นเปรียญเอก ป.ธ.6-9 ผ่านไปแล้ว ต่อไปคือชั้นประโยค 1-2 ถึง 5 วันที่ 23-25 กุมภาพันธ์ 2549 วัดธาตุ อำเภอเมือง จังหวัดขอนแก่น ซึ่งเคยมียอดสอบผ่านอันดับต้นของภาคอีสาน จัดอบรมมาตั้งแต่ปี 2529 ปีนี้ 19 วัน นักเรียนราว 150 รูป วิทยากร 12 รูปกับอาจารย์พิเศษฆราวาส พระอาจารย์ผู้สอนเล่าว่ามีใจรักพระพุทธศาสนามาแต่เด็ก สามเณรนักเรียนบอกว่าเรียนสนุก มั่นใจการสอบ อยากสอบได้ไปฝากโยมพ่อโยมแม่ และอยากสืบทอดคำสอนของพระพุทธเจ้า
รายงานต่อว่าในจังหวัดขอนแก่นยังมีสำนักเรียนวัดหนองกุงและวัดชัยศรีที่เจ้าอาวาสมุ่งสนับสนุนการศึกษาบาลีจริงจัง ได้รับรางวัลประกาศเกียรติคุณและเป็นสำนักเรียนตัวอย่างของจังหวัด หลวงพ่อเจ้าอาวาสเล่าว่าเคยไม่อยากเปิดแผนกสามัญเพราะจะไม่มีคนเรียนบาลี บาลีเป็นภาษาที่รักษาคำสอนไว้ได้ไม่เปลี่ยนแปลง เห็นว่าการที่วัดพระธรรมกายส่งเสริมนั้นดีมาก เพราะทุนอุปถัมภ์จากคณะสงฆ์และบ้านเมืองน้อยเกินไป ปีที่ผ่านมาสอบได้ 36 รูป อันดับหนึ่งของจังหวัดและของภาค 9 เคยสอบได้สูงสุด 80 จาก 92 รูป สอนแบบพี่สอนน้อง รุ่นพี่ที่จบเปรียญ 9 กลับมาช่วยอบรมทุกปีเพื่อตอบแทนบุญคุณ พิธีกรปิดว่าเป็นการอบรมบาลีครั้งยิ่งใหญ่รวมพระภิกษุสามเณรทั่วจังหวัด ชวนส่งกำลังใจ
หลังบรรทัดคั่นช่วงพัก ครูไม่ใหญ่สอนว่าญาติโยมสนับสนุนให้พระเณรได้ศึกษาธรรมะของพระพุทธเจ้า ความรู้อื่นที่ควรเพิ่มคือภาษา ให้เอาแผนที่โลกมาอธิษฐานจิตว่าหมู่ญาติที่เคยสร้างบุญร่วมกันอยู่ประเทศไหน แล้วเอานิ้วจิ้มลงไปตั้งใจไปโปรดประเทศนั้น เรียนปริยัติ ปฏิบัติ เทศนา และภาษาของชาตินั้นให้แตกฉาน ประเทศในโลกมีไม่กี่ร้อย พุทธบุตรต้องนับเป็นล้าน ไม่ใช่บวชแล้วไปเรียนทางโลก ลาสิกขาไปเข้ามหาวิทยาลัย ซึ่งชาติต่อไปต้องไปใช้หนี้ญาติโยม การเรียนต้องมุ่งเอาความรู้มาฝึกตนตามรอยพระบาท ส่วนสอบได้เป็นผลพลอยได้ อย่าเก็งข้อสอบ ให้แตกฉานจนอาจารย์ผู้ตรวจต้องให้ผ่าน
ครูไม่ใหญ่เล่าว่าให้พระเณรวัดพระธรรมกายที่สอบได้เพียงปากกาด้ามเดียวกับคำพูดให้ไปยกชั้นมาให้ได้ สอบไม่ได้ก็ไม่เป็นไรแต่จะเรียกถามเหตุผลเป็นส่วนตัวด้วยความรัก ไม่ให้ปัจจัยเลย เพราะอาหาร ที่อยู่ จีวร ยารักษาโรคมีพร้อมแล้ว ท้าให้ไปถามพระเณรได้ ทุกวันอาทิตย์พระเณรกลับเข้าแถวถวายปัจจัยครูไม่ใหญ่ แม้นักเรียนอนุบาลก็เข้าแถวถวาย แล้วครูไม่ใหญ่เอาปัจจัยไปสร้างเสาแก้วพันปี รองรับมหารัตนวิหารคดให้พุทธบริษัทสี่ทั่วโลกมารวมกันสร้างบุญ มุ่งไปที่สุดแห่งธรรมและแวะดุสิตบุรี
