ep108 ผังเวลา 58 ช่วง
ทศชาติชาดก (153) ผลการปฏิบัติธรรม (136) บวชสามเณรรุ่นแรกที่บาห์เรน (121) กองเสบียง (87) พระเตมีย์ (74) แต่งตัวด้วยรอยยิ้ม (64) บาห์เรน (59) แต่งเนื้อแต่งตัว (45) วันคุ้มครองโลก 2549 (44) ออกแบบชีวิต (31) มหาสุวรรณนิธิ (29) ดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์ (24) สร้างพระธรรมกายประจำตัว (21) บวชตลอดชีวิต (20) จาตุมหาราชิกา (19) สวนพนาวัฒน์ (18) ภาษาบาลี (17) คุณเฉินเผยคุณ (12) ปิดอบาย (12) ระลึกชาติ (12) รักษาสัจจะ (12) จะเชื่อตอนเป็น หรือจะเห็นตอนตาย (10) น้องแป้ง (10) ประสบการณ์ภายในเป็นของสากล (10) ผู้ประสานงาน (10) สุนันทสารถี (10) เลิกเหล้าเลิกบุหรี่ (10) DMC ช่องนี้ช่องเดียว (9) พระโพธิสัตว์ (9) DMC (8) กุศลกรรมบถ 10 (7) ท่านต้าเอิน (7) อกุศลกรรมบถ 10 (7) ถุงลมโป่งพอง (6) รายนามเจ้าภาพ (6) อริยทรัพย์ (6) เลี้ยงสัตว์ส่งฆ่า (6) เล่นการพนัน (6) คนธรรพ์ (5) ความอ่อนน้อมถ่อมตน (5) คุณเติ้งหงหลง (5) ผังสำเร็จ (5) ลิขิตชีวิตของเราเอง (5) อุปกรณ์สร้างบารมี (5) ไซอิ๋ว (5) ขัดห้องน้ำ (4) คาถาบูชาคุณมิตร (4) ดวงธรรมเท่าไข่แดงของไก่ (4) ยักษ์ (4) ร่างกายหายไป (4) สิงคโปร์ (4) องค์พระใส (4) กินยาผิด (3) ดูเฉย ๆ (3) ความหวังของผู้ไม่รีบร้อน (2) คืนพระจันทร์เต็มดวง (2) ดวงตะวันภายใน (2) มองด้วยใจ (2) วันพระใหญ่ (2) หูทิพย์ตาทิพย์ (2) อวตาร (2) เชื่อกฎแห่งกรรม (2) เด็กวัด (2) โลกิยทรัพย์ (2) ไม่มีสัจจะ (2) ไฮโล (2) การบวชเป็นทางว่าง (1) ดูแลคนป่วยใกล้ตาย (1) ติดเหล้าบุหรี่ (1) ธรรมเนียมรัฐสภาอังกฤษ (1) นั่งพิงโอ่งสวดมนต์ (1) นิ่งแน่น (1) ปฏิวัติวัฒนธรรม (1) ผิดนัดพระ (1) พาพ่อแม่ปฏิบัติธรรม (1) มาฆบูชา 2539 (1) ลูกผู้ชายต้องไปอบายทุกขุม (1) วิบากกรรมทางอ้อม (1) สนใจ เรียนรู้ เข้าใจ มั่นใจ สมใจ (1) สบายตั้งแต่ขนตา (1) สมบัติต่อสมบัติ (1) ห้องปฏิบัติธรรมในบ้าน (1) อยู่ชั้นเดียวกันแต่ไม่พบกัน (1) อู่ซ่อมรถ (1) เงินเอาไปไม่ได้ (1) เพศนักบวชไม่มีภัย (1) เลิกธุรกิจผิดศีล (1)
นักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาว่าคาถาสำเร็จ แม้มืดตื้อมืดมิดก็มีสิทธิ์เข้าถึงธรรมสามรอบ ตามด้วยเนื้อนาบุญ (ช่วงนี้ถอดเสียงเพี้ยนเป็นคำซ้ำราวครึ่งนาที) แล้วว่าคำขวัญ เมื่อเราสว่าง โลกก็สว่างด้วย
ทบทวนการบ้านสิบข้อ ตั้งแต่เอาบุญไปฝากคนที่บ้าน จดบันทึกผลการปฏิบัติธรรม ก่อนนอนนึกถึงบุญ หลับและตื่นในอู่ทะเลบุญ ตื่นแล้วรวมใจกับองค์พระหนึ่งนาทีนึกว่าโชคดีที่รอดมาอีกหนึ่งวัน ทั้งวันให้รู้สึกว่าตัวเราอยู่ในองค์พระ ทุกชั่วโมงขอหนึ่งนาทีหยุดใจ ทุกกิจกรรมนึกถึงดวงหรือองค์พระ จนถึงข้อสิบสร้างบรรยากาศด้วยรอยยิ้มและปิยวาจา แล้วถามว่ายิ้มกันไปทั่วโลกแล้วหรือยัง
วันนี้วันที่หนึ่งร้อยสี่สิบแปดนับจากวันออกพรรษา เหลืออีกหนึ่งร้อยสิบเก้าวันจะเข้าพรรษา ผ่านปีใหม่มาเจ็ดสิบสามวัน แล้วทบทวนว่าเราเกิดมาทำพระนิพพานให้แจ้ง แสวงบุญสร้างบารมี พระนิพพานอยู่ภายในตัว เริ่มที่ศูนย์กลางกายฐานที่เจ็ดด้วยการทำใจหยุดนิ่งเฉย ๆ คนที่ทำไม่ได้คือคนตาย คนบ้า และคนที่ไม่ได้ทำ นักเรียนใหม่ต้องศึกษาไว้เพราะความผิดพลาดมีอบาย ทุคติ วินิบาต นรกรองรับอยู่ จะได้ดำเนินชีวิตถูกประสงค์ของการมาเกิดเป็นมนุษย์
ครูไม่ใหญ่บอกว่าวันนี้มีเรื่องราวดี ๆ ของเคสสตัดดี้ที่จะทำให้เข้าใจเรื่องกฎแห่งกรรมดีขึ้น ชื่อถอดเสียงได้ว่า จะเชื่อตอนเป็น หรือจะเห็นตอนตาย และมีเรื่องผลการปฏิบัติธรรมของชาวจีนแผ่นดินใหญ่กับชาวจีนสิงคโปร์ แต่ก่อนจะไปถึงให้มาแต่งเนื้อแต่งตัวให้เสร็จเรียบร้อยก่อน
เพลงเรื่องรอยยิ้ม ถอดท่อนร้องได้บางส่วนว่า ยิ้มให้กันทุกวัน อายุยืนนาน หน้าตาสดใส ยิ้มให้กันฟรี ๆ สร้างสัมพันธ์ไมตรีทั่วทั้งโลกา เป็นภาษาเดียวที่ทุกคนเข้าใจไม่ว่าอยู่บ้านเมืองใด บางคนไม่งามแต่ยิ้มแล้วหน้าตาดี (ไม่ได้ประกาศชื่อเพลง) หลังเพลงไม่มีบรรทัดถอดเสียงราวหนึ่งนาทีครึ่ง
ต่อจากเพลง ครูไม่ใหญ่ว่าอย่าออกจากบ้านไปทำงานทั้งที่ยังแต่งตัวไม่เสร็จ ต้องแต่งเนื้อแต่งตัวให้เสร็จเรียบร้อยทุกที่ทุกแห่ง ไม่ว่าในบ้านหรือนอกบ้าน โดยนำรอยยิ้มมาปรากฏบนใบหน้า จากนั้นมีบรรทัดถอดเสียงเป็นภาษาอังกฤษสั้น ๆ แล้วไม่มีบรรทัดถอดเสียงราวสองนาที
