ep109 ผังเวลา 35 ช่วง
ทศชาติชาดก (153) พระเตมีย์ (74) แต่งตัวด้วยรอยยิ้ม (64) พระธรรมกายประจำตัว (49) แต่งเนื้อแต่งตัว (45) วันคุ้มครองโลก 2549 (44) ออกแบบชีวิต (31) มหาสุวรรณนิธิ (29) กุมารทอง (16) ความสุขภายใน (13) คุณเฉินเผยคุณ (12) ระลึกชาติ (12) สุนันทสารถี (10) พระนางจันทาเทวี (8) รูปเคารพ (8) ไต้หวัน (7) คุณล่ายหงจิน (6) เวียนว่ายตายเกิด (6) พระในตัวเป็นของสากล (5) ลิขิตชีวิตของเราเอง (5) ดวงธรรมเท่าไข่แดงของไก่ (4) พระในตัว (4) สิงคโปร์ (4) องค์พระใส (4) คุณหวังสันสัน (3) ดูเฉย ๆ (3) ตายแล้วไม่สูญ (3) ปัญญาชนกับปัญหาชน (3) ภาพบุญปรากฏก่อนละโลก (3) ศูนย์ปฏิบัติธรรมไทเป (3) สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น (3) ธรรมจักษุ (2) นั่งสมาธิใจสบาย (2) มองด้วยใจ (2) สามีภูมิใจในตัวภรรยา (2) อาชีพสร้างบารมี (2) เชื่อกฎแห่งกรรม (2) แบ่งปัน (2) กัมพูชา (1) คนตาบอดกับดวงอาทิตย์ (1) คนไม่มีหนี้จึงบวชได้ (1) ทรงเจ้า (1) ทางดวงแก้ว (1) นั่งมองเฉย ๆ คือทำถูก (1) ปวดหลัง (1) ปากไวแต่ใจไม่ได้คิด (1) ภาวนามยปัญญา (1) ยิ่งทำบุญยิ่งรวย (1) รู้จักพอ (1) เป็นหนึ่งเดียวกับองค์พระ (1)
นักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาว่าคาถาสำเร็จ แม้มืดตื้อมืดมิดก็มีสิทธิ์เข้าถึงธรรมสามรอบ ตามด้วยเนื้อนาบุญ มหาธรรมกายเจดีย์เป็นเนื้อนาบุญของโลก มหาจุฬามณีเป็นเนื้อนาบุญของสวรรค์ พระในบ้านเป็นเนื้อนาบุญของครอบครัว พระในตัวเป็นเนื้อนาบุญของเรา แล้วว่าคำขวัญ เมื่อเราสว่าง โลกก็สว่างด้วย
ทบทวนการบ้านสิบข้อ ตั้งแต่เอาบุญไปฝากคนที่บ้าน จดบันทึกผลการปฏิบัติธรรม ก่อนนอนนึกถึงบุญ หลับและตื่นในอู่ทะเลบุญ ตื่นแล้วรวมใจกับองค์พระหนึ่งนาทีนึกว่าโชคดีที่รอดมาอีกหนึ่งวัน ทั้งวันให้รู้สึกว่าตัวเราอยู่ในองค์พระ ทุกชั่วโมงขอหนึ่งนาทีหยุดใจ ทุกกิจกรรมนึกถึงดวงหรือองค์พระ จนถึงข้อสิบสร้างบรรยากาศด้วยรอยยิ้มและปิยวาจา แล้วถามว่ายิ้มกันไปทั่วโลกแล้วหรือยัง
วันนี้วันที่หนึ่งร้อยสี่สิบเก้านับจากวันออกพรรษา เหลืออีกหนึ่งร้อยสิบแปดวันจะเข้าพรรษา คำตอบว่าผ่านปีใหม่มากี่วันถูกกลบด้วยบรรทัด jingle ราวครึ่งนาที แล้วทบทวนว่าทำใจหยุดนิ่งเฉย ๆ คนที่ทำไม่ได้คือคนตาย คนบ้า และคนที่ไม่ได้ทำ ต้องตอกย้ำให้คล่องปากขึ้นใจ นักเรียนใหม่ต้องศึกษาไว้เพราะความผิดพลาดมีอบาย ทุคติ วินิบาต นรก เปรต อสุรกาย สัตว์เดรัจฉานรองรับอยู่ จะได้ดำเนินชีวิตถูกวัตถุประสงค์ของการมาเกิดเป็นมนุษย์
ครูไม่ใหญ่บอกว่าวันนี้มีเรื่องราวดี ๆ ของเคสสตัดดี้ที่จะทำให้เข้าใจเรื่องกฎแห่งกรรมดีขึ้น และมีผลการปฏิบัติธรรมที่ดีของผู้มีบุญ แต่ก่อนจะไปถึงให้มาแต่งเนื้อแต่งตัวให้เสร็จเรียบร้อยก่อน