ครูไม่ใหญ่ทักทายแล้วประกาศเปิดช่วงด้วยเพลงยิ้มแล้วรวย มีท่อนร้องว่ายิ้มดีพารวย ยิ้มแล้วรวย เป็นเพลงชวนให้ยิ้มแย้ม
อ่านจดหมายของลูกผู้หญิงที่ดูแลคนไข้ ปี 2541 เห็นประกาศในหนังสือพิมพ์ชวนสร้างพระธรรมกายประจำตัวพร้อมภาพพระมหาสิริราชธาตุที่ระลึก รู้สึกอยากสร้างทันที ไม่นานญาติคนไข้ที่ดูแลอยู่มาเยี่ยมโดยสวมพระมหาสิริราชธาตุองค์นั้น จึงติดต่อร่วมบุญสร้างให้ตัวเองและแม่คนละองค์ มาวัดสองสามครั้งและพาแม่มาครั้งหนึ่ง ครั้งที่ไม่เคยลืมคือได้เห็นอัศจรรย์ตะวันแก้ว ท้องฟ้าเปลี่ยนสี แต่หลังจากนั้นวัดถูกสื่อโจมตีทุกวันปีครึ่ง พ่อแม่จึงห้ามมาวัดอีก ครูไม่ใหญ่ว่าเท่ากับไปตัดหนทางบุญเขา
ปี 2542 เจ้าของจดหมายอายุสามสิบกว่าเริ่มกลัวขึ้นคาน นอนไม่หลับ ยิ้มไม่ออก จึงอธิษฐานจิตขอเนื้อคู่ที่ดี ไม่ดื่มเหล้า ไม่เจ้าชู้ ไม่สูบบุหรี่ ไม่เที่ยวกลางคืน และรักลูกอย่างแท้จริง ครูไม่ใหญ่แทรกว่าใครก็ไม่อยากได้คู่ที่ดื่มเหล้า วันหนึ่งขณะเดินแถวห้างสรรพสินค้าในจังหวัดเชียงใหม่ มีชายต่างชาติผิวดำเรียกแล้วส่งยิ้ม ขอเบอร์โทรศัพท์ เธอก็ให้ไปโดยไม่รู้ว่าทำไม เขาโทรมาจีบทุกวัน จนรู้ว่ามีคุณสมบัติตรงตามที่อธิษฐานไว้ทุกประการ จึงตัดสินใจแต่งงานกัน
พ่อของเจ้าของจดหมายไม่ชอบชายคนนี้เพราะคิดว่าคนผิวดำมักนิสัยไม่ดี ขี้ขโมย เป็นโจรเหมือนในภาพยนตร์ ครูไม่ใหญ่แย้งว่านิสัยดีหรือไม่ดีอยู่ใต้ผิวหนัง ต้องมองที่จิตใจ ทั้งที่ฝ่ายชายมาจากครอบครัวดี พ่อจบปริญญาเอกทำวิจัยเชื้อโรคให้รัฐบาลอเมริกา แม่เป็นหมอ เธอพยายามให้เขาซื้อของมาฝากพ่อแต่ไม่เป็นผล พ่อไม่มองหน้าและฝากแม่มาบอกว่าลูกโง่ที่สุดที่เลือกคนผิวแบบนี้ แต่งกับสุนัขยังดีกว่า เธอเสียใจมากแต่เห็นว่าความดีในตัวเขาสูงค่าเกินกำแพงเชื้อชาติ เขามักย้ำว่าอย่ามองแค่ผิวหนัง ให้มองไปที่หัวใจแล้วจะรู้ว่าเขาจริงใจและรักจริง
ช่วงราวสามนาทีครึ่งที่ไม่มีเนื้อความพูด Whisper ถอดได้แต่ท่อนร้องซ้ำ ๆ ว่าผมรักคุณ และคำร้องรัก ๆ ปนคำมั่ว จึงถือเป็นเพลงคั่นเรื่องความรักต่อจากตอนที่ฝ่ายชายบอกว่ารักจริง ไม่ได้ประกาศชื่อเพลง