ครูไม่ใหญ่ว่าถ้าจะชวนกันก็ชวนไปทำบุญอย่างเดียว เพราะเราจะไปพักกลางทางที่ดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์ และเป้าหมายคือไปสู่ที่สุดแห่งธรรม เมื่อมาเกิดเพื่อสร้างบารมีก็ต้องสร้างให้เต็มที่ทุกอนุวินาที ใช้อุปกรณ์ที่มีทั้งกาย วาจา ใจ ความคิด สติ ปัญญา กำลังทรัพย์ กำลังพวกพ้อง ถามว่าเหลือกี่วันถึงวันคุ้มครองโลก นักเรียนตอบสามสิบเก้าวัน ครูไม่ใหญ่ว่าใจสั่น วันนั้นจะอายุหกสิบสองแล้ว อย่าลืมมาหล่อพระกัน ท้ายช่วงไม่มีบรรทัดถอดเสียงราวสองนาที
ครูไม่ใหญ่เตือนให้นึกมหาสุวรรณนิธิไว้ทุกอิริยาบถ ทั้งนั่งนอนยืนเดิน กลั่นให้ใสด้วยใจที่หยุดนิ่ง มหาสุวรรณนิธิสีทองจะเปลี่ยนเป็นสีแก้วใส แปลว่าใจเหมาะเป็นภาชนะรองรับบุญใหญ่ที่จะเกิดขึ้น บุญไม่หก ไม่หล่น ทำบุญด้วยใจใสแล้วเวลาสมบัติใหญ่เกิดขึ้นจะเกิดอย่างง่าย ๆ สบาย ๆ ได้เยอะ ๆ ไม่มีอุปสรรค และได้แล้วไม่หวงแหน กลับอยากเอาไปสร้างบุญบารมีต่อ เป็นบุญต่อบุญ สมบัติต่อสมบัติ ทั้งมนุษย์สมบัติ ทิพยสมบัติ นิพพานสมบัติ ให้รักษาใจใสตลอดสามสิบเก้าวันนี้ ใครยังไม่ได้มารับมหาสุวรรณนิธิให้มารับก่อน
ครูไม่ใหญ่ย้ำเรื่องที่บอกทุกวันว่าเราคือผู้ออกแบบชีวิต อยากเป็นอะไรก็แล้วแต่ใจเรา อยากไปนรกหรือไปสวรรค์ก็แล้วแต่เรา ทั้งอบาย ทุคติภูมิ หรือสุคติภูมิสวรรค์ เราเป็นผู้ลิขิตด้วยการกระทำทางกาย วาจา ใจ ไม่ใช่พ่อแม่หรือใครจะมาลิขิตชีวิตเรา เราลิขิตชีวิตตัวเอง (ช่วงนี้มีบรรทัดถอดเสียงที่ยาวผิดปกติราวสองนาที)
วันนี้เป็นวันพระใหญ่ ขึ้นสิบห้าค่ำ เดือนสี่ พระจันทร์เต็มดวงสว่างไสว ให้นึกถึงวันเพ็ญที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าประสูติ ตรัสรู้ ปรินิพพาน ครูไม่ใหญ่เล่าว่าหลวงปู่เคยเทศน์สอนว่าวันพระใหญ่ขึ้นสิบห้าค่ำ พระนิพพานจะส่งผังสำเร็จในการปฏิบัติธรรม ผังมรรคผลนิพพานลงมาที่กลางกายมนุษย์ทุกคน ผู้มีความเพียรและมีเป้าหมายชีวิตปฏิบัติธรรมจะได้ผลวิเศษ ไม่ว่าอยู่ที่สวนพนาวัฒน์หรือที่ใดก็ตาม อย่าให้ราตรีที่งดงามผ่านไปเปล่าประโยชน์ บนท้องฟ้าสว่างด้วยแสงจันทร์ ในท้องเราก็ต้องสว่างด้วยแสงธรรม ซึ่งนำความสุขยิ่งใหญ่ที่ไม่มีอะไรเปรียบ
ความสมปรารถนาของมนุษย์วัดที่การเข้าถึงอริยทรัพย์ภายใน ไม่ใช่แค่สมบูรณ์ด้วยโลกิยทรัพย์ภายนอก ทรัพย์สินเงินทองไม่ได้ให้ความสมบูรณ์เต็มเปี่ยมของชีวิต ยังไม่มีก็อยากมี มีแล้วก็รู้สึกว่าเท่านั้นเอง เหมือนอยากขึ้นยอดเขา ขึ้นไปถึงไม่เห็นมีอะไรแล้วเดินลงมา เห็นอีกลูกสูงกว่าก็อยากขึ้นอีก ขึ้นไปก็ไม่มีอะไร แล้วลงมาอย่างสะบักสะบอม โลกิยทรัพย์จึงเป็นเพียงครึ่งทาง เป็นอุปกรณ์สร้างบารมี ไม่ใช่มีไว้กอดไว้อวดหรือภูมิใจกับตัวเลขในบัญชี ส่วนอริยทรัพย์ภายในเป็นสิ่งที่ไปถึงแล้วไม่ต้องการอะไรมากกว่านี้ แปลว่าประสบความสำเร็จในชีวิต เข้าถึงความสุขที่แท้จริงที่สรรพสัตว์แสวงหาอยู่ อย่าให้คืนนี้ผ่านไปเปล่าประโยชน์
ครูไม่ใหญ่ว่าวันนี้วันพระ มาศึกษาภาษาบาลีง่าย ๆ สั้น ๆ สำหรับนักเรียนใหม่ เรื่องกุศลกับอกุศลกรรมบถ แล้วเป็นการ์ตูนสอนน้องแป้ง ช่วงต้นถอดเสียงเพี้ยนและขาดหายราวครึ่งนาที พี่อธิบายว่ากรรมทางวาจามีสี่อย่าง พูดเท็จ พูดส่อเสียด พูดคำหยาบ พูดเพ้อเจ้อ ทางใจมีสามอย่าง โลภอยากได้ของผู้อื่น คิดพยาบาทผู้อื่น และมีความเห็นผิด รวมสิบข้อเรียกว่าอกุศลกรรมบถสิบ ทำแล้วใจหมอง ใจหมองต้องไปอบาย แล้วท่องบาลีบทจิตเต สังกิลิฏเฐ (ถอดเสียงเพี้ยนจนอ่านไม่ได้)
น้องแป้งกลัวไปอบาย พี่บอกว่ามีวิธีทำให้ใจใสไม่ต้องไปอบาย คือทำตามกุศลกรรมบถสิบ ซึ่งเป็นการทำความดีสิบอย่างตรงข้ามกับอกุศลกรรมบถ ทางกายไม่ฆ่าสัตว์และมีเมตตา ไม่ลักทรัพย์ ไม่ประพฤติผิดในกาม ทางวาจาไม่พูดเท็จ ไม่พูดส่อเสียด ไม่พูดคำหยาบ ไม่พูดเพ้อเจ้อ ทางใจไม่โลภ ไม่พยาบาท และมีความเห็นชอบ น้องแป้งว่าทำได้และอยากไปสวรรค์ดุสิตบุรี จากนั้นเป็นช่วงพักที่มีบรรทัด jingle ซ้ำราวสามนาที
ครูไม่ใหญ่พูดถึงผลการปฏิบัติธรรมของท่านภิกษุและท่านภิกษุณีเมื่อคราวที่แล้วที่ฟังแล้วปลื้มปีติ ครูไม่ใหญ่เล่าไปตามความเป็นจริง แต่ท่านก็ถ่อมตัวว่าไม่ถึงขนาดนั้นหรอก ครูไม่ใหญ่ว่าเป็นเหมือนธรรมเนียม แล้วเปรียบกับรัฐบาลอังกฤษ ที่พอพรรคเสียงข้างมากได้เป็นรัฐบาล หัวหน้าพรรคที่ได้รับเชิญเป็นนายกต้องทำอิดออดนิดหน่อยให้คนมาฉุดตัวไป เป็นธรรมเนียมแบบพิธีที่ต้องมีลีลา (ช่วงนี้ถอดเสียงเพี้ยนบางส่วน)
