ep077 ผังเวลา 58 ช่วง
อุทิศบุญ (142) หมู่เกาะโซโลมอน (116) เสาแก้วพันปี (104) กองเสบียง (87) แต่งตัวด้วยรอยยิ้ม (64) พญาโปริสาท (62) มนุษย์กินคน (53) สุตโสม (48) คุณเปเล่ (38) ทอมมี่ ธิรา (33) บททดสอบก่อนเป็นชาวพุทธ (32) ออกแบบชีวิต (31) ศีลห้า (30) พุทธศาสนาในเกาหลี (29) ตะวันออกกลางกาย (28) เทวนิยม (23) จอน ควาเลมาเน่ (22) คลุมถุงชน (21) ชาวอิรักในเดนมาร์ก (20) ภุมมเทวา (18) Buddha Hall (17) นึกภาพลูกมะพร้าว (14) ศาสนาอิสลาม (13) เกาหลี (13) ชาวพุทธในทะเบียนบ้าน (11) สตารหคาถา (10) สันติภาพโลก (10) เลิกเหล้าด้วยสมาธิ (8) พุทธเทียมพุทธแท้ (7) ภาพนรก (7) อนุโมทนาบาป (7) ตรุษจีน 2549 (6) กตัญญูต่อบรรพบุรุษ (5) พระรัตนตรัยในตัว (5) มะพร้าวมหัศจรรย์ (5) นันทพราหมณ์ (4) นั่งสมาธิเห็นกะโหลก (4) ปริศนาธรรม (4) สระมงคลโบกขรณี (4) ไหว้เจ้าตามประเพณีจีน (4) กรรมเจ้าชู้อดีตชาติ (3) คูเวต (3) ตักกสิลา (3) พุทธพาณิชย์ (3) ภาษาอาหรับ (3) หูไม่ได้ยินแต่กำเนิด (3) เราหยุดแล้ว ท่านยังไม่หยุด (3) เลิกโกรธ (3) โลกขาดต้นแบบที่ดี (3) ซาลาเปา (2) ติดตั้งจานดาวเทียม (2) ผู้ลี้ภัยสงคราม (2) ละหมาดวันละห้าครั้ง (2) วัดแฮอินซา (2) วัดโชเกียซา (2) หยุดใจ (2) เขตของยักษ์ (2) โรคซึมเศร้า (2) กรรมตัดคอสัตว์บูชายัญ (1) กายละเอียดถือหัวที่ขาด (1) ความผูกพันกับแดนเกิด (1) ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว (1) ทำบุญด้วยความเกรงใจ (1) นิกายโชเกีย (1) ปวดท้องเพราะความเครียด (1) พ่อถูกตัดคอในสงคราม (1) ยืนกราบ (1) สาธารณสถาน (1) แกล้งน้องจนแก้วหูทะลุ (1)
เปิดรายการด้วยคาถาสำเร็จ คำขวัญว่าแม้มืดตื้อมืดมิดก็มีสิทธิ์เข้าถึงธรรม ท่องเนื้อนาบุญสี่แห่ง คือมหาธรรมกายเจดีย์ พระมหาจุฬามณี พระในบ้าน และพระในตัว แล้วปิดด้วยคำขวัญว่าเมื่อเราสว่าง โลกก็สว่างด้วย
ทบทวนการบ้าน 10 ข้อ ตั้งแต่เอาบุญไปฝากคนที่บ้าน จดบันทึกผลการปฏิบัติธรรม นึกถึงบุญก่อนนอน หลับและตื่นในอู่ทะเลบุญ รวมใจกับองค์พระหนึ่งนาทีหลังตื่น ทำความรู้สึกว่าตัวเราอยู่ในองค์พระ หยุดใจทุกชั่วโมง นึกถึงองค์พระในทุกกิจกรรม และสร้างบรรยากาศด้วยรอยยิ้มและปิยวาจา
วันนี้เป็นวันที่ 103 นับจากวันออกพรรษา เหลืออีก 164 วันจะเข้าพรรษา และผ่านปีใหม่มา 28 วัน แล้วทบทวนว่าเราเกิดมาทำไม ทำไมบางคนทำไม่ได้ ซึ่งคำตอบคือไม่ได้ทำ ต้องตอบย้ำให้ขึ้นใจ โดยเฉพาะนักเรียนใหม่ เพื่อดำเนินชีวิตไม่ผิดพลาด เพราะอบายภูมิรองรับอยู่
ครูไม่ใหญ่เกริ่นว่าวันนี้มีกรณีศึกษาเรื่องกฎแห่งกรรมที่ส่งมาจากต่างประเทศคือเดนมาร์ก ชื่อเรื่องยาว มีตอนหนึ่งที่มีคนถามเจ้าของเรื่องว่าชาวพุทธไม่สอนให้เข้าวัดกันหรือ แล้วเธอจะตอบอย่างไรให้ไปติดตาม แต่ก่อนอื่นให้แต่งเนื้อแต่งตัวให้เสร็จเรียบร้อย
ช่วงเพลงคั่นหลังเกริ่นกรณีศึกษา ก่อนเข้าช่วงแต่งเนื้อแต่งตัวด้วยรอยยิ้ม ถอดเสียงไม่ได้ข้อความจึงไม่ทราบชื่อเพลง
ถามว่ายิ้มกันหรือยัง ถ้ายังไม่ยิ้มก็เหมือนแต่งตัวไม่เสร็จ ใส่สูทนุ่งผ้าขาวม้าสวมรองเท้าแตะ ต้องให้รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าทั้งในบ้านและนอกบ้าน แล้วคุยกันว่าวันนี้เป็นวันไหว้ของตรุษจีน ไหว้บรรพบุรุษที่ล่วงลับและไหว้เจ้า ครูไม่ใหญ่ว่าเป็นสิ่งดีเพราะเกิดจากความกตัญญู ช่วงท้ายเสียงถอดเพี้ยนและมีจิงเกิลคั่น
ตรุษจีนคือครบหนึ่งปี ควรทบทวนว่า 365 วันที่ผ่านมาทำถูกวัตถุประสงค์การเกิดเป็นมนุษย์ไหม ให้ทาน รักษาศีล เจริญภาวนาทุกวันหรือเปล่า และเป็นวันระลึกถึงบรรพบุรุษ ส่องกระจกแล้วเห็นว่าเราไม่เหมือนจิ้งจกตุ๊กแกเพราะบรรพบุรุษถ่ายทอดรูปกายมนุษย์ให้ จึงไหว้ท่านด้วยใจนอบน้อม แต่ต้องประกอบด้วยปัญญา ไม่มีสุราเมรัย ไม่ฆ่าเป็ดฆ่าไก่ เพราะเป็นปาณาติบาตที่ตัดรอนชีวิตเราเอง ใช้ผลไม้ดี ๆ แทน
