ลาสิกขา

ตอบว่ากุมารทองที่บ้านอยู่มานานแล้ว เมื่อได้รับบุญที่ผู้เขียนเอาไปฝากก็ได้ไปเกิดใหม่เป็นมนุษย์แล้ว จึงไม่ได้ยินเสียงวิ่งบนบ้านเหมือนเดิม ตอนนี้กุมารทองไม่มีแล้ว เอาไปทิ้งได้ ส่วนที่ต้องผ่าตัดไส้ติ่งตอนอายุสิบเอ็ดขวบเพราะกรรมฆ่าสัตว์ในอดีตมาส่งผล และในอดีตผู้เขียนเคยบวชสร้างบารมีกับหมู่คณะ แต่ภายหลังลาสิกขาออกไปคบคนพาลจึงเป็นคนเกเร มาตอนแก่กลับตัวได้และกลับมาสร้างบารมีกับหมู่คณะอีกในช่วงบั้นปลายชีวิต

ครูไม่ใหญ่เฉลยว่าที่ตอนบวชใหม่แตกฉานการอ่านและจำบาลีกับนวโกวาทได้ แต่พอบวชได้หนึ่งปีกลับไม่แตกฉาน เพราะในอดีตชาติหนึ่งได้บวชเป็นพระ มีปัญญาแตกฉานความทรงจำดีเยี่ยม แต่มีเพื่อนสหธรรมิกคนหนึ่งสมองทึบ ไม่แตกฉาน จำอะไรไม่ค่อยได้ จึงดูถูกเหน็บแนมด่าว่าเพื่อนสหธรรมิกท่านนั้นบ่อย ๆ จนท่านทนไม่ไหวต้องลาสิกขาไป วิบากกรรมนั้นจึงตามมาส่งผลให้ผู้เขียนไม่แตกฉานและต้องลาสิกขาไปเช่นกัน

ผู้เขียนเล่าว่าจบการศึกษาแล้วทำงานได้ระยะหนึ่งก็ไม่รู้จะทำอะไรต่อจึงแต่งงาน สามีมีพี่น้องห้าคน ชายสี่หญิงหนึ่ง สามีเป็นคนที่สอง ตั้งแต่อายุเจ็ดขวบเขาไปเป็นเด็กวัด เป็นคนเดียวในบรรดาพี่น้องที่อยู่วัดตั้งแต่เด็ก ส่วนคนอื่นอยู่กับพ่อแม่หมด เขาอยู่วัดจนเรียนจบชั้น ม.ปลาย แล้วได้บวช แต่กลับกลายเป็นว่ามีบุญบวชอยู่ถึงห้าพรรษาจึงลาสิกขา

ตอบว่าลูกอยากบวชชีตั้งแต่เด็กเพราะในอดีตชาติไกล ๆ หลายพุทธันดรมาแล้ว ลูกเคยบวชเณร ต่อมาเป็นพระ แล้วตอนหลังลาสิกขา ได้พลัดพรากจากหมู่คณะมานาน การพลัดพรากจากหมู่คณะทำให้ประสบทุกข์ จนชาติหลัง ๆ เข็ดในทุกข์ของการครองเรือน จึงตั้งความปรารถนาว่าชาติต่อไปไม่เอาชีวิตการครองเรือนอีกแล้ว อยากจะบวชมาก ๆ สัญญาในใจนี้ติดมาจึงทำให้คิดอยากบวชชีอย่างนั้น