ช่วงเพลงหรือช่วงพักหลังคำชวนแต่งเนื้อแต่งตัว ถอดเสียงได้แต่บรรทัด jingle ที่ซ้ำกันราวสี่นาที ไม่มีท่อนร้องให้ระบุชื่อเพลง (ตอนก่อนหน้าวันเดียวกันช่วงเดียวกันเป็นเพลงเรื่องรอยยิ้ม แต่ตอนนี้ไม่มีหลักฐานยืนยันว่าเป็นเพลงเดียวกัน)
ครูไม่ใหญ่ว่าถ้ายังไม่ยิ้มก็แปลว่ายังแต่งตัวไม่เสร็จ ต้องแต่งเนื้อแต่งตัวให้เสร็จเรียบร้อยทุกที่ทุกแห่ง ไม่ว่าภายในบ้านหรือนอกบ้าน โดยนำรอยยิ้มมาปรากฏบนใบหน้า จากนั้นมีบรรทัดถอดเสียงเป็นภาษาอังกฤษสั้น ๆ แล้วไม่มีบรรทัดถอดเสียงราวสองนาที
ถามว่าเหลือกี่วันจะถึงวันคุ้มครองโลก ตอบว่าสามสิบแปดวัน ช่วงนี้ต้องรักษาใจให้ผ่องใส โดยนำมหาสุวรรณนิธิไว้กลางกาย ตรึกระลึกนึกถึงตลอดเวลาทั้งหลับตาลืมตา ทั้งนั่งนอนยืนเดิน ถ้าใจหยุดนิ่งใจก็ใส มหาสุวรรณนิธิจะเปลี่ยนจากสีทองเป็นสีแก้วใส ใครมั่นใจว่ารักษาไว้ไม่หายก็พกติดตัวไว้ดูเป็นบริกรรมนิมิต ใครกลัวหายก็เก็บไว้ที่บ้าน ดูจนติดตาแล้วน้อมไว้กลางกาย ใจแบ่งเป็นสองส่วน ภายในตรึกมหาสุวรรณนิธิให้หยุดนิ่ง ภายนอกเคลื่อนไหวทำภารกิจการงาน
ครูไม่ใหญ่ว่าการตรึกมหาสุวรรณนิธิเป็นการเตรียมตัวก่อนมาหล่อพระธรรมกายประจำตัวจำนวนหนึ่งแสนองค์ ซึ่งไม่ใช่เรื่องง่ายและเกิดได้ยากในโลก แม้โรงงานหล่อพระก็ยังทำอย่างนี้ไม่ได้ แต่ของเราเคยทำมาหลายครั้งตั้งแต่สามแสนองค์ แล้วมาสลับเป็นแสนองค์ ภาพนี้จะติดตัวไปเป็นบริกรรมนิมิต ฉายให้เห็นตอนใกล้จะละโลก เป็นภาพสวยงามที่นำความปลื้มมาแม้ร่างกายมีทุกขเวทนา นึกว่าเราหล่อพระได้เป็นแสนองค์ ความปลื้มจะกลั่นกาย วาจา ใจให้สะอาดบริสุทธิ์ก่อนไปพบภพภูมิใหม่ที่ประณีตกว่าภูมิมนุษย์
ครูไม่ใหญ่ว่าถ้าตายแล้วสูญก็สบาย ทั้งชีวิตไม่ต้องสั่งสมบุญ ทำแต่บาปก็ไม่เป็นไร แต่ชีวิตไม่เป็นอย่างนั้น รู้ได้จากคำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าที่ตรัสรู้ด้วยธรรมจักษุและญาณทัสสนะของพระธรรมกาย มองทะลุความจริงของชีวิต เห็นสรรพสัตว์เวียนว่ายตายเกิด ชีวิตขึ้นลงตามวิบากกรรม ทำกรรมดีชีวิตสูงส่งอุปสรรคน้อย ทำกรรมไม่ดีชีวิตตกต่ำอุปสรรคมาก พระสาวกทั้งคฤหัสถ์ บรรพชิต มนุษย์และเทวดาปฏิบัติตามแล้วรู้เห็นตาม คำสอนบันทึกไว้ในพระไตรปิฎก และผู้บรรลุธรรมในยุคปัจจุบันที่ครูไม่ใหญ่รู้จักคือคุณยายอาจารย์มหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง ผู้ศึกษาวิชชาจากหลวงปู่พระมงคลเทพมุนี ก็ยืนยันด้วยญาณทัสสนะว่าการเวียนว่ายตายเกิดมีจริง (ช่วงหนึ่งถอดเสียงหลุดเป็นภาษาอังกฤษราวครึ่งนาที)
ถ้าไม่รู้ก็ให้ทบทวนชีวิตปัจจุบันว่าทำไมคนเราแตกต่างกัน ถ้าตอบไม่ได้ก็มักยกให้เป็นพรหมลิขิต ฟ้าลิขิต เทพเจ้าลิขิต แต่ถ้ามีโยนิโสมนสิการหาเหตุหาผล ชีวิตปัจจุบันที่มีอุปสรรคหรือสำเร็จเป็นผลจากเหตุที่ประกอบไว้ในอดีต อยากรู้อนาคตก็ดูจากเหตุที่ทำในปัจจุบัน แต่การจะรู้ว่าตายแล้วสูญหรือไม่สูญ ดีที่สุดคือสิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น ต้องปฏิบัติตามคำสอนของพระผู้รู้แจ้งเห็นแจ้ง หลับตามองกลับเข้าไปในตัวให้ถึงพระธรรมกายภายใน นั่นจึงเป็นเครื่องยืนยันว่าการเวียนว่ายตายเกิดมีจริง
