ep070 ผังเวลา 75 ช่วง
อุทิศบุญ (114) คุณยายอาจารย์จันทร์ ขนนกยูง (80) อธิษฐานจิต (80) วัดพระธรรมกาย (77) เสาแก้วพันปี (71) หมู่เกาะโซโลมอน (60) หยุดใจนิ่ง (54) ภุมเทวา (53) ยิ้มแล้วรวย (43) มนุษย์กินคน (36) วิชชาธรรมกาย (36) อนุโมทนาบุญ (36) มหาธรรมกายเจดีย์ (21) แต่งเนื้อแต่งตัว (19) ลาสิกขา (17) เบน ฟรานซ์ (17) พรหมทัต (14) กุมารทอง (12) ตะวันออกกลางกาย (12) ศีลห้า (12) กายละเอียด (10) ทำหน้าที่กัลยาณมิตร (10) วจีกรรม (10) สตีเฟน บินาลู (10) สัมมาอะระหัง (10) พระมงคลเทพมุนี (9) ร่างทรง (9) ทหารพระราชา (8) วันคล้ายวันเกิดคุณยายอาจารย์ 2549 (8) คุณเปเล่ (7) พญาโปริสาท (7) ระลึกชาติ (7) โทษของน้ำเมา (7) อุโบสถศีล (6) เลิกเหล้าเลิกบุหรี่ (6) ไสยเวท (6) จอน ควาเลมาเน่ (5) ชาวโซโลมอนคนแรกขอเป็นชาวพุทธ (5) นักโทษประหาร (5) รอยยิ้ม (5) ก.แก้ว (4) งานศพ (4) ทรมานข้าศึก (4) บททดสอบก่อนเป็นชาวพุทธ (4) บ้านธรรมประสิทธิ์ (4) พ่อครัวหาเนื้อไม่ได้ (4) สวรรค์ชั้นดาวดึงส์ (4) เมืองพาราณสี (4) เห็นองค์พระ (4) กฎหมายห้ามกินคน (3) กองเสบียงตามอารมณ์ (3) กาลหัตถีเสนาบดี (3) คุณยายอาจารย์ไม่รู้หนังสือ (3) ดุสิตบุรีวงบุญพิเศษ (3) ทำใจหยุดนิ่ง (3) ท้องเสียเรื้อรัง (3) บวชตามพระราชา (3) ปฏิญาณตนเป็นชาวพุทธ (3) พระปทุมุตตรพุทธเจ้า (3) หลวงปู่วัดปากน้ำ (3) เข้าถึงธรรมกาย (3) แท้งลูก (3) แผ่เมตตาทุกวัน (3) แพ้ท้องอย่างหนัก (3) คว้านกระพุ้งแก้ม (2) ตัดใจจากคนรักมาบวช (2) ธรรมกายคือพระในตัว (2) ธุดงควัตร (2) นมข้นหวาน (2) บรรพบุรุษชาวโซโลมอนกินคน (2) บวชอุทิศชีวิต (2) บุญวันเกิดคุณยายอาจารย์ (2) ปรุงเนื้อมนุษย์ถวายพระราชา (2) พระนางพิมพา (2) พระมหากัสสปเถระ (2) พุทธเทียมพุทธแท้ (2) มีธรรมกายอยู่ในตัว (2) ยกลูกให้เป็นลูกพระ (2) ริดสีดวงจมูก (2) วัดสาขาจันทบุรี (2) สร้างบุญกับหมู่คณะหลายชาติ (2) อธิษฐานขอลูกเลี้ยงง่าย (2) อุบายถุงเงินของหลวง (2) ไม่คาดหวังเวลานั่งสมาธิ (2) กุมารทองมีกิ๊ก (1) ชวนคนเลิกดื่มสุรา (1) ซื้อศาสนิกชน (1) ตำหนิผู้ใหญ่ลับหลัง (1) ตีขาสุนัข (1) ทารกซูบผอมติดกระดูก (1) นิ่วในท่อปัสสาวะ (1) บุญบวชตัดรอนวิบากกรรม (1) บุญเก่าอุ้มชู (1) ประชาทัณฑ์ (1) ปั้นรูปเหมือนครูบาอาจารย์ (1) ปิดกั้นการศึกษาศาสนาอื่น (1) ผังบวชหนาแน่น (1) ผูกขาสัตว์ส่งขาย (1) ผู้ดูแลครูบาอาจารย์ (1) พระธุดงค์ (1) พ่อกล่อมลูก (1) มหารัตนอุบาสิกาทองสุก (1) ยาถ่ายใส่อาหารเชลยศึก (1) ยึดพระนคร (1) ริชาร์ด บราว (1) ลูกสาวชาวนา (1) วันสลายร่างคุณยายอาจารย์ (1) สนับสนุนคนทำแท้ง (1) สร้างเจดีย์บูชาพระบรมศาสดา (1) สูบยาเส้น (1) ส่งสัตว์ที่มีท้องไปฆ่าขาย (1) อดอาหารเชลยศึก (1) อาจารย์วิทยาธร (1) เคยเป็นหมอรักษาไข้ (1) เดวิด กาเล (1) เผยแผ่ธรรมตามหัวเมือง (1) แม่ค้าขายเหล้า (1) แม่ผัวลูกสะใภ้ (1) โรคถุงลิง (1) โรคประจำตัวติดมาแต่เด็ก (1) โอกาสรอดหนึ่งเปอร์เซ็นต์ (1) ไปขุดทองที่ซาอุ (1) ไม่ดูแลบิดามารดา (1) ไม่ได้ผูกเวรกันมา (1) ไหว้เจ้าตามประเพณีจีน (1)
เปิดรายการด้วยการบอกว่าวันนี้เลิกเร็ว และมีเรื่องกรณีศึกษาที่จะทำให้เข้าใจกฎแห่งกรรมดีขึ้น ครูไม่ใหญ่ให้ผู้ชมช่วยเลือกชื่อเรื่อง แล้วสรุปว่าใช้ชื่อว่า กุมารทองมีกิ๊ก ก่อนจะให้ผู้ชมไปแต่งเนื้อแต่งตัวให้เรียบร้อยก่อน (ชื่อเรื่องที่ถอดเสียงได้ยังไม่ชัดนัก รอเทียบกับตอนเปิดเคสจริง)
ถามว่ายิ้มกันหรือยัง ยิ้มกันไปทั่วโลกหรือยัง ถ้ายังไม่ยิ้มก็แปลว่าแต่งตัวยังไม่เสร็จ เหมือนใส่สูทแต่นุ่งผ้า สวมรองเท้าแตะ หรือเขียนคิ้วข้างเดียวออกจากบ้านไปทำงาน จึงต้องแต่งเนื้อแต่งตัวด้วยรอยยิ้มให้เรียบร้อยทุกคนทุกแห่ง ทั้งภายในบ้านและนอกบ้าน
บอกว่าวันนี้เป็นวันคล้ายวันเกิดของคุณยายอาจารย์ ถ้าท่านยังมีชีวิตอยู่จะครบ 97 ปี และผ่านมาห้าปีแล้วตั้งแต่ท่านละสังขาร แม้ท่านจะไม่อยู่แล้วลูกหลานก็ยังรู้สึกเหมือนท่านอยู่กับพวกเราตลอดเวลา เรื่องราวของท่านหยิบมาเล่าตอนไหนก็เหมือนใหม่เสมอ
เล่าว่าคุณยายอบรมสั่งสอนทั้งข้อวัตรปฏิบัติ การถ่ายทอดคุณธรรม และเล่าเรื่องวิชชาธรรมกายซึ่งหมายถึงคุณวิเศษภายในตัวท่าน ท่านไม่บอกว่าเป็นคุณวิเศษอะไร บอกเพียงว่าถ้าใครเข้าถึงอย่างนี้ก็จะเป็นอย่างนี้ เพราะธรรมกายมีอยู่แล้วในตัว เข้าถึงแล้วจะไปนรกได้ ไปสวรรค์ได้ ไปนิพพานได้ ฟังคำซ้ำ ๆ ของท่านทีไรก็มีปีติและมีกำลังใจทุกครั้ง ท่านบอกว่าหลักการทำวิชชาคือหยุดให้ได้ หยุดได้ก่อนจึงจะศึกษาวิชชาธรรมกายได้ ถ้าหยุดไม่ได้ก็ไม่สว่าง ไม่สว่างก็มองไม่เห็น ไม่เห็นแล้วจะไปคุยกับใครให้รู้เรื่องก็ไม่ได้ วิชชาธรรมกายต้องเห็นอย่างเดียว จะไปเดาไปคาดคะเนไม่ได้