เล่าว่าการรวมกันวันที่ 2 มกราคมที่ผ่านมาถือเป็นการรวมพิเศษ เพราะมีหนูน้อยชาวศรีลังกาอายุสิบขวบเริ่มหัดนั่งสมาธิ แล้วสามารถกำหนดนึกเห็นดวงแก้วและองค์พระได้อย่างง่าย ๆ ทำให้ผู้ใหญ่ที่เหลือเกิดกำลังใจว่าเด็กทำได้ ผู้ใหญ่ก็ต้องทำให้ได้ บอกว่านักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาในซาอุดีอาระเบียได้จองสมัครบวชรุ่นต่อไปแล้วหลายท่าน และจะส่งตัวแทนมา จากนั้นเกริ่นถึงรายชื่อผู้บวชสามเณร ณ บาห์เรน ครั้งแรกของโลกตะวันออกกลาง ซึ่งจะลาสิกขาในวันพรุ่งนี้เพราะครบสิบวันแล้ว

ก่อนอ่านรายชื่อ ครูไม่ใหญ่พูดเล่นว่าเทวดารู้จักชื่อเหล่านี้ แต่รุกขเทวาที่อยู่แถวต้นไม้อาจไม่ค่อยรู้ ส่วนอากาศเทวานั้นขึ้นไปเลย แล้วอ่านรายชื่อผู้บวชสามเณรที่บาห์เรนพร้อมอายุ บอกว่าเสียงดังกึกก้องไปในหมู่มนุษย์และเทวดาทั้งหลาย ช่วงอ่านรายชื่อในไฟล์เสียงเพี้ยนจนจับชื่อไม่ได้ครบ บอกว่าวันเวลาผ่านไปรวดเร็ว พรุ่งนี้ก็จะลาสิกขากันแล้ว สิบวันนี้ทุกรูปใช้เวลาให้เป็นประโยชน์กับการประพฤติปฏิบัติธรรม ซึ่งได้เล่าผลการปฏิบัติธรรมให้นักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาฟังเกือบทุกวัน ย้ำว่าถ้าบวชแล้วเช้าเอนเพลนอนบ่ายพักผ่อนก็ไม่ถูกหลักวิชา ต้องนั่ง ยืน เดิน แล้วนอนเท่าที่จำเป็น บวชแล้วต้องปลื้มปีติภาคภูมิใจทุกวันที่ห่มผ้ากาสาวพัสตร์ ภายนอกเป็นสมณะ ภายในใจก็เป็นสมณะ

สามเณรเล่าว่าแม้เจ็บป่วยเพราะอากาศเปลี่ยน เดี๋ยวร้อนเดี๋ยวหนาว แต่กายที่เจ็บป่วยก็ไม่เป็นอุปสรรคต่อความสว่างภายในเลย ครูไม่ใหญ่เสริมว่าคล้าย ๆ กับกายส่วนกาย ใจส่วนใจ กายป่วยก็ป่วยไปแต่ใจไม่ป่วย ต่างจากก่อนหน้าที่ป่วยนิดก็เป็นป่วยมาก เจ็บนิดก็เป็นเจ็บมาก สามเณรเล่าว่าเวลาทำภารกิจ ถ้าลองย้ายใจออกจากตรงกลางจะรู้สึกอึดอัดขึ้นมาทันที ทำให้รู้ตัวว่าหลุดจากกลางแล้ว เพราะที่อื่นไม่เย็นและไม่เป็นสุข พอกลับมาหยุดตรงกลางก็ชุ่มเย็นเป็นสุข ความเย็นภายในเอิบอาบมาถึงเนื้อหนัง ไม่เหมือนแอร์ ไม่เหมือนน้ำแข็งหรือผ้าเย็น ภาษามนุษย์มีถ้อยคำจำกัดจะอธิบาย และบอกว่าใจจริงไม่อยากลาสิกขาเลยเพราะรักผ้าเหลืองมาก

