ep069 ผังเวลา 67 ช่วง
อุทิศบุญ (114) คุณยายอาจารย์จันทร์ ขนนกยูง (80) วัดพระธรรมกาย (77) เสาแก้วพันปี (71) หมู่เกาะโซโลมอน (60) ยิ้มแล้วรวย (43) มนุษย์กินคน (36) วิชชาธรรมกาย (36) เกิดมาก็จำชาติเดิมได้ (27) ต้นบุญต้นแบบ (19) แต่งเนื้อแต่งตัว (19) ลาสิกขา (17) เบน ฟรานซ์ (17) พรหมทัต (14) ตะวันออกกลางกาย (12) พระภัททชิเถระ (12) ศีลห้า (12) กรรมเจ้าชู้ (11) สตีเฟน บินาลู (10) สัมมาอะระหัง (10) พระมงคลเทพมุนี (9) มหานรก (9) ทหารพระราชา (8) ท้าวสักกเทวราช (8) วันคล้ายวันเกิดคุณยายอาจารย์ 2549 (8) คุณเปเล่ (7) พญาโปริสาท (7) ระลึกชาติ (7) โทษของน้ำเมา (7) สุตโสม (6) อบายภูมิ (6) อุโบสถศีล (6) เลิกเหล้าเลิกบุหรี่ (6) ไสยเวท (6) ชาวโซโลมอนคนแรกขอเป็นชาวพุทธ (5) นักโทษประหาร (5) รอยยิ้ม (5) ทรมานข้าศึก (4) พระวิปัสสีพุทธเจ้า (4) พระเจ้ามหาปนาทะ (4) พ่อครัวหาเนื้อไม่ได้ (4) วิญญาณเข้าสิงร่าง (4) สวรรค์ชั้นดาวดึงส์ (4) เมืองพาราณสี (4) กฎหมายห้ามกินคน (3) กองเสบียงตามอารมณ์ (3) กินหมาก (3) คุณยายอาจารย์ไม่รู้หนังสือ (3) จองเวร (3) นั่งสมาธิครั้งแรก (3) นั่งสมาธิหมู่ (3) บวชตามพระราชา (3) ปฏิญาณตนเป็นชาวพุทธ (3) พระปทุมุตตรพุทธเจ้า (3) พลัดพรากจากหมู่คณะ (3) แผ่เมตตาทุกวัน (3) โรงงานทำวิชา (3) กตัญญูต่อบิดามารดา (2) กายละเอียดเข้าทางบิดา (2) ช่างจักสาน (2) ดูแลสามีพิการ (2) ตายปุ๊บเกิดปั๊บ (2) ติดเนื้อสัตว์ (2) ท่านั่งสมาธิ (2) ประสบการณ์ภายในเป็นของสากล (2) ปรุงเนื้อมนุษย์ถวายพระราชา (2) ปลาสลิดอร่อยตรงไหน (2) ผู้ประสานงานเคสสตัดดี้ (2) พุทธเทียมพุทธแท้ (2) อยากบวชตั้งแต่เด็ก (2) อาจารย์ทิศาปาโมกข์ (2) อาจิณกรรม (2) อุบายถุงเงินของหลวง (2) เบื่อการครองเรือน (2) เมืองตักกสิลา (2) ให้อภัย (2) ไม่คาดหวังเวลานั่งสมาธิ (2) กอดคอจมน้ำตาย (1) ขายแม่วัวก่อนลูกหย่านม (1) ข่าวกล่าวหาวัดโกงที่ดินชาวนา (1) ครบองค์พระรัตนตรัย (1) คลอดเท้าออกก่อน (1) คู่จองเวรผลัดกันฆ่า (1) จิตใสก่อนตาย (1) ฉลาดในการหาบุญ (1) ตามมาเกิดกับแม่ในชาตินี้ (1) ตำรวจหญิงกองปราบ (1) ถวายน้ำเกสรบัว (1) ทุกข์ในชีวิตคู่ (1) นั่งสมาธินอกสถานที่ (1) นั่งสมาธิใจสบาย (1) บังคับผู้หญิงมาเป็นภรรยา (1) ประกอบธาตุธรรมหยาบ (1) ปราสาทแก้ว (1) พิสูจน์การระลึกชาติ (1) พี่ชายถูกเพื่อนยิงตาย (1) พี่สาวครองตัวเป็นโสด (1) ภูมิอากาศหมู่เกาะโซโลมอน (1) มานะทิฏฐิ (1) มาเกิดเป็นลูกของน้องสาว (1) ยกปราสาทแก้วจากแม่น้ำคงคา (1) ยกลูกให้พี่สาวเลี้ยง (1) ยินดีตามมีตามได้ (1) ยืนดูร่างตัวเองถูกเผา (1) ย้ายฝ่ายงาน (1) ระลึกชาติได้แล้วลืมเมื่อโต (1) รักษาด้วยการเฆี่ยนด้วยหวาย (1) รางวัลตำรวจดีเด่น (1) ราชบุรุษ (1) วิบากกรรมไม่เว้นเด็ก (1) วิศวกรรมเทพบุตร (1) วิสามัญฆาตกรรม (1) สร้างกุฏิถวายพระปัจเจกพุทธเจ้า (1) สวรรค์ชั้นดุสิต (1) สายรกพันคอ (1) ส่งเรื่องเป็นกรณีศึกษา (1) หลานในอดีตมาเกิดเป็นลูก (1) หอจันทร์ (1) อดีตชาติเคยเกิดเป็นยักษ์ (1) อธิษฐานให้ระลึกชาติได้ (1) อธิษฐานไม่ขอมีครอบครัวอีก (1) เก็บดอกบัวไปทำบุญ (1) เชียร์ให้คนทำร้ายกัน (1) เลือกคำพูดที่ไม่ทำให้เครียด (1) เอาแมวโยนน้ำ (1) แต่งงานเพื่อรักษาอาการ (1) โอกาสทองของการสร้างบุญ (1) ใช้แรงงานลูกวัว (1) ใช้แรงงานสัตว์ (1) ไมตรีจิตของชาวโซโลมอน (1) ไม่หึงหวงสามี (1)
เปิดรายการตามแบบประจำ ว่าคาถาสำเร็จ แม้เมื่อเจอมืดมิดก็มีสิทธิ์เข้าถึงธรรม ทบทวนเนื้อนาบุญสี่ระดับคือมหาธรรมกายเจดีย์ มหาจุฬามณี พระในบ้าน และพระในตัว แล้วปิดท้ายด้วยคำขวัญว่าเมื่อเราสว่าง โลกก็สว่างด้วย
ทบทวนการบ้าน 10 ข้อทั้งชุด ตั้งแต่เอาบุญไปฝากคนที่บ้าน จดบันทึกผลการปฏิบัติธรรม หลับและตื่นในอู่ทะเลบุญ รวมใจเป็นหนึ่งกับองค์พระหนึ่งนาที ไปจนถึงสร้างบรรยากาศด้วยรอยยิ้มและปิยวาจา แล้วนับว่าผ่านวันออกพรรษามา 93 วัน เหลืออีกร้อยกว่าวันจะเข้าพรรษา และผ่านวันปีใหม่มา 18 วัน
ถาม-ตอบบทประจำว่าเราเกิดมาทำไม ตอบว่าเพื่อทำพระนิพพานให้แจ้ง แสวงบุญ สร้างบารมี พระนิพพานอยู่ภายในตัวที่ศูนย์กลางกายฐานที่เจ็ดเหนือสะดือสองนิ้วมือ ด้วยวิธีทำใจหยุดนิ่งเฉย ๆ และย้ำว่าคนที่ทำไม่ได้คือคนตาย คนบ้า และคนที่ไม่ได้ทำ