การเห็นเป็นเรื่องปกติของคุณยาย เวลาท่านสวมงอบถางหญ้าตามลำพัง ครูไม่ใหญ่เดินไปเป็นเพื่อน นึกว่าท่านจะคุยเรื่องถางหญ้า แต่ท่านบอกว่ายายถางหญ้าไปยายก็ระลึกชาติไป ไม่ต้องตั้งท่าให้ดูมีมาดก็ระลึกชาติได้ ถ้าทำเป็นแล้วก็เห็นตลอด เพราะมือกับใจเป็นสองส่วนที่ไม่เกี่ยวกัน
คุณยายบอกว่าท่านระลึกชาติดูเรื่องของท่านเอง เพื่อจะได้แก้ไขข้อผิดพลาดในชาตินี้ซึ่งเป็นชาติสุดท้ายของท่าน และท่านมักพูดว่าชาติต่อไปยายจะเป็นผู้ชาย จะบวชตั้งแต่ยังเยาว์วัย จะปฏิบัติธรรม และจะรู้หนังสือรู้ทุกภาษา เพราะชาตินี้ยายไม่รู้หนังสือเลย ท่านว่าถ้ารู้หนังสือด้วยก็จะดี ชาติต่อไปจะไม่ต้องเสียเวลาเรียนเพราะอ่านได้เอง ฟังแล้วครูไม่ใหญ่ก็มีกำลังใจอยากได้อย่างนั้นด้วย และอยากระลึกชาติได้ด้วย
เพลงชุดแรกของตะวันธรรมที่เปิดในวันคล้ายวันเกิดคุณยายอาจารย์ เป็นเพลงรำลึกถึงครูบาอาจารย์ผู้สืบสายธรรม (ช่วงนี้เสียงเพลงถูกถอดเป็นบรรทัดเดียวยาว ๆ ชื่อเพลงที่ได้ยินยังไม่ยืนยันการสะกด)
เล่าถึงภาพหลวงปู่ที่ปรากฏในเพลง ว่าท่านแตกต่างจากผู้สูงอายุทั่วไป คนทั่วไปไม่ค่อยชอบใบหน้าที่มีรอยย่น แต่ครูไม่ใหญ่ชอบดูรอยย่นบนใบหน้าของท่านเวลาปั้นรูปเหมือน เพราะหน้าท่านมีอานุภาพภายใน มีคุณธรรมและคุณวิเศษ นึกถึงแล้วสุขใจและมีกำลังใจสูงส่ง วันไหนทำความดีเดินผ่านรูปท่านก็รู้สึกเหมือนท่านยิ้มส่งมา วันไหนขี้เกียจนั่งธรรมะก็รู้สึกเสียวสันหลัง
ครูไม่ใหญ่เล่าว่าชาตินี้ถ้าจะผ่อนคลาย ท่านผ่อนคลายด้วยการปั้นและระลึกถึงครูบาอาจารย์ มีอยู่สามรูปคือพระพุทธรูป หลวงปู่ และคุณยายอาจารย์ ปั้นแล้วรู้สึกสบายจนภายหลังทำได้ง่าย ทดสอบด้วยการดับไฟหลับตาปั้นดินน้ำมันก็ยังได้เหมือน แต่ให้คนอื่นดูไม่ได้ วิธีปั้นคือขูดกับพอกสลับกันไป ทำแค่สองอย่างนี้ค้างอยู่สี่ห้าชั่วโมงจนแขนเมื่อยทั้งที่ไม่ได้ถือเสียมถือพลั่วอะไรเลย
ถามว่าวันนี้ใครมาทำบุญกับคุณยายบ้าง แล้วเข้าช่วงประมวลภาพทบทวนบุญของงานวันคล้ายวันเกิดคุณยายอาจารย์ ช่วงนี้เป็นเทปภาพไม่มีคำบรรยายที่ถอดเสียงได้
เล่าเรื่องศิษย์ยุคแรกที่อยากอยู่ใกล้คุณยาย เป็นนักศึกษาที่มาหาท่านถึงสี่ทุ่มเพราะคิดถึงยาย และพาเพื่อนนักศึกษาทั้งชายหญิงมานั่งธรรมะกันเต็มบ้านธรรมประสิทธิ์ จบการศึกษาแล้วก็ไปซื้อบ้านติดวัดพระธรรมกายเพื่ออยู่ใกล้ท่าน ครูไม่ใหญ่ชื่นชมผู้ที่ดูแลครูบาอาจารย์ได้ดี รู้ว่าอะไรควรพูดควรทำ เหมือนที่หลวงปู่ก็มีอุบาสกคอยอยู่ใกล้ ๆ เป็นความสมปรารถนาที่ได้อยู่ใกล้มหาปูชนียาจารย์ (ช่วงนี้เสียงถอดได้ไม่ชัดหลายจุด ชื่อคนที่เอ่ยถึงยังไม่ยืนยันการสะกด)
บอกว่าเรื่องราวของคุณยายจะค่อย ๆ ย่อยเล่ากันไป เพราะวันที่ 3 กุมภาพันธ์ยังมีอีก เป็นวันสลายร่างคุณยายอาจารย์ ซึ่งตรงกับวันมรณภาพของหลวงปู่ผู้ค้นพบวิชชาธรรมกาย และของมหารัตนอุบาสิกาทองสุกด้วย สามท่านตรงกันในวันที่ 3 กุมภาพันธ์ (ชื่อสกุลของมหารัตนอุบาสิกาที่ถอดเสียงได้ยังไม่ยืนยันการสะกด)
เกริ่นว่าจะเข้าเรื่องประวัติศาสตร์ปัจจุบัน คือผู้ประกาศตัวเป็นชาวพุทธคนแรกของโซโลมอน โดยเล่าว่าเดิมแผ่นดินนั้นเป็นแผ่นดินที่กินคน เพิ่งเลิกกินคนโดยกฎหมายเมื่อ 23 ปีที่ผ่านมา แต่ที่ห่างไกลจากทางการก็ยังกินกันอยู่ ถือเป็นเรื่องปกติ กินเพื่อความสะใจ เพื่อเจริญอาหาร และเพื่อเสริมพลังในตัว แล้วสรุปว่าการกินเนื้อมนุษย์มีมานานทุกยุค ที่ชัดเจนและมีบันทึกไว้คือเรื่องพระยาโปริสาท กินกันตั้งแต่สามัญชนจนถึงพระราชา ก่อนนำเข้าสารคดีตอนที่สี่
ทบทวนว่าคนทำครัวของพระเจ้าพรหมทัตหาซื้อเนื้อในตลาดไม่ได้ จึงไปขุดศพคนที่เพิ่งตายใหม่ที่ป่าช้าผีดิบนอกเมืองมาแล่เนื้อปรุงถวาย พระราชาติดใจรสตั้งแต่คำแรกจนสอบถามได้ความจริง แล้วสั่งให้ทำถวายเป็นประจำ โดยให้พ่อครัวรับหน้าที่นำศพนักโทษประหารไปฝัง เมื่อนักโทษในคุกหลวงและในชนบทหมดลง ก็ทรงแนะอุบายนำถุงทรัพย์ของหลวงไปวางตามถนนหลวง ใครหยิบก็ให้จับประหารทันที
เมื่อหานักโทษไม่ได้ จึงทรงรับสั่งให้ตีกลองสนั่นเมืองในเวลาดึก ผู้คนวิ่งออกมาด้วยคิดว่าเมืองถูกปล้น พ่อครัวก็ไปซุ่มดักฆ่าคนที่วิ่งเข้ามาใกล้แล้วนำเนื้อไปทำอาหาร ทำให้กรุงพาราณสีวุ่นวายสับสน ผู้คนหวาดกลัวเพราะไม่รู้ว่าจะเจอกับตัวเองเมื่อไร ข่าวเลื่องลือไปทั่วว่าในพระนครมีมนุษย์กินคนแอบซ่อนอยู่ เพราะชันสูตรศพแล้วพบว่าฆาตกรแล่เนื้อไปกิน
