จอน ควาเลมาเน่

เล่าประวัติชายชาวโซโลมอนอายุยี่สิบเก้าปีที่ฟังชื่อได้ว่าจอน ควาเลมาเน่ (ยังไม่ยืนยันการสะกด) เดิมทำแต่งานหยาบอย่างงานขนของ ต่อมาผู้ดูแลชาวไทยที่ฟังชื่อได้ว่าคุณเปเล่เห็นว่าจิตใจละเอียดขึ้นจึงให้มาช่วยตรวจสอบยอดสินค้าซึ่งต้องการความละเอียด แม้ยังไม่ถนัดต้องช่วยทำอีก แต่ด้วยหัวใจกัลยาณมิตรของผู้ดูแลที่เปรียบเป็นดวงตะวันแห่งโซโลมอน ใครเข้าใกล้ก็ได้แสงสว่าง วันนั้นจึงชวนเขานั่งสมาธิ

เมื่อถามว่าอย่างผมนี่นั่งได้เหรอ ผู้ดูแลก็ตอบว่าคุณมีผิวพรรณที่กลมกลืนกับธรรมชาติและมีดวงใจสูงส่ง ให้สังเกตว่ายามราตรีโลกก็มีสีอย่างนี้แล้วดวงดาวกับดวงจันทร์จึงขึ้นมาสว่าง เพราะฉะนั้นคุณนั่งได้ แล้วให้ดูภาพครูไม่ใหญ่ พอทราบว่าอายุหกสิบเอ็ดปีก็ไม่เชื่อเพราะดูหนุ่มกว่าตัวเอง ต่อมาเขาบอกว่าเวลาทำงาน เดินทางไปในเมือง หรือแม้แต่เวลานอน ก็นึกถึงครูไม่ใหญ่เสมอ รู้สึกว่าท่านอยู่กับตัวตลอดเวลา และขอบคุณที่ทำให้มีความสุข

เขาบอกผู้ดูแลว่ามีความสุขจริง ๆ ที่ได้นั่งหลับตาทำสมาธิ นั่งแล้วสบาย แปลกที่ตัวนั่งอยู่กับที่เฉย ๆ แต่ใจกลับเป็นอิสระ อยากนั่งอย่างนี้นาน ๆ เพราะเวลาทำงานก็ทำสมาธิได้แต่ไม่ค่อยต่อเนื่อง ผู้ดูแลจึงแนะว่าสามารถนึกถึงดวงแก้วภายในและคำภาวนาสัมมาอะระหังในใจได้ตลอดเวลา ไม่จำเป็นต้องนึกเฉพาะตอนอยู่ในท่านั่งสมาธิ ยืน เดิน หรือทำงานก็นึกได้ ซึ่งเขาก็เข้าใจ

หลังนั่งสมาธิต่อเนื่องทุกวันก็สังเกตได้ว่าเขาสุขุมขึ้น ทำงานละเอียดได้ดีขึ้น มีไอเดียในการทำงานเองเหมือนสอนตัวเองได้ ผู้ดูแลไม่ต้องเข้าไปช่วยทำอีก เริ่มคิดเป็น พูดเป็น ทำเป็น และทุกเย็นหลังเลิกงานที่คนอื่นกลับบ้าน เขาจะเดินกลับมาที่ห้องปฏิบัติธรรมพร้อมเพื่อนชาวโซโลมอนคนใหม่หลายคน เพื่อให้ผู้ดูแลช่วยจัดท่านั่งสมาธิให้ ทำอย่างนี้ทุกวันจนผู้ดูแลบอกว่าตัวเองมีความสุขมากที่ได้ทำ

อ่านรายชื่อผู้ที่ขอเข้าร่วมบททดสอบ คนแรกคือเบน ฟรานซ์ ผู้ประกาศตัวขอเป็นชาวพุทธคนแรกของโซโลมอน ถัดมาคือจอน ควาเลมาเน่ ซึ่งชอบทำหน้าที่กัลยาณมิตร ใช้เวลานอกงานไปชวนคนมานั่งสมาธิเองด้วยความสมัครใจ โดยที่คุณเปเล่ไม่ได้บอกหรือขอร้องอะไรเลย คนที่สามเป็นสมาชิกที่มานั่งปฏิบัติธรรมด้วยกันและตั้งใจขอเข้าร่วมบททดสอบนี้ด้วย