อธิบายว่าที่ตอกย้ำซ้ำเดิมทุกวันเพราะนักเรียนใหม่ต้องศึกษาไว้ให้ดำเนินชีวิตไม่ผิดพลาด เพราะความผิดพลาดมีอบาย ทุคติ วินิบาต นรก เปรต อสุรกาย สัตว์เดรัจฉาน รองรับอยู่ แล้วเกริ่นว่าวันนี้มีกรณีศึกษาเรื่องเกิดมาก็จำชาติเดิมได้ และเรื่องชาวโซโลมอนคนแรกที่ประกาศตัวขอเป็นชาวพุทธ
ชวนให้ยิ้มกันไปทั่วโลก อธิบายว่าคนที่ยังไม่ยิ้มเหมือนแต่งตัวไม่เสร็จ ใส่สูทแต่นุ่งผ้าขาวม้า สวมรองเท้าแตะ หรือเขียนคิ้วข้างเดียวออกจากบ้านไปทำงาน จึงต้องนำรอยยิ้มมาปรากฏบนใบหน้าทุกคนทุกแห่ง ไม่ว่าในบ้านหรือนอกบ้าน
ก่อนเข้าเรื่องชาวโซโลมอนคนแรกที่ขอเป็นชาวพุทธ ทบทวนว่าเดิมชาวโซโลมอนกินคนด้วยหลายเหตุผล กินเพื่อความสะใจ กินเป็นอาหารเสริม และกินเพราะติดในรส ตอนนั้นยังไม่รู้ความจริงว่ามนุษย์ไม่ควรกินมนุษย์ด้วยกัน ย้ำว่าการกินคนมีมาทุกยุคและทุกระดับชั้น ตั้งแต่สมาชิกเผ่า หัวหน้าเผ่า จนถึงพระราชา แล้วโยงเข้าเรื่องพญาโปริสาทตอนที่สาม
เริ่มเทปตอนที่สาม สุตโสมราชกุมารเข้ารับการศึกษาแล้วปรากฏว่าอาวุโสและเฉลียวฉลาดกว่าศิษย์ทั้งหมด ขยันหมั่นเพียรจนเรียนจบก่อนใคร อาจารย์จึงขอให้อยู่ต่อช่วยสอนศิษย์คนอื่นให้จบพร้อมกัน เมื่อทุกคนจบแล้วจึงอำลาอาจารย์เดินทางกลับบ้านเมืองพร้อมกัน ถึงประตูเมืองตักกสิลาที่ต้องแยกทาง สุตโสมในฐานะอาจารย์เตือนให้ทุกคนรักษาอุโบสถศีลทุกกึ่งเดือน อย่าเบียดเบียนใคร และทำประโยชน์แก่ผู้อยู่ใต้ปกครองให้มาก
หลายปีผ่านไป ศิษย์หลายท่านได้ครองราชย์เป็นกษัตริย์และเจ้าเมือง สุตโสมและพรหมทัตก็ได้ครองราชย์ด้วย พระเจ้าพรหมทัตรักษาอุโบสถศีลไม่ขาดแต่เว้นการเสวยเนื้อไม่ได้ วันอุโบสถวันหนึ่งสุนัขในวังขโมยกินเนื้อจนหมด พ่อครัวหาซื้อเนื้อในตลาดไม่ได้ จึงตัดสินใจเสี่ยงไปที่ป่าช้าผีดิบนอกเมือง ขุดศพชายที่เพิ่งฝังใหม่ขึ้นมาแร่เนื้อโคนขาทั้งสองข้าง แล้วกลบฝังไว้เหมือนเดิม
พ่อครัวปรุงเนื้อนั้นอย่างพิเศษสุดฝีมือ พอชิ้นเนื้อแตะปลายลิ้น รสชาติก็แผ่ซ่านทั่วพระสรีระ พระเจ้าพรหมทัตหยุดชะงักด้วยความพอพระทัย เพราะไม่เคยลิ้มลองเนื้อเช่นนี้มาก่อน เทปอธิบายว่าเป็นเพราะอดีตชาติเคยเกิดเป็นยักษ์ที่กินเนื้อมนุษย์ ความเคยชินที่เรียกว่าอาจิณกรรมจึงติดตามมา เทียบกับคนที่เคยเกิดเป็นงูซึ่งมักง่วงหรือหลับเวลาฟังธรรม
พระเจ้าพรหมทัตแกล้งทำเป็นพิโรธ ทิ้งอาหารคำนั้นและไล่นางสนมกำนัลออกไปให้หมด เหลือพ่อครัวคนเดียว ซักถามจนพ่อครัวยอมเปิดเผยความจริงและขอพระราชทานอภัยโทษ แต่กลับสั่งห้ามบอกใคร ให้พ่อครัวกินอาหารเนื้อธรรมดาเสียเอง ส่วนอาหารที่ถวายให้ปรุงด้วยเนื้อมนุษย์เหมือนวันนี้ พ่อครัวทูลว่าหาเนื้อมนุษย์ทุกวันไม่ได้ จึงรับสั่งให้ไปรับศพนักโทษประหารในคุกหลวงมาใช้
นักโทษประหารในคุกหลวงหมดไปวันละคน จนต้องนำนักโทษจากคุกในชนบทและหัวเมืองต่าง ๆ มาใช้จนหมดอีก พระเจ้าพรหมทัตจึงสั่งทหารคนสนิทนำถุงเงินของหลวงไปทิ้งตามถนนหลวงแล้วแอบซ่อนตัว ใครมาหยิบก็จับประหารด้วยข้อหาขโมยทรัพย์ของหลวง จนผู้คนไม่กล้าหยิบของที่วางในที่สาธารณะ ต่อมาจึงบอกอุบายให้พ่อครัวตีกลองให้ดังทั้งเมืองให้คนแตกตื่นวิ่งหนี แล้วแอบฆ่าคนที่วิ่งเข้ามาใกล้เอาเนื้อไปทำอาหาร ซากศพที่ถูกแร่เนื้อถูกทิ้งเกลื่อนจนชาวเมืองพาราณสีวุ่นวายไปทั่ว
ครูไม่ใหญ่ทบทวนว่าที่หมู่เกาะโซโลมอนมีกฎหมายห้ามกินคนออกมาแล้วหลายสิบปี แต่ยังพอมีการกินกันตามธรรมเนียมที่ปฏิบัติมา ทั้งเพื่อความสะใจ เป็นออร์เดิร์ฟเจริญอาหาร และเพราะติดในรส แต่ถือว่าน้อยมากแล้ว แล้วทบทวนว่าเราได้ฟังวิธีการกินคนแบบต่าง ๆ จากปากชาวโซโลมอนที่กลายมาเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาซึ่งเล่าออก DMC เป็นธรรมทาน หมายเหตุ: ตัวเลขปีที่ออกกฎหมายในช่วงนี้เสียงเพี้ยนจนยืนยันไม่ได้
อธิบายว่าชื่อเปเล่เป็นชื่อที่คนไทยคุ้นหูจากนักฟุตบอลบราซิลเมื่อหลายสิบปีก่อน แต่เปเล่คนนี้ไม่ได้เตะฟุตบอล กลับแตะใจเข้าไปสู่ภายใน ปิดตา เปิดใจ มองผ่านแสงสว่างภายในไปสู่เส้นทางชีวิตอมตะ และเป็นจุดเริ่มของสิ่งดี ๆ ที่เกิดขึ้นตามมาที่หมู่เกาะโซโลมอน
เล่าว่าเมื่อ DMC ไปปรากฏที่หมู่เกาะโซโลมอน มีนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาเป็นชาวโซโลมอนที่ปฏิบัติธรรมโดยไม่ได้รับคำอธิบายอะไรมาก แล้วเข้าถึงสิ่งที่มีอยู่ในตัวมนุษย์ทุกคนทั่วโลก ที่ไหนมีมนุษย์ที่นั่นก็มีอย่างนี้ แต่ไม่มีใครเฉลียวใจ จนพระมงคลเทพมุนีค้นพบวิชชาธรรมกายและนำคำสอนดั้งเดิมของพระสัมมาสัมพุทธเจ้ากลับคืนมา บัดนี้ชาวโซโลมอนก็เข้าถึงแล้ว เป็นจุดเริ่มต้นที่ดวงตะวันออกที่กลางกาย