มหาชนมาประชุมกันที่พระลานหลวงเพื่อร้องทุกข์ต่อพระราชาว่ามีคนกินคนเที่ยวฆ่าคนแล่เนื้อไปกินทุกวัน ขอให้จับโจรมาลงโทษ พระราชาทรงทราบเรื่องดีด้วยพระองค์เองแต่ต้องเห็นแก่พระองค์ก่อน จึงบ่ายเบี่ยงให้ประชาชนบอกมาว่าเป็นใคร ประชาชนผิดหวังจึงรวมตัวเดินขบวนไปขอความช่วยเหลือจากท่านกาลหัตถีเสนาบดี ข้าราชการผู้ใหญ่ที่ซื่อสัตย์ยุติธรรมจนพระราชาก็ยังเกรงใจ ท่านรับปากว่าภายในเจ็ดวันจะจัดการคดีให้ได้
เสนาบดีเรียกประชุมเจ้าหน้าที่แล้วส่งกำลังไปดักซุ่มตามที่ต่าง ๆ ฆาตกรในคราบคนทำครัวต้องระวังตัวเป็นพิเศษแต่ก็หนีสายตาเจ้าหน้าที่ไม่พ้น คืนหนึ่งขณะกำลังฆ่าหญิงสาวแล้วแล่เนื้อสะโพกใส่กระเช้า เจ้าหน้าที่ก็กรูเข้ามาจับมัดมือไพล่หลัง โบยแล้วลากไปตามถนนพร้อมร้องประกาศว่าจับโจรได้แล้ว ชาวเมืองแตกตื่นมาดูและโกรธแค้นจนรุมประชาทัณฑ์ด้วยก้อนหินท่อนไม้จนเลือดท่วมตัว
เสนาบดีจำได้ว่าพ่อครัวเป็นคนของพระราชา งานนี้จะละเลยไม่ได้เพราะเป็นการหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ จึงถามว่ากล้าให้การอย่างนี้ต่อเบื้องพระพักตร์หรือไม่ เขายืนยันหนักแน่นว่าจะเล่าเรื่องทั้งหมดให้ทุกคนทราบ ท่านจึงสั่งขังเขาไว้และจัดเวรยามแน่นหนา รุ่งขึ้นเชิญอำมาตย์ราชบริพารและชาวเมืองมาประชุม ตกลงกันว่าจะยึดพระนครไว้ก่อนเพื่อป้องกันจลาจล แล้วแขวนตะกร้าใส่เนื้อคนที่คอพ่อครัวนำตัวไปยังพระราชนิเวศน์ ปิดท้ายด้วยคำชวนติดตามตอนต่อไป
ทบทวนเรื่องเมื่อวานซึ่งเป็นเรื่องประวัติศาสตร์ที่ต้องถูกบันทึกไว้บนแผ่นดินโซโลมอนและในพระพุทธศาสนายุคนี้ ว่ามีการประกาศตัวขอเป็นชาวพุทธของชาวโซโลมอนคนแรกด้วยความสมัครใจ
อ่านผลการปฏิบัติธรรมของเบน ฟรานซ์ ผู้ประกาศตัวขอเป็นชาวพุทธคนแรกของโซโลมอน เมื่อวันที่ 19 มกราคม 2549 เขานั่งสมาธิหนึ่งชั่วโมงครึ่งระหว่างสองทุ่มถึงสามทุ่มครึ่งตามเวลาโซโลมอน ก่อนเวลารายการฝันในฝัน ยังเห็นดวงอาทิตย์ในตัว ไม่เคยรู้สึกผ่อนคลายและมีความสุขอย่างนี้มาก่อน การทำสมาธิทำให้รู้สึกเหมือนเป็นชายหนุ่มผู้อยู่ในดินแดนมหัศจรรย์และมีชีวิตที่ดี ครูไม่ใหญ่อธิบายว่าเขากำลังจะบอกว่าเหมือนเทพบุรุษแต่ไม่รู้จะใช้คำอะไร และย้ำว่าดวงอาทิตย์ในตัวสว่างกว่าดวงอาทิตย์บนท้องฟ้า
เบนยอมรับว่าเพราะใจกระตือรือร้นและอยากเป็นชาวพุทธมาก ทำให้ดวงภายในเคลื่อนไปเคลื่อนมา แต่ท้ายสุดก็กลับมาอยู่ที่เดิมได้ ครูไม่ใหญ่บอกว่าขอเวลาหนึ่งเดือนเป็นบททดสอบว่ามีความตั้งใจจริงไหมที่จะเป็นชาวพุทธ และอธิบายต่อว่าชาวพุทธแบ่งเป็นสองพวก คือชาวพุทธเทียมหรือชาวพุทธตามทะเบียน กับชาวพุทธแท้ที่ขนขวายศึกษาว่าทำอย่างไรจะเป็นชาวพุทธได้สมบูรณ์ตามคำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า
ครูไม่ใหญ่แนะว่าทำใจให้เป็นปกตินิ่งเฉย ๆ แต่ก็อนุญาตให้ตื่นเต้นได้ เพราะการเป็นชาวพุทธไม่ใช่เรื่องง่าย คำว่าพุทธะแปลว่าผู้รู้ ผู้ตื่น ผู้เบิกบาน เป็นคำสอนของท่านผู้รู้แจ้งตลอดในธรรม ประกอบด้วยเหตุและผล ใครศึกษาแล้วจะตื่นตัวภายในและมีความสุขไม่มีขอบเขต แต่ตอนนี้ให้เบนหยุดนิ่งไปในกลางดวงตะวันภายในเฉย ๆ อย่างที่เคยทำ เมื่อกำลังบุญเต็มที่ก็จะได้เป็นชาวพุทธอย่างสมบูรณ์แน่นอน จากนั้นเบนเล่าว่ารอบนั่งสมาธิที่ดีที่สุดของเขาคือตีสาม จะตื่นขึ้นมานั่งหนึ่งชั่วโมง ชอบตอนนั้นมากเพราะรู้สึกเป็นส่วนตัวไม่มีใครรบกวน แม้รอบข้างจะมืดแต่ก็เห็นดวงทิพย์ภายในตัวสว่างอยู่ตลอดเวลา ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าเพราะใจหยุดได้สิ่งเหล่านี้จึงเกิดขึ้น และตะวันที่กลางกายเป็นตะวันที่สดใสที่สุด
ย้ำว่าการประกาศตัวเป็นชาวพุทธของเบน ฟรานซ์ ชาวโซโลมอน เป็นการประกาศด้วยความสมัครใจ เกิดจากจิตสำนึกภายในที่สะอาด ภายหลังจากได้เห็นดวงตะวันภายใน ไม่มีการซื้อเหมือนที่บางแห่งเหมาซื้อศาสนิกชนกันเป็นหมู่บ้าน ไม่มีการอ้อนวอน ไม่มีการจ่ายเงิน ไม่มีการบังคับขู่เข็ญ และไม่มีการเอาตำแหน่งมาล่อ คุณเปเล่เองก็ไม่เคยบอกให้เบนมาเป็นชาวพุทธ มีหน้าที่เพียงทำหน้าที่กัลยาณมิตร ให้แสงสว่างคือให้ความรู้ ให้ธรรมทานอย่างเดียว แล้วชวนมานั่งสมาธินอกเวลางาน เช่นตอนพักเที่ยงหรือหลังเลิกงาน ซึ่งปกติคนที่นั่นจะไปเดินเล่นกันอย่างไร้สาระ เมื่อเอาเวลาส่วนตัวมานั่งสมาธิแล้วมีประสบการณ์ภายใน ชีวิตก็เกิดการเปลี่ยนแปลงที่ยิ่งใหญ่ด้วยความสมัครใจของตัวเอง