ผลการปฏิบัติธรรมของชาวจีนแผ่นดินใหญ่ เขาแนะนำตัวว่าชื่อเติ้งหงหลง (ชื่อถอดเสียง ยังไม่ยืนยันการสะกด) ชาวจีนจากมณฑลเสฉวน สืบเชื้อสายจากบรรพบุรุษที่มีชื่อเสียงไปทั่วโลก ครูไม่ใหญ่ให้นักเรียนทาย (ช่วงนี้ถอดเสียงเพี้ยนปนภาษาอังกฤษ ได้ยินคล้ายเล่าปี่ แต่ไม่ชัด) เขาเกิดราว พ.ศ. 2510 ช่วงปฏิวัติวัฒนธรรม ที่หนังสือตำราของทุกศาสนาถูกทำลาย นักบวชถูกบังคับให้สึก จึงไม่มีโอกาสพบศาสนาใดเลย รู้จักพระครั้งแรกคือพระถังซัมจั๋งจากการอ่านไซอิ๋ว แต่เนื้อหาที่โดดเด่นทำให้รู้จักเห้งเจียมากกว่า ครูไม่ใหญ่ล้อว่าใครตอบถูกให้ไปหล่อพระฟรี
คุณเติ้งไม่ได้นับถือศาสนาใดจนปี 2538 ท่านต้าเอินเปิดสอนธรรมะให้เยาวชนรุ่นใหม่ ครูไม่ใหญ่อนุโมทนาที่ท่านเห็นความสำคัญเรื่องนี้ ทำให้เขาเข้าใจพระพุทธศาสนามากขึ้น ปี 2539 ท่านต้าเอินพาพระภิกษุและฆราวาสชาวจีนมางานมาฆบูชาที่วัดพระธรรมกายเป็นครั้งแรก ต่อเนื่องมาสิบปีแล้ว ครั้งนั้นเขามาด้วยและได้บวชเป็นพระครั้งแรกในชีวิต ได้เรียนรู้ว่าการเกิดเป็นมนุษย์ยาก เวลาชีวิตสั้น ไม่รู้กฎแห่งกรรมก็ทำบาปมาก รู้แล้วไม่ปฏิบัติก็ยิ่งเสียโอกาส กลับเมืองจีนเขานิมนต์พระและชวนชาวจีนมานั่งสมาธิ ชวนมางานมาฆบูชา คนที่มาประทับใจจะมาอีกทุกปี และตั้งใจว่าเคลียร์เรื่องครอบครัวได้แล้วจะมาบวชตลอดชีวิต ท้ายช่วงไม่มีบรรทัดถอดเสียงราวสองนาทีครึ่ง
คุณเติ้งเล่าผลการปฏิบัติธรรม วางใจที่ศูนย์กลางกายฐานที่เจ็ด ค่อย ๆ หลับตาภาวนาสัมมาอะระหัง เวลานั่งไม่เคยมืดเลย มีภาพมาให้ดูตลอด เห็นทิวทัศน์สองข้างทาง เขา ห้วย ลำธาร ตามอาชีพของเขา (ถอดเสียงไม่ชัดว่าอาชีพอะไร เกี่ยวกับป่าบนภูเขา) เหมือนพาใจไปทัวร์ แล้วนึกถึงคำแนะนำของหลวงพ่อว่าเห็นภาพอะไรให้ทำเฉย ๆ ใจจึงนิ่งขึ้น แล้วตกจากที่สูงเหมือนเครื่องบินตกหลุมอากาศ ตอนแรกกลัวแต่เกิดหลายครั้งก็ชิน ถ้าทำตัวเป็นนักวิจัยสงสัยว่าจะเกิดอะไรต่อ ทุกอย่างจะหายไป แต่ถ้าทำเฉย ๆ จะผ่านจุดนั้นไปเห็นแสงสว่างที่มาพร้อมความสุข ครูไม่ใหญ่ขยายว่าแสงอาทิตย์ แสงจันทร์ แสงไฟ ไม่เคยนำความสุขมา แล้วเขาไม่มีลมหายใจ ไม่มีตัวตน ร่างกายหายไป ครูไม่ใหญ่เทียบว่าเมื่อวานได้ยินว่าน้ำหนักหายไป แต่นี่ร่างกายหายไป
ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าเมืองจีน นอร์เวย์ และโซโลมอน อยู่คนละที่ ไม่เคยติดต่อกันทั้งทางอินเทอร์เน็ตหรือโทรศัพท์ แต่ประสบการณ์เหมือนกัน แปลว่าเป็นประสบการณ์สากล คุณเติ้งเล่าว่าช่วงนั้นเวลาผ่านไปเร็ว เมื่อนิ่งเข้าไปข้างในรู้สึกนิ่งแน่นมาก ซึ่งไม่ได้แปลว่าอึดอัด แต่จิตใจมั่นคงมากท่ามกลางความนิ่ง เหมือนไม่เคลื่อนเลย ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าทุกฉบับไม่มีการปรุงแต่ง เป็นคำจากประสบการณ์ภายในและภาษาของเจ้าของเอง ผู้ประสานงานเป็นแค่ทางผ่านของข้อมูลเหมือนท่อน้ำเป็นทางผ่านของสายน้ำ
คุณเติ้งเห็นดวงกลมใสสว่างใหญ่กว่าดวงดาว สว่างขาวใสเย็น สว่างเหมือนกลางวัน ขาวเป็นประกายวาววับบริสุทธิ์ ใสเหมือนน้ำค้าง และเย็นที่ไม่ใช่อุณหภูมิแต่เป็นความสงบเยือกเย็นไม่ร้อนรน ครูไม่ใหญ่ว่าดวงตะวันภายในที่แต่ละคนเข้าถึงในแต่ละประเทศบอกมาตรงกัน จึงเป็นประสบการณ์สากล เขารู้สึกสุขทั้งกายและใจ ความสุขแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย ทำให้มั่นใจว่ากำลังเดินอยู่ในเส้นทางที่พาตัวเองไปบรรลุธรรมได้
คุณเติ้งว่าอยากให้มีคนดู DMC ที่เมืองจีนอีกเยอะ ๆ ครูไม่ใหญ่อนุมัติและอนุโมทนา เพราะเขาจะได้ความรู้ที่แท้จริงของชีวิต เมื่อคนเหล่านั้นสนใจก็จะเรียนรู้จนเข้าใจ เข้าใจแล้วก็มั่นใจ แล้วในที่สุดก็สมใจ ครูไม่ใหญ่ทวนซ้ำว่าเป็นคำของคุณเติ้งทั้งหมด ผู้ประสานงานยังทึ่งว่าใช้คำแบบนี้ได้อย่างไร จากนั้นถอดเสียงเพี้ยนและเป็นช่วงพักที่มีบรรทัด jingle ราวสองนาทีครึ่ง
ครูไม่ใหญ่พาไปสิงคโปร์ ฟังผลการปฏิบัติธรรมของคุณเฉินเผยคุณ (ชื่อถอดเสียง ยังไม่ยืนยันการสะกด) ชาวจีนสิงคโปร์ เคยเป็นผู้จัดการฝ่ายขายของบริษัทยักษ์ใหญ่ในสิงคโปร์ ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าผู้ประสานงานไม่ได้ปรุงแต่งคำ ปี 2544 เพื่อนที่เล่นเทนนิสชวนมาฝึกสมาธิที่ศูนย์สิงคโปร์ วันแรกเขาใส่กางเกงขาสั้น ไหว้ไม่เป็น กราบไม่เป็น แต่เมื่อนั่งสมาธิและได้เดินทางมาสวนพนาวัฒน์ จากคนไม่มีศาสนาก็ได้เรียนรู้และตัดสินใจนับถือพุทธเป็นศาสนาแรกในชีวิต เพราะแม้มีตำแหน่ง เกียรติยศ เงินทอง แต่ยังขาดความสุข ครูไม่ใหญ่ว่ายืนยันที่พูดไว้ว่าโลกิยทรัพย์ไม่เคยให้ความสมบูรณ์ของชีวิต จากนั้นเป็นช่วงพักที่มีบรรทัด jingle ราวหนึ่งนาที