ทบทวนเรื่องสตีเฟน บินาลู ชาวโซโลมอนที่ดูภาพนรกแล้วเลิกบุหรี่ แต่หันมาเคี้ยวหมากแทน จนได้คำแนะนำให้ภาวนาสัมมาอะระหังแทนเพื่อจะได้ไม่ติดหมาก วันนี้สตีเฟนกลับมาทำงานด้วยใบหน้าสดชื่นและบอกว่าเลิกได้ทุกอย่าง แต่สังเกตว่ามีเหงื่อออกตลอดและปากดูจืดจางเพราะหักดิบทันที ถึงอย่างนั้นก็ยังยิ้มได้และตั้งใจทำตามที่แนะนำไป
เปเล่นัดชาวโซโลมอนไว้สี่ห้าคนให้มานั่งสมาธิหลังพักเที่ยงก่อนเข้างานรอบบ่าย แต่พอถึงเวลาเดินตามกันมาถึงสิบห้าคน ซึ่งถือว่ามากเพราะข่าวยังไม่ไปทั่วทุกเกาะ หลายคนไม่เคยหัดนั่งสมาธิเลย ไปขอใช้ลานปูนที่บ้านหลังหนึ่งของชาวโซโลมอน เจ้าของบ้านยิ้มรับทันทีและยังไปหาเสื่อมาให้ปูนั่ง ไม่ทำเสียงรบกวน ได้แต่สังเกตการณ์ว่าการนั่งสมาธิคืออะไร แล้วเปเล่เปิดเพลงของครูไม่ใหญ่ให้ทุกคนสัมผัสบรรยากาศของสมาธิ
อ่านคำบอกเล่าของคุณเบน ฟรานซ์ ว่าวันนี้รู้สึกผ่อนคลายมาก ได้อยู่ท่ามกลางธรรมชาติ รู้สึกดีมากกับสมาธิ ตอนนั่งเห็นดวงอาทิตย์ส่องสว่างอยู่และอยากหยุดพักอยู่กลางดวงอาทิตย์นั้น เวลานั่งสมาธิมีความสุขมาก และตั้งใจจะทำสมาธิให้ได้ตลอดเวลาทั้งขณะทำงานและก่อนนอน ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าเบนไม่ได้รู้เรื่องอะไรนอกจากฟังบทเพลงแล้วนั่งนิ่ง ๆ นุ่ม ๆ เฉย ๆ
ไล่ชื่อชาวโซโลมอนที่ได้ยินมาแล้วห้าคนคือสตีเฟน เบน ทอมมี่ แซม และจอน แล้วเพิ่มคนที่หกซึ่งเพิ่งมานั่งสมาธิครั้งแรก เล่าว่าเห็นพระอาทิตย์อยู่ในตัว มีแสงเจิดจ้าอยู่รอบตัว นั่งสมาธิแล้วมีความสุขมากและจะมานั่งเป็นประจำ ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าทุกคนขยับตัวน้อยมาก ไม่มีใครลืมตาหรือลุกไปเดินเล่น ทั้งที่ท่านั่งยังไม่คุ้นและสลับขาผิดข้าง ก็บอกให้เอาท่าที่ถนัดไปก่อน (ชื่อของคนที่หกในเทปสะกดไม่ชัด ยังไม่ยืนยัน)
หลังหมดเวลานั่งสมาธิ ชาวโซโลมอนยังไม่ยอมลุก และชวนเปเล่เองว่าพรุ่งนี้มานั่งกันอีก เวลาเจอเปเล่คำถามแรกคือ Meditation today หลายคนเดินตามหาเปเล่เพื่อถามว่าวันนี้นั่งที่ไหน เวลากี่โมง เปเล่บอกว่าตนชวนไว้ไม่กี่คน ที่เหลือบอกต่อกันแล้วมากันเอง ครูไม่ใหญ่ชี้ให้นักเรียนเก่าฟังว่าทำไมนักเรียนใหม่เผ่าพันธุ์มนุษย์กินคนจึงเห็นตะวันออกกลางกาย เพราะเขาไม่คาดหวังจะเห็นอะไรและไม่รู้ด้วยว่าต้องเห็นอะไร ใจจึงใส ๆ ซื่อ ๆ
สรุปว่าตะวันออกกลางกายทำให้ชาวโซโลมอนมีความสุข แล้วทบทวนชื่อที่รู้จักแล้วอย่างน้อยหกคนคือทอมมี่ แซม จอน เบน สตีเฟน และโทมัส ทั้งที่วันนั้นมานั่งกันถึงสิบห้าคน
เล่ารอบต่อมาที่ออกไปนั่งสมาธินอกสถานที่แม้ฝนตกหนัก อธิบายว่าเกาะมีสองฤดูคือเช้าร้อนบ่ายฝนตกอย่างนี้ทั้งปี ฝนไม่เป็นอุปสรรคแต่กลับเป็นเครื่องปรับอากาศ ขอแค่หลบฝนอย่าให้เปียก ชาวโซโลมอนเดินตามเปเล่ไปหาที่นั่งจนได้บริเวณหน้าห้องเก็บของ แปลว่าที่ไหนก็นั่งได้ถ้าเป็นความดี ก่อนฝนตกอากาศอ้าวเนื้อตัวเหนอะหนัก แต่ทุกคนยังนั่งนิ่ง ใบหน้ามีความสุขจากภายในโดยไม่ต้องตกแต่ง
อ่านคำบอกเล่าของเบน ฟรานซ์ ว่าเห็นดวงอาทิตย์ที่ส่องแสงสว่างกว่าดวงอาทิตย์บนท้องฟ้า สว่างกว่าอาทิตย์ตอนเช้า ตอนบ่าย และตอนเที่ยงวัน แต่เป็นความสว่างที่เย็นไม่ร้อนเลย และความสว่างเกิดทั่วบริเวณที่นั่งสมาธิ รู้สึกว่าวันนี้มีความก้าวหน้าจึงอยากนั่งต่อไป ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าเขาเล่ามาเองโดยไม่มีใครบอก แสดงว่าสิ่งนี้เป็นของสากลที่ทุกคนเข้าถึงได้ถ้าให้โอกาสตัวเองปิดตาเปิดใจ
อ่านคำบอกเล่าของชาวโซโลมอนที่ขอเป็นชาวพุทธ ว่าจะปฏิบัติได้ทุกอย่างตามที่หลวงพ่อสอน ตั้งใจจะเป็นชาวพุทธที่ดี จะศึกษาคำสอนศาสนาพุทธ นั่งสมาธิ และใช้ชีวิตอย่างชาวพุทธ อยากเป็นชาวพุทธอย่างหลวงพ่อ อยากห่มผ้าสีเหลืองส้ม อยากให้หลวงพ่อรับเป็นศิษย์ และอยากมีชีวิตเรียบง่ายได้นั่งสมาธิเหมือนที่หลวงพ่อนั่ง ครูไม่ใหญ่บอกว่าฟังแล้วขนลุกด้วยความปลื้มปีติ