อ่านความในใจที่เบน ฟรานซ์ อายุ 29 ปี เขียนถึงครูไม่ใหญ่ ว่าได้รู้เรื่องสมาธิ สวรรค์ นรก หลายเรื่องจากรายการอนุบาลฝันในฝันวิทยา ชอบคำสอนและการปฏิบัติที่หลวงพ่อสอน อยากนั่งสมาธิตลอดเวลาเพราะที่นั่นไม่เคยมีศาสนาพุทธเลย และอยากให้หลวงพ่อไปสอนที่โซโลมอน ครูไม่ใหญ่เสริมว่าบางแห่งมีการปกป้องศาสนิกชนถึงตัว ปิดกั้นปิดหูปิดตาไม่ให้ไปศึกษาหรือเข้าใกล้พระ จนไม่รู้ความจริงเลย แต่ที่โซโลมอนใจของทุกคนกล้าหาญ อยากเรียนรู้ และเปิดกว้าง
เบนเขียนขอความกรุณาให้หลวงพ่อสอนว่าทำอย่างไรจึงจะได้เป็นชาวพุทธ เพราะไม่รู้ว่าต้องทำแบบไหน และขอเป็นชาวโซโลมอนคนแรกที่นับถือศาสนาพุทธ ยืนยันว่าจะปฏิบัติได้ทุกอย่างตามที่หลวงพ่อสอนและตั้งใจจะเป็นชาวพุทธที่ดีให้ได้ จะได้ศึกษาคำสอน ได้นั่งสมาธิ และใช้ชีวิตอย่างชาวพุทธ อยากเป็นชาวพุทธอย่างหลวงพ่อ ครูไม่ใหญ่ย้ำว่านี่คือถ้อยคำประวัติศาสตร์ และบอกว่าเบนไม่ได้อยากเป็นแค่ชาวพุทธแต่อยากห่มผ้าเหลืองเป็นพระด้วย ซึ่งต้องมีขั้นตอน
เบนไล่ตอบบททดสอบที่ครูไม่ใหญ่ให้ไปทีละข้อ ข้อแรกให้กตัญญูต่อผู้มีพระคุณและไม่ฆ่ามนุษย์และสัตว์ เขาบอกว่ารักครอบครัวและปรารถนาดีกับทุกคนอยู่แล้ว ตอนเด็กเคยฆ่าไก่มาทำอาหารแต่โตมาก็ไม่ทำอีก ข้อสองตอนเด็กเคยขโมยลูกมะพร้าวแต่ตอนนี้ไม่หยิบของที่เจ้าของไม่อนุญาต ข้อสามแต่งงานมาเจ็ดปีมีลูกชายหนึ่งคน รักภรรยาและครอบครัวอยู่แล้ว ข้อสี่เคยโกหกแค่ตอนพูดล้อเล่นว่าจะไปซื้อเบียร์แล้วไม่ได้ไป ข้อห้าจะไม่ดื่มของมึนเมาและไม่ยุ่งกับการพนัน จะนั่งสมาธิทุกวัน แผ่เมตตา และให้อภัยในข้อผิดพลาดของเพื่อนมนุษย์ทุกคน เพราะเป็นความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะเป็นชาวพุทธให้ได้
เบนเล่าว่าได้นำเรื่องที่ครูไม่ใหญ่แนะนำเมื่อคืนไปเล่าให้เพื่อน ๆ ชาวโซโลมอนฟัง เพื่อนทุกคนตื่นเต้นและบอกว่าเบนโชคดีจังที่ได้คุยกับหลวงพ่อที่อยู่ในทีวี
อ่านรายชื่อผู้ที่ขอเข้าร่วมบททดสอบ คนแรกคือเบน ฟรานซ์ ผู้ประกาศตัวขอเป็นชาวพุทธคนแรกของโซโลมอน ถัดมาคือจอน ควาเลมาเน่ ซึ่งชอบทำหน้าที่กัลยาณมิตร ใช้เวลานอกงานไปชวนคนมานั่งสมาธิเองด้วยความสมัครใจ โดยที่คุณเปเล่ไม่ได้บอกหรือขอร้องอะไรเลย คนที่สามเป็นสมาชิกที่มานั่งปฏิบัติธรรมด้วยกันและตั้งใจขอเข้าร่วมบททดสอบนี้ด้วย
สมาชิกคนที่สี่เป็นผู้ที่นั่งสมาธิเห็นดวงตะวันภายในที่สว่างมากอีกคนหนึ่ง เป็นคนเดิมที่ผู้ชมจำได้คืออดีตมนุษย์กินคนที่มีรอยยิ้มมีเสน่ห์ ยิ้มแล้วทำให้โลกสดใส เขาเป็นผู้เปิดเผยเมนูเด็ดและเปิดเผยว่ากินคนมาตั้งแต่จำความได้สามสี่ขวบจนอายุยี่สิบกว่า และเลิกเมื่อ 23 ปีที่ผ่านมาเพราะมีกฎหมายออกมา ตอนนั้นกินกันเป็นเรื่องปกติไม่ได้คิดอะไร เขาใช้เวลานอกงานแอบไปนั่งสมาธิจนคุณเปเล่ไปพบเข้า (ชื่อของเขาที่ถอดเสียงได้ยังไม่ยืนยันการสะกด)
บอกว่าจะมีการให้ผู้ชมโหวตขึ้นมาว่าใครชัดเจน แต่ไม่ได้แปลว่าใครแพ้ใครชนะ แล้วอ่านรายชื่อคนที่เจ็ดคือเดวิด กาเล ซึ่งเป็นสมาชิกที่ตั้งใจปฏิบัติและขอเข้าร่วมบททดสอบนี้ด้วย ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าคนเหล่านี้เป็นบุคคลในประวัติศาสตร์ทั้งหมด
เบนเล่าว่าเพื่อน ๆ ถามว่าทำไมตอนนี้ดูมีความสุขจังเลย ได้เป็นชาวพุทธแล้วหรือ เขาตอบไปว่ายังไม่ได้เป็น ต้องผ่านบททดสอบให้ได้ก่อน และบอกว่าเวลาเห็นหลวงพ่อทำให้รู้สึกว่าชาวพุทธคือคนที่มีความสุขที่สุดในโลก เขาอยากให้หลวงพ่อมาที่โซโลมอนและมาสอนว่าชีวิตพระเป็นอย่างไร ครูไม่ใหญ่จึงฝากบอกผ่านจานดาวธรรมว่าให้เบนมองเข้าไปที่กลางดวงตะวันภายในอย่างสบาย ๆ ดูปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นแล้วส่งการบ้านมาให้ เพื่อจะได้ทราบความก้าวหน้าและเวลาที่พร้อมจะเป็นพระ ต้องมีประสบการณ์ภายในที่ดีกว่านี้นอกเหนือจากบททดสอบที่ให้ไปเมื่อวาน ให้หยุดนิ่งเบา ๆ ที่กลางดวงสว่างที่เกิดขึ้นเอง ดูไปเฉย ๆ โดยไม่คาดหวังว่าจะเห็นอะไร แล้วส่งการบ้านมาเรื่อย ๆ จะตรวจข้อสอบผ่านทางอากาศ
เล่าถึงคุณสตีเฟน บินาลู ที่หักดิบเลิกได้หลายอย่าง แต่มีอย่างเดียวที่บอกครูไม่ใหญ่ตรง ๆ ว่าทำไม่ได้จริง ๆ เขาบอกว่าไม่อยากขัดคำสอน อยากทำตามทุกอย่าง แต่เรื่องนี้มันฝืนหัวใจ ขัดกับดวงตาที่เห็น ทำไม่ได้ เพราะคนโซโลมอนเป็นคนปากกับใจตรงกัน จะให้บิดไม่ได้ (ช่วงนี้เสียงถอดได้ไม่ชัดจนบอกไม่ได้ว่าเรื่องที่เขาเลิกไม่ได้คือเรื่องอะไร)