คุณเฉินเผยคุณลาออกจากตำแหน่ง เกียรติยศ เงินทองทั้งหมด มารับบุญที่วัดพระธรรมกายหนึ่งปีกับอีกสามเดือนแล้ว ครูไม่ใหญ่ชวนสาธุการและถามว่าใครจะทำได้อย่างหนุ่มสิงคโปร์คนนี้บ้าง อธิบายว่ามารับบุญแล้วจะรู้ว่าทุกอย่างเป็นบุญหมด แม้ต้องทำความสะอาดสุขา เพื่อให้แขกผู้มีบุญที่มาเยือนรู้ว่าเรายินดีต้อนรับ เข้าไปมีความสุข ออกมาเจอรอยยิ้มใส ๆ และอีกหลายงาน ยิ่งเป็นผู้ชายงานยิ่งหนัก ตลอดเวลานั้นเขานั่งสมาธิทุกวัน เช้า กลางวัน ก่อนนอน อย่างน้อยสองชั่วโมง และเขียนผลการปฏิบัติธรรมมาเพื่อแบ่งปันความรู้สึกดี ๆ ให้คนอื่น
คุณเฉินเผยคุณเริ่มนั่งสมาธิโดยไม่คิดอะไรและไม่ภาวนาอะไรเลย ให้มีอารมณ์สบายอย่างเดียว ครูไม่ใหญ่ขยายว่าให้สบายตั้งแต่ขนตา เปลือกตา ใบหน้า ยิ้มก่อนเพื่อรับความสำเร็จ แล้วเอาใจไปโฟกัสที่กึ่งกลางกายเท่านั้น ทำบ่อยเข้าก็ชำนาญ ตอนหลังแค่ห้านาทีใจก็อยู่ที่กลางกายอย่างง่าย ๆ ที่เขาเรียกว่า very easy จากนั้นมือที่วางซ้อนกัน แขน ขา ลำตัว หน้าอก ช่องท้อง ค่อย ๆ หายไปทีละส่วนจนทั้งเนื้อทั้งตัวหายหมด หลอมละลายไปกับบรรยากาศ ยังรู้สึกหัวใจเต้นอยู่นิด ๆ จนจังหวะเต้นแทบเป็นศูนย์ แต่รู้ว่ายังมีชีวิต ไม่มีความรู้สึกทางกายเลย และรู้ว่าตัวเองอยู่ภายในตัว
คุณเฉินเผยคุณเห็นคริสตัลบอลลูกแรกขนาดเท่าไข่แดงของไก่ ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าตรงกับคำของหลวงปู่พระมงคลเทพมุนี (สด จนฺทสโร) ที่ว่าดวงธรรมโตเท่าฟองไข่แดงของไก่ เขาอธิบายว่าใช้คำนี้เพราะนึกไม่ออกว่ามีอะไรขนาดใกล้เคียงกว่านี้อีก ดวงนั้นปรากฏที่ศูนย์กลางกาย แสงสว่างเหมือนพระจันทร์เต็มดวงแต่ไม่แสบตา สักพักเกิดอีกสี่ลูกขนาดและแสงเท่ากันในระนาบเดียวกันทางทิศเหนือ ใต้ ออก ตก แล้วทั้งห้าลูกรวมเป็นหนึ่งที่ศูนย์กลางกายฐานที่เจ็ด เขารู้สึก very good และ very สบายมาก ๆ ซึ่งครูไม่ใหญ่ว่าผู้ประสานงานลงคำตามที่เขาพูดจริง จากนั้นมีดวงสว่างผุดซ้อนขึ้นมานับไม่ถ้วน แล้วเห็นพระพุทธรูปใสในท่าขัดสมาธิกลางดวง เห็นพระเศียร องค์ท่าน และฐาน เป็นคริสตัลบุดดาที่เรืองแสงสว่างมาก ทั้งหมดเกิดขึ้นเองแบบอัตโนมัติไม่ต้องคิดอะไร จากนั้นไม่มีบรรทัดถอดเสียงราวครึ่งนาที ถอดเสียงเพี้ยน และเป็นช่วงพักที่มีบรรทัด jingle ราวสองนาที
คุณเฉินเผยคุณแนะนำว่าคนมักมองแค่ด้วยตาเนื้อ ควรมองด้วยใจที่ใส ๆ ด้วย ก่อนศึกษาพุทธศาสนาและปฏิบัติธรรมทั้งทฤษฎีและปฏิบัติ เขาไม่เคยเชื่อเรื่องกฎแห่งกรรมเลย แต่เมื่อมาศึกษาธรรมะที่หลวงพ่อสอนซึ่งอธิบายทุกอย่างได้แจ่มแจ้ง ก็เชื่อเรื่องกฎแห่งกรรมมาก ตอนนี้อารมณ์เย็น ไม่ซีเรียสเหมือนแต่ก่อน เหมือนปลดเปลื้องความกังวลออกไป เข้าใจแล้วว่าทำไมผู้จบการศึกษามากมายมาอุทิศตัวทำงานพระศาสนา รู้สึกว่าพวกเขาโชคดีกว่าทุกคนในโลก และขอเป็นส่วนหนึ่งของงานนี้ ครูไม่ใหญ่ให้ดูผังที่เขาวาดมา ตั้งแต่ดวงแรก ห้าดวง รวมเป็นดวงเดียว จนเป็นองค์พระ แล้วชวนอนุโมทนาจอมยุทธ์พุทธศาสตร์หนุ่มเมืองสิงห์ ท้ายช่วงถอดเสียงเพี้ยนราวหนึ่งนาที
มินิซีรีส์พระเตมีย์ผู้ยิ่งด้วยเนกขัมมบารมี ตอนที่ 17 ทวนเรื่องจากตอนที่แล้วว่าพระเตมิยราชกุมารตรัสคาถาที่หกถึงสิบ ผู้ไม่ประทุษร้ายมิตรไหว้ผู้อื่นย่อมได้รับการไหว้ตอบ รุ่งเรืองดุจเทวดา โคตกลูกบ่อย พืชงอกงาม ตกเขาหรือต้นไม้ไม่เป็นอันตราย อมิตรย่ำยีไม่ได้ดุจต้นไทรที่ลมพัดไม่ล้ม สุนันทสารถียังไม่แน่ใจ ขึ้นจากหลุมไปดูที่รถไม่เห็นพระโพธิสัตว์ กลับมาจึงจำได้ หมอบลงแทบพระบาททูลเชิญเสด็จกลับพระนคร พระโพธิสัตว์ตรัสว่าไม่ต้องการราชสมบัติที่ได้มาพร้อมการประพฤติอธรรม สารถียังหวังว่าจะเสด็จกลับจึงทูลว่าพระชนกพระชนนีจะพระราชทานรางวัลให้ตน
พระราชกุมารผู้หลุดพ้นจากพันธนาการแห่งราชสมบัติมาอย่างแสนลำเค็ญ ตรัสบอกสารถีว่าพระชนกพระชนนี ชาวแว่นแคว้น ชาวนิคม และกุมารที่เป็นเพื่อนสละเราแล้ว เราจะบวชอยู่คนเดียวในป่า ไม่ปรารถนากามคุณ เมื่อทรงนึกถึงความสำเร็จแห่งความเพียรที่ทำมายาวนานก็เกิดปีติโสมนัส ทรงเปล่งอุทานว่าความหวังของผู้ไม่รีบร้อนย่อมสำเร็จแน่นอน ความประพฤติชอบที่พยายามมาเนิ่นนานสำเร็จผลแล้ว เราออกบวชแล้วย่อมปลอดโปร่งใจ ไม่มีภัยจากที่ไหนอีก
