ประสบการณ์ภายในเป็นของสากล

คนที่เห็นตะวันออกกลางกายพูดตรงกันโดยไม่ได้นัดหมายว่า เวลานั่งสมาธิไม่เคยคาดหวังว่าจะเห็นอะไรและไม่รู้ว่าต้องเห็นอะไร แต่กลายเป็นช่วงเวลาแห่งความสุขและอยากทำต่อเนื่องทุกวัน ครูไม่ใหญ่สรุปว่าประสบการณ์ภายในเป็นของสากลที่ทุกคนเข้าถึงได้ และจะมีถ้อยคำที่เหมาะกับประสบการณ์นั้นออกมาเหมือนกันเอง

อ่านคำบอกเล่าของเบน ฟรานซ์ ว่าเห็นดวงอาทิตย์ที่ส่องแสงสว่างกว่าดวงอาทิตย์บนท้องฟ้า สว่างกว่าอาทิตย์ตอนเช้า ตอนบ่าย และตอนเที่ยงวัน แต่เป็นความสว่างที่เย็นไม่ร้อนเลย และความสว่างเกิดทั่วบริเวณที่นั่งสมาธิ รู้สึกว่าวันนี้มีความก้าวหน้าจึงอยากนั่งต่อไป ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าเขาเล่ามาเองโดยไม่มีใครบอก แสดงว่าสิ่งนี้เป็นของสากลที่ทุกคนเข้าถึงได้ถ้าให้โอกาสตัวเองปิดตาเปิดใจ

จดหมายจากลูกพระธรรมในดินแดนพระอาทิตย์เที่ยงคืน แต่งงานอยู่ที่นอร์เวย์ กัลยาณมิตรแนะนำ DMC ให้ ครั้งแรกนั่งแบบไม่รู้จักศูนย์กลางกาย ทำตามที่ครูไม่ใหญ่สอน นั่งไปเรื่อยจนสบาย เห็นแสงสว่าง บางทีเป็นดวงคล้ายผิวมะกรูด แล้วเปลี่ยนเป็นองค์พระสีทองอยู่สามเดือน มีครั้งเห็นแสงแดงเข้มไม่แสบตา มีดวงเล็กตรงกลางแล้วกลายเป็นหลวงพ่อวัดปากน้ำอยู่กลางท้อง ชอบนั่งมาก บางวันนั่ง 6-8 ชั่วโมง ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าขั้วโลกกับเกาะโซโลมอนไกลกันไม่ได้นัดกัน แต่พูดเหมือนกันว่านั่งแล้วมีความสุขที่สุด แสดงว่าสมาธิเป็นของสากล ปีนี้เธอวางใจที่ศูนย์กลางกายฐานที่เจ็ด ดวงขยายสว่างแล้วถูกดูดเข้าไป ตัวหายไป กลายเป็นดวง เห็นดวงใหม่ที่ละเอียดใสกว่า ยิ่งทำหน้าที่กัลยาณมิตรชวนคนดู DMC แม้เดินทางไกลพักน้อย ดวงยิ่งชัด คำพูดมีพลัง ไปที่ไหนได้รับการต้อนรับอบอุ่น คนที่ไม่ถูกชะตากลายเป็นเพื่อน คิดว่าถ้าคนทั้งโลกนั่งสมาธิทุกคนจะเป็นเพื่อนกัน

ลีเหม่ยเล่าต่อว่าเห็นความสว่างผุดขึ้นกลางใจส่องออกมาจนร่างกายสว่างไปด้วย ตัวกลายเป็นพระเหมือนพระประธานองค์ใหญ่ ขยายออกไปไม่สิ้นสุดจนมองเห็นโลกเล็กนิดเดียว หลังนั่งสมาธิความคิดเฉียบคมขึ้น ทำอะไรก็ง่ายและมีประสิทธิภาพอย่างเป็นธรรมชาติเหมือนหายใจ ครูไม่ใหญ่ขยายความว่าถ้าทุกคนในโลกเข้าถึงตรงนี้จะไม่ทำสิ่งไม่ดีเอง โดยไม่ต้องมีกฎหมายหรือใครมาบังคับ รู้เองว่าอะไรควรไม่ควร ชีวิตสมบูรณ์ขึ้นและเชื่อมั่นเรื่องบุญมากขึ้นว่าบุญเป็นบ่อเกิดของความสุขและความสำเร็จ ช่วงกลางถอดเสียงเพี้ยนปนภาษาอังกฤษ