ครูไม่ใหญ่พูดกับเบน ฟรานซ์ โดยตรงว่าการเป็นชาวพุทธไม่ใช่เรื่องง่าย ต้องผ่านบททดสอบก่อน อธิบายว่าชาวพุทธมีสองแบบ พุทธเทียมคือคนที่มีทะเบียนสำมะโนครัวว่าเป็นชาวพุทธแต่ไม่รู้ข้อวัตรปฏิบัติ หรือรู้ดีรู้ชั่วหมดแต่อดทำชั่วไม่ได้ ส่วนพุทธแท้ต้องมีข้อวัตรปฏิบัติตามคำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าอย่างเคร่งครัดและเบิกบาน จึงจะมอบการบ้านให้ทำหนึ่งเดือนก่อนแล้วมาคุยกันใหม่ว่าจะรับเป็นชาวพุทธหรือไม่
ไล่ข้อสอบหนึ่งเดือนแรกที่เบน ฟรานซ์ต้องทำให้ได้ ต้องกตัญญูและเคารพบิดามารดาและผู้มีพระคุณ ดูแลท่านอย่างดี ต้องรักครอบครัวให้อบอุ่น เว้นจากการฆ่ามนุษย์และสัตว์ทั้งหลายและให้ความรักความปรารถนาดีต่อสรรพสัตว์ เว้นจากการลักทรัพย์คือให้ความปลอดภัยในทรัพย์สินของผู้อื่น ยินดีเฉพาะคู่ครองของตนและให้ความปลอดภัยกับคู่ครองของคนอื่น พูดความจริงต่อเพื่อนมนุษย์ และไม่ดื่มน้ำเมา ไม่สูบบุหรี่ ไม่เคี้ยวหมาก โดยอธิบายว่าน้ำเมาเข้าตัวแล้วจะเปลี่ยนระบบความคิด คำพูด และการกระทำไปในทางไม่ดี ทำให้เสียทั้งชีวิตและทรัพย์สินทั้งของตนและผู้อื่น
สั่งว่าถ้าทำครบทุกข้อแล้วให้เขียนคำยืนยันเป็นเอกสารส่งมา แล้วครูไม่ใหญ่จะตัดสินอีกครั้งว่าจะรับเป็นชาวพุทธหรือไม่ ย้ำว่าการเป็นชาวพุทธไม่ใช่เกิดในครอบครัวชาวพุทธแล้วเป็นทันที ต้องมีบททดสอบและถ้าผ่านก็ยังมีข้อสอบต่อไปอีก แล้วชวนดูภาพเบน ฟรานซ์ ในฐานะบุคคลในประวัติศาสตร์ผู้ประกาศตัวขอเป็นชาวพุทธคนแรกของชาวโซโลมอน ชี้ให้ดูดวงตาที่อ่อนโยนซึ่งออกมาจากดวงใจที่สว่างใส
เทปตอนที่สามเริ่มจากท่านภัททชิบรรลุธรรมเป็นพระอรหันต์และบวชเป็นพระภิกษุหลังได้รับอนุญาตจากเศรษฐีผู้เป็นบิดา พระบรมศาสดานำเดินทางต่อไปถึงโกฏิคามหมู่บ้านใกล้ฝั่งแม่น้ำคงคา พระภัททชิล่วงหน้าไปนั่งเข้าฌานอยู่ริมฝั่งจึงไม่ลุกขึ้นต้อนรับพระเถระ เพื่อนสหธรรมิกตำหนิว่ามีมานะทิฏฐิ พระพุทธองค์ประสงค์ให้คณะสงฆ์ทราบอานุภาพของท่าน จึงเรียกให้ขึ้นเรือลำเดียวกันแล้วรับสั่งให้ยกปราสาทแก้วที่เคยใช้สอยเมื่อเกิดเป็นพระเจ้ามหาปนาทะขึ้นมา ท่านเหาะขึ้นอากาศแล้วแหวกน้ำลงไปใช้เท้าเกี่ยวยอดปราสาทยกขึ้นมา มหาชนสองฝั่งแม่น้ำจึงหมดความสงสัยในคุณวิเศษของท่าน
เล่าเหตุที่ท่านประกอบมาในอดีต สมัยพระปทุมุตตรพุทธเจ้าท่านเกิดก่อนที่พระพุทธเจ้าจะอุบัติ ออกบวชเป็นฤษีบำเพ็ญพรตกลางป่า วันหนึ่งลงไปในสระเพื่อหาเหง้าบัวและดอกบัวแล้วเห็นพระพุทธเจ้าเสด็จเหาะผ่านมา เกิดอัศจรรย์ใจและปรารถนาจะถวายภักษาหารอย่างแรงกล้า พระพุทธองค์ทรงทราบจึงเสด็จลงมาที่ฝั่งสระ ท่านฤษีนำน้ำที่เกิดจากเกสรบัวกับน้ำนมและเนยใสที่ไหลจากเหง้าบัวมาถวาย เมื่อกลับถึงอาศรมเกิดพายุฝนและสายฟ้าฟาดลงกลางศีรษะสิ้นชีวิตทันที ด้วยอำนาจฌาน ศีล และภาวนา จึงไปเกิดในสวรรค์ชั้นดุสิต
สมัยพระวิปัสสีพุทธเจ้าท่านมาเกิดในตระกูลมหาเศรษฐี ถวายมหาทานแด่พระสงฆ์จำนวนมากโดยมีพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเป็นประธาน ทั้งถวายผ้าไตรจีวรเนื้อละเอียดแก่ภิกษุทุกรูป สั่งสมบุญจนตลอดชีวิตแล้วไปบังเกิดในเทวโลก ต่อมาเกิดในตระกูลช่างจักสาน วันหนึ่งไปลำเลียงไม้ไผ่ใกล้ฝั่งแม่น้ำคงคากับบิดา เห็นพระปัจเจกพุทธเจ้าแล้วเกิดความเลื่อมใส เมื่อทราบว่าท่านกำลังหาที่จำพรรษา สองพ่อลูกจึงสร้างกุฏิและทางเดินจงกรมนิมนต์ให้อยู่จำพรรษาพร้อมอุปถัมภ์ด้วยปัจจัยสี่ ทำอย่างนี้กับพระปัจเจกพุทธเจ้าถึงเจ็ดพระองค์ ละโลกแล้วไปเกิดในสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ (จำนวนพระสงฆ์ที่รับมหาทานในเทปฟังไม่ชัด)
ต่อมาท่านมาเกิดในราชตระกูลมีพระนามว่ามหาปนาทะ เมื่อพระชนม์ครบกำหนดพระราชบิดาสร้างปราสาทที่ประทับให้และยกราชสมบัติให้ครอบครอง ด้วยอานุภาพบุญที่เคยสร้างกุฏิถวายพระปัจเจกพุทธเจ้าเจ็ดพระองค์ วิศวกรรมเทพบุตรจึงมาเนรมิตปราสาทแก้วถวาย สูง 25 โยชน์ ดาดาษด้วยรัตนชาติทั้งสิ้น ท้าวสักกเทวราชส่งนางเทพอัปสรมาฟ้อนรำขับกล่อม พระเจ้ามหาปนาทะปกครองมหาชนโดยธรรมและบำเพ็ญกุศลเสมอ เมื่อสิ้นพระชนม์ไปบังเกิดในเทวโลกอีกครั้ง ส่วนปราสาทแก้วค่อย ๆ จมลงใต้ท้องแม่น้ำคงคา
สรุปว่าพระภัททชิเป็นผู้ฉลาดในการหาบุญ เมื่อพบเนื้อนาบุญอันเลิศคือพระสัมมาสัมพุทธเจ้าและพระปัจเจกพุทธเจ้าก็ไม่ปล่อยโอกาสทองให้ผ่านเลยไป สั่งสมบุญเต็มกำลัง จึงได้เสวยสมบัติอันประณีตทั้งในเทวโลกและมนุษย์โลกทุกภพทุกชาติ แล้วโยงมาถึงผู้ฟังว่าโอกาสทองของเราก็ยังมีอยู่เพราะยังมีพระสงฆ์ผู้เป็นเนื้อนาบุญให้สั่งสมบุญได้ จึงควรสั่งสมบุญเต็มที่จนวันสุดท้ายของชีวิต เพื่อเป็นบุญต่อบุญ สมบัติต่อสมบัติ เข้าถึงมนุษย์สมบัติ ทิพยสมบัติ และนิพพานสมบัติ