หลังช่วงเสียงถอดหลุดยาว ครูไม่ใหญ่เอ่ยถึงเบน ฟรานซ์ ผู้ประกาศตัวเป็นชาวพุทธคนแรกของโซโลมอน แล้วเล่าเรื่องจอน ควาเลมาเน่ ยอดกัลยาณมิตรของโซโลมอน ที่ถูกถามว่าเวลาชวนเพื่อนแล้วเพื่อนตอบอย่างไร จอนบอกว่าเพื่อนถามว่าทำไมต้องไปนั่งสมาธิกับคุณ เขาตอบว่าถ้าได้นั่งแล้วจะมีความสุขอย่างที่เขาได้รับ สมาธิช่วยทั้งตัวเขา งาน และครอบครัว นั่งอยู่เฉย ๆ ก็ไม่สร้างปัญหาหรือทะเลาะกับใคร ครูไม่ใหญ่ชวนคิดว่านี่คือคำพูดของคนในแดนอดีตมนุษย์กินคน จอนเล่าว่าเลิกงานกลับบ้านจะทานอาหารกับครอบครัว แล้วชวนทุกคนนั่งสมาธิพร้อมกัน และเมื่อทุกคนเข้านอนก็นั่งคนเดียวอีกครั้ง

จอนบอกว่าชอบชวนคนมานั่งสมาธิเพราะมีความสุขหลายสุข และเรียงไว้สี่ข้อ ครูไม่ใหญ่ชวนผู้ฟังลองเดาก่อน แล้วอ่านทีละข้อ หนึ่ง สุขที่ตัวเองได้นั่งสมาธิ แค่นั่งเฉย ๆ ก็สุขแล้ว สอง สุขที่ได้พูดชวนคนอื่นมานั่ง สาม สุขที่ชวนแล้วเขาเข้ามา สี่ สุขที่รู้ว่าเขามานั่งแล้วมีประสบการณ์ภายในมีความสุข ครูไม่ใหญ่บอกว่ายังไม่เคยได้ยินชาวพุทธคนไหนพูดแบบนี้ แต่ได้ฟังจากจอนผู้ปรารถนาจะเป็นชาวพุทธ ซึ่งมีประสบการณ์เองจากการเป็นกัลยาณมิตรร่วมกับคุณเปเล่ แล้วทวนสี่ข้ออีกรอบ ย้ำว่าต้องลองทำเองจึงจะรู้

จอนบอกว่าอยากบอกทุกคนในโลกว่าเขามีความสุขที่ได้นั่งสมาธิ อยากเห็นทุกคนในโซโลมอนนั่งสมาธิ และตัวเองก็อยากเป็นชาวพุทธขอเข้าร่วมด้วย แล้วบอกว่ามีเรื่องขอหลวงพ่อเพียงอย่างเดียว ครูไม่ใหญ่ให้ผู้ฟังเดาว่าจะขออะไร เช่นขอให้ตั้งชื่อ ขอรับเป็นชาวพุทธ ขอบวช หรือขอมากราบ แต่เขาขอนิดเดียว คือขอให้พูดกับเขาว่า Hello John และขอบคุณล่วงหน้าที่สอนคุณเปเล่ให้รู้จักนั่งสมาธิจนนำมาบอกพวกเขาได้ ครูไม่ใหญ่จึงพูดว่า Hello John ให้ฟัง

ครูไม่ใหญ่เปิดภาพจอนตอนที่ขอสิ่งหนึ่งจากครูไม่ใหญ่ ซึ่งยังไม่ได้โกนหนวดโกนเครา แล้วภาพหลังโกนเรียบร้อย และภาพที่จอนบอกว่าเป็นท่าที่ชอบที่สุดคือท่านั่งสมาธิ ชี้ว่าคนที่มีความสุขด้วยตัวเองเหมือนดวงตะวันที่สว่างในตัว ไม่ต้องพึ่งแสงสว่างจากที่อื่นหรือพึ่งคน สัตว์ สิ่งของ แค่หลับตาเบา ๆ มองดูภายใน สักพักดวงตะวันก็ออกกลางกายเป็นดวงสว่างสวย ก่อนบอกว่าจะไปดูเรื่องคนกินคนสมัยโบราณตอนที่ 7