บรรพบุรุษที่อยู่ในปรโลกเห็นว่าชีวิตที่นั่นต้องอาศัยบุญอย่างเดียว พยายามบอกลูกหลานว่าอย่าเอาสุราเมรัย อย่าฆ่าสัตว์มาเซ่นไหว้ ผลไม้สักผลกับใจที่ระลึกถึงก็สูงส่งแล้ว แต่ลูกหลานไม่ได้ยิน พวกที่ยังดื่มกินของคาวมักเป็นภุมมเทวาระดับล่าง ส่วนบรรพบุรุษที่ไปสูงกว่านั้นต้องการแค่บุญกุศลกับจิตที่ระลึกถึงพระคุณ ไหว้เสร็จแล้วให้ใส่บาตรพระให้หมดก่อน ของที่เหลือแจกคนยากคนจนหรือลูกหลาน พร้อมอธิษฐานให้เจริญรุ่งเรือง
ครูไม่ใหญ่ให้หนูน้อยอำนวยพรวันตรุษจีน แล้วเป็นช่วงที่เสียงถอดเพี้ยนเป็นภาษาอังกฤษปนจนอ่านไม่ได้ พอจับได้ว่าพูดถึงการสร้างเสาแก้วพันปี 1,300 ต้นและการมารับของขวัญ จากนั้นอธิบายว่าของขวัญที่ระลึกช่วยให้นึกถึงวันที่ได้สั่งสมบุญเพราะความทรงจำไม่เที่ยง เป็นของขวัญ ไม่ใช่ของขลังหรือของขาย ไม่มีพุทธพาณิชย์
บุญเป็นบ่อเกิดความสุขความสำเร็จ ทุกวันนี้ใช้บุญเก่าที่มีแต่จะหมด เรายังมีกิเลสจึงต้องเกิดอีกหลายภพ ต้องออกแบบชีวิตภพหน้าว่าอยากมีรูปสมบัติ ทรัพย์สมบัติ คุณสมบัติ บริวาร ด้วยการให้ทาน รักษาศีล เจริญภาวนาและชวนคนอื่น ปัจจุบันเป็นผลของอดีต และเป็นเหตุของอนาคต อย่ารังเกียจเมื่อมีคนชวนทำบุญ ครูไม่ใหญ่ได้แค่บุญที่ชวน ส่วนทรัพย์ที่นักเรียนสละไปเป็นสาธารณสถานของกลาง รองรับผู้มาปฏิบัติธรรม เราได้ส่วนบุญแม้ละโลกไปแล้ว
เข้าสู่รายการด้วยการไปคาบสมุทรเกาหลี ช่วงแรกเสียงถอดเพี้ยน จากนั้นเล่าว่าเกาหลีใต้มีประชากรราวสี่สิบเจ็ดล้าน เป็นชาวพุทธราวยี่สิบหกเปอร์เซ็นต์ ส่วนใหญ่เป็นผู้สูงอายุ ชาวคริสต์ยี่สิบหกเปอร์เซ็นต์เท่ากันซึ่งเพิ่มขึ้นตั้งแต่หลังสงครามโลกครั้งที่สอง ไม่นับถือศาสนาใดสี่สิบหกเปอร์เซ็นต์ แต่ก่อนชาวพุทธเคยมีห้าสิบกว่าเปอร์เซ็นต์ ตอนนี้ลดลงครึ่งหนึ่ง แม้มีวัดอายุพันปีมากกว่าเมืองไทย ตัวเลขทั้งหมดถอดจากเสียงที่เพี้ยนบางส่วน
พุทธศาสนาเกาหลีเดิมมีนิกายเดียว ตอนนี้มีสองแนวหลัก แนวแรกคือโชเกีย ยึดแนวซอนซึ่งเป็นการปฏิบัติกรรมฐานแบบเกาหลีดั้งเดิมกว่า 1,600 ปี พระภิกษุประพฤติพรหมจรรย์ แนวที่สองคือแทโก ยึดแนวญี่ปุ่น พระภิกษุมีครอบครัวได้ ครูไม่ใหญ่ว่าไม่ทราบว่าแทโกปฏิบัติกรรมฐานหรือเปล่า การสะกดชื่อนิกายถอดตามเสียงที่ได้ยิน
หลังพักช่วงสั้น เล่าว่าจำนวนวัดพุทธไม่พอจะผลักดันให้พุทธศาสนามีบทบาทในชีวิตประจำวัน ขับรถไปตามถนนเห็นโบสถ์ทุกหมู่บ้านบางทีติดกัน แต่วัดมีน้อย นิกายโชเกียมีวัดเล็ก ๆ ตามภูเขา และมีวัดใหญ่ห้าวัด สามในห้าเป็นวัดแห่งพระรัตนตรัย คือวัดพระพุทธทงโดซา วัดพระธรรมแฮอินซา และวัดพระสงฆ์ซงกวางซา ส่วนอีกสองวัดคือซูดอกซากับแพกยังซา ครูไม่ใหญ่ออกตัวว่าอ่านชื่อวัดมั่ว ชื่อวัดจึงยังไม่ยืนยันการสะกด
การฝึกสมาธิของโชเกียเป็นแบบซอนซึ่งนิยมที่สุด พิจารณาปริศนาธรรม ตั้งคำถามในใจแล้ววิเคราะห์วิจารณ์ สนทนาตัวต่อตัวระหว่างอาจารย์กับลูกศิษย์ ครูไม่ใหญ่เปรียบว่าซ้อนเข้าไปเรื่อย ๆ แทนที่จะบอกตรง ๆ เช่นอาจารย์ว่าฝนตกลงมา ศิษย์ตอบว่าห่านก็บินไป แล้วแปลว่าอะไรก็ไม่รู้ ช่วงกลางเสียงถอดเพี้ยนบางส่วน
นิกายโชเกียมีสำนักงานแห่งชาติที่วัดโชเกียซาในกรุงโซล จัดงานวันวิสาขบูชายิ่งใหญ่ จุดโคมรูปดอกบัวเดินแห่ ชวนประชาชนร่วมถือโคมเป็นประเพณีระดับประเทศ ชาวพุทธเกาหลีนิยมยืนกราบ แล้วนั่งและหมอบลงไป คล้ายของทิเบต ถือว่านอบน้อมพระรัตนตรัยสูงสุด เชื่อว่ากราบมากได้บุญมาก บางแห่งกราบเป็นพันครั้ง หลังพักจิงเกิล ครูไม่ใหญ่ดูภาพการกราบและการนั่งนึกปริศนาธรรมแล้วว่าเมืองไทยยังไม่ถึงขั้นนี้ เปรียบว่าท่านอาจารย์หาเรื่องให้คิดเพราะมนุษย์ต้องคิดอยู่แล้ว เป็นการวิเคราะห์วิจัยธรรม