จดหมายเล่าว่าสามีเกิดในสหรัฐอเมริกา อายุมากกว่า 16 ปี อาชีพสอนกอล์ฟและเขียนหนังสือเกี่ยวกับการเล่นกอล์ฟ (บรรทัดถอดเสียงช่วงนี้ปนภาษาอังกฤษมั่ว) ตอนเด็กไปเรียน Sunday School ที่สอนหลักคำสอนของศาสนาต่าง ๆ แล้วเลือกนับถือพุทธทั้งที่ครอบครัวไม่มีใครนับถือ อายุ 9 ขวบเรียนศิลปะป้องกันตัวแบบญี่ปุ่นจึงได้ฝึกสมาธิแบบเซน แล้วใช้สมาธิช่วยวงสวิงกอล์ฟจากศูนย์กลางกาย มาเมืองไทยครั้งแรกปี 2535 ตรงวันเกิดครบ 40 ปี ตามคำแนะนำของพ่อของไทเกอร์ วูดส์ ตั้งแต่มาครั้งแรกก็รักเมืองไทยเหมือนกลับบ้านเกิด คุ้นกับวัดไทยเป็นพิเศษ คิดว่าตัวเองเคยบวชมาก่อน เชื่อเรื่องกรรมและการเวียนว่ายตายเกิดโดยไม่มีใครสอน และบอกภายหลังว่าตอนเจอกันที่ห้างรู้สึกเหมือนเธอเคยเป็นภรรยาในอดีตชาติ
แม่ของเจ้าของจดหมายป่วยเบาหวานมานาน เบาหวานขึ้นตาเป็นต้อกระจก ถูกตัดขาข้างขวา และเป็นโรคไตต้องฟอกเลือดสัปดาห์ละสองครั้ง หนึ่งปีก่อนเสียชีวิตแม่หมดสติไป ลูกเรียกน้อง ๆ มาดูใจ สามีมาที่เตียงแล้วกำหนดจิตเป็นสมาธิตามหาแม่ บอกว่าเห็นกายละเอียดของแม่ไปเที่ยวและไปไหว้พระที่เจดีย์แห่งหนึ่งซึ่งเป็นทางเชื่อมโลกมนุษย์กับสวรรค์ ทั้งที่ไม่รู้จักวัดพระธรรมกาย ลูกจึงบอกแม่ว่าได้สร้างองค์พระให้แม่ที่มหาธรรมกายเจดีย์ สามีว่าได้ไปดูวิมานของแม่เป็นเรือนทองมีสระบัวใหญ่รอบ ๆ แล้วนำแม่กลับมา เช้าวันรุ่งขึ้นแม่ฟื้นและเล่าเรื่องตรงกับที่สามีบอก ว่าเกือบไม่ได้กลับถ้าไม่ไปตาม และฝันเห็นบ้านไม้สักทองสวยงามอีกหลายครั้ง
หนึ่งเดือนก่อนเสียชีวิตแม่ถูกตัดขาข้างซ้ายอีกข้าง จึงพิการไร้ขาทั้งสองข้าง คืนสุดท้ายแม่นอนไม่ได้และเรียกหาลูกตลอด ลูกให้แม่ทำสมาธิเอาสติไว้กลางท้อง ไม่เอาใจไปอยู่กับความเจ็บปวด และนึกถึงพระรัตนตรัย แม่ก็รับรู้ รุ่งเช้าแม่หายใจสามเฮือกสุดท้ายแล้วจากไปอย่างสงบเหมือนนอนหลับ อายุ 61 ปี หลังแม่เสียชีวิตลูกอธิษฐานอยากมาเห็นวัดพระธรรมกายอีกครั้งหลังหายไปเจ็ดปี ต่อมาได้รับจดหมายเชิญร่วมพิธีที่วัดวันศุกร์ที่ 22 เมษายน 2548 จึงกลับมาวัดแล้วขึ้นไปปฏิบัติธรรมที่สวนป่าทันที (ชื่อพิธีถอดไม่ชัด)
กลับจากปฏิบัติธรรม สามีเห็นว่าเธอเปลี่ยนไป พูดจาไพเราะขึ้น จึงเริ่มเชื่อ (บรรทัดถอดเสียงบางช่วงเพี้ยน) เธอได้รู้ความสุขที่แท้จริงที่ค้นหามานานและเริ่มเป็นกัลยาณมิตรให้สามี วันหนึ่งไปปฏิบัติธรรมและทำวัดเย็นที่บ้านกัลยาณมิตรหลังหนึ่ง คืนนั้นสามีนั่งสมาธิครั้งแรก เล่าว่าเห็นองค์พระแก้วใสด้วยตาเนื้อครอบพระอาจารย์สองรูปอยู่ เธอตื่นเต้นมากเพราะรู้ว่ามาถูกทางแล้ว อีกสองวันมีงานกฐินที่ธุดงคสถานล้านนาและงานยี่เป็งถวายโคมเป็นพุทธบูชา ทั้งคู่ไปร่วม ภาพโคมนับหมื่นนับแสนดวงลอยขึ้นฟ้าระยิบระยับประทับใจทุกคน ต่อจากนั้นเป็นบรรทัดคั่นช่วงพักราวสองนาที