สอนให้ตั้งใจว่าต่อจากนี้เมื่ออยู่ในเพศคฤหัสถ์แล้วจะรักษาศีลห้าให้เป็นปกติ ไม่ฆ่า ไม่ลักทรัพย์ เว้นจากการประพฤติผิดในกาม ไม่พูดปด เว้นจากสุราเมรัย บุหรี่ และยาเสพติด เหมือนตอนที่บวชเป็นสามเณร ชีวิตที่ผิดพลาดก่อนบวชให้ผ่านไป และอย่าให้ใครตำหนิได้ว่าบวชเสียผ้าเหลือง คือหลังลาสิกขาแล้วแย่กว่าเดิม ย้ำว่าโลกกำลังขาดแคลนตัวอย่างที่ดี ทุกคนอยากเป็นคนดีแต่ไม่รู้ว่าทำอย่างไร ถ้าทำได้ก็จะได้ชื่อว่าเป็นกัลยาณมิตรของโลก บางครั้งเพื่อนหรือหมู่ญาติอาจล้อเล่นหรือสอบอารมณ์ ยื่นน้ำเมา ยื่นบุหรี่ ชวนเล่นอบายมุข ก็อย่าไปถือสา ให้ยิ้มแย้มแจ่มใสแล้วบอกเขาว่าเลิกเถอะ เพราะสิ่งนั้นไม่ได้ทำให้ชีวิตดีขึ้น และให้บอกว่ามีสิ่งทดแทนที่เป็นความสุขแท้จริงคือการปฏิบัติธรรม ชวนเขามา แม้ครั้งแรกไม่สำเร็จก็อย่าท้อ เพราะคำพูดดี ๆ ที่ฝังไว้จะงอกงาม

บอกว่าวันนี้เป็นวันสุดท้ายแล้ว ทั้งสิบท่านได้ลาศีลสิบข้อมาเหลือศีลห้าข้อในเพศคฤหัสถ์ ยังอยู่ที่อารามหลังแรกที่บาห์เรน แล้วอ่านชื่อทีละคน เช่น อุบาสกธนชัย ทองแท้ อายุ 39 ปี บาห์เรน อุบาสกกิตติภูมิ ทองแท้ อายุ 12 ปี บาห์เรน อุบาสกณัฐพร อายุ 32 ปี ดูไบ สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ อุบาสกเมทัศน์ อายุ 30 ปี ดูไบ อุบาสกสุชาติ อายุ 48 ปี บาห์เรน และคนที่สิบอายุ 37 ปี บาห์เรน

ช่วงความในใจตัวแทนสามเณรวันลาสิกขา 7 มกราคม 2549 เริ่มที่สามเณรสุพฤกษ์ ชื่อเล่นโอปอล์ อายุ 13 ปี เล่าว่าเมื่อคืนเป็นครั้งแรกที่ฟังธรรมะแล้วร้องไห้ เป็นการร้องไห้ที่แตกต่างจากที่เคยร้องมาตั้งแต่เด็ก นั่งได้นิ่ง ๆ สบาย ไม่ปวดเมื่อย เห็นดวงแก้วสว่างได้ตลอดเวลาที่ยังไม่เผลอหลับ และพอสติกลับคืนมาใจก็ยังอยู่ที่ศูนย์กลางกาย รักษาประสบการณ์เดิมได้ตลอด ลาสิกขาแล้วจะนั่งสมาธิทุกวัน เดิมคิดว่าเป็นลูกผู้ชายอย่างน้อยต้องลองเหล้าบุหรี่บ้างเพราะเห็นผู้ใหญ่ทำมา แต่พอมาดู DMC ก็เกลียดสิ่งเหล่านี้เข้ากระดูกดำ ใครถามว่าโตขึ้นจะเป็นอะไรก็ตอบว่าจะเป็นพระ

สามเณรธนชัยบอกว่าดีใจมากที่หลวงพ่อบอกว่าชื่อของสามเณรได้ดังไปทั่วสวรรค์ทุกชั้นฟ้าแล้ว แม้ต้องลาสิกขาไปเจอภารกิจที่มากมาย ก็จะทำตารางเวลาให้นั่งสมาธิและไม่ยอมให้สิ่งต่าง ๆ มาเป็นข้ออ้าง ครูไม่ใหญ่เสริมว่าการปฏิบัติธรรมจะเป็นส่วนช่วยเสริมภารกิจประจำวันให้สมบูรณ์ยิ่งขึ้น จะได้ดู ได้ฟัง ได้ทำอะไรก็มีความสุข ทำภารกิจด้วยความสุขสดชื่นและเป็นทางมาแห่งบุญตลอดเวลา