ครูไม่ใหญ่ดูภาพงานวิสาขบูชาของวัดโชเกียซาในกรุงโซล แล้วชี้ว่าชาวพุทธส่วนใหญ่เป็นผู้สูงอายุ คนรุ่นใหม่มีน้อยลงเรื่อย ๆ ช่วงหนึ่งเสียงถอดเพี้ยนซ้ำ ๆ แล้วสรุปว่าแค่วิธีปฏิบัติไม่ตรงกันก็ทะเลาะกัน แตกต่างคือแตกแยก เป็นเรื่องที่ต้องศึกษาไว้
ช่วงเพลงคั่นราวสามนาทีหลังเรื่องพุทธศาสนาในเกาหลี ถอดเสียงไม่ได้ข้อความ ครูไม่ใหญ่พูดต่อหลังจากนั้นว่าเป็นบทเพลงเรื่องการนึกถึงเป้าภายใน
จากตรุษจีนข้ามไปเกาหลีแล้วไปหมู่เกาะโซโลมอน วิธีปฏิบัติแบบบอกกันตรง ๆ ไม่ซ่อนเป็นปริศนาธรรมได้รับความนิยมมาก เพราะความเชื่อเดิมไม่เคยให้ความสุขขนาดนี้ เกริ่นว่าจากบทเพลงและการนึกถึงเป้าภายใน เกิดการเปลี่ยนแปลงยิ่งใหญ่กับจอน ควาเลมาเน่ และบุคคลประวัติศาสตร์เก้าคนที่อยากเป็นชาวพุทธชุดแรกของโซโลมอน ถ้อยคำมาจากประสบการณ์ไม่มีการปรุงแต่ง ฟังแล้วเกิดแรงบันดาลใจว่ามนุษย์กินคนยังทำได้ มนุษย์กินข้าวทำไมจะทำไม่ได้ แต่ก่อนนั้นทบทวนทอมมี่ ธิรา ผู้เปิดเผยเมนูการกินเนื้อมนุษย์
เก้าคนแรกนั่งสมาธิเองแล้วเล่าประสบการณ์กลับมา ทอมมี่เป็นชาวโซโลมอนที่กินเนื้อมนุษย์ตั้งแต่เด็กจนอายุ 20 ปี เลิกเพราะมีกฎหมายห้ามเมื่อ 23 ปีก่อน ตอนนี้อายุ 43 เดิมพูดน้อย ถามคำตอบคำ ดุ ไม่ยิ้ม โกรธง่าย จนมารู้จักชาวพุทธจึงยิ้มครั้งแรก เป็นหนึ่งในเก้าคนแรกที่ขอเป็นชาวพุทธ ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าไม่บังคับหรือใช้เงินซื้อ ต้องศึกษาและผ่านบททดสอบก่อน เพราะต้องการพุทธแท้เหมือนสมัยพุทธกาล ไม่ใช่พุทธเทียมเหมือนชาวพุทธในทะเบียนบ้านที่ไม่รู้ว่าพระพุทธเจ้าสอนอะไร
ทอมมี่นั่งสมาธิทุกวันไม่ขาด เพื่อน ๆ สังเกตว่าพูดมากขึ้น ยิ้มมากขึ้น ทักทายคนอื่นก่อนว่า Hello my friend และไม่เคยโกรธใครอีก หาเวลานั่งสมาธิเสมอแม้บนรถ เล่าว่านึกถึงลูกมะพร้าวตามที่บอกในเพลง เห็นได้ตลอดเมื่อหลับตา ลูกมะพร้าวในท้องทำให้มีความสุข สมาธิช่วยทั้งปัญหาส่วนตัวและครอบครัว พูดจาดีกับเพื่อนร่วมงาน เดิมไม่ค่อยคุยกับภรรยา ตอนนี้ชวนภรรยามานั่งสมาธิด้วยกัน ความสัมพันธ์จึงดีขึ้น
ทอมมี่เล่าว่านั่งสมาธิแล้วได้มาก รู้สึกมีพลังพิเศษและผ่อนคลายในทุกเหตุการณ์ อยากให้สมาธิก้าวหน้า แล้วถามว่าบางครั้งเห็นมะพร้าวแต่ทำไมกลายเป็นหัวกะโหลก ควรทำอย่างไรต่อ ครูไม่ใหญ่ตอบว่ากะโหลกไม่ใช่ปริศนาธรรม วิธีนี้ไม่ต้องคิด ไม่ต้องวิจัย ให้ดูไปเฉย ๆ อย่างเดียว แล้วชี้ให้ดูภาพรอยยิ้มแรกของทอมมี่ ผู้เปิดเผยเมนูกินเนื้อมนุษย์และเลิกกินเมื่อ 23 ปีก่อน ว่าเป็นรอยยิ้มจากความสุขใจที่สง่างามมาก
ครูไม่ใหญ่อ่านถ้อยคำของจอน ควาเลมาเน่ บุคคลประวัติศาสตร์หนึ่งในเก้าคนชุดแรกตามที่เขาเขียนมา จอนบอกว่าเคารพหลวงพ่อมากเพราะหลวงพ่อจะพาไปสวรรค์ได้ ครูไม่ใหญ่อธิบายว่าหลวงพ่อได้แค่แนะนำคำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ถ้าจอนปฏิบัติตามก็ไปสวรรค์ได้ จอนตอบว่าเป็นหนทางเดียว ไม่มีทางอื่น จอนขอบคุณที่นำภาพนรกกับสวรรค์มาให้ดู ภาพนรกทำให้หยุดดื่มเหล้าได้อย่างถาวร ไม่อยากไปนรกเลย มั่นใจว่ารักษาศีลของชาวพุทธได้ ไม่ฆ่าสัตว์ ไม่ลักขโมย รักภรรยาคนเดียว ไม่โกหก
จอนเลิกเหล้าเลิกบุหรี่ได้ การนั่งสมาธิทำให้ผ่านบททดสอบได้ดีขึ้น เดิมเพื่อนชวนไปปาร์ตี้ดื่มหลังเลิกงาน ใจยังไม่แข็งพอก็ทำตาม ที่นั่นเป็นประเพณีว่าเพื่อนชวนต้องดื่ม เพื่อนหาว่าทำลายประเพณีโซโลมอน แต่จอนอยู่กับคุณเปเล่จึงไม่ต้องดื่ม ครูไม่ใหญ่สอนว่าประเพณีที่ไม่ดีเลิกได้ สร้างประเพณีใหม่ที่ไม่ดื่มเหล้าเหมือนตอนเกิดมาใหม่ ๆ และใครชวนก็ชวนเขาเลิก จอนอยากนั่งสมาธิและดูหลวงพ่อทุกวัน วันไหนฝนตกหนักตอนเที่ยงไปบุดดาฮอลล์ไม่ได้ก็หาเวลานั่งเอง ครูไม่ใหญ่ว่าเป็นฉันทะ และที่นั่นมีสองฤดูในวันเดียวคือร้อนกับฝน