เจ้าของจดหมายเล่าต่อว่ารู้สึกผูกพันกับหลวงปู่มาก่อน สามีบอกว่ารับรู้แล้วว่าบุญมีจริง ไม่เคยขัดขวางการทำทาน รักษาศีล และเจริญภาวนาของเธอ ทั้งยังเป็นฝ่ายชวนประพฤติพรหมจรรย์ก่อนมาได้สามปีแล้ว ครูไม่ใหญ่ว่าคู่นี้แปลกดีที่พ่อบ้านชวนก่อน จากนั้นเล่าว่าคุณตาหลังคุณยายเสียชีวิตได้แต่งงานใหม่ ไปเปิดร้านขายของชำที่ต่างอำเภอ วันหนึ่งถูกโจรปล้นฆ่ายกบ้าน คุณตา ภรรยาใหม่ ลูกสาวคนสุดท้องอายุสองเดือน คนใช้ และลูกค้าที่มาซื้อของถูกแทงตายอย่างทารุณ แต่ลูกชายคนโตอายุสามขวบที่ไม่สบายกินยาแก้ไข้แล้วหลับสนิทในกองผ้าห่ม คนร้ายไม่เห็นจึงรอดตาย ตอนนี้อายุ 27 ปีแล้ว
คำถามว่าบุพกรรมใดทำให้มาพบสามีคนนี้ อดีตชาติเป็นอะไรกัน ทำไมเขารู้สึกว่าเธอเคยเป็นภรรยา ทำไมสามีเกิดเป็นคนผิวสี รักเมืองไทยเพราะเคยเกิดที่นี่หรือไม่ เคยเป็นนักบวชจริงหรือไม่ องค์พระที่เห็นด้วยตาเนื้อเห็นจากอะไร ที่สามีกำหนดจิตเห็นแม่ไปเจดีย์จริงหรือไม่ สามีนำแม่กลับมาจริงหรือไม่ แม่ฟื้นเพราะอะไร บ้านทองมีจริงหรือไม่ วิบากกรรมใดทำให้แม่ตายในสภาพไร้ขาทั้งสองข้าง คตินิมิตของแม่ แม่ไปอยู่ที่ไหน กลิ่นน้ำหอมและการเขย่าโต๊ะวางแก้วน้ำเป็นแม่มาหรือไม่ แม่ได้รับบุญและมีห่วงอะไร บุพกรรมที่คุณตาและทุกคนถูกฆ่าอย่างทารุณ ไปอยู่ที่ไหน บุญใดทำให้ลูกชายคนโตรอด บุพกรรมที่เธอแท้งตั้งแต่เดือนแรกและเด็กไปเกิดที่ไหน วิบากกรรมที่พ่อแม่ห้ามมาวัดและบุญที่ทำให้อยากกลับมา เพื่อนที่ทำงานสี่คนยืมเงินคนละแสนกว่าแล้วไม่คืนแม้ฟ้องศาลชนะ และบุพกรรมร่วมกันของเธอ สามี และกัลยาณมิตรที่สนิทกัน
ครูไม่ใหญ่ถามว่าจำเรื่องได้ไหมแล้วเริ่มเฉลย เธอกับสามีเคยเป็นสามีภรรยากันมาหลายภพหลายชาติ และเคยสร้างบุญในพระพุทธศาสนาร่วมกัน บุญจึงบันดาลให้มาเจอกันอีก เป็นบุพเพสันนิวาส สามีเกิดเป็นคนผิวสีเพราะในอดีตเป็นคนมักโกรธและชอบล้อเลียนเพื่อนที่ตัวดำจนเพื่อนน้อยใจอับอาย ที่รักเมืองไทยตั้งแต่มาครั้งแรกเพราะเคยเกิดในไทยจริงเป็นชาวพุทธในยุครัตนโกสินทร์ เคยบวชระยะหนึ่งแล้วลาสิกขา จึงรู้สึกว่าเคยเป็นนักบวชและรักวัดไทย องค์พระที่เห็นด้วยตาเนื้อที่บ้านกัลยาณมิตรและธุดงคสถานล้านนา เห็นเพราะจิตเป็นกุศลและใจละเอียดระดับหนึ่ง ที่เห็นพระครอบหมู่คณะเพราะบุญพระนิพพานคุมหมู่คณะอยู่