กลับมาต่อการบ้านอีกสองข้อที่ยังขาด เบน ฟรานซ์ต้องนั่งสมาธิทุกวันอย่าให้ขาด ต้องรักเพื่อนมนุษย์ทุกคนอย่างแท้จริง แผ่ความรักและความปรารถนาดี และต้องให้อภัยผู้ที่ล่วงเกินหรือผิดพลาด ไม่ถือสามาเป็นอารมณ์ รักษาใจให้ใสอย่างนี้ให้ได้ทุกวันหนึ่งเดือน ย้ำว่าถ้าจะเป็นชาวพุทธก็ต้องเป็นชาวพุทธที่แท้จริง เพราะชาวพุทธที่เป็นไปเลยมีอยู่เยอะแยะแล้วไม่เกิดประโยชน์ และเมื่อเบน ฟรานซ์เข้าถึงดวงตะวันภายในแล้วก็ต้องเป็นต้นบุญต้นแบบที่ดีของโลก
บอกว่าวันพรุ่งนี้เป็นวันคล้ายวันเกิดคุณยายอาจารย์มหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง ถ้าท่านยังอยู่จะมีอายุ 97 ปี ท่านเป็นผู้อุดมด้วยคุณธรรมและคุณวิเศษภายใน แม้ภายนอกอ่านหนังสือไม่ออกและไม่รู้ตัวเลข แต่ตอบคำถามของทุกคนที่มาถามได้ และที่สำคัญคือตอบคำถามของพระเดชพระคุณหลวงปู่ผู้ค้นพบวิชชาธรรมกายได้เกือบทุกคำถาม เว้นแต่คำถามว่าปลาสลิดอร่อยตรงไหน เพราะท่านไม่ได้ให้ความสนใจเรื่องรสอาหาร อะไรผ่านมาก็ปรับที่ลิ้นให้กลืนไปได้เพื่อให้ชีวิตดำรงอยู่ประพฤติธรรม
เล่าว่าคุณยายอาจารย์มีชีวิตอยู่ระหว่างโรงงานทำวิชากับหอจันทร์ ไม่ออกไปไหน บางครั้งมีอารมณ์ร่วมกับทีมงานที่ออกไปรับแขกแล้วได้ขนมอร่อยมาถวาย จึงอยากเปลี่ยนบรรยากาศ แต่เข้าโรงงานทำวิชาแล้วเขาเอากุญแจขังไว้ข้างนอก ออกไม่ได้นอกจากเหาะหรือดำดิน เคยขออนุญาตหลวงปู่ว่าอยากไปฟังธรรมในพระนครหรือไปหาทุเรียนหาขนม หลวงปู่ตอบว่าพรุ่งนี้เดี๋ยวจะเอามาให้ซึ่งแปลว่าอด หรือตอบว่าทุเรียนอยู่ในท้องเจ้าแล้ว ท่านอยู่อย่างนั้นไม่ใช่เป็นวันเป็นเดือนแต่หลายปีตลอดเวลา ต้องรักการปฏิบัติธรรมจึงอยู่เป็นสุข ยินดีตามมีตามได้ ได้เตียงเก่ามาก็ทำความสะอาดและซ่อม เจอตัวเรือดก็จับใส่กระโถนแล้วเช้าไปปล่อย จึงชวนให้พรุ่งนี้มาเชื่อมสายบุญกับคุณยายอาจารย์
เพลงคั่นก่อนเข้าช่วงกรณีศึกษา เนื้อร้องชวนให้ยิ้ม บอกว่ายิ้มแล้วดูสวย ยิ้มดีพารวย เป็นเพลงประจำที่ใช้เปิดช่วงในรายการ
เริ่มกรณีศึกษาเรื่องเกิดมาก็จำชาติเดิมได้ เจ้าของเคสเล่าว่ามาวัดพระธรรมกายครั้งแรกในช่วงที่วัดถูกกล่าวหาว่าโกงที่ดินชาวนา ในฐานะชาวพุทธที่เคารพศรัทธาในพระรัตนตรัยจึงไม่อยากเชื่อตามที่ใคร ๆ ว่ากัน ตัดสินใจมาวัดเพื่อพิสูจน์ความจริงเอง ครูไม่ใหญ่ชมว่าอย่างนี้จึงเรียกว่าเป็นบัณฑิตนักปราชญ์ เมื่อมาแล้วไม่เพียงมั่นใจว่าวัดไม่ได้เป็นไปตามข่าวเลย แต่ยังเจอวัดที่ถูกใจเพราะสะอาดและเป็นระเบียบ จึงมาวัดเป็นประจำ และเมื่อเปิดโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาจึงส่งเรื่องของตัวเองกับลูกสาวมา (ปี พ.ศ. ที่มาวัดครั้งแรกในเทปฟังไม่ชัด)
ครูไม่ใหญ่แนะวิธีส่งเรื่องมาเป็นกรณีศึกษา ให้ส่งไม่เกินสิบสองข้อ แต่ละข้ออย่าใส่คำถามมากเกินไป ถ้ามากกว่านั้นจะตอบสั้น ๆ ให้ความร่วมมือกับผู้ประสานงาน เตรียมเรื่องเล่าให้ถูกต้องตามความจริง และทำตามขั้นตอนเพื่อให้เป็นบุญของทุกคน ย้ำว่าถ้าเรื่องจะพาดพิงถึงใครต้องไปคุยกับเขาให้เรียบร้อยก่อน เพราะที่นี่ไม่ใช่ที่ให้ครูไม่ใหญ่ไปลุยแทน
ลูกสาวของเจ้าของเคสเกิดต่างจากคนทั่วไป ตอนรอดจากท้องแม่ยื่นเท้าสองข้างออกมาก่อน มีสายรกพันคอและพันลำตัวไปหมด เมื่ออายุได้เพียงสองขวบวิ่งเล่นแถวบ้านแล้วเข้าไปในบ้านหลังหนึ่งที่อยู่ใกล้กัน เห็นป้าเจ้าของบ้านแล้วรู้สึกคุ้นเคยเหมือนเป็นญาติเป็นพิเศษ พอคิดว่าเคยเห็นป้าคนนี้ที่ไหน ภาพเหตุการณ์ในอดีตก็ค่อย ๆ กลับมาเป็นลำดับอย่างชัดเจน จนประติดประต่อได้ว่าในอดีตชาติตนเคยเป็นลูกสาวคนเล็กของป้าคนนั้นเอง
เล่าเหตุการณ์ในอดีตชาติว่าตอนอายุเจ็ดขวบ วันนั้นเป็นวันพระ ตนกับเพื่อนผู้หญิงอีกคนช่วยกันเก็บดอกบัวในสระหลังบ้านเพื่อเตรียมไปทำบุญที่วัด เห็นว่ามีดอกบัวอยู่สามดอกจึงคิดจะเก็บให้หมดทุกดอกเพื่อให้ครบองค์แห่งพระรัตนตรัย แต่ดอกสุดท้ายอยู่กลางบึงไกลจนสุดเอื้อม