จอนเล่าว่าสมาธิทำให้ตัวเองและครอบครัวมีความสุข เดิมทะเลาะกับภรรยาเป็นประจำ หลังชวนภรรยานั่งสมาธิต่างยิ้มแย้มมากขึ้นและรักกันยาว ๆ เพื่อนห้าคนรู้ว่าปฏิบัติธรรมแล้วมีความสุขจึงอยากทำตาม เขาสอนให้รู้จักการนั่งสมาธิ นั่งแล้วบอกว่าสุขและผ่อนคลายมาก ทำให้อยากชวนคนนั่งสมาธิต่อไป ครูไม่ใหญ่ชี้ว่ามนุษย์ทุกคนอยากทำความดีแต่ไม่มีตัวอย่างดี ๆ ให้ดู เพื่อนเห็นบุคลิกของจอนเปลี่ยน มีรอยยิ้มสดใส ดวงตาใส ถ้อยคำดี และกระแสความรักเพื่อนมนุษย์ จึงกระทบใจ
หลังช่วงที่เสียงถอดเพี้ยน จอนประกาศว่าชาวโลกทั้งหลายพึงฟัง แล้วเล่าวิธีทำสมาธิ นึกลูกมะพร้าวไว้ในท้องตามที่หลวงพ่อแนะนำ ตอนแรกมะพร้าวสีเขียว ดูไปเรื่อย ๆ ค่อย ๆ ใสขึ้น กลมขึ้นเหมือนลูกฟุตบอล ใสเหมือนแก้ว สว่างเหมือนดวงอาทิตย์ รู้สึกร่างกายเบา เป็นอิสระ มีความสุขมาก เรียกว่า Glass Ball อยู่ในตัว ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าศูนย์กลางกายฐานที่เจ็ดเป็นเบ้าหลอม เอาอะไรไปวางก็จะกลมใส และนี่คือตะวันออกกลางกายแล้ว
สรุปว่านี่คือการค้นพบพระรัตนตรัยในตัวซึ่งเป็นของสากล มีอยู่ในทุกคนทุกชาติศาสนาเผ่าพันธุ์ ถ้าไม่ปิดกั้นตัวเองก็จะพบตะวันออกกลางกาย ชาวโซโลมอนเริ่มจากมะพร้าว ส่วนวันตรุษจีนนี้อาจเริ่มจากซาลาเปาเพราะเราคุ้นเคย ใส่หวานผิวเรียบ ใส่เค็มผิวย่น ครูไม่ใหญ่รับประทานซาลาเปาไปหนึ่งลูกที่ว่าหวานดี และมีผู้นำซาลาเปามาแจกเป็นพันลูกและเลี้ยงพระ
จอนเล่าว่าแม้ช่วงทำงานก็รู้สึกมีลูกกลมใสอยู่ด้วยตลอด แม้ขณะเล่าให้ผู้ประสานงานฟังก็ยังเห็นอยู่กลางร่างกาย เอาใจไปอยู่ในลูกกลมใสได้ ความรู้สึกค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นลูกกลมใส ครูไม่ใหญ่อธิบายว่าเป็นภาษาของเขา แปลว่าเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับดวงตะวันภายในแล้ว ไม่ต้องมีปริศนาธรรม ไม่ต้องซ่อน จอนว่าสมาธิทำให้มีความสุข ทำงานดีขึ้น คิดดี พูดดี ทำดี มีความสุขที่ได้รู้จักพระพุทธศาสนาและการฝึกสมาธิที่เป็นยาวิเศษ ขอบคุณหลวงพ่อที่มีเมตตาต่อโซโลมอน และตั้งใจจะผ่านบททดสอบให้ได้
จอนบอกหลวงพ่อว่าเพลงมะพร้าวมหัศจรรย์ไพเราะมากทั้งเนื้อหา จังหวะ และดนตรี หญิงชาวโซโลมอนที่ทำงานในออฟฟิศของเขาได้ฟังแล้วหมุนซ้ายหมุนขวา เต้นส่ายสะโพกตามจังหวะและบอกว่าชอบมาก ครูไม่ใหญ่จึงจะเปิดเพลงนี้ให้ฟังอีกครั้ง
เปิดเพลงมะพร้าวมหัศจรรย์ ซึ่งเป็นเพลงที่ชวนให้นึกภาพลูกมะพร้าวไว้ในท้องเพื่อทำสมาธิ ที่ชาวโซโลมอนนำไปใช้จนเข้าถึงดวงใสภายใน เนื้อเพลงถอดเสียงไม่ได้
หลังเพลง ครูไม่ใหญ่ว่าเพลงนี้ทำให้เกิดแรงบันดาลใจจนเต้นได้ และพาจอนไปถึงตะวันออกกลางกาย ชีวิตเปลี่ยนไปในทางดี มีความสุขเพิ่ม ความคิดคำพูดการกระทำดีขึ้น ขยายมาสู่ระบบประสาทและกล้ามเนื้อ ดวงตาสดใส ยิ้มที่มุมปาก ใบหน้าเบิกบาน กระแสความรักแผ่ไปในบรรยากาศ แล้วให้ดูภาพจอนผู้สง่างาม เรียกว่ามนุษย์มะพร้าวผู้เดินทางเข้าสู่ภายใน อาศัยมะพร้าวเป็นยานพาหนะไปถึงมะพร้าวแก้วภายในจนเป็นหนึ่งเดียวกับดวงตะวัน แล้วอนุโมทนาสาธุการกับจอน ช่วงหนึ่งเสียงถอดเพี้ยน
สารคดีคนกินคนต่อจากตอนที่แล้ว โจรโปริสาทวิ่งไล่รุกขเทวดาที่แปลงเป็นฤๅษีสามโยชน์ก็ไม่ทัน จึงตะโกนให้หยุด ฤๅษีว่าเราหยุดแล้ว ท่านจงหยุดเถิด โปริสาทหาว่านักบวชโกหก ฤๅษีอธิบายว่าหยุดแล้วจากอกุศลกรรมบถ แต่ท่านยังเสวยเนื้อมนุษย์จึงยังไม่หยุด ต้องไปเกิดในอบายต่อไป ถ้ายังจะบูชายัญ แม้จับพระราชาครบร้อยเอ็ดนครก็เป็นเจ้านครธรรมดา ต้องจับพระเจ้าสุตโสมแห่งอินทปัตถ์นครซึ่งเหนือกว่าพระราชาทั้งหลายมาจึงจะพอใจ
วันรุ่งขึ้นเป็นวันมงคลที่พระเจ้าสุตโสมจะลงสรงน้ำในสระมงคลโบกขรณี โปริสาทแอบซ่อนในสระก่อนฟ้าสางโดยใช้ใบบัวคลุมศีรษะ ทหารรักษาการเป็นชั้น ๆ ไกลถึงสามโยชน์ พระเจ้าสุตโสมเสวยพระกระยาหารเช้าแล้วทรงเครื่องเต็มพระอิสริยยศ ประทับช้างเผือกมงคล เสด็จตามถนนหลวงที่ประดับธงชัย รายล้อมด้วยกระบวนช้าง ม้า รถ และพลเดินเท้า ประชาชนสองข้างทางเปล่งเสียงสาธุการถวายพระพรชัย