ครูไม่ใหญ่ว่ายังมีผู้ระลึกชาติได้ซึ่งมีคนรวบรวมไว้ มีหลักฐานและพยานยืนยัน เช่นเด็กอายุไม่มากที่บอกว่าเคยเกิดที่บ้านหลังนั้น พ่อชื่ออย่างนี้ แม่ชื่ออย่างนี้ รู้ประวัติบ้านและญาติในบ้านที่ตัวเองไม่เคยไปเลย และหยิบข้าวของได้ถูกต้อง มียืนยันหลายเคสทั่วโลก จึงสรุปว่าอยากให้ตายแล้วสูญแต่มันไม่เป็นอย่างนั้น ตายแล้วยังต้องเกิดอีก แล้วชวนมาหล่อพระในวันคุ้มครองโลกที่ 22 เมษายน จากนั้นไม่มีบรรทัดถอดเสียงราวหนึ่งนาทีครึ่ง
ครูไม่ใหญ่ว่าจำอะไรไม่ได้ให้จำประโยคว่าเราคือผู้ออกแบบชีวิต เพราะเกี่ยวกับพฤติกรรมทางกาย วาจา ใจ ซึ่งทำแล้วมีผลทั้งสิ้น ผลจะปรากฏในอนาคตและชาติเบื้องหน้า อยากได้ผลดีก็ต้องออกแบบชีวิตให้ดี ถ้าไปคิดว่าพรหมลิขิต ฟ้าลิขิต เทพเจ้าลิขิต ก็จะฝากชีวิตไว้กับสิ่งเหล่านั้น ครูไม่ใหญ่ล้อว่าพรหมที่สี่แยกมีสี่หน้า เวลานอนไม่รู้จะเอาหน้าไหนลง ฟ้าก็เคยเห็นแต่ตะโกนขอบ้านสักหลังก็ไม่ได้ ตัวเราเองต่างหากที่ทำให้บ้านเกิดขึ้น แต่คนมักยกความสำเร็จให้ว่าท่านประทานให้ ผลไม่สำเร็จก็ว่าท่านทดลอง ตายเร็วก็ว่าท่านอยากเอาไปอยู่ด้วย ซึ่งเป็นคำที่ผู้ใหญ่บอกเด็ก จากนั้นถอดเสียงเพี้ยนและหลุดยาวราวสองนาทีครึ่ง ก่อนจบว่าทุกคนในโลกไม่ว่าหญิงหรือชายมีความเสมอภาคที่จะออกแบบชีวิตของตัวเอง แล้วบอกว่าจะไปเมืองจีนกัน ท้ายช่วงไม่มีบรรทัดถอดเสียงราวหนึ่งนาทีครึ่ง
ก่อนไปแผ่นดินใหญ่จีน ครูไม่ใหญ่พาไปสิงคโปร์ก่อนเพื่อทบทวนเรื่องของเมื่อวาน ย้ำว่าภาพแผนผังเมื่อวานเป็นลายมือของคุณเฉินเผยคุณเอง ไม่ใช่ผู้ประสานงานเขียน ทั้งคุณเติ้งและคุณเฉินน่าศึกษาทั้งคู่แต่เวลาจำกัด แล้วอ่านผลการปฏิบัติธรรมซ้ำ เขาเป็นชาวจีนสิงคโปร์ เคยเป็นผู้จัดการฝ่ายขายของบริษัทยักษ์ใหญ่ เพื่อนชวนมาฝึกสมาธิที่ศูนย์สิงคโปร์ วันแรกใส่กางเกงขาสั้น ไหว้ไม่เป็นกราบไม่เป็น เมื่อนั่งสมาธิและได้มาสวนพนาวัฒน์ จากคนไม่มีศาสนาก็นับถือพุทธเป็นศาสนาแรก แม้มีตำแหน่งเกียรติยศเงินทองแต่ยังขาดความสุข ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าสิ่งเหล่านั้นไม่ใช่สิ่งที่เราต้องการ เขาลาออกจากงานมารับบุญที่วัดพระธรรมกายหนึ่งปีกับสามเดือน นั่งสมาธิทุกวันเช้า กลางวัน ก่อนนอนอย่างน้อยสองชั่วโมง และเขียนผลการปฏิบัติธรรมมาแบ่งปัน ใหม่ ๆ เขาก็นั่งฟุ้งนั่งเครียด
เพลงประกอบการนั่งสมาธิที่แทรกกลางผลการปฏิบัติธรรมของคุณเฉิน ถอดท่อนร้องได้บางส่วนว่า บอกให้นั่งใจสบาย บอกให้นั่งเฉย ๆ ยังนั่งอย่างเคย เมื่อยก็ขยับ ง่วงก็ให้หลับ ทำตามที่หลวงพ่อบอกไว้เท่านั้น อย่าเผลอเพ่งจ้อง ทำสบาย ๆ เดี๋ยวก็ได้เอง (ไม่ได้ประกาศชื่อเพลง ท่อนร้องตรงกับเพลงที่ตอนอื่นในคลังใช้ tag เดียวกัน) ตามด้วยบรรทัด jingle ราวครึ่งนาที