อีกท่านหนึ่งคือคุณริชาร์ด บราว จากโรงพยาบาล ที่เห็นดวงธรรมและเห็นองค์พระภายใน โดยมีเทพธิดาคนหนึ่งเป็นโค้ชให้ จนถึงวันนี้โค้ชก็ยังเป็นโค้ชอยู่ ขณะที่ริชาร์ด บราว ไปได้ไกลแล้ว โค้ชยังคงทำหน้าที่และยังทำบุญ เวลานั่งสมาธิกันก็ยังมีการงัดข้อกันว่าวันนี้ให้ริชาร์ดก่อน วันต่อไปต้องเป็นของฉัน (ชื่อที่ถอดเสียงได้ยังไม่ยืนยันการสะกด)
เปิดเทปเสียงของชาวโซโลมอนสองท่านที่ส่งผ่านรายการมา มีการกล่าวคำว่าสัมมาอะระหังและอนุโมทนาบุญ พร้อมบอกว่าคิดถึงหลวงพ่อ (ช่วงนี้เป็นเสียงภาษาต่างประเทศปนภาษาไทยที่ถอดเสียงได้ไม่ชัด เนื้อความจึงสรุปได้เท่าที่ได้ยิน)
บทประจำวันว่ามนุษย์และสรรพชีวิตที่เกิดมาแล้วต่างต้องตายทั้งสิ้น แม้พระสัมมาสัมพุทธเจ้าก็ยังต้องดับขันธปรินิพพาน จึงควรนึกถึงความตายบ่อย ๆ จะได้ไม่ประมาทในการดำเนินชีวิต ตัดสิ่งที่ไม่เป็นสาระออกไป เร่งสั่งสมบุญบารมีทุกรูปแบบ ไม่ปล่อยใจให้ฟุ้งซ่านหรือคิดในสิ่งที่ทำให้ใจขุ่นมัว เพราะชีวิตสั้นแค่นิดเดียว หายใจเข้าไม่หายใจออกก็ตายแล้ว สิ่งที่ต้องสั่งสมคือบุญ สิ่งที่ต้องเข้าถึงคือพระรัตนตรัย
ยกอดีตชาติของพระมหากัสสปเถระผู้ได้รับยกย่องว่าเป็นเลิศในด้านถือธุดงควัตร ในสมัยพระปทุมุตตรพุทธเจ้าท่านเกิดในตระกูลมั่งคั่งชื่อเวเทหะ อยู่ในกรุงหังสวดี เป็นอุบาสกที่ให้ทาน รักษาศีล เจริญภาวนาเป็นประจำ วันพระก็อธิษฐานอุโบสถศีลแต่เช้าและไปฟังธรรมที่พระวิหาร เมื่อพระพุทธองค์ปรินิพพานแล้ว มหาชนสร้างพระมหาเจดีย์สูงสิบสองโยชน์ด้วยอิฐทองคำ ส่วนอุบาสกเวเทหะไม่ปล่อยใจให้เศร้าสลด แต่ชักชวนหมู่ญาติสร้างเจดีย์ด้วยรัตนชาติสูงหนึ่งร้อยศอกใกล้เรือนของตน แล้วสักการะบูชาด้วยประทีปและดอกไม้ของหอมเป็นประจำจนตลอดชีวิต
เมื่อละโลกแล้วอุบาสกเวเทหะไปบังเกิดในสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ มีเทวรถทองเทียมม้าทิพย์หนึ่งพันตัว มีปราสาทวิมานหนึ่งพันยอดสำเร็จจากทองคำและอัญมณี ท่องเที่ยวในเทวโลกหลายหมื่นกัป ในกัปที่หกหมื่นได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิครอบครองทวีปทั้งสี่ แล้วเวียนเกิดในเทวโลกและมนุษย์โลกสั่งสมบุญกับพระสัมมาสัมพุทธเจ้าอีกหลายชาติ ชาติสุดท้ายมาเกิดในตระกูลอำมาตย์ใกล้กรุงพาราณสี ออกบวชด้วยตนเอง พระพุทธองค์เสด็จมาต้อนรับและประทานอุปสมบทให้ วันที่แปดจากวันอุปสมบทก็บรรลุธรรมเป็นพระอรหันต์ ได้รับแต่งตั้งว่าเป็นผู้เลิศในทางถือธุดงค์และกล่าวสอนธุดงค์
ปิดท้ายบทประจำวันด้วยการชวนให้เวลาที่ผ่านไปไม่ผ่านไปเปล่า แต่ผ่านไปพร้อมบุญที่เพิ่มพูน โดยเฉพาะบุญพิเศษคือการสร้างเสาแก้วพันปีรอบมหาธรรมกายเจดีย์ เพื่อเป็นที่รองรับภิกษุสงฆ์และพุทธบริษัทที่จะมาประชุมกันทั่วโลก เป็นบุญใหญ่ที่ทุกคนจะพลาดไม่ได้
เข้าสู่ช่วงกรณีศึกษาโดยเปิดรายการด้วยเพลงยิ้มแล้วรวย เนื้อเพลงว่าใครไม่ยิ้มจะไปได้ไม่สวย เพราะคนที่รวยรอยยิ้มจะไปได้สวย ให้ยิ้มเข้าไว้ถึงใครจะด่าก็ยิ้มสักหน่อย
เจ้าของกรณีศึกษาเล่าว่าโยมแม่เป็นลูกสาวชาวนา เป็นหัวเรี่ยวหัวแรงช่วยโยมตาทำงานตั้งแต่อายุเพียงสิบสองปี เพราะสงสารโยมตาที่ต้องตรากตรำทำนาคนเดียวเพื่อหาเงินเลี้ยงลูกสิบสองคน เมื่อตั้งท้องเจ้าของเรื่อง ท่านแพ้ท้องอย่างหนักตั้งแต่เดือนแรก กินอะไรไม่ได้ เหม็นอาหาร เวียนหัว อาเจียนหนักจนสลบและต้องให้น้ำเกลือ อาเจียนจนเป็นเลือด เปลี่ยนหมอหลายคนก็ไม่ทุเลา ทรมานอย่างนี้จนครบเก้าเดือน วันคลอดถึงกับทำให้โยมแม่สลบหมดแรงจนไม่สามารถให้นมลูกได้ในวันแรก
ทารกร้องไห้ไม่หยุดจนโยมพ่อเป็นห่วงว่าลูกจะหิว ด้วยความปรารถนาดีแต่ไม่มีประสบการณ์ ท่านจึงไปซื้อนมข้นหวานมาชงด้วยมือของท่านเองใส่ขวดนมให้ลูกดูดในวันแรกคลอด แล้วก็กล่อมลูกให้นอน
เพลงกล่อมลูกที่ประกอบช่วงกรณีศึกษา ขึ้นต้นว่าดึกแล้วหนา หลับเถิดน้อง พ่อจะร้องกล่อม เป็นเพลงที่ใช้แทนภาพโยมพ่อกล่อมลูกในคืนแรกคลอด
หลังได้นมข้นหวานที่โยมพ่อชงให้ ทารกก็ท้องเสียอย่างรุนแรงถ่ายไม่หยุดจนหมอต้องมาเฝ้าดูอาการ และนับจากนั้นก็เป็นโรคท้องเสียเรื้อรังมาตลอด พออายุสี่เดือนอาการก็หนักขึ้นเรื่อย ๆ ซ้ำร้ายยังกินอะไรไม่ได้เลย ทานอะไรไปก็ถ่ายออกหมด
โยมแม่พยายามพาไปรักษาตามโรงพยาบาลต่าง ๆ แต่ไม่มีหมอที่ไหนรับไว้ โดยให้เหตุผลว่าตรวจแล้วไม่เห็นเป็นอะไร โยมแม่กลุ้มใจมาก จนลูกอายุหกเดือนอาการทวีความรุนแรงถึงขั้นซูบผอมลงไปเรื่อย ๆ ครบเก้าเดือนก็ยังไม่หาย ตอนนั้นร่างของเขาผอมกระหร่อง ตัวเล็กแห้ง ตาลึกโหล ผิวดำแห้งติดกระดูก แทบกระดุกกระดิกตัวไม่ได้ แล้วมีคนมาบอกโยมแม่ว่าทารกเป็นโรคถุงลิงเหมือนแก้มลิง ท่านจึงอุ้มลูกที่กำลังจะตายไปให้เขาเอาเข็มคว้านเข้าไปในกระพุ้งแก้มเพื่อควักก้อนในแก้มออก เดิมเขาต้องการคว้านออกทั้งสองข้าง แต่ทารกทนไม่ไหวร้องไห้อย่างทรมานจนได้ควักออกเพียงข้างเดียว ทำให้แก้มซ้ายขวามีขนาดไม่เท่ากันมาจนโต และหลังคว้านออกข้างหนึ่งแล้วอาการกลับหนักลงไปอีก