ชายหนุ่มชื่อนันทะเดินทางมาจากนครตักกสิลาพร้อมคาถาชื่อสตารหะ มีค่าหนึ่งร้อย ที่พระกัสสปพุทธเจ้าแสดงไว้และทรงจำมาจากสำนักอาจารย์ มุ่งมาแสดงแด่พระเจ้าสุตโสมผู้ใฝ่ในธรรม เมื่อขบวนเสด็จมาถึงเขายื่นมือถวายพระพร พระเจ้าสุตโสมให้เคลื่อนช้างเข้าไปถาม เมื่อทราบแล้วตรัสว่าเป็นบุญของพระองค์ แต่ต้องไปทำพิธีสรงสนานให้เสร็จก่อน ขอผัดไว้วันพรุ่งนี้ รับสั่งให้นำพราหมณ์ไปพักและจัดสถานที่ฟังคาถา ช่วงกลางมีจิงเกิลคั่นและเสียงถอดเพี้ยนบางส่วน ชื่อคาถายังไม่ยืนยันการสะกด
พระเจ้าสุตโสมเสด็จสู่มณฑลพิธีในพระราชอุทยานที่ล้อมด้วยกำแพงสูงสิบแปดศอก อารักขาเป็นชั้นด้วยขบวนช้าง ม้า รถ พลธนู และพลดาบ ทรงเปลื้องเครื่องทรง สระพระเกศาด้วยน้ำผสมจุณจันทน์หอม ลงสรงในสระมงคลโบกขรณีแล้วขึ้นเปลี่ยนภูษา โปริสาทเห็นว่าถ้ารอให้ทรงเครื่องเสร็จจะหนักและต้านลม จึงร่ายมนต์กระโจนขึ้นจากสระ ควงดาบประกาศว่าข้าคือโจรโปริสาท ทุกคนตกใจเหมือนถูกมนต์สะกดหมดแรง โปริสาทยกพระเจ้าสุตโสมขึ้นประทับบนบ่าอย่างเคารพเพราะเป็นสหายและอาจารย์เก่า ไม่จับห้อยหัวเหมือนกษัตริย์อื่น แล้วกระโดดข้ามกำแพงเหยียบหลังช้างม้ารถหนีไปพ้นเขตสามโยชน์ จะกล้าปลงพระชนม์หรือไม่ติดตามตอนต่อไป
ครูไม่ใหญ่บ่นว่ารายการดึกอีกแล้ว แล้วเปิดช่วงกรณีศึกษาด้วยเพลงยิ้มแล้วรวย เพลงชวนให้ยิ้มเพื่อความสุขและความเจริญ ช่วงที่เหลือถอดเสียงเป็นจิงเกิลซ้ำและคำที่อ่านไม่ได้
ครูไม่ใหญ่อ่านจดหมายของชายชาวอิรักที่อยู่เดนมาร์ก เขารู้จัก DMC จากคนไทย แม้ยังไม่รู้ว่าท่านคือใคร แค่เห็นใบหน้าก็มีความสุขอย่างบอกไม่ถูก ทราบว่าหลวงพ่ออธิบายกฎแห่งกรรมได้ดีจึงเขียนมาถาม ครอบครัวเป็นชาวอิรัก พ่อแม่มีลูกสิบห้าคน เสียชีวิตไปเจ็ด เหลือหญิงสี่ชายสี่ เขาเป็นลูกชายคนที่ห้า ครอบครัวนับถืออิสลามเคร่งครัด ไม่ดื่มเหล้า ไม่สูบบุหรี่ ละหมาดวันละห้าเวลา ครูไม่ใหญ่ชมว่าดีมาก พ่อเป็นต้นแบบทางศาสนาและทำอาชีพเจาะบ่อน้ำมัน รายได้ดี จนปี 2523 เกิดสงคราม ครอบครัวที่ไม่เห็นด้วยกับรัฐบาล หัวหน้าครอบครัวจะถูกตัดคอ หนึ่งในนั้นคือพ่อของเขา ตัวเลขผู้เสียชีวิตถอดจากเสียงไม่ชัด
แม่เป็นลูกพี่ลูกน้องของพ่อ ตามศาสนาและประเพณีญาติต้องแต่งงานกันเอง แม่ถูกผู้ใหญ่หมั้นไว้ตั้งแต่เด็ก โตขึ้นจะรักหรือไม่ก็ต้องแต่ง บางครอบครัวลูกสาวไปรักคนที่ไม่ได้หมั้น หรือแต่งกับคนต่างศาสนาต่างนิกาย โทษคือถูกฆ่าทิ้งเพราะถือว่าทำให้ครอบครัวสกปรก แม่เคร่งศาสนาเชื่อฟังพ่อแม่ แต่งงานตอนอายุ 18 กับพ่อที่อายุ 26 อยู่ด้วยกันแล้วรักกันมาก พ่อรับผิดชอบสูง ให้แม่เป็นแม่บ้านดูแลลูก เมื่อเกิดสงครามพ่อถูกทางการจับไปตัดคอ แม่กับลูกเล็ก ๆ ถูกสั่งให้เวียนเข้าออกคุกทุกสามเดือน อดอยากจนลูกบางคนตาย แม่เจ็บช้ำที่สามี ลูกเจ็ดคน และญาติหลายคนตายจากไป บ้านเมืองระส่ำระสาย ทหารถือปืนจับคนขังคุกเป็นว่าเล่น ท้ายช่วงเสียงถอดเพี้ยน
ผู้เขียนเล่าว่าแม่ตอนนี้อายุหกสิบสองปี ภรรยาของเขาเป็นชาวอิรักนับถืออิสลามเคร่งครัด เป็นลูกพี่ลูกน้องของเขาเอง พ่อแม่หมั้นหมายไว้ให้ก่อนแต่งงาน ทั้งสองรู้จักคุ้นเคยกันมาก่อนและเคยคุยเรื่องแต่งงานกันตั้งแต่เด็ก แล้วเขาขอรำพึงเป็นเพลง
ช่วงเพลงคั่นราวหนึ่งนาทีครึ่งระหว่างการอ่านจดหมายของชายชาวอิรักในเดนมาร์ก ถอดเสียงไม่ได้ข้อความจึงไม่ทราบชื่อเพลง