คุณเฉินเผยคุณฟังแล้วปรับตัวใหม่ เริ่มนั่งสมาธิโดยไม่คิดอะไร ไม่ภาวนาอะไร ทำอารมณ์ให้สบายแล้วบรรยากาศก็สบายไปทั้งหมด ครูไม่ใหญ่ขยายว่าโลกนี้แล้วแต่เรา อยากทุกข์ก็คิดเรื่องกลุ้ม อยากสุขก็คิดเรื่องสบาย จากนั้นเขาเอาใจไปโฟกัสที่กึ่งกลางกาย ใหม่ ๆ ทำไม่ได้แต่ทำบ่อยก็ชำนาญ แค่ห้านาทีใจก็อยู่กลางกายอย่างง่าย ๆ very easy แล้วมือที่วางซ้อนกันก็ไม่เหลือความรู้สึก no feeling at all รู้สึกว่าตัวเองอยู่ในตัวของตัวเอง
คุณเฉินเผยคุณเห็นคริสตัลบอลลูกแรกขนาดเท่าไข่แดงของไก่ ใช้คำนี้เพราะนึกไม่ออกว่ามีอะไรใกล้เคียงกว่านี้ ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าตรงกับคำสอนของหลวงปู่ที่ว่าโตเท่าฟองไข่แดงของไก่ แปลว่าดวงนี้เป็นสากล ดวงนั้นเกิดที่ศูนย์กลางกาย สว่างเหมือนพระจันทร์เต็มดวงแต่ไม่แสบตา สักพักเกิดอีกสี่ลูกขนาดและแสงเท่ากันในระนาบเดียวกันทางทิศเหนือ ใต้ ออก ตก แล้วทั้งห้าลูกรวมเป็นหนึ่งที่ศูนย์กลางกายฐานที่เจ็ด รู้สึก very good และ very สบาย แล้วมีดวงสว่างผุดซ้อนขึ้นมานับไม่ถ้วน ไม่นานก็มีพระพุทธรูปใสนั่งขัดสมาธิขึ้นกลางดวง เห็นพระเศียร องค์ และฐาน เป็นคริสตัลบุดดาที่ส่องแสงสว่างมาก ทั้งหมดเกิดขึ้นแบบ automatic ไม่ต้องคิดอะไร
ครูไม่ใหญ่ขยายว่าองค์พระเกิดขึ้นเอง แปลว่าพระมีอยู่แล้วในตัว แล้วเราถอดแบบมาเป็นพระพุทธปฏิมากรเป็นรูปเคารพ แต่รูปเคารพอื่นอย่างกุมารทองหรือเทพเจ้าต่าง ๆ ทำให้รูปเคารพแท้พลอยลำบาก คนที่ไม่เคารพรูปเคารพก็เลยทุบไปด้วย จริง ๆ ต้องรู้ก่อนว่ารูปเคารพมาจากไหน ก่อนจะทุบต้องลองนั่งดูก่อน องค์ไหนใช่ก็เก็บไว้ ไม่ใช่เห็นแล้วลุยทุบไปเลย รูปเคารพที่แท้เป็นสิ่งที่ควรบูชา เป็นทางมาแห่งมงคลของตัว
คุณเฉินเผยคุณได้เห็นความต่างระหว่างความคิดที่ใช้ทำงานซึ่งต้องคิดจนสมองเครียด กับความไม่คิดที่ใช้ในการนั่งสมาธิซึ่งไม่ต้องใช้ความพยายามอะไรเลย ครูไม่ใหญ่ขยายว่าออกจากความคิดทำจิตให้สงบเดี๋ยวก็พบทางออก ตรงนี้เรียกว่าภาวนามยปัญญา ที่เลยความคิดไปสู่จุดที่ความคิดหมดความจำเป็น เขาไม่อยากถอนจากความสบายนั้น ไม่เหนื่อย ไม่หนาว ไม่ร้อน ไม่เจ็บ ไม่เมื่อย นั่งต่อได้หลายชั่วโมง มีความสุขที่อธิบายไม่ได้ ไม่เคยได้รับมาก่อน และมั่นใจว่าไม่ได้รับจากที่ไหนนอกจากศูนย์กลางกายฐานที่เจ็ด แม้ลืมตาแล้วก็รักษาไว้ได้ตลอด
คุณเฉินเผยคุณว่าเมื่อเริ่มนั่งสมาธิชีวิตเปลี่ยนไป มองทุกสิ่งจากภายในออกมาภายนอก จากใจไปสู่ความคิด คำพูด และการกระทำ ไม่ว่ามองสิ่งใดควรมองที่ใจ ไม่ใช่แค่ใช้ตาเนื้อ เพราะสิ่งที่เราเห็นกับสิ่งที่เขาเป็นอาจไม่ตรงกัน ครูไม่ใหญ่ขยายว่าที่หงุดหงิดกันบางทีเพราะไปคิดแทนเขา แล้วยกตัวอย่างคู่ชีวิตที่พูดว่าไปตายเถอะ หรือเธอเบื่อฉันก็ไปมีคนอื่นสิ ปากเขาไวแต่ใจไม่ได้คิดอย่างนั้น ถ้ามองด้วยใจจะเข้าใจ ให้คู่ชีวิตเอาไปตรองดู เป็นเรื่องสำคัญที่นักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาทั่วโลกต้องศึกษาไว้