จากตรุษจีนข้ามไปเกาหลีแล้วไปหมู่เกาะโซโลมอน วิธีปฏิบัติแบบบอกกันตรง ๆ ไม่ซ่อนเป็นปริศนาธรรมได้รับความนิยมมาก เพราะความเชื่อเดิมไม่เคยให้ความสุขขนาดนี้ เกริ่นว่าจากบทเพลงและการนึกถึงเป้าภายใน เกิดการเปลี่ยนแปลงยิ่งใหญ่กับจอน ควาเลมาเน่ และบุคคลประวัติศาสตร์เก้าคนที่อยากเป็นชาวพุทธชุดแรกของโซโลมอน ถ้อยคำมาจากประสบการณ์ไม่มีการปรุงแต่ง ฟังแล้วเกิดแรงบันดาลใจว่ามนุษย์กินคนยังทำได้ มนุษย์กินข้าวทำไมจะทำไม่ได้ แต่ก่อนนั้นทบทวนทอมมี่ ธิรา ผู้เปิดเผยเมนูการกินเนื้อมนุษย์

ครูไม่ใหญ่อ่านถ้อยคำของจอน ควาเลมาเน่ บุคคลประวัติศาสตร์หนึ่งในเก้าคนชุดแรกตามที่เขาเขียนมา จอนบอกว่าเคารพหลวงพ่อมากเพราะหลวงพ่อจะพาไปสวรรค์ได้ ครูไม่ใหญ่อธิบายว่าหลวงพ่อได้แค่แนะนำคำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ถ้าจอนปฏิบัติตามก็ไปสวรรค์ได้ จอนตอบว่าเป็นหนทางเดียว ไม่มีทางอื่น จอนขอบคุณที่นำภาพนรกกับสวรรค์มาให้ดู ภาพนรกทำให้หยุดดื่มเหล้าได้อย่างถาวร ไม่อยากไปนรกเลย มั่นใจว่ารักษาศีลของชาวพุทธได้ ไม่ฆ่าสัตว์ ไม่ลักขโมย รักภรรยาคนเดียว ไม่โกหก

จอนเลิกเหล้าเลิกบุหรี่ได้ การนั่งสมาธิทำให้ผ่านบททดสอบได้ดีขึ้น เดิมเพื่อนชวนไปปาร์ตี้ดื่มหลังเลิกงาน ใจยังไม่แข็งพอก็ทำตาม ที่นั่นเป็นประเพณีว่าเพื่อนชวนต้องดื่ม เพื่อนหาว่าทำลายประเพณีโซโลมอน แต่จอนอยู่กับคุณเปเล่จึงไม่ต้องดื่ม ครูไม่ใหญ่สอนว่าประเพณีที่ไม่ดีเลิกได้ สร้างประเพณีใหม่ที่ไม่ดื่มเหล้าเหมือนตอนเกิดมาใหม่ ๆ และใครชวนก็ชวนเขาเลิก จอนอยากนั่งสมาธิและดูหลวงพ่อทุกวัน วันไหนฝนตกหนักตอนเที่ยงไปบุดดาฮอลล์ไม่ได้ก็หาเวลานั่งเอง ครูไม่ใหญ่ว่าเป็นฉันทะ และที่นั่นมีสองฤดูในวันเดียวคือร้อนกับฝน