เขาแต่งงานตอนอายุ 28 ภรรยาอายุ 23 ที่ประเทศอิหร่าน แล้วมาอยู่ที่เดนมาร์ก มีลูกสามคน หญิงสองชายหนึ่ง ลูกคนโตเป็นผู้หญิงเจ็บป่วยบ่อย หูซ้ายไม่ค่อยได้ยินตั้งแต่เกิด หมอหาสาเหตุไม่เจอ ทั้งคู่หนักใจ แต่เขาหนักใจกว่าเพราะภรรยาอยากไปอยู่อิรัก บอกว่าเหงา คิดถึงพ่อแม่พี่น้อง ที่นั่นอบอุ่น ทุกวันนี้พาลูกไปอยู่อิรักสลับกลับมาครั้งละราวเดือนครึ่ง เขาคิดจะปลูกบ้านที่อิรักให้ภรรยาอยู่ ส่วนตัวเองอยู่เดนมาร์กกับลูกเพื่อให้ลูกเรียนหนังสือ ภรรยาเห็นด้วย
เขานับถืออิสลามตามบรรพบุรุษ ละหมาดวันละห้าเวลาอย่างเคร่งครัดแต่ไม่มีความสุขเลย ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าอ่านตามที่เขาเขียนมาเองไม่ได้ปรุงแต่ง เขาไม่เข้าใจว่าทำไมต้องทำสงครามเข่นฆ่ากันเอง เจอความโหดร้ายของสงครามมาตั้งแต่อายุ 14 ปี เวียนเข้าออกคุกกับพี่น้องทุกสามเดือน อดอยาก ต้องทำงานเลี้ยงครอบครัวเป็นหัวหน้าครอบครัวแทนพ่อ ต่อมาปี 2534 ตอนอายุ 21 อิรักทำสงครามอีกครั้ง ผู้คนหนีไปเป็นผู้ลี้ภัยที่ชายแดนคูเวต เขาชวนแม่พี่น้องไปด้วยแต่ไม่มีใครกล้าเพราะกลัวถูกฆ่าระหว่างทาง เขาเสี่ยงตายไปกับผู้ลี้ภัยกลุ่มหนึ่ง ระหว่างทางมีคนถูกยิงตายหลายคน ที่เหลือหลบกระสุนไปอย่างเฉียดฉิวจนถึงจุดหมาย
ผู้เขียนย้ำว่าไม่เข้าใจว่าทำไมต้องทำสงครามเข่นฆ่ากันเอง แล้วชวนให้ลองจินตนาการว่าถ้าไม่มีการแบ่งแยก ไม่มีพรมแดน ไม่มีการเข่นฆ่า ทุกคนอยู่ร่วมกันอย่างสันติสุข อะไรจะเกิดขึ้น เขาคิดว่าไม่ยากเกินกว่าจะทำได้ถ้าเรามีจินตนาการร่วมกัน
ช่วงเพลงคั่นราวสามนาทีระหว่างการอ่านจดหมายชาวอิรักในเดนมาร์ก ต่อจากประโยคชวนจินตนาการโลกที่ไม่มีพรมแดนและการเข่นฆ่า ถอดเสียงไม่ได้ข้อความจึงไม่ทราบชื่อเพลง
เขาหนีมาเป็นผู้ลี้ภัยที่ชายแดนคูเวต อยู่เต็นท์ในค่ายผู้อพยพ หน้าร้อนอากาศสูงถึง 50 องศา ทำอะไรไม่ได้นอกจากกินกับนอนอยู่เจ็ดปี แล้วย้ายมาเดนมาร์กตอนอายุ 28 เข้าเรียนภาษาเดนมาร์กและพบหญิงไทยคนหนึ่ง ถามว่าเป็นคนไทยใช่ไหม เป็นพุทธหรือมุสลิม เธอตอบว่าพุทธ เขาบอกว่าเคยได้ยินคำว่าศาสนาพุทธครั้งแรกตอนอยู่อิรัก อยากรู้ว่าสอนอะไร เธอตอบว่าทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว เขาถามต่อว่าทำดีทำอย่างไร แบบไหนเรียกว่าชั่ว คนอย่างเขาดีหรือชั่ว และหลักปฏิบัติของพุทธคืออะไร ครูไม่ใหญ่เปรียบกับแม่ที่ตีลูกให้ทำดีแต่ตอบไม่ได้ว่าทำดีคืออย่างไร เธอตอบอย่างหงุดหงิดว่าไม่รู้ รู้เมื่อไรจะบอก
ทั้งคู่คุยกันทุกวันแต่เธอไม่เคยตอบคำถาม จนวันหนึ่งเขาถามตรง ๆ ว่าคุณเป็นชาวพุทธตั้งแต่เกิดทำไมไม่รู้หลักปฏิบัติ ถามเรื่องอิสลามเขาตอบได้หมด ชาวพุทธไม่สอนให้คนเข้าวัดบ้างหรือ ครูไม่ใหญ่เตือนชาวพุทธว่าถ้าเจอผู้มีบุญถามอย่างนี้ให้ตอบว่าละชั่ว ทำดี ทำใจให้ใส ละชั่วคืออกุศลกรรมบถ ทำใจใสคือนั่งหลับตาทำสมาธิ เอาอะไรก็ได้เช่นมะพร้าวหรือซาลาเปามาวางไว้กลางกาย เขาบอกว่าต้องการแสวงหาความสงบเพราะเบื่อการรบราฆ่าฟันกันเอง และเริ่มปรึกษาเรื่องส่วนตัวกับเธอ เขาสงสัยว่าศาสนาของเขาให้แต่งงานกันเองในเครือญาติ แต่กลับทำสงครามฆ่ากันเองในเครือญาติ ขณะที่ศาสนาอื่นไม่บังคับ สุดท้ายเขาก็กลับไปแต่งงานกับภรรยาชาวอิรักคนปัจจุบัน
แปดปีผ่านไป เมื่อเดือนพฤศจิกายน 2548 หญิงไทยคนนั้นมาหาอย่างองอาจสง่างาม ถามว่ายังอยากรู้เรื่องศาสนาพุทธอยู่ไหม ถ้าอยากรู้คำตอบอยู่ที่นี่ คือช่อง DMC เมื่อเห็นหลวงพ่อครั้งแรกเขาดีใจ มีความสุข รู้สึกรักเคารพศรัทธาทันที เธอสอนให้รู้จักสมาธิ ครั้งแรกที่นั่งเกิดความสงบและสุขอย่างบอกไม่ถูก ต่างจากการละหมาดวันละห้าเวลาที่ไม่เคยพบความสุขเลย ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าอ่านตามที่เขาเขียน เมื่อชีวิตสับสนหาทางออกไม่เจอ ลองนั่งสมาธิแบบชาวพุทธแล้วสุขอย่างไม่เคยมีมาก่อน ตอนนี้นั่งทุกวัน อยากให้ชาวอิสลามทุกคนรู้สึกอย่างเขา แค่เปิดใจเรียนรู้ความจริงของชีวิต