คุณเฉินเผยคุณว่าก่อนศึกษาพุทธศาสนาทั้งทฤษฎีและปฏิบัติ ไม่เคยเชื่อเรื่องกฎแห่งกรรมเลย แต่เมื่อศึกษาธรรมะที่หลวงพ่อสอนซึ่งอธิบายทุกอย่างได้แจ่มแจ้ง ก็เชื่อเรื่องกฎแห่งกรรมมาก ตอนนี้อารมณ์เย็น ไม่ซีเรียสเหมือนแต่ก่อน เหมือนปลดเปลื้องความกังวล เข้าใจแล้วว่าทำไมผู้จบการศึกษามากมายมาอุทิศตัวทำงานพระศาสนา รู้สึกว่าพวกเขาโชคดีกว่าทุกคนในโลกเพราะมีอาชีพสร้างบารมี ขอเป็นส่วนหนึ่งของงานนี้และอนุโมทนาบุญด้วย ครูไม่ใหญ่ขยายว่าอาชีพสร้างบารมีดีที่สุด ตั้งแต่ตื่นจนเข้านอนมีแต่กุศลธรรมเกิดขึ้นตลอด ส่วนชาวโลกทั้งวันคิดเรื่องทำมาหากิน มีการแข่งขัน เอาเปรียบเสียเปรียบ ได้ ๆ เสีย ๆ ถ้านึกไม่ออกให้ไปดูตามท้องถนน
ครูไม่ใหญ่เปิดภาพผังที่คุณเฉินเผยคุณเขียนเองอีกครั้ง ชี้ลายเซ็นข้างล่างเป็นการยืนยัน แล้วอธิบายตามผัง ดวงแรก ต่อมาอีกสี่ดวงทางทิศเหนือ ใต้ ออก ตก รวมเป็นห้าดวง แล้วห้าดวงมารวมเป็นดวงเดียวที่ศูนย์กลางกาย โดยคุณเฉินไม่ได้คิดขอให้ห้ามาเป็นหนึ่ง แต่เป็นหนึ่งด้วยตัวของมันเอง จากนั้นมีบางสิ่งกลางดวงแล้วกลายเป็นองค์พระซึ่งเขาไม่เคยคิดมาก่อน ทั้งหมดเกิดต่อเนื่องเองเพียงแค่วางใจเฉย ๆ แปลว่าเป็นกระบวนการสากลภายในตัวที่ใครทำก็ได้ นำความสุขที่เขาไม่มีวันลืมและปลื้มไปทุกชาติ แล้วเปิดภาพคุณเฉิน จากนั้นเป็นช่วงพักที่ไม่มีบรรทัดถอดเสียงราวสองนาทีครึ่ง มีบรรทัด jingle คั่น
ผลการปฏิบัติธรรมของชาวจีนไต้หวัน ชื่อถอดเสียงได้ว่าคุณล่ายหงจิน (ยังไม่ยืนยันการสะกด ครูไม่ใหญ่เองก็ว่าตัวหลังอ่านยาก) เป็นนักธุรกิจ เคยขายเสื้อผ้า เครื่องประดับสตรี จนตอนนี้ขายบ้านและที่ดิน เดิมเป็นชาวพุทธแต่มุ่งแต่ทำมาหากิน เมืองไทยที่เธอรู้จักคือประเทศที่มีผู้หญิงขายบริการ แหล่งอบายมุข มีธรรมชาติสวย มีรอยยิ้ม มีวัดเยอะ และมีการทรงเจ้า ครูไม่ใหญ่เสียดายที่เดี๋ยวนี้พระบางวัดก็ให้ขันมีองค์เหมือนทรงเจ้า เธอว่าเมืองไทยมีลูกกรอก มีกุมารทองชื่อดังที่สุดในโลก เธอจึงมาเมืองไทยเพื่อนำสิ่งเหล่านี้ไปให้ค้าขายดีขึ้น ครูไม่ใหญ่ว่าต้องกวาดล้างด้วยการทำความเข้าใจให้ถูกต้อง เพราะเป็นโรงงานผลิตความเข้าใจผิดให้เพื่อนมนุษย์ที่พาไปอบาย
เพื่อนชวนคุณล่ายไปวัดปากน้ำ ได้ทำบุญ กลับไต้หวันเศรษฐกิจของเธอดีขึ้นอย่างแปลก แต่ตอนนั้นคิดว่าเป็นจังหวะ โอกาส และความสามารถของตัวเองมากกว่า เมื่อเศรษฐกิจเริ่มตกต่ำก็กลุ้มหนัก หันไปทางไหนก็มืดแปดด้าน ครูไม่ใหญ่ขยายว่าด้านนอกมืดหมดแต่ด้านในสว่าง ตอนนั้นมีเพื่อนนำเทปนั่งสมาธิมาให้ เธอจึงเริ่มหัดนั่งสมาธิ เริ่มสัมผัสความสุขและช่องทางแก้ปัญหา ได้มาทำบุญที่ศูนย์ปฏิบัติธรรมไทเป ธุรกิจก็ราบรื่นดีขึ้นเรื่อย ๆ อย่างอัศจรรย์ ทำให้เชื่อเรื่องบุญมาก เห็นว่ายิ่งทำบุญยิ่งรวยขึ้น เพราะมีบุญเก่าเป็นฐานแล้วบุญใหม่เสริมเข้าไปอีก