เล่าต่อว่าตนยืนเฝ้าดูร่างตัวเองถูกเผา แล้ววนเวียนอยู่ในวัดสามวันโดยไม่รู้จะไปที่ไหน พอเห็นผู้หญิงคนหนึ่งถือคานหาบเดินตรงมาตักน้ำที่สระหน้าวัด จึงตัดสินใจกระโดดขึ้นหลังของเธอไปโดยที่เธอไม่รู้สึกตัว และในที่สุดได้มาเกิดเป็นลูกสาวของผู้หญิงคนนั้นซึ่งก็คือแม่ในชาตินี้ ภาพในความคิดมาสิ้นสุดตรงนี้ หมายเหตุ: ช่วงที่เล่าว่าเสียชีวิตอย่างไรอยู่ในช่วงที่ไฟล์ถอดเป็นบรรทัดคั่นซ้ำ ๆ จึงขาดไป
เมื่อเล่าให้ญาติฟังว่าตนเป็นลูกสาวของป้าคนนั้น แรก ๆ ไม่มีใครเชื่อ หาว่าเป็นเด็กพูดเรื่อยเปื่อย แต่เมื่อยืนยันว่าจำได้แม่นว่าคนในบ้านหลังนั้นเป็นใครและเกี่ยวข้องกันอย่างไร ข้าวของในบ้านชิ้นไหนเป็นของใคร แม้แต่เงินที่พ่อในชาตินั้นแอบซุกไว้โดยไม่บอกใครเลยนอกจากตนคนเดียว ก็พิสูจน์ได้จริงตามนั้นทุกอย่าง ในที่สุดทุกคนจึงเชื่อว่าระลึกชาติได้จริง
เจ้าของเคสเล่าว่าแปลกใจตัวเองที่ตั้งแต่เป็นเด็กเล็กอายุยังไม่ถึงเจ็ดขวบก็มีความรู้สึกอยากบวชอยู่ตลอดเวลา แต่เกิดเป็นผู้หญิงจึงบวชไม่ได้ หมายเหตุ: ช่วงนี้เสียงถอดเพี้ยนหนักหลายบรรทัดจนตามรายละเอียดต่อไม่ได้ทั้งหมด
เล่าว่าเมื่อมีวิญญาณเข้าสิงร่างแล้วไม่ยอมออก คนรักษาก็คว้าหวายฟาดจนหลังแตกขาแตกเลือดไหลซิบไปทั้งตัว เจ็บปวดทรมานมากถึงร้องตะโกนว่าไม่ไหวแล้ว แต่แม่สงสารก็ให้รักษาต่อไป พอจะลืมก็ถูกฟาดอีก เป็นอย่างนี้นานถึงเจ็ดปี
ญาติแนะให้จับไปแต่งงานเพื่อให้อาการหายขาด คาดว่าแต่งงานแล้วอะไรจะดีขึ้น แต่กลับเพิ่มความทุกข์กายทุกข์ใจอีกหลายสิบเท่า เพราะผ่านไปอาทิตย์แรกสองสามีภรรยาก็อยู่ร่วมกันไม่ได้ เนื่องจากเยื่อพรหมจารีเหนียวมากไม่ยอมขาด ต้องให้คุณหมอผ่า ตลอดเวลาที่อยู่ร่วมกันไม่เคยมีความสุขในยามหลับนอน รู้สึกรังเกียจเรื่องเหล่านี้มากจนครั้งหนึ่งถึงกับช็อกและสามีต้องพาไปหาหมอ จิตใจอับเฉาได้แต่รอวันแยกทาง ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าอ่านตามที่เจ้าของเรื่องเขียนมาเพราะกำลังเรียนกรณีศึกษา
เล่าว่าถูกสามีขืนใจจนมีลูกด้วยกันสามคน หมอบอกว่าตนเป็นผู้หญิงที่แปลกมาก ตนมีพี่สาวสามคนซึ่งไม่มีใครยอมสละความเป็นโสดเลยสักคน ต่างคนต่างอยู่คนเดียวตามลำพังจึงรู้สึกเหงา ตนจึงยกลูกชายคนแรกให้พี่สาวคนโตไว้เป็นเพื่อน ยกลูกสาวคนสุดท้องให้พี่สาวคนรอง ส่วนพี่สาวอีกคนขอลูกสาวคนกลางไปเลี้ยงแต่ตนไม่ยอมเพราะตั้งใจเหลือไว้เลี้ยงเองบ้าง
หลังคลอดลูกคนสุดท้องไม่นาน สามีประสบอุบัติเหตุถูกรถชนขาหักและสมองพิการไปส่วนหนึ่ง เจ้าของเคสต้องรับหน้าที่ดูแลสามีอย่างหนักตลอดห้าปีพร้อมกับเลี้ยงลูก บางครั้งท้อใจแต่ก็ทนสู้ พออาการสามีดีขึ้นก็ปล่อยให้สามีไปมีผู้หญิงใหม่ด้วยความสมัครใจ ให้พามาอยู่ที่บ้านได้ตามใจ จะอยู่ห้องไหนก็ไม่เคยต่อว่า เพราะคิดว่าเป็นความสุขของพ่อบ้าน บางครั้งยังเป็นฝ่ายหาอาหารมาให้เขาด้วย ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าเพราะเจ้าของเคสไม่ยินดีในเรื่องเหล่านี้จึงไม่มีความรู้สึกหึงหวง คิดว่าตนทำหน้าที่แม่บ้านไม่สมบูรณ์ก็เปิดโอกาสให้และยังช่วยหาให้อีก
ลูกสาวคนกลางเป็นลูกคนเดียวที่เจ้าของเคสเลี้ยงเองตั้งแต่เล็กจนโต เกิดหลังจากพี่ชายของเจ้าของเคสถูกยิงเสียชีวิตได้เพียงปีเดียว พออายุสามขวบก็พยายามบอกว่าตนเป็นพี่ชายของแม่ พอซักไล่เลียงก็เล่าว่าเป็นพี่ชายที่ถูกเพื่อนสนิทยิงตายเพราะไปห้ามไม่ให้เพื่อนทะเลาะกันแล้วรับกระสุนแทนเพื่อน ตายแล้วได้ยินแต่เสียงร่ำไห้ของแม่ที่พูดสั่งทำนองว่าให้มาเกิดใหม่เป็นลูกของน้องสาว ซึ่งก็คือเจ้าของเคสเอง ลูกสาวเล่าเรื่องเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่าเป็นเดือน จนอายุประมาณห้าขวบก็ค่อย ๆ ลืมทุกอย่างไปและไม่เคยพูดถึงอีก
เจ้าของเคสแปลกใจว่าเด็กเล็กจะรู้เรื่องพี่ชายถูกยิงตายได้อย่างไร แต่มีหลายอย่างที่ทำให้มั่นใจ ลูกสาวคนนี้หน้าตาเข้ม ตาดุ อุปนิสัยคล้ายผู้ชาย ชอบเล่นมีดเล่นปืน กล้าหาญ เป็นคนตรง ไม่เคยกลัวใคร พอโตขึ้นก็เอาดีทางอาชีพตำรวจ เข้ารับราชการในหน่วยสืบสวนสอบสวนประจำกองปราบมานานถึง 13 ปี ได้รับรางวัลตำรวจปราบปรามยาเสพติดดีเด่นและปีถัดมาได้รางวัลตำรวจดีเด่นอีก ปัจจุบันอายุ 32 ปี ยังครองตัวเป็นโสดและไม่คิดจะแต่งงาน
อ่านคำถามชุดแรกของเจ้าของเคส ว่าเรื่องที่ระลึกชาติได้เป็นจริงหรือไม่และทำไมจึงระลึกชาติได้ บุพกรรมใดที่ตนกับเพื่อนผู้หญิงต้องมากอดคอจมน้ำตายด้วยกันในชาติก่อน ตายแล้วไปไหน ทำไมทั้งสองไม่ได้ไปเกิดบนสวรรค์ทั้งที่ตั้งใจเก็บดอกบัวไปวัดและจิตเป็นกุศลถึงเพียงนั้น กายละเอียดที่จะมาเกิดต้องเข้าทางพ่อก่อนไม่ใช่หรือ แล้วทำไมตนจึงกระโดดเข้าหาแม่โดยตรง เหตุใดตอนคลอดจึงยื่นเท้าออกมาก่อน และทำไมจึงอยากบวช อยากเกิดเป็นผู้ชาย ไม่อยากเกิดเป็นผู้หญิงอีก