เฉลยว่าที่อยากเป็นผู้ชายและอยากบวชเพราะการอธิษฐาน โดยในอดีตเคยเป็นทหารของพระราชาองค์ที่ออกบวช และได้ออกบวชตามพระราชาอยู่ระยะหนึ่ง ภายหลังลาสิกขาออกไปเพราะทนคิดถึงภรรยาเก่าไม่ไหว จึงกลับไปอยู่กับภรรยาเก่าที่คอยอยู่ ชาตินั้นประมาทในการดำเนินชีวิต ไม่ค่อยทำภาวนา ศีลข้อสามย่อหย่อน แต่ยังดีที่ได้ทำทาน แม้ก่อนตายจิตฟุ้งซ่านก็ยังได้ไปเกิดที่สวรรค์ชั้นดาวดึงส์ในพุทธันดรที่แล้ว จากนั้นเวียนมาเกิดเป็นหญิงบ้างชายบ้างสลับกันจนมาเป็นเด็กผู้หญิงที่จมน้ำตาย และมีทุกข์เพราะการครองเรือนมาหลายชาติ ครองเรือนแล้วก็เบื่อแต่ก็พลาดมีครอบครัวทุกที

โยมตาเป็นชาวนาที่ทำงานหนักมากเพราะห่วงว่าลูกจะไม่มีข้าวกิน ชอบทำบุญตามประเพณี เคยบวชเป็นพระอยู่หนึ่งพรรษา สึกกลับมาก็ดื่มเหล้าบ้างและชอบสูบยาเส้น ซึ่งครูไม่ใหญ่แทรกว่าลาสิกขาแล้วไม่ควรดื่มไม่ควรสูบ ต้องเป็นต้นบุญต้นแบบ ปลายชีวิตท่านตายโดยไม่มีโรค อายุ 74 ปี ; โยมยายมีหน้าที่เลี้ยงลูกอย่างเดียวเพราะมีลูกดกถึงสิบสองคน เป็นคนใจบุญชอบเข้าวัด ตอนตายท่านตายสบายคือหลับไปเฉย ๆ อายุ 82 ปี ; โยมกงหรือปู่เป็นคนขยันทำงาน ชอบไหว้เจ้าตามประเพณีจีน ปลายชีวิตตายด้วยโรคนิ่วในท่อปัสสาวะ อายุ 79 ปี

หลังบรรทัดคั่นช่วงพัก ครูไม่ใหญ่สอนว่าญาติโยมสนับสนุนให้พระเณรได้ศึกษาธรรมะของพระพุทธเจ้า ความรู้อื่นที่ควรเพิ่มคือภาษา ให้เอาแผนที่โลกมาอธิษฐานจิตว่าหมู่ญาติที่เคยสร้างบุญร่วมกันอยู่ประเทศไหน แล้วเอานิ้วจิ้มลงไปตั้งใจไปโปรดประเทศนั้น เรียนปริยัติ ปฏิบัติ เทศนา และภาษาของชาตินั้นให้แตกฉาน ประเทศในโลกมีไม่กี่ร้อย พุทธบุตรต้องนับเป็นล้าน ไม่ใช่บวชแล้วไปเรียนทางโลก ลาสิกขาไปเข้ามหาวิทยาลัย ซึ่งชาติต่อไปต้องไปใช้หนี้ญาติโยม การเรียนต้องมุ่งเอาความรู้มาฝึกตนตามรอยพระบาท ส่วนสอบได้เป็นผลพลอยได้ อย่าเก็งข้อสอบ ให้แตกฉานจนอาจารย์ผู้ตรวจต้องให้ผ่าน