สุนันทสารถียังมองไม่เห็นคุณค่าของการบวชอยู่ผู้เดียว เที่ยวกินใบไม้ผลไม้ในป่า ไร้ทรัพย์สมบัติ เห็นแต่ประโยชน์ที่จะเกิดแก่พระราชา พระราชเทวี และประเทศชาติ ถ้าพระราชกุมารเสด็จกลับไปครองราชย์ ประเทศจะรุ่งเรือง ราชาต่างเมืองข่มขี่ไม่ได้ ราชสมบัติประจำตระกูลที่ใคร ๆ ปรารถนาก็รออยู่แต่กลับไม่เอา จึงทูลว่าพระวาจาไพเราะสละสลวยถึงเพียงนี้ เหตุใดก่อนนี้ไม่ตรัสกับพระชนกพระชนนีเลย ขอให้เสด็จกลับ อยู่ป่าคนเดียวจะมีประโยชน์อะไร
พระเตมียราชกุมารเห็นว่าสารถียังไม่เข้าใจมโนปณิธาน จึงตรัสอธิบายว่าไม่ได้เป็นง่อยเปลี้ย หูหนวก หรือใบ้ ที่ต้องแกล้งทำเช่นนั้นเพราะระลึกชาติหนหลังได้ว่าเคยครองราชย์ในพระนครนี้เพียงยี่สิบปี แต่เมื่อละโลกไปกลับตกนรก ถูกทรมานเร่าร้อนหมกไหม้อยู่ถึงแปดหมื่นปี จึงไม่ปรารถนาจะพูดกับพระชนกพระชนนี อดทนมาสิบหกปีเพียงเพื่อพ้นจากความเป็นกษัตริย์ บัดนี้ทำสำเร็จแล้ว จะไม่หวนคืนพระนคร แต่จะบวชบำเพ็ญพรตอยู่ในป่า
สุนันทสารถีเกรงว่าประทับในป่าลำพังจะลำบากและมีอันตราย พระโพธิสัตว์ตรัสว่าผู้ออกบวชต้องสละทุกสิ่ง ทั้งทรัพย์ บุตรภรรยา ยศถาบรรดาศักดิ์ แล้วมุ่งแสวงอริยทรัพย์ภายใน ไม่แสวงผลประโยชน์อันเป็นโลกิยทรัพย์ จึงไม่คิดเบียดเบียนใคร ไม่กระทบกระทั่ง ไม่มีศัตรูมาทำร้าย เพศนักบวชจึงเป็นเพศของผู้ไม่มีภัยจากที่ไหน สารถีแย้งว่าบวชอยู่ป่าไร้ทรัพย์ ไร้บุตรภรรยาที่เอาใจให้ความอบอุ่นจะมีความสุขได้อย่างไร ถ้าครองราชย์มีทรัพย์มากก็ทำบุญให้ทาน รักษาศีล ทำทางสวรรค์ให้กระจ่างได้ บวชแต่ยังหนุ่มจะมีประโยชน์อะไร
พระโพธิสัตว์เล่าว่าครั้งยังเป็นทารก พระชนกอุ้มให้นั่งบนตักแล้วตรัสสั่งให้ฆ่าโจรคนหนึ่งด้วยหอก จองจำโจรคนหนึ่งด้วยขื่อคา เฆี่ยนโจรคนหนึ่งด้วยหวายหนาม และเสียบโจรคนหนึ่งบนหลาว ได้ฟังแล้วสะดุ้งกลัว ไม่ต้องการเสวยราชสมบัติ จึงแกล้งทำเป็นง่อยเปลี้ย ใบ้ หูหนวก เพื่อพ้นราชมณเฑียร ชีวิตนี้เป็นของน้อย มีความปลื้มใจนิดหน่อยแต่ทุกข์มาก จะอาศัยชีวิตนิดเดียวก่อเวรใหม่แล้วไปตกอบายนานเพื่ออะไร การบวชเป็นหนทางว่างที่ทำให้พ้นจากอกุศลกรรม มีปาณาติบาตเป็นต้น และมีโอกาสบำเพ็ญฌานและอภิญญา พรหมจรรย์ของเราสำเร็จแล้ว
สุนันทสารถีใคร่ครวญตามพระดำรัสแล้วเห็นจริงทุกประการ เกิดความเลื่อมใสแรงกล้า เตือนตนว่าพระราชกุมารทิ้งราชสมบัติไม่มีเยื่อใยเหมือนบ้วนก้อนเขฬะ ยอมทนทุกข์นานเพื่อพ้นราชมณเฑียร แล้วตัวเราจะมัวห่วงชีวิตที่บ่ายหน้าไปสู่ความตายทำไม จึงตัดสินใจทูลขอบวชตามในวันนั้น พระราชกุมารทรงทราบว่าเขาต้องการบวชจริง แต่ถ้าอนุญาต ทั้งสองจะหายสาบสูญจากพระนครเหมือนตายจากไป พระราชบิดาพระราชมารดาจะเศร้าโศกเหมือนเดิม โปรดติดตามตอนต่อไป
ครูไม่ใหญ่อธิบายว่าเรื่องพระเตมีย์ผู้ยิ่งด้วยเนกขัมมบารมีคือช่วงที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้ายังสร้างบารมีเป็นพระโพธิสัตว์ คำว่าพระโพธิสัตว์ที่พระองค์หมายถึงคือตอนที่ยังเป็นปุถุชนสร้างบารมีอยู่ จนบารมีเต็มเปี่ยมแล้วตรัสรู้เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้า หมดกิเลส ชาติสิ้นแล้ว พรหมจรรย์อยู่จบแล้ว กิจที่ต้องทำยิ่งกว่านี้ไม่มีอีก ไม่มีกิจอวตารลงมาเป็นพระราชา เศรษฐี หรือยาจก เพราะสร้างบารมีมาเพื่อไม่กลับมาเกิด ใครกล่าวว่าอวตารลงมาเท่ากับกล่าวตู่คำของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ส่วนพระโพธิสัตว์แบบที่ผู้ยังไม่หมดกิเลสคิดจินตนาการเป็นอีกเรื่อง ให้ไปศึกษาและตัดสินใจกันเอง แล้วบอกว่าจะเข้าสู่ช่วงเคสสตัดดี้ เปิดด้วยเพลงยิ้มแล้วรวย จากนั้นเป็นช่วงพักที่มีบรรทัด jingle ราวหนึ่งนาที
เพลงยิ้มแล้วรวยเปิดช่วงกรณีศึกษา ถอดเสียงได้แต่คำว่ายิ้มซ้ำกันยาว
เปิดจดหมายของผู้เขียนกรณีศึกษา ช่วงต้นถอดเสียงเพี้ยนปนภาษาต่างประเทศ ได้ความว่าเขาอยู่ต่างประเทศ (ภายหลังในจดหมายระบุว่าบาห์เรน) เปรียบว่าเหมือนหลงทางในทะเลทรายที่แห้งแล้งร้อนแล้วมาพบแหล่งน้ำชุ่มเย็น ครั้งแรกนึกว่ารู้สึกอย่างนี้คนเดียว แต่ถามภรรยาและลูก ๆ ก็รู้สึกเหมือนกัน เขารอคอยมานานแสนนาน เคยคิดว่าศาสนาคริสต์และอิสลามมีทีวีของตัวเองตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง แล้วพุทธศาสนาจะมีบ้างได้อย่างไร จนได้รู้จักหลวงพ่อผ่าน DMC ช่องเดียว คำสอนฟังแล้วเข้าใจได้เลย ไม่ต้องแปล ตรงไปตรงมาชัดเจน ตอบทุกคำถามในใจ ตอนนี้ต่อเติมบ้านเป็นห้องปฏิบัติธรรม ท้ายช่วงถอดเสียงเพี้ยนและเป็นช่วงพักที่มีบรรทัด jingle ราวสามนาที