อ่านคำถามที่เหลือ บุพกรรมใดที่เยื่อพรหมจารีเหนียวมากจนต้องให้หมอผ่า คลอดลูกมีทั้งก่อนกำหนดและเกินกำหนด น้ำนมไม่มีให้ลูกดื่ม และต้องมีภาระดูแลสามีที่เกือบพิการ ถามด้วยว่าลูกสาวระลึกชาติได้จริงหรือไม่ เป็นพี่ชายจริงหรือไม่ พี่ชายถูกยิงเสียชีวิตเพราะบุพกรรมใด ตายแล้วไปเกิดในภพภูมิใดและเข้ามาเกิดกับตนได้ตอนไหน ลูกสาวที่เป็นตำรวจในอดีตเคยเป็นทหารพระราชาหรือไม่ และการที่บางครั้งต้องทำวิสามัญฆาตกรรมตามหน้าที่จะมีเวรกรรมติดตัวหรือไม่ การที่ลูกสาวทำบุญอุทิศให้ผู้ตายอยู่เรื่อย ๆ จะช่วยให้เวรกรรมเบาบางไหม หรือควรเลิกอาชีพนี้ไปเลย
ครูไม่ใหญ่แทรกประกาศเรื่องกองบุญเสาแก้วพันปีระหว่างอ่านคำถามของเจ้าของเคส บอกราคาต้นละหนึ่งร้อยและจำนวนพันสามร้อยต้น เป็นการเชิญชวนร่วมบุญสั้น ๆ ไม่ได้อธิบายรายละเอียดของงานเพิ่ม
ครูไม่ใหญ่ย้ำให้นั่งสมาธิด้วยใจสบายใจใส แล้วเล่าว่าได้รับความรู้ใหม่ว่าคำว่าแย่นั้นควรค่อย ๆ หาคำอื่นที่ไม่ทำให้เครียดมาใช้แทน เพราะชาวเราเป็นคนซื่อ ๆ ใส ๆ ตรงไปตรงมา ไม่ค่อยมีความเครียดกับใคร มีความสุขกายสบายใจ ไม่คิดอะไรมาก บอกว่าเป็นความรู้ใหม่ที่เพิ่งได้รับทราบ ไม่เคยรู้มาก่อน หมายเหตุ: ช่วงนี้เสียงถอดไม่ครบประโยค จึงไม่ทราบว่าท่านผู้ให้ความรู้คือใคร
ครูไม่ใหญ่เริ่มเฉลยว่าที่เจ้าของเคสระลึกชาติได้นั้นเป็นเรื่องจริง เกิดจากสองเหตุ หนึ่งคือตายแล้วมาเกิดทันที ไม่ได้วนเวียนอยู่นาน สองคือบุญเก่าที่เคยทำบุญแล้วอธิษฐานไว้ว่าขอให้ระลึกชาติได้ตั้งแต่เด็กตั้งแต่เกิด
เฉลยว่าเจ้าของเคสกับเพื่อนผู้หญิงที่มากอดคอจมน้ำตายในชาติก่อน เพราะในอดีตเคยเกิดเป็นเพื่อนกันแล้วเล่นซนด้วยกัน เอาแมวในบ้านไปโยนลงน้ำเพื่อให้มันว่ายน้ำ แต่มันว่ายไม่ได้จึงจมน้ำตาย วิบากกรรมนี้จึงมาส่งผลให้ทั้งสองมาจมน้ำตายด้วยกัน ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าวิบากกรรมไม่เคยเว้นแม้ว่าคนที่ทำจะยังเป็นเด็กที่ไร้เดียงสา และเป็นเครื่องชี้ว่าแมวไม่ใช่สัตว์ที่ถูกสร้างมาให้มนุษย์เล่น ทำลงไปแล้วล้วนมีวิบากทั้งสิ้น
เฉลยว่าเพื่อนคนนั้นตายแล้วไปเกิดเป็นเทพธิดาบนสวรรค์ชั้นดาวดึงส์และมีบริวารเป็นเทพบุตร ด้วยบุญที่จิตเริ่มใสในพระรัตนตรัยตอนก่อนตาย เพราะภาพในใจตอนนั้นนึกถึงดอกบัวที่จะไปบูชาพระ ใจคิดอยู่แค่นั้นแล้วก็วูบไป กุศลจึงยังมีกำลังส่งไปสวรรค์ ส่วนเจ้าของเคสก่อนตายตกใจ ตุหรัดตุเหร่ไม่มีสติ จึงได้มาเกิดเป็นมนุษย์
เฉลยว่าเจ้าของเคสเกาะหลังแม่ไปบ้านจริง โดยตอนนั้นเหมือนหลับไปเลย แต่เวลาจะมาเกิดเป็นมนุษย์จริง ๆ ก็ต้องผ่านบิดา คือถูกดูดเข้าไปทางช่องจมูกของบิดา ไปอยู่ที่ศูนย์กลางกายของบิดาตามขั้นตอน แล้วบังคับบิดาให้ดึงดวงเข้าไปหามารดาเพื่อประกอบธาตุธรรมหยาบจึงมาเกิดเป็นมนุษย์ ย้ำว่ายังไงก็ต้องผ่านบิดาอยู่ดี ส่วนการคลอดที่เอาเท้ายื่นออกมาก่อนเป็นเรื่องผิดปกติเล็กน้อยที่ทำให้แม่คลอดลำบาก แต่ไม่มีวิบากกรรมอะไร
เฉลยว่าที่อยากเป็นผู้ชายและอยากบวชเพราะการอธิษฐาน โดยในอดีตเคยเป็นทหารของพระราชาองค์ที่ออกบวช และได้ออกบวชตามพระราชาอยู่ระยะหนึ่ง ภายหลังลาสิกขาออกไปเพราะทนคิดถึงภรรยาเก่าไม่ไหว จึงกลับไปอยู่กับภรรยาเก่าที่คอยอยู่ ชาตินั้นประมาทในการดำเนินชีวิต ไม่ค่อยทำภาวนา ศีลข้อสามย่อหย่อน แต่ยังดีที่ได้ทำทาน แม้ก่อนตายจิตฟุ้งซ่านก็ยังได้ไปเกิดที่สวรรค์ชั้นดาวดึงส์ในพุทธันดรที่แล้ว จากนั้นเวียนมาเกิดเป็นหญิงบ้างชายบ้างสลับกันจนมาเป็นเด็กผู้หญิงที่จมน้ำตาย และมีทุกข์เพราะการครองเรือนมาหลายชาติ ครองเรือนแล้วก็เบื่อแต่ก็พลาดมีครอบครัวทุกที
เฉลยว่าที่ต้องถูกหมอไสยเวทรักษาอย่างทารุณ เพราะชาติที่จุติลงมาเป็นมนุษย์ชาติหนึ่งได้นับถือหมอไสยเวท ประกอบกับกรรมที่เคยเป็นทหารของพระราชาองค์ที่ออกบวชแล้วออกรบทรมานข้าศึกด้วยวิธีต่าง ๆ และชาติที่จุติลงมาจากดาวดึงส์ได้ฆ่าสัตว์ทำอาหารบ้าง ใช้แรงงานสัตว์มากไปบ้าง วิบากกรรมที่เคยทรมานสัตว์และใช้แรงงานสัตว์ในชาติต่าง ๆ จึงมารวมส่งผลมากมาย