ครูไม่ใหญ่อธิบายว่าสมาธิเป็นสมบัติกลางของทุกเชื้อชาติ ศาสนา เผ่าพันธุ์ ไม่ใช่ของชาวพุทธอย่างเดียว ทำใจนิ่งเฉย ๆ ไม่คิดไม่พูด นึกดวงแก้ว องค์พระ ซาลาเปา หรืออินทผลัมก็ไม่ผิดหลักศาสนาใด ผู้เขียนเล่าว่าตอนนี้ค่อย ๆ ละสิ่งไม่ดี ละความโลภ ความโกรธ ใจไม่ฟุ้งซ่านเรื่องอดีต เขาทำอาชีพค้าขายและติดตั้งจานดาวเทียมให้ชาวอิรัก อิหร่าน ตุรกี และมุสลิมในเดนมาร์ก จะจูนช่อง DMC เพิ่มให้ทุกคน ชาวมุสลิมที่เปิดดูดีใจที่มีภาษาอาหรับ เพื่อให้โลกเกิดสันติสุข
ชุดคำถาม บุพกรรมใดพ่อมาเกิดในอิรักและนับถืออิสลาม กรรมใดทำให้ถูกตัดคอ ตายแล้วไปไหน จะช่วยได้อย่างไร กรรมใดแม่มาเกิดในอิรัก ทำไมต้องแต่งกับพ่อที่เป็นญาติ ทำไมถูกขังคุกจนเป็นโรคซึมเศร้า ภรรยารักเขาไหม ครูไม่ใหญ่แซวว่าให้ถามเธอเอง ทำไมเธออยากกลับไปอยู่กับญาติทั้งที่มีสงคราม จะอยู่ด้วยกันตลอดไหม ทำไมลูกสาวคนโตปวดท้องบ่อยหาสาเหตุไม่เจอ หูซ้ายไม่ได้ยินตั้งแต่เกิดจะหายไหม ทำไมเกิดในประเทศสงครามและรอดจากการถูกยิง ทำไมโลกต้องมีสงครามและใครจะหยุดได้ หญิงไทยที่ถูกคลุมถุงชนกับชาวต่างชาติจนมีลูกแล้วเลิกกันมีวิบากอะไร บุญใดทำให้พบเธอและรู้จัก DMC เคยสร้างบารมีกับหมู่คณะไหม จะไปดุสิตบุรีได้หรือไม่ มีบุญพอขยายธรรมะไปทั่วโลกไหม ทำธุรกิจอย่างไรให้ก้าวหน้า และจะขยาย DMC ให้มุสลิมทั้งในและนอกอิรักสำเร็จไหม ชาวอิรักจะกลับมารักกันได้ไหม
หลังช่วงเสียงเพี้ยนและจิงเกิล ครูไม่ใหญ่ตอบว่าพ่อเคยนับถือศาสนาเทวนิยมมาหลายชาติ บางชาติได้ร่วมทำสงครามต่างเผ่าที่มีความเชื่อต่างกัน จึงมาเกิดในประเทศที่นับถือเทวนิยมและมีสงครามภายใน ที่ถูกตัดคอเพราะในอดีตเคยตัดศีรษะสัตว์จำนวนมากบูชายัญเทพเจ้าที่นับถือ ก่อนตายกลัวมากและพยายามนึกถึงพระเจ้า วิบากที่ตัดคอบูชายัญหลายชาติรวมกันส่งผลให้กายละเอียดยังคอขาด ต่างจากบางเคสที่ขาด้วนแล้วกายละเอียดขาไม่ด้วน ท่านเอามือสองข้างประคองหัวที่ขาดแล้ววิ่งหนีสุดชีวิต กรรมดึงดูดให้ไปรวมกับผู้มีกรรมเสมอกัน ส่วนคนที่ถูกตัดคอพร้อมกันต่างไปตามกรรมของตน บ้างไปสุคติระดับภุมมเทวา รุกขเทวา อากาศเทวา บ้างไปทุคติเพราะทำบาปโดยไม่รู้ว่าบาป บ้างเกิดเป็นสัตว์ บ้างเกิดเป็นมนุษย์
ตอนนี้พ่อยังเป็นกายละเอียดถือหัวอยู่ หิวโหยทรมาน อยู่กับผู้มีกรรมเสมอกันในความดูแลของยักษ์ในบริเวณที่หัวหน้าเขตกำหนดไว้ ยังมีความเชื่อเดิมฝังใจว่าสักวันพระเจ้าจะมาโปรดแต่ก็ไม่มาสักที ระหว่างนี้ลูกต้องทำบุญในพระพุทธศาสนาทั้งทาน ศีล ภาวนา แล้วอุทิศให้ท่านบ่อย ๆ ท่านจะค่อย ๆ ดีขึ้น หัวที่ถือจะกลับเข้าที่ อย่ารอให้ท่านมาโปรด เราโปรดท่านก่อนดีกว่า แต่อย่าไปฆ่าสัตว์มาบริจาคทำทาน เพราะจะเป็นบุญปนบาป
แม่มาเกิดในอิรักและนับถืออิสลามเพราะเคยนับถือเทวนิยมแบบพ่อมาหลายชาติ และยินดีในการทำสงครามระหว่างเผ่าที่มีความเชื่อต่างกัน แม้คนละยุคแต่กรรมเสมอกันจึงดึงดูดเข้าหากัน ที่ต้องแต่งกับพ่อที่เป็นญาติเพราะในอดีตหลายชาติทั้งสองอยู่ในเผ่าที่เข่นฆ่ากันระหว่างเผ่า จึงไม่นิยมแต่งงานข้ามเผ่าเพื่อป้องกันความลับรั่วไหล ความคุ้นนี้ดึงดูดให้มาอยู่ในหมู่ความเชื่อเดิมซึ่งตอนนี้ขยายเป็นระดับประเทศ ที่ถูกขังคุกจนซึมเศร้าเพราะเคยยินดีอนุโมทนาสนับสนุนสงครามระหว่างเผ่า ครูไม่ใหญ่สรุปว่าความเชื่อต่างกันก็ทะเลาะกัน ทั้งพุทธ คริสต์ อิสลาม แม้ความเชื่อเดียวกันแต่ความคิดต่างกัน หรือสามีภรรยาในบ้านเดียวกันก็ยังทะเลาะกัน
ภรรยายังรักอยู่ ครูไม่ใหญ่แซวอีกว่าให้ถามเธอเอง แต่ความผูกพันกับครอบครัวและแดนเกิดมีมากจนห้ามใจไม่ได้ ร่มเงาของหมู่ญาติร่มเย็นกว่าร่มไม้ใด แม้มีสงครามก็อบอุ่น ให้ประคองรักนี้ไว้ด้วยการยืดหยุ่น ยอมยิ้มแย้ม ชมเธอบ้าง เพราะเธอเป็นภรรยาและแม่ที่ดี อย่ากังวล ไม่ว่าเธอจะไปอิรักหรือไม่ให้นั่งสมาธิทำใจใสแล้วนึกถึงบุญให้คุ้มครองเธอกับลูก ลูกสาวคนโตปวดท้องบ่อยหาสาเหตุไม่เจอเพราะความเครียดในปัจจุบันเป็นหลัก ทั้งเรื่องสงคราม การถูกพาไปอิรักแล้วกลับมา และความสับสนทางวัฒนธรรมระหว่างเดนมาร์กกับอิรัก