ผู้เขียนเกิดในครอบครัวเกษตรกรที่ค่อนข้างยากจนในจังหวัดเพชรบูรณ์ เป็นลูกชายคนโตในพี่น้องสามคน หลังคุณพ่อเดินทางไปทำงานที่บาห์เรน เขากับน้อง ๆ ย้ายมาอยู่กับคุณตาคุณยายที่เลี้ยงดูด้วยความรักและพาไปวัดทำบุญเป็นประจำ จึงผูกพันกับพระและวัด บ้านอยู่ห่างโรงเรียนกว่าสามกิโลเมตร หลวงตาที่วัดใกล้โรงเรียนจึงให้ไปอยู่วัดด้วย แต่เขาทนเป็นเด็กวัดได้หนึ่งปีก็ลาออก เพราะเพื่อนเด็กวัดกินข้าวแล้วมักเกี่ยงกันเรื่องล้างจาน ครูไม่ใหญ่ว่าเขายังไม่เข้าใจว่าล้างจานไปก็ล้างใจไปด้วย
เขาชอบช่วยเหลือตัวเองมากกว่าขอให้คนอื่นช่วย ซ่อมจักรยานเอง แต่มีนิสัยเสียคือไม่ค่อยมีสัจจะ ครั้งหนึ่งรับปากหลวงตา (ถอดเสียงไม่ชัดว่าท่านใด) ว่าจะไปเป็นเพื่อนท่านไปช่วยงาน แต่ถึงเวลาจริงกลับเพลินดูการ์ตูนจนไม่ได้ไป พอนึกได้ก็อายจนไม่กล้าไปพบหน้าท่านอีกเลยจนท่านมรณภาพ ทำให้รู้สึกผิดจนทุกวันนี้
เมื่อเข้าเรียนชั้น ม.4 ได้คบกลุ่มเพื่อนและรุ่นพี่ที่พาดื่มเหล้าสูบบุหรี่ ทั้งที่เคยสัญญากับตัวเองว่าจะไม่ดื่มไม่สูบ ครูไม่ใหญ่ล้อคำขวัญของกลุ่มนั้นว่า ลูกผู้ชายต้องไปอบายทุกขุม ต้องดื่มเหล้าเจ้าชู้เล่นการพนัน ในที่สุดเขาก็ติด ไม่มีสมาธิในการเรียนจนต้องออกจากโรงเรียนตอน ม.4 เทอมต้น แต่ยังมีใจฝักใฝ่เรื่องนั่งสมาธิ โดยเฉพาะเรื่องอิทธิฤทธิ์ อยากมีหูทิพย์ตาทิพย์ อยากมองทะลุถ้วยเห็นลูกเต๋าไฮโล ทดลองฝึกสมาธิหลายแบบ บ่อยครั้งรู้สึกตัวเบาสบายเหมือนจะลอยได้ แต่ไม่ได้ทำต่อเนื่อง ครูไม่ใหญ่ว่าไม่ใช่ ต้องมาตรงนี้คือศูนย์กลางกาย
คุณแม่เกรงว่าเขาจะเสียคน จึงตัดสินใจพาไปอยู่กับคุณพ่อคุณแม่ที่บาห์เรน เป็นผู้ช่วยช่างในอู่ซ่อมรถ เงินเดือนห้าพันบาท ครูไม่ใหญ่ว่าเงินเดือนก็น้อย ยังเจอแต่ของผุ ๆ พัง ๆ ชีวิตเด็กอู่ แล้วเข้าสู่เพลง
เพลงคั่นเรื่องชีวิตช่างซ่อม ต่อจากเรื่องผู้เขียนไปเป็นผู้ช่วยช่างในอู่ ถอดท่อนร้องได้บางส่วนว่าไม่มีของสวยงามให้ดูเพลิน แตกมาบ้างหักมาบ้าง พอเสียก็มาหาทุกที ซ่อมให้ดีแล้วเธอก็ไป เปรียบกับคนรักที่ถูกเขาทิ้งแล้วเอาความเดือดร้อนกลับมาหา (ไม่ได้ประกาศชื่อเพลง)
หญิงที่เขาชอบมีมาตรฐานสูงในการเลือกคู่ คือต้องไม่ดื่มเหล้าไม่สูบบุหรี่ ทุกครั้งที่ไปพบจึงต้องเตรียมตัวไม่ให้มีกลิ่นเหล้าเด็ดขาด จนได้แต่งงานกันสมปรารถนา มีลูกชายหนึ่งคนลูกสาวหนึ่งคน สองคนร่วมกันสร้างฐานะ เปิดธุรกิจหลายอย่าง ทั้งร้านเสริมสวย ร้านอาหาร ร้านนวดไทย และธุรกิจอีกอย่างที่ถอดเสียงไม่ชัด ต่อมาได้ชม DMC จึงหักดิบเลิกเหล้าและบุหรี่อย่างเด็ดขาด ครูไม่ใหญ่ว่าลูกผู้ชายต้องไม่ไปอบายทุกขุม และเลิกธุรกิจที่ส่อแววว่าจะผิดศีลธรรมทุกชนิด ด้วยประโยคเด็ดของหลวงพ่อว่า จะเชื่อตอนเป็น หรือจะเห็นตอนตาย ตอนนี้ทั้งเขา ภรรยา และลูก ๆ เป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยากันทุกคน
คุณพ่อเกิดในครอบครัวเกษตรกรค่อนข้างยากจน ต่อสู้ชีวิต ทำงานขยันอดทนเพื่อครอบครัว มีมนุษยสัมพันธ์ดี ไม่ดื่มเหล้า ไม่สูบบุหรี่ ไม่เล่นการพนัน รักคุณแม่มาก ทำงานทุกอย่างให้คุณแม่เลี้ยงลูกอยู่บ้านเพียงอย่างเดียว แต่ฐานะก็ไม่ดีขึ้น จึงตัดสินใจขายบ้านเป็นค่าเดินทางไปเสี่ยงโชคที่บาห์เรน ทำงานรับจ้างขับรถและอาชีพเสริมอื่น เมื่อผู้เขียนไปบาห์เรนและตั้งหลักได้ เห็นพ่อเหนื่อยจึงให้กลับมาพักที่เมืองไทยและดูแลค่าใช้จ่ายให้ แต่พ่อขยันไม่ชอบอยู่เฉย กลับมาไม่นานก็เปิดกิจการเลี้ยงหมูเลี้ยงไก่ แล้วเลิกไปเพราะขาดทุน ต่อมาก็คิดเลี้ยงสัตว์อย่างอื่นอีก (ช่วงนี้ถอดเสียงเพี้ยน) ครูไม่ใหญ่ว่าท่านยังคงอนุรักษ์ความจนไว้เพราะไม่เข้าใจว่าที่จนเพราะอะไร
คุณตาชอบทำบุญเป็นประจำแต่ก็ชอบเล่นการพนัน ชอบนั่งเอาหลังพิงโอ่งน้ำสูบบุหรี่ เล่าเรื่องความหลังให้ลูกหลานที่มานั่งล้อมฟัง บั้นปลายชีวิตป่วยเรื้อรังด้วยโรคถุงลมโป่งพองต้องไปหาหมอต่อเนื่อง ครูไม่ใหญ่ว่าเป็นโรคที่หามาเอง คุณตาคิดว่าตัวเองต้องตายก่อนคุณยาย จึงโอนเงินทั้งหมดสามหมื่นบาทในบัญชีให้เป็นชื่อคุณยาย แต่เรื่องที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้น คุณยายซึ่งปกติแข็งแรงดีกลับป่วยเฉียบพลันและเสียชีวิตภายในเดือนนั้น เหลือแต่คุณตานั่งพิงโอ่ง ท้ายช่วงไม่มีบรรทัดถอดเสียงราวครึ่งนาที