มีพระธุดงค์มานั่งสมาธิดูให้แล้วบอกว่าทารกคนนี้มีบุญมาก จะรอดได้ก็ต้องยกให้เป็นลูกพระเท่านั้น แต่ยกให้พระธรรมดาไม่ได้ ต้องยกให้พระระดับเจ้าคุณ ตอนแรกท่านที่จะรับไว้ก็ทักว่าเด็กจะตายแล้วจะยกให้เป็นลูกได้อย่างไร เพราะสภาพทารกตอนนั้นตัวแห้งดำเหมือนตายแล้วจริง ๆ แต่เมื่อพระอีกท่านมาอธิบายให้ฟัง ท่านก็รับไว้เป็นลูก
หลังยกให้เป็นลูกพระ โยมพ่อโยมแม่พาไปหาหมอที่คลินิกอีก แต่หมอบอกให้ทำใจโดยไม่บอกรายละเอียดว่าให้ทำใจอย่างไร เพราะโรคนี้มีโอกาสรอดแค่หนึ่งเปอร์เซ็นต์ คลินิกนั้นจึงไม่ยอมรับไว้ โยมแม่ไม่ยอมท้อ พาไปโรงพยาบาลอีกแห่งซึ่งโชคดีที่ยอมรับไว้ แต่โยมพ่อก็ยังร้องไห้ไม่หยุดเพราะคิดว่าถึงหมอรับไว้ลูกก็ต้องตาย ทำให้ญาติพี่น้องต่างเตรียมจัดงานศพไว้รอเพื่อความไม่ประมาท
เกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิด คืออยู่โรงพยาบาลเพียงหนึ่งคืน เขาก็ลืมตาขึ้นมาได้แล้วกระดุกกระดิกดีขึ้นเรื่อย ๆ ตามลำดับจนหาย แต่ก็ทำให้มีโรคประจำตัวติดมาจนถึงปัจจุบัน คือท้องเสียง่ายกว่าคนปกติ อยากกินทุกอย่างที่ขวางหน้าแต่ต้องระมัดระวังเรื่องอาหารทุกวัน อีกโรคที่ติดตัวมาคือริดสีดวงจมูก มีน้ำมูกไหลและมีกลิ่นเหม็นตลอดเวลา โดยเฉพาะเวลาแพ้อากาศจะทรมานมาก ต้องผ่าตัดตอนอายุสิบหกปีซึ่งเสียเลือดมากถึงหนึ่งในสามของร่างกาย แล้วยังเป็นเรื้อรังจนต้องผ่าตัดอีกครั้งตอนอายุยี่สิบสองปี
โยมแม่เข็ดมากจากการแพ้ท้องคนแรกจนคิดว่าจะไม่มีลูกอีก แต่เมื่อตั้งท้องลูกคนที่สอง ท่านทำบุญอะไรก็จะอธิษฐานตลอดเวลาว่าขออย่าให้แพ้ท้อง ขอให้ลูกกินได้ทุกอย่าง เลี้ยงง่าย รอดง่าย และเรียนเก่งมาก ๆ ซึ่งก็เป็นอย่างนั้นจริง ๆ เพราะน้องชายของเขาทั้งรอดง่าย เลี้ยงง่าย และเรียนเก่ง โดยที่โยมแม่ไม่ลำบากใจเลย ไม่นานหลังจากนั้นโยมแม่ก็ตั้งท้องอีก คราวนี้ท่านไม่อยากมีลูกแล้วเพราะต้องทำงานหนักหาเงิน ถ้ามีลูกตอนนั้นจะเป็นภาระ ท่านจึงคิดในใจว่าลูกคนนี้หากแท้งได้ก็จะดี ต่อมาไม่นานท่านนั่งรถไปซื้อของ ถนนขรุขระรถกระแทกมากจนปวดท้องหนัก ตกเลือดและแท้งลูกในที่สุด ครูไม่ใหญ่แทรกว่าคำอธิษฐานของโยมแม่แม่นขนาดนั้น
หลังแท้งแล้ว โยมแม่ฝันว่ามีเด็กผู้ชายตัวเล็ก ๆ มาขออยู่ด้วย ท่านตอบตกลงทันที แล้วไปหาร่างทรงให้ดูว่าเด็กที่มาขออยู่ด้วยเป็นใคร ร่างทรงบอกว่าเด็กคนนี้คือลูกที่แท้งไปนั่นเอง เขาเป็นกุมารทองที่จะมาขออยู่ด้วยและขอใช้ชื่อว่า ก.แก้ว ร่างทรงจึงมอบกุมารทองให้โยมแม่กลับมาบูชาที่บ้าน
เพลงประกอบช่วงกรณีศึกษา ว่าถึงเด็กที่ต้องตายในท้องตั้งแต่ตอนเล็ก ๆ แล้วถูกใช้แรงงานเป็นกุมารทองมาตั้งแต่เล็ก เป็นเพลงที่ทำให้ใจเศร้าหมองตามเนื้อเรื่อง
น่าอัศจรรย์ใจว่าหลังจากรับกุมารทองมาบูชา โยมแม่ขายดิบขายดีทำมาค้าขึ้นมาก ก.แก้ว ช่วยโยมแม่อยู่อย่างนี้เกือบสิบปี จนวันหนึ่งมาเข้าฝันบอกว่าจะไปขุดทองที่ซาอุเพื่อเอาทองมาให้แม่รวย นับจากวันนั้น ก.แก้ว ก็หายไปและไม่มาเข้าฝันโยมแม่อีกเลย
ตอนเป็นวัยรุ่นเจ้าของเรื่องรู้จักผู้หญิงคนหนึ่งและสนิทสนมกันมาก จนสัญญาว่าจะแต่งงานกันทันทีหลังเรียนจบและบวชเสร็จ แต่ขณะบวชอยู่ที่วัดพระธรรมกายเขาเห็นว่าอะไรก็สู้การบวชเป็นพระไม่ได้ จึงเปลี่ยนใจเพราะรู้เป้าหมายที่แท้จริงของชีวิต คิดได้ว่าถ้าสึกไปก็ต้องไปเลี้ยงลูกชาวบ้านธรรมดา แต่ถ้าบวชต่อจะได้ทำพระนิพพานให้แจ้งและสร้างประโยชน์มหาศาล ไม่ได้เป็นเพียงพ่อที่สอนลูกสองสามคนแต่อาจเป็นพ่อที่สอนลูกเป็นพันเป็นหมื่นคน จึงตัดสินใจบวชอุทิศชีวิตและเปิดโอกาสให้เธอไปพบคนอื่น เธอเสียใจมาก
โยมตาเป็นชาวนาที่ทำงานหนักมากเพราะห่วงว่าลูกจะไม่มีข้าวกิน ชอบทำบุญตามประเพณี เคยบวชเป็นพระอยู่หนึ่งพรรษา สึกกลับมาก็ดื่มเหล้าบ้างและชอบสูบยาเส้น ซึ่งครูไม่ใหญ่แทรกว่าลาสิกขาแล้วไม่ควรดื่มไม่ควรสูบ ต้องเป็นต้นบุญต้นแบบ ปลายชีวิตท่านตายโดยไม่มีโรค อายุ 74 ปี ; โยมยายมีหน้าที่เลี้ยงลูกอย่างเดียวเพราะมีลูกดกถึงสิบสองคน เป็นคนใจบุญชอบเข้าวัด ตอนตายท่านตายสบายคือหลับไปเฉย ๆ อายุ 82 ปี ; โยมกงหรือปู่เป็นคนขยันทำงาน ชอบไหว้เจ้าตามประเพณีจีน ปลายชีวิตตายด้วยโรคนิ่วในท่อปัสสาวะ อายุ 79 ปี