คุณล่ายรักการนั่งสมาธิมาก หลับตาแล้วปรับร่างกายตั้งแต่เส้นผมถึงฝ่าเท้า ผ่อนคลายกายใจให้สบาย สักพักก็เห็นดวงแก้วใสสว่าง ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าเธอไม่ได้นึกอะไรเลย แล้วมีดวงใสดวงใหม่ผุดขึ้นต่อเนื่องจนกลายเป็นเส้นทางของดวงแก้ว เหมือน superhighway ภายใน กลางดวงแก้วเห็นองค์พระขึ้นมาองค์หนึ่ง ครูไม่ใหญ่ว่าอยู่กันคนละประเทศแต่เห็นองค์พระเหมือนกันทั้งที่ไม่ได้นึกมาก่อน แปลว่ามีอยู่แล้วในตัวมนุษย์ทุกคน เป็นของสากลที่ไม่ขัดแย้งความเชื่อใด เหมาะทุกชาติ ทุกภาษา ทุกศาสนา องค์พระมาพร้อมความสว่างยิ่งกว่าดวงอาทิตย์ ใสยิ่งกว่าคำพูดใดจะอธิบาย เพชรเทียบไม่ได้ เธอทำอะไรไม่ถูกจึงได้แต่นั่งมอง ครูไม่ใหญ่ยืนยันว่านั่งมองเฉย ๆ นั่นแหละทำถูก ถ้าไปเร่ง เพ่ง จ้อง ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง
องค์พระนั่งอยู่ในบริเวณโล่งกว้าง คุณล่ายเป็นหนึ่งเดียวกับองค์พระ แล้วองค์พระกับตัวเธอขยายออกไปพร้อมกัน ยิ่งขยายยิ่งมีความสุข กลางองค์พระที่ขยายก็มีองค์ใหม่ผุดขึ้นต่อเนื่องเหมือนชวนกันมา แต่ละองค์ใสเท่าเดิม สว่างเท่าเดิม และนำความสุขมาให้ ครูไม่ใหญ่ว่าท่านไม่มามือเปล่า รูปเคารพที่จำลองจากองค์นี้จึงควรเคารพสักการบูชา และควรมาหล่อในวันที่ 22 เมษายน เธอเล่าต่อว่ามีปัญหาสุขภาพที่แผ่นหลัง ต้องนั่งหลังงอจึงรู้สึกดีขึ้น แต่เวลานั่งสมาธิเป็นหนึ่งเดียวกับองค์พระ หลังยืดตรงขึ้นมาเองเหมือนองค์พระ ไม่ต้องใช้เครื่องดึง (ช่วงนี้ถอดเสียงหลุดปนภาษาอังกฤษราวครึ่งนาที) เธอนั่งสมาธิต่อเนื่องทุกวันอย่างน้อยวันละหนึ่งชั่วโมงมาสี่ปีแล้ว
คุณล่ายอายุน้อยกว่าสามีมาก ตอนแรกสามีไม่ค่อยเชื่อมั่นในตัวเธอ เห็นว่าเหมือนเด็กผ่านประสบการณ์น้อย คิดว่าการตัดสินใจของเขาถูกต้องกว่าเสมอเพราะเกิดก่อน แต่ตั้งแต่เธอนั่งสมาธิ การทำงานและอารมณ์เปลี่ยนไป โลกกลับตาลปัตร ตอนนี้สามีไว้ใจเธอมาก เชื่อมือ เชื่อมั่น เชื่อใจ ถึงขนาดมาปรึกษาขอคำแนะนำ เธอว่าสิ่งที่มีเป็นแหล่งพลังภายในคือพระในตัวที่กลมกลืนเป็นอันเดียวกับเธอแล้ว สามีบอกว่าดาร์ลิง ฉันภูมิใจในตัวเธอจัง ครูไม่ใหญ่ถามว่าใครอยากให้พ่อบ้านพูดอย่างนี้ ให้ทำแบบคุณล่าย ตอนนี้เธอกำลังชวนชาวไต้หวันคนอื่นมาที่ศูนย์เพราะเข้าใจอัธยาศัยของชาวจีน และดู DMC ทุกวันต่อเนื่อง ท้ายช่วงถอดเสียงหลุดเป็นคำซ้ำราวครึ่งนาที
ครูไม่ใหญ่เปิดภาพคุณล่ายนั่งสมาธิและกำลังถวายสังฆทาน ใจตรึกอยู่กับองค์พระเป็นหนึ่งเดียว วิธีไม่ต้องทำอะไร แค่หลับตาผ่อนคลายตั้งแต่ศีรษะถึงฝ่าเท้า ทำใจนิ่ง ๆ นุ่ม ๆ ทั้งเนื้อทั้งตัวทุกขุมขนเป็นความสุข แล้วความสุขขยายมาสู่พฤติกรรมจนคู่ชีวิตเห็นชัดว่าเปลี่ยนไปในทางดีขึ้น ดูสุขุมเยือกเย็น คำพูดแต่ละคำหลั่งไหลด้วยคุณธรรม เหมือนทะเลแห่งความสุข ความบริสุทธิ์ และความสดชื่นที่เข้าใกล้แล้วเย็นใจ พ่อบ้านจึงไว้วางใจ อยากอยู่ใกล้ จนรำพึงว่าภูมิใจในตัวเธอ ทั้งที่เธอไม่ได้ทำอะไรเลย ถ้าเทพธิดาที่บ้านอยากให้เทพบุตรที่บ้านภูมิใจก็ให้ทำอย่างคุณล่าย แล้วบอกว่าจะไปแผ่นดินใหญ่ จากนั้นไม่มีบรรทัดถอดเสียงราวสองนาทีครึ่ง