ที่สามีกำหนดจิตเห็นแม่ไปเจดีย์เป็นเรื่องจริง สามีใจละเอียดพอเห็นกายมนุษย์ละเอียดหรือกายฝันของแม่ได้ แต่ยังเห็นรายละเอียดไม่ชัด แม่สลบแล้วฝันไป กายละเอียดออกไปที่เจดีย์จริง แต่สามีไม่ได้นำแม่กลับมา แม่กลับมาเองเพราะยังไม่หมดอายุขัย ที่แม่ฝันเห็นบ้านทองบ่อยเป็นคตินิมิตที่ดีว่าจะไปสู่สุคติ ส่วนเหตุที่แม่ตายในสภาพไร้ขาทั้งสองข้าง เฉลยว่าในอดีตแม่เกิดในสังคมเกษตรกรรม แต่บรรทัดถอดเสียงช่วงนี้เพี้ยนเป็นภาษาอังกฤษและบรรทัดคั่น ฟังไม่ได้ว่าทำกรรมอะไร กลิ่นน้ำหอมหลังแม่เสียชีวิตเป็นความรู้สึกไปเองเพราะความผูกพัน แต่การเขย่าโต๊ะวางแก้วน้ำที่วัดเป็นเพราะแม่มาทักทาย พูดแล้วไม่มีใครได้ยิน ทำได้เพราะมีบุญระดับหนึ่งที่ทำให้กายละเอียดมีกำลัง แม่ยินดีที่ลูกกลับมาวัดทำบุญอุทิศให้ ทิพยสมบัติเพิ่มขึ้น เข้าใจเรื่องวัดดีขึ้นแล้วและไม่มีห่วงอะไร
คุณตาและทุกคนต้องตายพร้อมกันอย่างทรมานเพราะเคยผูกเวรกับโจรกลุ่มนี้ ชาติก่อนคุณตา ภรรยาใหม่ และลูกสาวสองเดือนเป็นพ่อแม่ลูกกันเหมือนชาตินี้ คนใช้กับลูกค้าเป็นบริวารในเรือน ส่วนโจรก็เป็นโจรเหมือนชาตินี้ มาปล้นแล้วถูกจับได้ ถูกทุกคนรุมทรมานก่อนส่งทางการ แล้วถูกตัดสินประหารชีวิต ก่อนตายโจรจึงผูกเวรว่าจะมาจองเวรคืน ครูไม่ใหญ่ชวนคิดว่าถ้าไม่ใช่ผลของการกระทำในอดีตแต่เป็นความประสงค์ของใครสักคนที่จัดฉากให้คนหนึ่งเป็นโจรอีกคนเป็นเจ้าทรัพย์ ย่อมไม่มีเหตุผล ลูกชายคนโตรอดมาคนเดียวเพราะไม่ได้มีเวรกับโจร โจรจึงมองไม่เห็น คุณตากับภรรยาได้รับบุญที่อุทิศไปให้ ส่วนคนอื่นไม่ได้รับเพราะไปเกิดเป็นมนุษย์แล้ว (มีบรรทัดคั่นช่วงพักแทรกสองช่วง)
ครูไม่ใหญ่ว่าการแท้งไม่ใช่ความประสงค์ของใคร แต่เป็นกฎแห่งกรรม ชาติก่อนเธอชอบปรุงอาหารด้วยปลาไข่ขณะปลายังมีชีวิตเพราะอร่อย กรรมนี้ดึงดูดเด็กที่มีกรรมทำแท้งมาเกิดในครรภ์ เด็กไปเกิดใหม่แล้วและแท้งตายมาหลายรอบ บุญที่อุทิศไปได้รับบ้างในช่วงเปลี่ยนภพ ที่พ่อแม่ห้ามมาวัดจนห่างไปช่วงหนึ่งเพราะในอดีตเคยห้ามคนไม่ให้ไปสร้างบุญกับวัด แต่บุญเก่ากับหมู่คณะดึงกลับมาใหม่ ในพุทธันดรที่ผ่านมาเธอกับสามีเป็นสามีภรรยาและสร้างบารมีกับหมู่คณะ สามีมีศรัทธาขอบวช ก่อนบวชขอให้เธอประพฤติพรหมจรรย์เพื่อมั่นใจว่าจะไม่มีใครอื่น แต่บวชไปได้ระยะหนึ่งก็คิดถึงจึงลาสิกขามาอยู่ด้วยกันอย่างเดิม ชาตินี้ที่ชวนประพฤติพรหมจรรย์ก็คล้ายกัน ครูไม่ใหญ่เตือนว่าอยู่ใกล้กันเหมือนน้ำมันกับไฟ ผังเดิมยังมีอยู่