เจ้าของเรื่องถามว่าบุพกรรมใดทำให้โยมแม่แพ้ท้องทรมานขนาดนั้น พระธุดงค์รู้ได้อย่างไรว่าเขามีบุญมาก การยกลูกให้คนมีบุญมากกว่าทำให้รอดจริงหรือไม่ บุพกรรมใดทำให้ท้องเสียเรื้อรังตั้งแต่คลอด ถูกเข้าใจว่าเป็นโรคถุงลิงแล้วโดนคว้านแก้มข้างหนึ่ง เป็นริดสีดวงจมูกแล้วหายหลังบวช และทำให้น้องชายคลอดง่ายเรียนเก่ง ; น้องชายที่แท้งไปมาเป็นกุมารทองใช่หรือไม่ ไปขุดทองที่ซาอุจริงหรือไม่ ตอนนี้อยู่ที่ไหน ; ทำไมโยมตามีลูกสิบสองคนแต่มีโยมแม่คนเดียวที่ช่วยงาน โยมแม่กับลูกสะใภ้ผูกพันกันมาอย่างไร โยมแม่ปวดขาเพราะอะไร ทำไมตัวเขาเกลียดเหล้าตั้งแต่เล็ก และจะทำอย่างไรให้แม่เลิกขายเหล้า ; การตัดใจจากคนรักมาบวชจนเธอเสียใจจะบาปหรือได้บุญ มีผังบวชหนาแน่นขนาดไหน และเหตุใดจึงไปสร้างบารมีที่วัดสาขาจันทบุรี ครูไม่ใหญ่เทียบว่าคล้ายกับที่เจ้าชายสิทธัตถะออกบวชแล้วพระนางพิมพาเสียใจ
เพลงประกอบการนั่งสมาธิระหว่างรอคำเฉลย เนื้อเพลงชวนให้ทำนิ่งเฉย ๆ หยุดใจอย่างเดียวเอาไว้ แล้วก็จะได้เห็นพระแก้วใสในตัว พร้อมกับที่ครูไม่ใหญ่กำกับให้นั่งสบาย ๆ ไม่เคร่งเครียดจนเกินไป
ครูไม่ใหญ่เฉลยว่ากรรมของแม่และลูกคล้ายคลึงกัน ตัวลูกเคยจับเชลยศึกในชาติที่เป็นทหาร แล้วทรมานไว้ในคุกโดยไม่ค่อยให้อาหาร ส่วนโยมแม่ในชาติที่เกิดเป็นผู้ชายก็เป็นทหารเหมือนกัน และทรมานเชลยศึกที่จับมาขังคุกด้วยวิธีเดียวกับลูก วิบากกรรมนั้นมาส่งผลให้ลูกอยู่ในท้องนาน ท้องเสีย และทำให้แม่ต้องลำบากแพ้ท้องทรมาน เป็นกรรมทั้งแม่ทั้งลูก
พระธุดงค์ที่บอกว่าลูกมีบุญมากนั้นท่านดูจากสมาธิของท่าน ที่เห็นความสว่างวาบเกิดขึ้นในตัวเด็ก ส่วนการยกลูกให้ผู้มีบุญมากกว่าเพื่อให้รอดชีวิตเป็นแค่ส่วนเสริมเท่านั้น เพราะส่วนหลักขึ้นอยู่กับบุญกรรมของเด็กคนนั้นเอง บารมีของท่านผู้ใหญ่มาเสริมให้นิดหน่อย ที่ตัวลูกรอดมาได้เพราะมีบุญเก่าที่เคยสร้างมากับหมู่คณะในหลายบุญหลายรูปแบบและหลายชาติมาอุ้มชูไว้ ตรงนี้เป็นหลัก ยกให้ใครเป็นเรื่องรอง
เฉลยว่าที่ลูกท้องเสียตั้งแต่แรกคลอดจนเกือบตายและเรื้อรังมาถึงปัจจุบัน เพราะในชาติที่เป็นทหาร นอกจากปล่อยให้เชลยศึกที่ถูกจับอดอาหาร ลูกยังเอายาถ่ายใส่ในอาหารให้เชลยศึกกินอีกด้วย ทำให้เชลยท้องเสียอย่างรุนแรง จะได้กินก็ต้องมียาถ่ายปนมา วิบากกรรมนี้จึงกลับมาส่งผล
เฉลยว่าที่ลูกถูกเข้าใจผิดว่าเป็นโรคถุงลิงหรือแก้มลิงแล้วโดนคว้านแก้มไปข้างหนึ่ง เกิดจากวจีกรรมในอดีตที่ชอบแอบตำหนิผู้ใหญ่ลับหลัง เช่นตำหนิพ่อ แม่ ลุง ป้า น้า อา อย่างไม่ถูกต้องและไม่ตรงต่อความเป็นจริง วิบากกรรมนี้มาส่งผล แต่กรรมไม่หนักมากจึงโดนคว้านเพียงข้างเดียว ถ้ากรรมหนักกว่านี้ก็จะโดนทั้งสองข้าง
เฉลยว่าที่เป็นริดสีดวงจมูกและมาหายได้ตอนบวช เพราะกรรมที่ทรมานเชลยศึกที่จับมาได้ ด้วยการกดหัวเชลยลงไปในถังน้ำจนหายใจไม่สะดวกแต่ไม่ถึงตาย เพื่อบีบให้บอกข่าว แต่บุญจากการบวชทั้งในอดีตและปัจจุบันมาตัดรอนวิบากกรรมนั้น จึงมาหายตอนบวช
เฉลยว่าน้องชายคลอดง่าย เลี้ยงง่าย และเรียนเก่ง เพราะในอดีตเคยเป็นหมอรักษาไข้ที่ช่วยชีวิตผู้ป่วยไว้มาก และเป็นคนชอบขวนขวายในการศึกษา ส่งเสริมด้านปัญญาบารมีข้ามชาติมาส่งผล
ครูไม่ใหญ่ให้ผู้ชมทายก่อนแล้วเฉลยว่าเป็นเรื่องจริง น้องชายคนที่แท้งไปมาเป็นกุมารทองจริง เพราะในอดีตน้องชายและแม่เคยไปนับถือไสยเวท อีกทั้งเคยส่งสัตว์ที่มีท้องไปฆ่าขาย และสนับสนุนคนทำแท้งอีกด้วย วิบากกรรมทั้งสามอย่างนี้มารวมส่งผล
เฉลยว่า ก.แก้ว ได้ไปซาอุจริง แต่ไม่ได้ไปตามกุมารีและไม่ได้ไปเอง เขาถูกอาจารย์ไสยเวทใช้ให้ไป คืออาจารย์ไสยเวทมอบของกุมารทองให้กับผู้ที่จะไปทำงานที่ซาอุเพราะคนนั้นนับถือเรื่องกุมารทองมาก อาจารย์ไสยเวทจึงบอกอาจารย์วิทยาธรซึ่งเป็นกายละเอียด แล้วอาจารย์วิทยาธรก็ไปบังคับกุมารทองให้ตามชายผู้นี้ไปดูแลเขาที่ซาอุ แต่เนื่องจากกุมารทองรักแม่ จึงมาบอกแม่ว่าจะไปซาอุขุดทอง
เฉลยต่อว่าพอไปถึงซาอุแล้วอยู่ว่าง ๆ กุมารทองก็ไปมีแฟนที่เป็นกายละเอียดเหมือนกัน แต่เป็นสาวชาวซาอุ จึงไปมีกิ๊กกับสาวกายละเอียดชาวซาอุ และยังอยู่กับเจ้าของรูปกุมารทองที่อาจารย์ไสยเวทให้ไปดูแล เลยไม่ยอมกลับมาเมืองไทยเพราะติดใจสาวที่นั่นซึ่งเป็นสาวกายละเอียด ครูไม่ใหญ่สรุปว่าเรื่องมันลึกลับซับซ้อน (นี่คือที่มาของชื่อเรื่องกุมารทองมีกิ๊กที่เกริ่นไว้ตอนต้นรายการ)