เพลงคั่นเศร้าหลังเรื่องคุณยายเสียชีวิต ถอดท่อนร้องได้บางส่วนว่า ชวนให้รำพึงถึงเรื่องเก่าแล้วเศร้าหัวใจ กรรมตามสนอง ต้องทนทุกข์ ต้องจากกันไกล เวรกรรมที่ทำไว้ (ไม่ได้ประกาศชื่อเพลง)
หลังคุณยายเสียชีวิต ทุกคนยังเห็นคุณตานั่งพิงโอ่งสูบบุหรี่ในท่าเดิม แต่เปลี่ยนจากเล่าความหลังให้ลูกหลานฟังเป็นนั่งท่องบทสวดมนต์แทน วันสุดท้ายก่อนเสียชีวิตไม่ได้ทุกข์ทรมาน มีอาการเหมือนคนสะอึกสามครั้งแล้วจากไปด้วยวัยแปดสิบหกปี ผู้เขียนได้ข้อคิดจากการตายของคู่ชีวิตคู่นี้ว่า เงินสามหมื่นบาทได้มาแต่ไม่ได้ใช้เลย เอาไปก็ไม่ได้ ยังตกเป็นของคุณตาอย่างเดิม
คุณยายเป็นคนขยัน ชอบทำบุญ ตักบาตรทุกเช้า ไม่ชอบฆ่าสัตว์แต่ใช้ผู้เขียนกับน้องชายฆ่าแทน (ช่วงนี้ถอดเสียงเพี้ยนปนภาษาอังกฤษ) ปกติแข็งแรง วันหนึ่งอายุเจ็ดสิบหกปีมีอาการไม่สบาย คุณตาด้วยความรักจึงแบ่งยาของตัวเองให้กิน ปรากฏว่าคุณยายกินแล้วช็อก นำส่งโรงพยาบาลก็พูดไม่ได้แล้วแต่น้ำตาไหล ต้องเจาะคอใช้เครื่องช่วยหายใจ รักษาตัวอยู่หนึ่งเดือนก่อนเสียชีวิต มีสติรู้ตัวตลอด ตอนนั้นผู้เขียนยังไม่รู้จัก DMC ไม่รู้หลักการดูแลคนป่วยใกล้ตาย ไม่ได้ทำหน้าที่หลานที่ดีในวันสุดท้ายของผู้มีพระคุณที่เลี้ยงมาจนโต จึงเสียใจอยู่ทุกวันนี้
คำถามของผู้เขียน ข้อแรกกังวลนิสัยลังเล รับปากแล้วไม่ทำ เช่นนัดหลวงตาว่าจะไปเป็นเพื่อนแล้วผิดนัด รู้สึกว่าไม่มีสัจจบารมี จะมีวิบากกรรมติดตัวไหมและแก้นิสัยนี้อย่างไร ข้อสองจะทำอย่างไรให้คุณพ่อเลิกเลี้ยงสัตว์ทุกชนิด และตนมีส่วนในบาปนี้ไหมเพราะเงินที่ส่งให้พ่อใช้บางส่วนเอาไปซื้ออาหารให้สัตว์ ทั้งที่ไม่ได้อนุโมทนาด้วย ข้อสามจะอธิบายเรื่องบุญให้พ่อเข้าใจอย่างไร ให้ท่านอนุโมทนาบุญของครอบครัวและมาเป็นนักสร้างบารมี ข้อสี่คุณแม่รักคุณพ่อมากจนไม่มีเวลาปฏิบัติธรรมเพราะต้องคอยดูแลคุณพ่อ จะทำอย่างไรให้แม่วางใจจากพ่อได้บ้าง ครูไม่ใหญ่แทรกว่าเขารักกันคงไม่ยอมง่าย ๆ
คำถามต่อ คุณยายช็อกและป่วยจนเสียชีวิตด้วยการกินยาผิด ทุกข์เวทนามาก คุณตาคุณยายตายแล้วไปอยู่ที่ไหน ได้อยู่ด้วยกันไหมเพราะรักกันมาก ครูไม่ใหญ่แทรกว่าถ้าจะตัดบทก็ตอบว่าไปอยู่บนสวรรค์ก็ง่ายดี บุญอะไรทำให้ชาตินี้ต้องมาอยู่ไกลแต่ได้พบหมู่คณะและร่วมสร้างบารมีกับหลวงพ่อ ได้บวชในต่างแดนเป็นครั้งแรกของแผ่นดินที่ว่างเว้นการบวชมานาน บุญจากการบวชของตนและลูกหลาน รวมทั้งการให้สถานที่จัดบวชครั้งประวัติศาสตร์ ตนและครอบครัวจะได้ผลบุญอย่างไร คุณพ่อคุณแม่คุณตาคุณยายได้รับด้วยไหม และตั้งใจตั้งแต่เด็กว่าจะไม่มีครอบครัว (ท้ายคำถามถอดเสียงเพี้ยนยาว) จากนั้นเป็นช่วงพักที่มีบรรทัด jingle และช่องว่างไม่มีบรรทัดถอดเสียงราวสองนาที
เฉลยข้อแรก การรับปากจะไปเป็นเพื่อนหลวงตาแต่ไม่ได้ไป มีวิบากกรรมคือถึงเวลาตัวเองก็จะโดนอย่างนี้บ้าง และประสบความสำเร็จในชีวิตได้ไม่เท่าที่ตั้งใจไว้ เพราะขาดสัจจบารมี จะแก้ไขต้องหักดิบจากความโลเล ไม่มีสัจจะ หรือไม่ทำอย่างที่ตั้งใจ ต้องอดทนตั้งใจทำให้ได้อย่างที่ตั้งใจไว้
เฉลยว่าคุณพ่อเลี้ยงสัตว์ไว้ขาย ทั้งเพื่อฆ่าและเพื่อดูเล่น เลี้ยงหมู ไก่ ตั้งฟาร์มจระเข้ เพาะลูกสุนัขขาย เปิดบ่อปลา กรงนก และคอกวัว ถ้าเลี้ยงสัตว์ไว้ฆ่าขายหรือขายให้เขาฆ่า วิบากกรรมคือเจ็บป่วยทุกข์ทรมานมากก่อนตาย และอายุสั้น ส่วนลูกไม่มีวิบากกรรมทางตรง เพราะเจตนาเพียงเลี้ยงดูบิดามารดา เงินที่ท่านรับไปแล้วจะเอาไปทำอะไรเป็นเรื่องของท่าน แต่มีวิบากทางอ้อมคืออาจต้องดูแลบุพการีหรือญาติที่มีโรคภัยไข้เจ็บมาก เพราะกรรมปาณาติบาต ต้องเสียเงินทอง เวลา และอารมณ์
เฉลยเรื่องจะอธิบายบุญให้พ่อเข้าใจ ลูกต้องหากุศโลบายให้ท่านไปปฏิบัติธรรมให้ใจใสก่อน เช่นไปสวนพนาวัฒน์สักเจ็ดวัน อยู่ในสิ่งแวดล้อมที่ดี มีกัลยาณมิตร พี่เลี้ยง และพระอาจารย์คอยแนะนำ เมื่อใจใสแล้วท่านจะค่อย ๆ เรียนรู้เรื่องบาปบุญคุณโทษเอง เมื่อใจเปิดแล้วค่อยบอกเรื่องการสร้างบารมีของลูกและครอบครัว ส่วนคุณแม่ที่รักคุณพ่อจนไม่มีเวลาปฏิบัติธรรม ก็ให้ชวนทั้งสองท่านขึ้นไปปฏิบัติธรรมที่สวนพนาวัฒน์เจ็ดวันด้วยกัน จะเข้าใจความจริงของชีวิตดีขึ้น แล้วติด DMC ให้ท่านศึกษาธรรมะง่าย ๆ ทุกวัน ใจจะใสและมีความสุขเพิ่มขึ้น