จอนเล่าว่าสมาธิทำให้ตัวเองและครอบครัวมีความสุข เดิมทะเลาะกับภรรยาเป็นประจำ หลังชวนภรรยานั่งสมาธิต่างยิ้มแย้มมากขึ้นและรักกันยาว ๆ เพื่อนห้าคนรู้ว่าปฏิบัติธรรมแล้วมีความสุขจึงอยากทำตาม เขาสอนให้รู้จักการนั่งสมาธิ นั่งแล้วบอกว่าสุขและผ่อนคลายมาก ทำให้อยากชวนคนนั่งสมาธิต่อไป ครูไม่ใหญ่ชี้ว่ามนุษย์ทุกคนอยากทำความดีแต่ไม่มีตัวอย่างดี ๆ ให้ดู เพื่อนเห็นบุคลิกของจอนเปลี่ยน มีรอยยิ้มสดใส ดวงตาใส ถ้อยคำดี และกระแสความรักเพื่อนมนุษย์ จึงกระทบใจ

หลังช่วงที่เสียงถอดเพี้ยน จอนประกาศว่าชาวโลกทั้งหลายพึงฟัง แล้วเล่าวิธีทำสมาธิ นึกลูกมะพร้าวไว้ในท้องตามที่หลวงพ่อแนะนำ ตอนแรกมะพร้าวสีเขียว ดูไปเรื่อย ๆ ค่อย ๆ ใสขึ้น กลมขึ้นเหมือนลูกฟุตบอล ใสเหมือนแก้ว สว่างเหมือนดวงอาทิตย์ รู้สึกร่างกายเบา เป็นอิสระ มีความสุขมาก เรียกว่า Glass Ball อยู่ในตัว ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าศูนย์กลางกายฐานที่เจ็ดเป็นเบ้าหลอม เอาอะไรไปวางก็จะกลมใส และนี่คือตะวันออกกลางกายแล้ว

จอนเล่าว่าแม้ช่วงทำงานก็รู้สึกมีลูกกลมใสอยู่ด้วยตลอด แม้ขณะเล่าให้ผู้ประสานงานฟังก็ยังเห็นอยู่กลางร่างกาย เอาใจไปอยู่ในลูกกลมใสได้ ความรู้สึกค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นลูกกลมใส ครูไม่ใหญ่อธิบายว่าเป็นภาษาของเขา แปลว่าเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับดวงตะวันภายในแล้ว ไม่ต้องมีปริศนาธรรม ไม่ต้องซ่อน จอนว่าสมาธิทำให้มีความสุข ทำงานดีขึ้น คิดดี พูดดี ทำดี มีความสุขที่ได้รู้จักพระพุทธศาสนาและการฝึกสมาธิที่เป็นยาวิเศษ ขอบคุณหลวงพ่อที่มีเมตตาต่อโซโลมอน และตั้งใจจะผ่านบททดสอบให้ได้

จอนบอกหลวงพ่อว่าเพลงมะพร้าวมหัศจรรย์ไพเราะมากทั้งเนื้อหา จังหวะ และดนตรี หญิงชาวโซโลมอนที่ทำงานในออฟฟิศของเขาได้ฟังแล้วหมุนซ้ายหมุนขวา เต้นส่ายสะโพกตามจังหวะและบอกว่าชอบมาก ครูไม่ใหญ่จึงจะเปิดเพลงนี้ให้ฟังอีกครั้ง

หลังเพลง ครูไม่ใหญ่ว่าเพลงนี้ทำให้เกิดแรงบันดาลใจจนเต้นได้ และพาจอนไปถึงตะวันออกกลางกาย ชีวิตเปลี่ยนไปในทางดี มีความสุขเพิ่ม ความคิดคำพูดการกระทำดีขึ้น ขยายมาสู่ระบบประสาทและกล้ามเนื้อ ดวงตาสดใส ยิ้มที่มุมปาก ใบหน้าเบิกบาน กระแสความรักแผ่ไปในบรรยากาศ แล้วให้ดูภาพจอนผู้สง่างาม เรียกว่ามนุษย์มะพร้าวผู้เดินทางเข้าสู่ภายใน อาศัยมะพร้าวเป็นยานพาหนะไปถึงมะพร้าวแก้วภายในจนเป็นหนึ่งเดียวกับดวงตะวัน แล้วอนุโมทนาสาธุการกับจอน ช่วงหนึ่งเสียงถอดเพี้ยน