ไปเมืองจีนฟังผลการปฏิบัติธรรมของคุณหวังสันสัน (ชื่อถอดเสียง ยังไม่ยืนยันการสะกด ครูไม่ใหญ่เกริ่นว่าดวงตะวันสองดวง) อายุยี่สิบสามปี ชาวจีนจากเสฉวน ไม่มีศาสนา เด็กทุกคนต้องเรียนหนังสือที่สอนว่าจงเชื่อในสิ่งที่ตามองเห็น อย่าเชื่อในสิ่งที่ตามองไม่เห็น อย่าเชื่อนรกสวรรค์ ให้เรียนศาสนาเพียงรู้ว่ามีอยู่ในโลก ไม่ให้ปฏิบัติหรือนับถือ เธอจึงไม่เชื่อกฎแห่งกรรมและไม่เคยคิดทำบุญ ครูไม่ใหญ่ว่าสิ่งที่เราไม่เห็นจะสรุปว่าไม่มียังไม่ได้ เหมือนคนตาบอดกับคนตาดีแหงนดูท้องฟ้า คนตาดีบอกว่ามีดวงอาทิตย์ คนตาบอดว่าไม่เชื่อเพราะไม่เห็น ตาบอดมองไม่เห็นแล้วจะสรุปว่าไม่มีดวงตะวันก็ไม่ควร เมื่อฟังว่าในท้องเรามี ก็ให้ทำเฉย ๆ ที่สุด (จากนั้นถอดเสียงหลุดเป็นคำซ้ำราวครึ่งนาที)
ครูไม่ใหญ่ว่าของอยู่ในท้องแต่ไปมองข้างนอก มองร้อยชาติก็ไม่เห็น เหมือนของอยู่ในบ้านแต่ออกไปหาในทะเล ต้องมองในที่ที่มันมีอยู่ เมื่อสิ่งนี้อยู่ในตัวก็มองในตัว ไม่เชื่อเรื่องนรกสวรรค์ก็ไม่แปลก แต่ต้องพิสูจน์ อย่าไม่เชื่อเฉย ๆ หรือไปค้านคนที่มีประสบการณ์ ต้องวางใจเป็นกลางแบบผู้มีดวงปัญญาที่เรียกว่าปัญญาชน ถ้าไม่วางใจเป็นกลางก็เรียกว่าปัญหาชน คือชนที่มีปัญหา
คุณหวังสันสันเล่าว่าครั้งหนึ่งไปประเทศกัมพูชา แม้ที่นั่นทุรกันดารมาก แต่ได้เห็นน้ำใจของชาวพุทธที่แบ่งปันกันอยู่เสมอ ภาพของการให้ทำให้รู้สึกว่าใจของตัวเองพัฒนาขึ้น ครูไม่ใหญ่ขยายว่าสิ่งดี ๆ ที่เราทำมีผลต่อการเปลี่ยนแปลงของเพื่อนมนุษย์ การกระทำของเราอยู่ในสายตาผู้อื่นตลอด แม้เขาไม่ได้มาคุยด้วย ใจเขาก็ถูกปรับเปลี่ยนไปในทางดี เธอว่าจากเดิมอยากได้เสื้อผ้าสวย ๆ คอมพิวเตอร์เครื่องใหม่ ตอนนี้รู้ว่าควรพอต่อความต้องการ แล้วเอาสิ่งที่เกินความจำเป็นไปเติมความขาดแคลนของผู้อื่นให้เต็ม โลกที่มีการให้คงเป็นสุข ครูไม่ใหญ่ว่าทำให้นึกถึงเพลง Sharing is Great
ครูไม่ใหญ่ประกาศว่านึกถึงเพลง Sharing is Great หลังเรื่องการแบ่งปันของคุณหวังสันสัน แต่ไม่มีท่อนร้องที่ถอดได้ ช่วงยาวราวแปดนาทีครึ่งนี้มีแต่ช่องที่ไม่มีบรรทัดถอดเสียง บรรทัด jingle และคำหลุดปนภาษาอื่นเป็นระยะ จึงเป็นเพลงแล้วต่อด้วยช่วงพัก ไม่มีเนื้อหาที่ถอดได้จนถึงละครพระเตมีย์