เฉลยว่าคุณยายกินยาผิดจริงเพราะวิบากกรรมในอดีต ครูไม่ใหญ่ว่าน่าศึกษามาก ชาตินั้นคุณยายกับคุณตาก็เป็นสามีภรรยากันเหมือนชาตินี้ ครั้งหนึ่งคุณตาป่วย คุณยายหยิบยาผิดให้คุณตากินโดยไม่ได้เจตนา กรรมจึงส่งผลแบบไม่เจตนาเหมือนกันในชาตินี้ แม้รักกันมากและหยิบยาด้วยเจตนาให้หาย กฎแห่งกรรมก็ยังเข้ามาเกี่ยวข้อง คุณยายตายแล้วไปเกิดเป็นเทพธิดาสายคนธรรพ์ชั้นจาตุมหาราชิกาด้วยบุญที่ทำในพระพุทธศาสนาเป็นประจำ แต่ก่อนตายจิตฟุ้งซ่านสับสนหลายเรื่อง จริง ๆ ควรไปสูงกว่านี้ ครูไม่ใหญ่เตือนว่าตอนใกล้ตายอย่าสับสน ให้นึกบุญใหญ่ให้เห็นทีเดียว เช่นหล่อพระแสนองค์ เสาแก้วพันปี หรือบวชพระกี่รูปก็ต้องนึกให้ออก
เฉลยว่าหลังคุณยายตาย คุณตาหันมาสวดมนต์เป็นที่พึ่งทางใจเพราะได้ข้อคิดจากการตายของคุณยายและเสียใจที่หยิบยาผิดให้ ตายแล้วคุณตาไปเป็นยักษ์ระดับกลางชั้นจาตุมหาราชิกา ด้วยบุญที่ทำในพระพุทธศาสนาและความทุกข์ใจช่วงท้ายชีวิตเรื่องหยิบยาผิด แต่เป็นยักษ์หล่อไม่มีเขี้ยว แม้อยู่ชั้นเดียวกันก็ไม่ได้พบคุณยายทั้งที่รักกันมาก ครูไม่ใหญ่เปรียบว่าเหมือนคนหนึ่งอยู่อเมริกาอีกคนอยู่เมืองไทย ต่างภาษา วัฒนธรรม ประเพณี ความเชื่อ ก็เหมือนอยู่คนละภพ แม้อยู่หมู่บ้านเดียวกันก็คุยกันไม่รู้เรื่องเพราะโมหะที่ไม่เข้าใจความจริงของชีวิต เจอกันจะจำกันได้ไหมก็น่าศึกษา จึงต้องติด DMC
เฉลยว่าชาตินี้ต้องมาอยู่ต่างแดนเพราะเหตุปัจจุบันคือการทำมาหากิน แต่ได้พบหมู่คณะและร่วมสร้างบารมีเต็มที่เพราะแรงอธิษฐานในอดีตหนุน คืออธิษฐานว่าขอมีส่วนขยายพระพุทธศาสนาวิชชาธรรมกายไปทั่วโลก การได้บวชในต่างแดนเป็นครั้งแรกของแผ่นดินที่ว่างเว้นการบวชมานานก็มาจากแรงอธิษฐานนี้ บุญจากการบวชของตนและหลาน รวมถึงการให้สถานที่จัดบวชครั้งประวัติศาสตร์ ทำให้มีสายบุญเชื่อมกับพระพุทธศาสนาวิชชาธรรมกาย ไปที่ใดได้รับการต้อนรับอย่างดี มีชื่อเสียงขจรขจาย มีรูปสมบัติ ทรัพย์สมบัติ คุณสมบัติ ลาภ ยศ สรรเสริญ สุข ได้บรรลุธรรม และปิดอบายให้คุณพ่อคุณแม่คุณตาคุณยายได้ด้วย
เฉลยเรื่องที่ตั้งใจตั้งแต่เด็กว่าจะไม่มีครอบครัวและโตขึ้นจะบวชตลอดชีวิตแต่ทำไม่ได้ เพราะความโลเลของจิตใจและผังบุญยังไม่แน่นพอ แต่ที่ผ่านมาได้ผ่านการมีครอบครัวแล้ว ลูก ๆ โตช่วยตัวเองได้ ตัวเองก็อายุมากแล้ว จึงคิดได้เหมือนกองเสบียงปัจจุบันที่หลายครอบครัวขอเป็นชาติสุดท้าย อยากเอาลูกมาบวชแต่ลูกไม่ยอม พ่อแก่ ๆ ก็เลยมาบวชเองตลอดชีวิต ครูไม่ใหญ่ว่าน่าคิดว่าการออกบวชตอนแก่จะเป็นการบวชจนหมดอายุขัย และความคิดเรื่องบวชตลอดชีวิตยังอยู่ในใจชาตินี้ จึงเป็นการบวชตลอดชีวิตในตอนแก่ ท้ายช่วงถอดเสียงเพี้ยนเป็นคำซ้ำราวครึ่งนาที
ท่องบทประจำวันสามรอบ สิ่งที่ต้องสั่งสมคือบุญกุศล สิ่งที่ต้องแสวงหาคือพระรัตนตรัยภายใน เป้าหมายชีวิตคือที่สุดแห่งธรรม ที่พักระหว่างทางคือดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์ ท้ายช่วงไม่มีบรรทัดถอดเสียงราวหนึ่งนาทีครึ่ง
ประกาศอนุโมทนารายนามผู้ร่วมโครงการสร้างพระธรรมกายประจำตัวหนึ่งแสนองค์ ในโอกาสวันคุ้มครองโลก 22 เมษายน 2549 มีทั้งกัลยาณมิตรและครอบครัว พระอาจารย์และพระภิกษุรุ่นยี่สิบเอ็ด แต่ละรายการระบุจำนวนองค์ ชื่อและจำนวนส่วนใหญ่ถอดเสียงเพี้ยนจนอ่านไม่ได้ สลับกับเสียงสาธุการยาว และบรรทัดถอดเสียงเพี้ยนเป็นคำซ้ำ
ว่าคำขวัญปิดรายการ พุทธบริษัทสี่ต้องเป็นหนึ่งเดียวกันเหมือนดวงตะวันที่มีดวงเดียว เรื่องส่วนตัวให้วางอุเบกขา เรื่องพระศาสนาให้เอาอุเบกขาวาง จิตสดใสเมื่อใจสิ้นระแวงเหมือนดวงจันทร์ส่องแสงในคืนวันเพ็ญ ธรรมกายคือพระในตัวคุณที่เข้าถึงได้ด้วยการทำใจหยุดนิ่ง ครูไม่ใหญ่ว่าต้องย้ำซ้ำให้คล่องปากขึ้นใจ แล้วพร้อมใจกันสวดสรรเสริญคุณพระรัตนตรัย ช่วงท้ายถอดเสียงเพี้ยน ได้ยินพอจับความว่าเอ่ยถึงสี่จังหวัดชายแดนภาคใต้ หลังนาทีราว 144 ไม่มีบรรทัดถอดเสียงจนเกือบจบไฟล์ และบรรทัดสุดท้ายเพี้ยนจนอ่านไม่ได้
เวลาเริ่มของช่วง คำสะกด tag ที่ขาด ช่วงที่ยังไม่มีในผัง หรือลิงก์เสีย บอกได้ที่นี่ - คนที่ฟังจริงเห็นสิ่งที่คลังนี้มองไม่เห็น
เข้าสู่ระบบด้วยปุ่มด้านบนของหน้าก่อน แล้วช่องเขียนถึงผู้ดูแลจะขึ้นที่นี่