ที่เพื่อนสี่คนยืมเงินคนละแสนแล้วไม่คืนแม้ศาลตัดสินให้ชนะ เป็นกรรมเก่าของเธอแต่เป็นกรรมใหม่ของผู้ขอยืม เพราะในอดีตชาติเธอเคยยืมเงินคนอื่นแล้วขอลืมหลายครั้งหลายคน ครูไม่ใหญ่ว่าคงต้องรอชาติหน้า หรือนึกว่าทำทานไปเลยก็หมดเรื่อง เปลี่ยนความหงุดหงิดเป็นใจเบิกบาน แต่ย้ำว่าอย่าเอาอย่างขอยืมแล้วขอลืม เพราะต้องไปใช้หนี้ข้ามชาติ ถ้าไม่สามารถคืนได้ก็อย่ายืม ให้ประหยัดอดออมขยันทำมาหากิน ส่วนเธอ สามี และกัลยาณมิตรที่สนิทกัน พุทธันดรที่แล้วเป็นกองเสบียงของหมู่คณะ เพื่อนเป็นกุลธิดาที่สนิทกันเหมือนชาตินี้ สามีมาบวชกับหมู่คณะแต่ขี้หงุดหงิดกระทบกระทั่งเพื่อนภิกษุ จึงหลุดไปเวียนว่ายตายเกิด ไม่ได้กลับดุสิตบุรีหนึ่งพุทธันดร มาเกิดยุครัตนโกสินทร์ได้บวชระยะหนึ่ง แล้วเพิ่งมาเจอกันชาตินี้ ให้ตั้งใจสร้างบารมีเต็มที่และอธิษฐานจิตไปดุสิตบุรี
ท่องบทประจำวันซ้ำสามรอบ สิ่งที่ต้องสั่งสมคือบุญกุศล สิ่งที่ต้องแสวงหาคือพระรัตนตรัยภายใน เป้าหมายชีวิตคือที่สุดแห่งธรรม ที่พักระหว่างทางคือดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์ ต่อจากนั้นเป็นบรรทัดคั่นช่วงพักราวหนึ่งนาทีครึ่ง
ประกาศว่าวันนี้ครูไม่ใหญ่ปล่อยปลาช่อนไข่ 215 ตัว และปลาดุก 600 ตัว มีรายการบูชาธรรมโดยกัลยาณมิตรกับทีมงานร้านอาหารไทยในต่างประเทศ (ชื่อบุคคลและร้านถอดเสียงไม่ชัด ยังไม่ยืนยันการสะกด) และอวยพรว่าขอให้ปีนี้เกิดใหม่ด้วยธรรมกาย สมหวังดังใจทุกสิ่ง บางบรรทัดในช่วงนี้ถอดความไม่ได้
ปิดรายการด้วยคำขวัญว่าพุทธบุตรและพุทธบริษัทสี่ต้องเป็นหนึ่งเดียวกันเหมือนดวงตะวันที่มีดวงเดียว เรื่องส่วนตัวให้วางอุเบกขา เรื่องพระศาสนาให้เอาอุเบกขาวาง จิตสดใสเมื่อใจสิ้นระแวงเหมือนดวงจันทร์ส่องแสงในคืนวันเพ็ญ และธรรมกายคือพระในตัวคุณที่เข้าถึงได้ด้วยการทำใจหยุดนิ่ง ย้ำให้ตอบซ้ำเดิม หลังจากนั้นราวหกนาทีจนจบไฟล์มีแต่บรรทัดคั่นที่ Whisper ถอดซ้ำ ไม่มีบรรทัดถอดเสียงของบทสวดหรือคำอำลา
เวลาเริ่มของช่วง คำสะกด tag ที่ขาด ช่วงที่ยังไม่มีในผัง หรือลิงก์เสีย บอกได้ที่นี่ - คนที่ฟังจริงเห็นสิ่งที่คลังนี้มองไม่เห็น
เข้าสู่ระบบด้วยปุ่มด้านบนของหน้าก่อน แล้วช่องเขียนถึงผู้ดูแลจะขึ้นที่นี่