การลาสิกขาให้เฉพาะผู้จำเป็นที่ลางานมาบวชเฉพาะในพรรษาและต้องออกไปทำหน้าที่เป็นกองเสบียง แต่ผู้ที่มาด้วยความสมัครใจและหัวใจแน่วแน่จะศึกษาวิชชาธรรมกายไม่ควรลาสิกขา ต้องเพิ่มความเป็นพระขึ้นทุกวัน ภารกิจในพรรษานี้คือการปฏิบัติธรรม เป็นพรรษาแห่งการติวเข้มการบำเพ็ญสมณธรรม การเจริญสมาธิภาวนา

บอกลูกเณรทุกรูปว่าพรุ่งนี้ต้องลาสิกขาแล้ว ให้ตั้งใจปฏิบัติธรรมให้ดีก่อนลา และนึกถึงบุญที่ได้บวช สวดมนต์ เจริญภาวนา ทำกิจวัตรและงานพระศาสนาส่วนรวม แล้วอธิษฐานว่าเมื่อจำเป็นต้องลาสิกขาไปเรียนหนังสือ ขอบุญนี้บันดาลให้เป็นเด็กเก่งและดี เป็นบัณฑิต เป็นต้นบุญต้นแบบที่ดีของโลก และขอให้บุญถึงพ่อแม่หมู่ญาติ ให้นั่งสมาธิทุกวัน ดูองค์พระและดวงแก้วใส ๆ ในตัว กลับจากโรงเรียนและก่อนนอน ช่วงไหนสะดวกก็กลับมาบวชใหม่ หลวงพ่อและพระอาจารย์พี่เลี้ยงจะคิดถึงทุกวัน

ชี้ให้ดูอดีตสามเณรสองคนที่ลาสิกขาแล้วนั่งอยู่ในแถว นั่งเรียบร้อยสง่างามสมเป็นอดีตสามเณร วันนี้พระอาจารย์ประกอบพิธีลาสิกขาให้ อธิบายว่าการดึงผ้าจีวรออกไม่ใช่เพราะทำผิด แต่คือการเปลี่ยนเพศจากนักบวชมาเป็นคฤหัสถ์ ไม่มีสิทธิ์สวมชุดนั้นแล้ว เปลี่ยนเป็นชุดขาว จบการอบรมโครงการยุวธรรมทายาทนานาชาติแล้ว พระอาจารย์พี่เลี้ยงคิดถึงและเหงา เพราะไม่ได้ใช้คำเรียกสามเณรอีกแล้ว

ย้ำว่ามีแต่ความรู้เท่านั้นที่จะทำให้ดับทุกข์ได้ แล้วเข้าเรื่องว่าที่บุคคลสำคัญของโลก คือพระพี่เลี้ยงของโครงการบวชพระ 1 แสนรูป เตือนว่าถ้าพระบวชใหม่ขาดพระอาจารย์และพระพี่เลี้ยง บวชไปก็เหงาและไม่มีความสุข ถ้าเบื่อแล้วลาสิกขาก็จะออกไปพูดว่าบวชแล้วไม่ได้อะไร ซึ่งเป็นอันตรายต่อตัวเอง ต่อพระศาสนา และต่อมวลมนุษยชาติ จึงต้องมีผู้ให้คอยดูแล

เล่าว่าเหนื่อยมาก แต่พอคิดว่ามาที่นี่เพื่อแม่ ถ้าลาสิกขาออกไปกลางคันแม่จะไม่ได้บุญ ก็อยู่ต่อได้ และพอหลวงพ่อสอนให้นึกถึงหน้าโยมพ่อโยมแม่ก็ยิ่งตรงกับใจ จึงค่อย ๆ ปรับตัวและฝึกเอาโยมแม่มาไว้ที่กลางท้อง