เฉลยว่าโยมแม่กับโยมตาทำบุญร่วมกันมา ผูกพันกันมาและมีวิบากกรรมเหมือนกัน โยมตาบางชาติก็ดูแลบิดามารดา บางชาติก็ไม่ดูแล แต่ชาติที่ไม่ค่อยดูแลมีมากกว่า บุญของท่านจึงมีเพียงเท่านี้ บันดาลให้มีโยมแม่เพียงคนเดียวคอยดูแล ; โยมตาตายแล้วไปเป็นภุมเทวาชั้นดีในหมู่บ้านภุมเทวาแห่งหนึ่ง ด้วยบุญที่ทำตามประเพณีและเคยบวช ได้รับบุญที่อุทิศไปให้จึงมีสภาพดีขึ้นทุกด้าน ; โยมยายไปเป็นเทพธิดามีวิมานทองขนาดย่อมชั้นดาวดึงส์ ได้รับบุญที่อุทิศไปให้แล้วก็มีทิพยสมบัติเพิ่มขึ้น ; โยมกงไปเป็นภูมิเทวาอยู่ที่ศาลเจ้าที่ตัวเองเคารพนับถือ เดิมอาศัยอาหารที่คนมาเซ่นไหว้ ได้รับบุญที่อุทิศไปให้แล้วก็มีอาหารเกิดขึ้นเอง แต่ยังลำบากเรื่องอาหารอยู่เพราะตอนมีชีวิตไม่ได้ทำบุญอย่างถูกหลักวิชา จึงยังอยากให้อุทิศบุญไปให้อีก
เฉลยว่าโยมแม่กับลูกสะใภ้คนปัจจุบันไม่ได้ผูกเวรกันมา ที่ทะเลาะกันเป็นปัญหาปกติของแม่ผัวลูกสะใภ้ การจะให้เข้าใจกันและอยู่ร่วมกันเป็นสุขต้องหันหน้าเข้าหากัน ลูกสะใภ้ต้องอ่อนน้อม แม่ผัวต้องเอ็นดูมีเมตตาธรรม ยิ้มแย้มแจ่มใสให้กัน และต้องมีกัลยาณมิตรที่ทั้งสองฝ่ายฟังมาแนะนำ ก็จะปรับความเข้าใจได้ ; ส่วนที่โยมแม่ปวดขามากเพราะกรรมในอดีตที่เคยเอาไม้ตีขาสุนัขที่มาถ่ายเลอะเทอะจนขามันเป๋ รวมกับกรรมที่ผูกขาสัตว์เพื่อส่งขาย ต้องทำบุญแล้วอุทิศไปให้สัตว์เหล่านั้นบ่อย ๆ หนักก็จะเป็นเบา
เฉลยว่าที่ลูกเกลียดเหล้าอย่างสุดขีด ไม่ดื่มและไม่ช่วยขายมาตั้งแต่เล็กทั้งที่ยังไม่ได้บวช เพราะเคยชักชวนคนเลิกดื่มสุรามาเยอะ ในชาตินั้นเกิดในครอบครัวที่บิดาดื่มน้ำเมาจนมีปัญหาครอบครัว ตัวเองก็เคยดื่ม แต่มีกัลยาณมิตรมาชวนไปทำบุญกับหมู่คณะ เมื่อเข้าใจทุกข์โทษของสุราก็เลิกดื่มแล้วชักชวนคนอื่นเลิกด้วย อัธยาศัยนี้จึงติดตัวมา แต่ด้วยวิบากกรรมที่ตัวเองเคยดื่มและเคยรินเหล้า จึงทำให้มามีมารดาค้าขายเหล้า ต้องอยู่ในวงจรเรื่องน้ำเมาเรื่อยไป จะให้แม่เลิกขายต้องชี้โทษให้เห็นทั้งในปัจจุบันและในอบาย วันใดที่ท่านเข้าใจท่านก็จะเลิก
เฉลยว่าการที่ลูกตัดใจจากคนรักที่กำลังจะแต่งงานกันแล้วมาบวช จนทำให้คนรักเสียใจนั้นไม่บาป แต่จะได้บุญจากการบวชซึ่งเลิศประเสริฐกว่าบุญใด อีกทั้งจะปลอดภัยในสังสารวัฏและไม่มีอบายเป็นที่ไปของชีวิต ส่วนแฟนสาวนั้นเสียใจเพียงชั่วคราว พอเข้าใจความจริงของชีวิตหรือมีคนใหม่มาเอาใจก็หายเสียใจ
เฉลยว่าชาติที่ผ่านมาลูกก็ทำอย่างนี้มาแล้ว ในพุทธันดรที่ผ่านมาลูกเป็นทหารของพระราชาที่ออกบวช ได้ทิ้งคนรักมาบวชตามพระราชาจนตลอดชีวิต มีผลการปฏิบัติธรรมเข้าถึงพระธรรมกายภายใน และกลับดุสิตบุรีวงบุญพิเศษได้
เฉลยว่าที่ลูกไปสร้างบารมีอยู่ที่วัดสาขาจังหวัดจันทบุรีแล้วมีความสุข เพราะในพุทธันดรที่ผ่านมาเมื่อบวชแล้วลูกทำหน้าที่เผยแผ่ธรรมะและไปโปรดญาติโยมตามหัวเมืองต่าง ๆ ผังนี้จึงติดตัวมา ผังบวชชาติที่ผ่านมาก็หนาแน่นเพราะบวชได้ตลอดชีวิต ชาตินี้ต้องทำให้หนาแน่นกว่าเดิม ; ส่วนโยมพ่อ โยมแม่ และโยมน้องชาย สร้างบารมีกับหมู่คณะมาแบบกองเสบียงตามอารมณ์ บางชาติจึงเจอกันบางชาติไม่เจอ ตัวลูกเองลงมาสร้างบารมีสองครั้ง ชาตินี้อย่าชะล่าใจ ให้ตั้งใจสร้างบารมีเต็มที่ในทุกบุญและอธิษฐานจิตตามไปดุสิตบุรีวงบุญพิเศษเขตบรมโพธิสัตว์ จะได้ไม่พลัดกัน
ท่องบทประจำวันข้อที่สองว่าสิ่งที่ต้องสั่งสมคือบุญกุศล สิ่งที่ต้องแสวงหาคือพระรัตนตรัยภายใน เป้าหมายชีวิตคือที่สุดแห่งธรรม ที่พักระหว่างทางคือดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์ ท่องซ้ำพร้อมกันหลายรอบ
ครูไม่ใหญ่กล่าวอนุโมทนาสาธุการให้ผู้ทำบุญได้รับผลบุญโดยเร็ว โดยแรง โดยล้นฟ้าทุกวัน ให้เข้าถึงพระธรรมกายกันทุกคน และขอแบ่งบุญนี้ให้กับนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาทั่วโลกทุกคน
คำขวัญท้ายรายการว่าต้องเป็นหนึ่งเดียวกันเหมือนดวงตะวันที่มีดวงเดียว เรื่องส่วนตัวให้วางอุเบกขา เรื่องพระศาสนาให้เอาอุเบกขาวาง และจิตสดใสเมื่อใจสิ้นระแวง เหมือนดวงจันทร์ส่องแสงในคืนวันเพ็ญ ท่องซ้ำหลายรอบ
ประโยคปิดท้ายว่าธรรมกายคือพระในตัวคุณ ที่คุณสามารถเข้าถึงได้ด้วยการทำใจหยุดนิ่ง กล่าวย้ำสองรอบ
ชวนนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาทั่วโลกตั้งใจสวดสรรเสริญคุณของพระรัตนตรัยโดยพร้อมเพียงกัน ไฟล์ถอดเสียงจบลงตรงจุดที่เพิ่งชวนสวด ยังไม่มีบทสวดต่อจากนั้น
เวลาเริ่มของช่วง คำสะกด tag ที่ขาด ช่วงที่ยังไม่มีในผัง หรือลิงก์เสีย บอกได้ที่นี่ - คนที่ฟังจริงเห็นสิ่งที่คลังนี้มองไม่เห็น
เข้าสู่ระบบด้วยปุ่มด้านบนของหน้าก่อน แล้วช่องเขียนถึงผู้ดูแลจะขึ้นที่นี่