มินิซีรีส์พระเตมีย์ผู้ยิ่งด้วยเนกขัมมบารมี ตอนที่ 18 ทวนจากตอนที่แล้วว่าพระเตมิยราชกุมารไม่ยินดีกลับพระนครเพราะมุ่งจะผนวช ตรัสว่าพระชนกพระชนนีสละเราแล้ว จะบวชอยู่คนเดียวในป่า สุนันทสารถีมองไม่เห็นคุณค่าการบวช เห็นแต่ประโยชน์ที่ประเทศจะรุ่งเรืองถ้าพระราชกุมารกลับไปครองราชย์ พระราชกุมารจึงอธิบายว่าที่แกล้งเป็นง่อยเปลี้ยเพราะระลึกชาติหนหลังได้ (ช่วงนี้ถูกบรรทัด jingle กลบราวครึ่งนาที) ครั้งยังเป็นทารกพระชนกอุ้มนั่งบนตักแล้วสั่งฆ่าโจรสี่คนด้วยเครื่องประหารต่าง ๆ ได้ฟังแล้วสะดุ้งกลัว ไม่ต้องการราชสมบัติ ชีวิตนี้น้อยนัก จะก่อเวรใหม่แล้วตกอบายนานทำไม สุนันทสารถีเข้าใจและเลื่อมใส เห็นว่าแม้รัชทายาทยังจะผนวช ตัวเราจะครองเรือนไปทำไม จึงทูลขอบวชตาม
พระโพธิสัตว์ยินดีแต่ทรงดำริว่า ถ้าให้สารถีบวชเสียตอนนี้ ผู้คนจะคิดว่าพระราชกุมารหายสาบสูญไปพร้อมสารถี คงถูกยักษ์จับกินแล้ว พระชนกพระชนนีจะไม่สร่างจากความเศร้าโศก การบวชจะไม่เกิดประโยชน์ยิ่งใหญ่ ควรบอกข่าวแก่พระชนก พระชนนี พระพี่เลี้ยงนางนม และกุมารห้าร้อยผู้เป็นสหาย เมื่อพระประยูรญาติทราบก็จะรีบเสด็จมา จะได้แสดงธรรมโปรดให้เจริญในกุศลธรรม จึงตรัสยับยั้งว่าเธอยังไม่ควรบวช เพราะยังเป็นหนี้หลวงอยู่ ให้นำราชรถกลับไปคืนและกราบทูลความจริงก่อน ถ้ายังศรัทธาค่อยกลับมาบวช เพราะคนไม่มีหนี้จึงบวชได้ บวชโดยความเป็นไทคนจะไม่นินทา ผู้แสวงหาคุณธรรมก็สรรเสริญ
สุนันทสารถียังหวั่นว่าถ้าพระเจ้ากาสิกราชและพระราชมารดาทราบความจริงคงเสด็จมาพบพระราชกุมาร ตนต้องนำเสด็จ ถ้าได้พบก็เป็นความดีความชอบ แต่ถ้ามาแล้วไม่พบคงถูกลงพระราชอาญา จึงทูลขอปฏิญญาให้ประทับอยู่ที่นี่จนกว่าจะนำเสด็จพระราชบิดาพระราชมารดามาถึง พระโพธิสัตว์ตรัสรับ เพราะพระองค์เองก็ปรารถนาจะเห็นพระชนกพระชนนีเสด็จมาเช่นกัน ให้แจ้งว่ายังมีชีวิตอยู่และร่างกายสมบูรณ์ดี แล้วฝากกราบบังคมทูล ทรงหันพระพักตร์ไปทางพระนครพาราณสี ถวายบังคมพระชนกพระชนนีด้วยเบญจางคประดิษฐ์ สารถีกระทำประทักษิณ ถวายบังคม แล้วขับราชรถกลับพระนครพาราณสีโดยเร็ว
พระนางจันทาเทวีนับแต่ถูกพรากพระราชกุมารก็กันแสงร่ำไห้ แทบไม่เสวยจนพระกายซูบซีด ไม่ตรัสกับพระเจ้ากาสิกราชเลย ประทับที่ช่องพระแกลคอยทอดพระเนตรการกลับมาของสุนันทสารถี เมื่อเห็นเขากลับมาลำพังกับราชรถว่างเปล่าก็ยิ่งกันแสง คร่ำครวญว่าลูกรักคงถูกฝังทั้งเป็นแล้ว รับสั่งให้เข้าเฝ้าแล้วซักถามว่าลูกเป็นใบ้เป็นง่อยหรือเปล่า ตอนฝังลูกร้องหรือขยับมือเท้าบ้างไหม สารถีขอพระราชทานอภัยแล้วกราบทูลความจริงว่าพระราชกุมารที่ไม่ขยับกายมาสิบหกปี บัดนี้เดินได้คล่องแคล่ว อวัยวะสมบูรณ์ รูปโฉมงามสง่า ตรัสไพเราะน่าฟัง พระนางตรัสถามย้ำด้วยความตื่นเต้นระคนสงสัย เพราะทรงทดลองพระราชกุมารอย่างอุกฤษฏ์มาตลอดก็ไม่เคยเห็นขยับ โปรดติดตามตอนต่อไป ไฟล์จบที่ท้ายละครตอนนี้พอดี ไม่มีช่วงปิดรายการ
เวลาเริ่มของช่วง คำสะกด tag ที่ขาด ช่วงที่ยังไม่มีในผัง หรือลิงก์เสีย บอกได้ที่นี่ - คนที่ฟังจริงเห็นสิ่งที่คลังนี้มองไม่เห็น
เข้าสู่ระบบด้วยปุ่มด้านบนของหน้าก่อน แล้วช่องเขียนถึงผู้ดูแลจะขึ้นที่นี่