หลังบรรทัด jingle เหอเจียหย่งเล่าว่าเพียงหลับตาก็มีความสุขจึงนั่งบ่อยและนานขึ้น คืนหนึ่งหลังนั่งหลายชั่วโมงกำลังจะเข้านอน ใจไม่คิดอะไรเลย ดวงสว่างก็ปรากฏขึ้นเอง เขามองเฉย ๆ สบาย ๆ ดวงนั้นหายแล้วกลายเป็นดวงใสผุดขึ้นคล้ายฟองสบู่เร็วมากเป็นชุด ๆ จนนับไม่ทัน ตกใจดวงก็หายเพราะใจตกจากดวง แต่ได้ความมั่นใจว่าเดินมาถูกทาง ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าสิ่งเหล่านี้มีอยู่ในตัวแต่ละเอียด หน้าที่เราคือทำใจให้ละเอียดเท่ากัน และเทียบว่าชาวโซโลมอนไม่เคยคุยกับเขาแต่มีประสบการณ์เหมือนกัน เขาเล่าว่าเดิมเข้าใจว่านั่งสมาธิต้องนั่งตัวตรงสง่า ต้องมีความรู้มาก พอทำแล้วกลับเครียด ช่วงท้ายถอดเสียงเพี้ยนและมีบรรทัด jingle

หลวงพ่อเล่าต่อว่านั่งมองไปเรื่อย ๆ อย่างสบาย ตรงกลางดวงที่มีแสงใสก็มีองค์พระสีทองเล็ก ๆ ปรากฏขึ้น ค่อย ๆ ขยายออกและใสขึ้นเรื่อย ๆ จนเป็นองค์พระที่ใหญ่มาก มีสีเหมือนทองแก้วใส ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าคนที่จะใช้คำว่าทองแก้วใสได้ต้องมีประสบการณ์จริง (ช่วงนี้ถอดเสียงเพี้ยนปนภาษาต่างประเทศหลายบรรทัด) แล้วเทียบว่าคนอยู่คนละซีกโลก คนละประเทศ หลับตามองไปที่เดียวกันด้วยวิธีเดียวกันก็เห็นองค์พระเหมือนกัน แสดงว่าประสบการณ์ภายใน ความสุข และพระภายในเป็นของสากลที่ทุกคนเข้าถึงได้ถ้าทำถูกหลักวิชาและมีความเพียร หลวงพ่อเล่าว่าหลังนั่งไม่เพลียไม่เหนื่อย ความสุขความเย็นใจยังค้างอยู่ ครูไม่ใหญ่ขยายว่าเหมือนกิ่งไม้ที่ค้างบนต้นยังไม่หล่นลงมา

ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าคุณไฮดีอยู่นอร์เวย์ ทอมมี่ ธิราอยู่โซโลมอน ไม่เคยคุยกันเลย แต่ประสบการณ์ภายในเหมือนกันและพูดประโยคเดียวกัน เพราะใจอยู่ในตำแหน่งเดียวกัน เหมือนทุกคนกินพริกก็เผ็ดเหมือนกัน กินบอระเพ็ดก็ขมเหมือนกัน ทอมมี่เล่าว่าพอหยุดนิ่งน้ำหนักตัวหายเบามาก เหมือนนั่งลอยอยู่ในอากาศ ไม่ใช่นั่งบนเก้าอี้หรือพื้น แล้วถามครูไม่ใหญ่ว่าอย่างนี้เรียกว่าสวรรค์ได้หรือเปล่า ระหว่างนั้นเห็นแต่ลูกกลมใสและแสงสว่าง ลูกกลมใสไม่เคลื่อนไปจากท้องเลย ครูไม่ใหญ่ทวนประสบการณ์ของเขาที่เริ่มจากมะพร้าว กะโหลก โครงกระดูกแก้ว จนเป็นลูกกลมใส และว่าคำที่ออกมาจากประสบการณ์จริงไม่ต้องเยอะแต่มีพลัง ทอมมี่ว่าเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดในชีวิต ครูไม่ใหญ่ว่าทอมมี่ ธิราพบดวงตะวันแล้ว ตามด้วยช่วงพักที่มีบรรทัด jingle ราวสองนาที

ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าเมืองจีน นอร์เวย์ และโซโลมอน อยู่คนละที่ ไม่เคยติดต่อกันทั้งทางอินเทอร์เน็ตหรือโทรศัพท์ แต่ประสบการณ์เหมือนกัน แปลว่าเป็นประสบการณ์สากล คุณเติ้งเล่าว่าช่วงนั้นเวลาผ่านไปเร็ว เมื่อนิ่งเข้าไปข้างในรู้สึกนิ่งแน่นมาก ซึ่งไม่ได้แปลว่าอึดอัด แต่จิตใจมั่นคงมากท่ามกลางความนิ่ง เหมือนไม่เคลื่อนเลย ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าทุกฉบับไม่มีการปรุงแต่ง เป็นคำจากประสบการณ์ภายในและภาษาของเจ้าของเอง ผู้ประสานงานเป็นแค่ทางผ่านของข้อมูลเหมือนท่อน้ำเป็นทางผ่านของสายน้ำ

อาเมดถามภรรยาว่าทำไมผมเป็นมุสลิมจึงเห็นพระได้ ทั้งที่ไม่คาดหวังไม่คาดคิดมาก่อน ครูไม่ใหญ่อธิบายว่าเป็นของสากลที่มีอยู่ในตัวมนุษย์ ความแตกต่างมีแต่ภายนอก ความเหมือนมีอยู่ภายใน ไม่ว่าเชื้อชาติศาสนาเผ่าพันธุ์ใดก็เห็นได้ถ้าใจหยุด แล้วอาเมดถามต่อว่าอย่างนี้คนพุทธทุกคนคงเห็นหมดแล้วใช่ไหม ครูไม่ใหญ่ย้ำประโยคนี้ให้ชาวพุทธฟังว่าเหงื่อแตกเลย ภรรยารู้สึกอายที่เป็นชาวพุทธแต่ยังทำไม่ได้เหมือนสามี สามีถามกลับว่าทำไมไม่เห็น ก็แค่นั่งสบาย ๆ ไม่ต้องคิดอะไรก็เห็นเอง ภรรยาจึงทึ่งว่าพระพุทธศาสนาเป็นสากลที่ทุกชาติทุกศาสนาพิสูจน์ได้จริง ตอกย้ำให้มั่นคงในพระพุทธศาสนามากขึ้น

ผู้เขียนเล่าว่าลูกสาวตอนเล็กดื้อ หัวแข็ง ไม่เชื่อฟัง ใจร้อน แต่เมื่อนั่งสมาธิก็ได้ลูกสาวคนใหม่ แล้วให้ลูกเล่าเอง ลูกสาวอายุ 13 ปี (ชื่อจริงถอดเพี้ยน ยังไม่ยืนยันการสะกด ชื่อเล่นน่าจะเป็นหยก) เล่าว่าแม่ให้นั่งสมาธิเป็นประจำ วันอาทิตย์นั่งนานถึง 45 นาที ไล่ไปตามฐานต่าง ๆ เห็นดวงสว่างที่กลางท้องเหมือนพระอาทิตย์ มีความสุขมาก ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าประสบการณ์ภายในและความสุขเป็นของสากล ธรรมะเปลี่ยนชีวิตเธอได้ เธอเล่าว่ามองย้อนไปแล้วเกลียดตัวเองมากเพราะเคยตะโกนใส่พ่อแม่และพี่ชาย อยากได้ทุกอย่าง ร้องไห้ฟูมฟายจนกว่าจะได้ และเคยทำร้ายตัวเองด้วยการข่วนแขน หยิก ตบหน้าตัวเอง จากนั้นสัญญากับตัวเองว่าจะเปลี่ยน เริ่มจากเรื่องเล็กแล้วใหญ่ขึ้น รู้ว่าเป็นคนสมบูรณ์แบบไม่ได้แต่ตั้งใจจะเปลี่ยน ครูไม่ใหญ่ว่าแค่นี้ก็สุดยอดแล้ว