คิดถึงชาวโซโลมอนมาก โดยเฉพาะบุคคลประวัติศาสตร์ชุดแรกที่ปรารถนาเป็นชาวพุทธและขอเข้าบททดสอบ วันนี้จะมีเรื่องของคุณแซมที่ตั้งใจพูดเมื่อวานแต่หมดเวลาก่อน แต่ก่อนนั้นจะทบทวนจอน ควาเลมาเน่ ให้นักเรียนใหม่รู้จัก และเปิดบรรยากาศด้วยเพลงมะพร้าวมหัศจรรย์

ทบทวนจดหมายของจอน ควาเลมาเน่ ที่เคารพหลวงพ่อเพราะจะพาไปสวรรค์ได้ ครูไม่ใหญ่อธิบายว่าพาไปได้เพียงแนะนำตามที่พระพุทธเจ้าสอน และตัวเองแค่จำเก่ง จอนขอบคุณที่ให้ดูภาพนรกซึ่งทำให้เลิกดื่มเหล้าได้ถาวร คนยังขาดความรู้เรื่องนรกสวรรค์ที่เชื่อแค่สวรรค์ในอกนรกในใจ เพื่อนมักชวนไปดื่มหลังเลิกงานจนว่าเขาทำลายประเพณีโซโลมอน แต่เมื่ออยู่กับคุณเปเล่ก็ไม่ต้องดื่ม วันไหนฝนตกไป Buddha Hall ลานคอนกรีตหน้าบ้านผู้มีบุญที่คุณเปเล่ชวนคนไปนั่งไม่ได้ก็หาเวลานั่งเอง

จอนเล่าว่าสมาธิทำให้ครอบครัวมีความสุข เดิมทะเลาะกับภรรยาเป็นประจำ หลังชวนเธอนั่งสมาธิต่างก็ยิ้มแย้มมากขึ้น และบอกว่ารักภรรยามาก ครูไม่ใหญ่ให้ไปบอกเธอเองทุกวัน เพื่อนห้าคนรู้ว่าเขามีความสุขจากการปฏิบัติจึงอยากทำตาม นั่งแล้วบอกว่ามีความสุขและผ่อนคลาย ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าใครเข้าถึงความสุขภายในแล้วเพียงเล่าให้คนที่รักฟังเขาก็อยากทำตาม

จอนนึกลูกมะพร้าวในท้องตามที่หลวงพ่อแนะนำ ครูไม่ใหญ่อธิบายว่าจับหลักหยุดเป็นตัวสำเร็จ จะเอาอะไรมาไว้กลางกายก็ได้ มะพร้าวเป็นของที่ชาวโซโลมอนเห็นทุกวันจึงนึกได้ง่าย ลูกมะพร้าวเขียวค่อย ๆ กลายเป็นลูกกลมใสเหมือนแก้ว สว่างเหมือนดวงอาทิตย์ ร่างกายเบาเป็นอิสระ เขาเรียกว่า Glass Ball แม้ขณะทำงานก็เห็นลูกกลมใสอยู่กลางกาย ใจกับดวงเป็นหนึ่งเดียวกัน เริ่มคิดเองว่าสมาธิมีอะไรมากกว่าความผ่อนคลายอย่างที่เบน ฟรานซ์ว่า ช่วงกลางเสียงถอดเพี้ยน

จอนบอกว่าสมาธิทำให้ทำงานดีขึ้นและระบบความคิดดีขึ้นเพราะมีความสุข ครูไม่ใหญ่ขยายว่าความคิดตอนใจมีความสุขมองอะไรทะลุปรุโปร่งและวินิจฉัยถูกต้อง ส่วนคิดตอนใจขุ่นมัวก็มืดแปดด้าน จอนขอบคุณหลวงพ่อที่มีเมตตาต่อประเทศโซโลมอนและตั้งใจจะผ่านบททดสอบให้ได้ แล้วเล่าว่าหญิงชาวโซโลมอนในออฟฟิศฟังเพลงมะพร้าวมหัศจรรย์แล้วลุกขึ้นเต้นตามจังหวะ