หลังจิงเกิลคั่น ครูไม่ใหญ่อธิบายว่าลูกสาวในอดีตชาติแกล้งน้องด้วยความรักเล่นสนุก ๆ ไม่ได้ตั้งใจ ขณะน้องสาวกำลังเอาไม้แคะหูด้วยความเพลิดเพลิน เธอเอามือตบมือน้องจนไม้แคะหูทิ่มเข้าไปจนแก้วหูทะลุ วิบากนี้มาส่งผลคงหายยาก ให้สร้างบุญและอธิษฐานจิตให้หนักเป็นเบา กฎแห่งกรรมเป็นกฎเหตุผลที่ทุกคนหนีไม่พ้นจึงต้องศึกษาไว้
ที่ต้องเกิดในประเทศที่มีสงครามเพราะในอดีตเป็นพ่อค้านักธุรกิจใหญ่ระดับเศรษฐี ถูกรัฐขอเงินสนับสนุนสงคราม ไม่เต็มใจแต่ถ้าไม่ให้จะถูกยึดหรือติดคุกจึงจำใจให้ วิบากนี้ส่งผล แต่เพราะไม่เต็มใจจึงรอดจากการถูกยิงตอนหนีออกนอกประเทศ แค่ได้ตื่นเต้นหวาดเสียว โลกต้องมีสงครามเพราะมนุษย์ยังมีกิเลส โลภ โกรธ หลง ซึ่งเป็นศัตรูที่แท้จริงของมนุษยชาติ ไม่ใช่มนุษย์ด้วยกัน กรรมดึงดูดให้มาเกิดร่วมกันแล้วกิเลสบังคับให้ทะเลาะกันโดยไม่รู้ว่าใครบงการอยู่ฉากหลัง จะหยุดสงครามได้ต้องร่วมมือกันทุกคนในโลกด้วยการหยุดใจเข้าถึงความสงบภายใน สันติสุขภายในจะขยายเป็นสันติภาพภายนอก ครูไม่ใหญ่ว่ารางวัลสันติภาพยังมอบให้ใครต่อใครเพราะไม่รู้ว่าสันติภาพจริงเกิดอย่างไร วิธีเดียวคือหยุดใจ
ที่อยากเรียนรู้พุทธศาสนา ชอบสมาธิ และดู DMC ทั้งที่ไม่เข้าใจ เพราะในอดีตเคยเป็นชาวพุทธในทะเบียนบ้านเหมือนชาวพุทธปัจจุบัน ไม่ศึกษาจริงจังจึงพลัดไปตามวิบาก แต่เชื้อเดิมยังพอมี เมื่อทุกข์จากสงครามที่ความเชื่อต่างกันจึงขวนขวายหาคำสอนที่ดับทุกข์ได้ซึ่งมีในพระพุทธศาสนา และรู้ว่าใจร้อนรุ่มเพราะโลภ โกรธ หลง จึงอยากให้ทุกคนนั่งสมาธิจนเลิกเบียดเบียนกันด้วยความสมัครใจ หญิงไทยที่ถูกคลุมถุงชนกับชาวต่างชาติจนมีลูกสาวหนึ่งคน เพราะในอดีตสมัยสังคมเกษตรกรรมเคยจับลูกหลานคลุมถุงชน ที่เลิกกับสามีเพราะกรรมกาเมเจ้าชู้สมัยเป็นผู้ชาย และปัจจุบันศีล ศรัทธา ทิฐิไม่เสมอกัน ลูกสาวก็มีเศษกรรมเคยมีภรรยาหลายบ้านทำให้ครอบครัวแตกแยก ให้สั่งสมบุญและอธิษฐานจิต ส่วนที่มาอยู่ต่างประเทศเป็นเรื่องปัจจุบันไม่ใช่วิบาก
ได้พบหญิงไทยคนนี้จนรู้จัก DMC เพราะบุญเก่าที่เธอเคยเป็นกัลยาณมิตรชวนทำบุญในพระพุทธศาสนา แต่เขาทำด้วยความเกรงใจไม่ได้ศรัทธาจึงพลัดไป บุญนั้นส่งผลให้ชาติต่อมาเป็นนักธุรกิจใหญ่ที่จำใจให้เงินรัฐทำสงคราม แล้วพลัดกันไปอีกหลายกัป ทั้งคู่เคยสร้างบารมีกับหมู่คณะแบบกองเสบียง ภรรยาและลูกก็เช่นกัน ที่ตั้งใจแปลธรรมะเป็นภาษาอาหรับขยายไปทั่วโลกเป็นสิ่งดี มีบุญด้านนี้แต่ให้ค่อย ๆ ทำอย่างสบาย ๆ ธุรกิจค้าขายติดดาวเทียมทำได้ดีเพราะอดีตเป็นนักธุรกิจใหญ่ ให้หาคนเก่งคนดีมีอุดมการณ์เดียวกัน อานิสงส์การขยาย DMC คือรูปสมบัติ ทรัพย์สมบัติ คุณสมบัติ บริวารดี มีดวงปัญญา เกิดในร่มเงาพระพุทธศาสนา ชาตินี้มาเจอแล้วให้สร้างบารมีเต็มที่และอธิษฐานจิตไปดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์ จะได้ไม่พลัดกันอีก
ท่องบทประจำวันซ้ำสามรอบ สิ่งที่ต้องสั่งสมคือบุญกุศล สิ่งที่ต้องแสวงหาคือพระรัตนตรัยภายใน เป้าหมายชีวิตคือที่สุดแห่งธรรม ที่พักระหว่างทางคือดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์ ต่อด้วยจิงเกิลซ้ำยาว
ปิดรายการด้วยคำขวัญว่าเรื่องส่วนตัวให้วางอุเบกขา เรื่องพระศาสนาให้เอาอุเบกขาวาง และจิตสดใสเมื่อใจสิ้นระแวง เหมือนดวงจันทร์ส่องแสงในคืนวันเพ็ญ ไฟล์จบกลางประโยคคำขวัญนี้
เวลาเริ่มของช่วง คำสะกด tag ที่ขาด ช่วงที่ยังไม่มีในผัง หรือลิงก์เสีย บอกได้ที่นี่ - คนที่ฟังจริงเห็นสิ่งที่คลังนี้มองไม่เห็น
เข้าสู่ระบบด้วยปุ่มด้านบนของหน้าก่อน แล้วช่องเขียนถึงผู้ดูแลจะขึ้นที่นี่