กฎหมายห้ามกินคน

ครูไม่ใหญ่ทบทวนว่าที่หมู่เกาะโซโลมอนมีกฎหมายห้ามกินคนออกมาแล้วหลายสิบปี แต่ยังพอมีการกินกันตามธรรมเนียมที่ปฏิบัติมา ทั้งเพื่อความสะใจ เป็นออร์เดิร์ฟเจริญอาหาร และเพราะติดในรส แต่ถือว่าน้อยมากแล้ว แล้วทบทวนว่าเราได้ฟังวิธีการกินคนแบบต่าง ๆ จากปากชาวโซโลมอนที่กลายมาเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาซึ่งเล่าออก DMC เป็นธรรมทาน หมายเหตุ: ตัวเลขปีที่ออกกฎหมายในช่วงนี้เสียงเพี้ยนจนยืนยันไม่ได้

เกริ่นว่าจะเข้าเรื่องประวัติศาสตร์ปัจจุบัน คือผู้ประกาศตัวเป็นชาวพุทธคนแรกของโซโลมอน โดยเล่าว่าเดิมแผ่นดินนั้นเป็นแผ่นดินที่กินคน เพิ่งเลิกกินคนโดยกฎหมายเมื่อ 23 ปีที่ผ่านมา แต่ที่ห่างไกลจากทางการก็ยังกินกันอยู่ ถือเป็นเรื่องปกติ กินเพื่อความสะใจ เพื่อเจริญอาหาร และเพื่อเสริมพลังในตัว แล้วสรุปว่าการกินเนื้อมนุษย์มีมานานทุกยุค ที่ชัดเจนและมีบันทึกไว้คือเรื่องพระยาโปริสาท กินกันตั้งแต่สามัญชนจนถึงพระราชา ก่อนนำเข้าสารคดีตอนที่สี่

สมาชิกคนที่สี่เป็นผู้ที่นั่งสมาธิเห็นดวงตะวันภายในที่สว่างมากอีกคนหนึ่ง เป็นคนเดิมที่ผู้ชมจำได้คืออดีตมนุษย์กินคนที่มีรอยยิ้มมีเสน่ห์ ยิ้มแล้วทำให้โลกสดใส เขาเป็นผู้เปิดเผยเมนูเด็ดและเปิดเผยว่ากินคนมาตั้งแต่จำความได้สามสี่ขวบจนอายุยี่สิบกว่า และเลิกเมื่อ 23 ปีที่ผ่านมาเพราะมีกฎหมายออกมา ตอนนั้นกินกันเป็นเรื่องปกติไม่ได้คิดอะไร เขาใช้เวลานอกงานแอบไปนั่งสมาธิจนคุณเปเล่ไปพบเข้า (ชื่อของเขาที่ถอดเสียงได้ยังไม่ยืนยันการสะกด)