เฉลยว่าที่ไม่ประสบความสำเร็จในชีวิตครอบครัวและรังเกียจการครองเรือนมาก รวมทั้งเยื่อพรหมจารีเหนียวจนต้องผ่า เป็นเศษกรรมเจ้าชู้สมัยเป็นผู้ชายที่เคยบังคับผู้หญิงคนหนึ่งให้มาเป็นภรรยา หญิงคนนั้นก็รู้สึกเหมือนเจ้าของเคสในชาตินี้คือถูกบังคับ ที่คลอดลูกก่อนกำหนดเพราะใช้แรงงานสัตว์ที่ยังเล็ก เช่นเอาลูกวัวที่ยังไม่โตไปลากเกวียน ที่คลอดเกินกำหนดเพราะชอบขังสัตว์ไว้ในคอกหรือในกรงนาน ๆ ทำให้ต้องอยู่ในท้องนาน และที่ไม่มีน้ำนมให้ลูกดื่มเพราะให้สัตว์หย่านมเร็ว เวลาวัวคลอดลูกก็รีบขายแม่วัวไปก่อนที่ลูกวัวจะหย่านม
เฉลยว่าที่ต้องมาดูแลสามีพิการเพราะกรรมที่เคยเชียร์เพื่อนให้ไปทำร้ายคนที่ทะเลาะกัน เหมือนเชียร์มวยแต่เป็นการเชียร์ที่ทำให้เขาบาดเจ็บเกือบพิการ วิบากกรรมนี้จึงมาส่งผล ครูไม่ใหญ่ฝากเตือนคนที่ชอบเชียร์มวยให้เตรียมตัวไว้ให้ดี
เฉลยว่าเรื่องที่ลูกสาวระลึกชาติได้เป็นเรื่องจริง ที่พี่ชายถูกยิงตายเพราะเป็นคู่ที่ฆ่ากันมาหลายชาติโดยผลัดกันฆ่า เมื่อตายใหม่ ๆ ก็มาหาน้องสาวแล้วเข้าทางบิดาตอนที่พ่อแม่ประกอบธาตุธรรมกัน ไม่ได้กระโดดเกาะมาแบบเจ้าของเคสแต่เดินตามมา แล้วอธิบายว่าบางคนระลึกชาติได้ตอนเด็กแต่โตขึ้นก็ลืม เพราะตายแล้วมาเกิดเป็นมนุษย์เลยแต่ไม่มีบุญที่อธิษฐานให้ระลึกชาติได้และไม่มีความผูกพันกับภพชาติที่ผ่านมา ส่วนเจ้าของเคสไม่ลืมเพราะอธิษฐานไว้ แต่บุญมีกำลังส่งให้ระลึกได้เพียงชาติเดียว
เฉลยว่าลูกสาวที่เป็นตำรวจหญิงนั้น ในพุทธันดรที่แล้วไม่ได้เป็นทหารของพระราชาองค์ที่ออกบวช และพลัดพรากจากหมู่คณะมาหลายพุทธันดรแล้ว ที่มีอุปนิสัยชอบเป็นตำรวจเพราะสมัยที่เกิดเป็นผู้ชายได้เป็นราชบุรุษซึ่งคือตำรวจในยุคนั้น จึงติดนิสัยนี้มา แต่วิบากกรรมเป็นกติกาของชีวิต เพราะผู้ที่ถูกเรายิงตายก็จองเวรผูกเวรเราได้ คล้ายกับชาติที่ผ่านมาที่เป็นพี่ชายซึ่งถูกคู่อาฆาตติดตามมาหลายชาติแล้วยิงตาย และมาเกิดเป็นลูกสาวในชาตินี้
อธิบายว่าลูกสาวที่ตั้งใจทำบุญอุทิศให้ผู้ตายอยู่เรื่อย ๆ ถือว่าผ่อนหนักเป็นเบา แต่ขึ้นอยู่กับว่าผู้ตายอยู่ในภพภูมิที่รับบุญได้หรือไม่ และแม้อยู่ในภูมิที่รับได้ เขาจะยอมรับบุญแล้วอโหสิกรรมให้หรือไม่ก็เป็นอีกเรื่อง ถึงอย่างนั้นเมื่อถึงเวลาก็ควรทำบุญอุทิศไปให้ไม่ว่าเขาจะอโหสิหรือไม่ คนที่ถูกลูกสาววิสามัญฆาตกรรมมักไปอยู่ในมหานรกเป็นส่วนใหญ่เพราะเป็นพวกค้ายาเสพติด จึงเป็นภูมิที่รับบุญไม่ได้ ดังนั้นถ้าลูกสาวย้ายไปอยู่ฝ่ายที่ไม่ต้องทำอย่างนี้ เช่นงานคอมพิวเตอร์ หรือฝ่ายที่ช่วยทุกข์มนุษย์ ก็จะไม่มีวิบากกรรมข้อนี้ แต่ถ้าไม่ย้ายก็ต้องสั่งสมบุญให้มาก
เฉลยว่าเจ้าของเคส ลูกชายทั้งสอง และลูกสาว เคยทำกรรมร่วมกันโดยเคยสร้างบุญและเกื้อกูลกันมาในอดีต ที่ลูกสาวได้อยู่ร่วมกันแต่ลูกชายต้องยกไปให้พี่สาว เพราะในอดีตลูกชายทั้งสองเคยเป็นลูกชายของพี่สาวทั้งสองคนนั้นเอง คนหนึ่งเป็นลูกของพี่สาวคนโต อีกคนเป็นลูกของพี่สาวคนที่สอง ชาตินั้นพี่สาวทั้งสองมีลูกหลายคนที่มักสร้างปัญหาให้แม่ สามีก็ขี้เมาเจ้าชู้ จึงเบื่อหน่ายการครองเรือน เมื่อทำบุญก็มักอธิษฐานว่าไม่ขอมีสามีหรือมีลูกอีก ชาตินี้พี่สาวทั้งสองจึงไม่ได้ครองเรือน ส่วนลูกชายทั้งสองที่ยกไปให้คือหลานในชาติก่อนของเจ้าของเคสที่เคยชวนไปทำบุญและสอนให้เป็นคนดี
เฉลยว่าเจ้าของเคสผูกพันกับลูกสาวมากกว่าลูกชาย เพราะเคยเป็นพี่น้องกันดังที่เล่ามา เคยเป็นญาติกันและเคยเป็นแม่ลูกกันมา จึงได้มาอยู่ร่วมกันอีกในชาตินี้ ส่วนลูกชายทั้งสองและลูกสาวเคยสร้างบารมีกับหมู่คณะแบบกองเสบียงตามอารมณ์ จึงบางชาติเจอกันบางชาติไม่เจอกัน พลัดพรากกันมายาวนาน ชาตินี้และชาติต่อไปจึงอาจพลัดพรากกันอีก ส่วนตัวเจ้าของเคสเองเคยเป็นทหารพระราชาแต่ประมาทในการดำเนินชีวิต
สวดบทประจำวันตามแบบประจำ ว่าสิ่งที่ต้องสั่งสมคือบุญกุศล สิ่งที่ต้องแสวงหาคือพระรัตนตรัยภายใน เป้าหมายชีวิตคือที่สุดแห่งธรรม ที่พักระหว่างทางคือดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์ กล่าวซ้ำหลายรอบ
ปิดรายการด้วยคำประจำว่าพุทธบุตรและพุทธบริษัทสี่ต้องเป็นหนึ่งเดียวกัน เหมือนดวงตะวันที่มีดวงเดียว
เวลาเริ่มของช่วง คำสะกด tag ที่ขาด ช่วงที่ยังไม่มีในผัง หรือลิงก์เสีย บอกได้ที่นี่ - คนที่ฟังจริงเห็นสิ่งที่คลังนี้มองไม่เห็น
เข้าสู่ระบบด้วยปุ่มด้านบนของหน้าก่อน แล้วช่องเขียนถึงผู้ดูแลจะขึ้นที่นี่