คุณหวังสันสัน

โรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา 15 มี.ค. 2549 15 มี.ค. 2549

• 1:07:13 คุณหวังสันสันอายุ 23 จากเสฉวน เรียนมาว่าเชื่อแต่สิ่งที่ตาเห็น คนตาบอดจะสรุปว่าไม่มีดวงอาทิตย์ไม่ได้
  ไปเมืองจีนฟังผลการปฏิบัติธรรมของคุณหวังสันสัน (ชื่อถอดเสียง ยังไม่ยืนยันการสะกด ครูไม่ใหญ่เกริ่นว่าดวงตะวันสองดวง) อายุยี่สิบสามปี ชาวจีนจากเสฉวน ไม่มีศาสนา เด็กทุกคนต้องเรียนหนังสือที่สอนว่าจงเชื่อในสิ่งที่ตามองเห็น อย่าเชื่อในสิ่งที่ตามองไม่เห็น อย่าเชื่อนรกสวรรค์ ให้เรียนศาสนาเพียงรู้ว่ามีอยู่ในโลก ไม่ให้ปฏิบัติหรือนับถือ เธอจึงไม่เชื่อกฎแห่งกรรมและไม่เคยคิดทำบุญ ครูไม่ใหญ่ว่าสิ่งที่เราไม่เห็นจะสรุปว่าไม่มียังไม่ได้ เหมือนคนตาบอดกับคนตาดีแหงนดูท้องฟ้า คนตาดีบอกว่ามีดวงอาทิตย์ คนตาบอดว่าไม่เชื่อเพราะไม่เห็น ตาบอดมองไม่เห็นแล้วจะสรุปว่าไม่มีดวงตะวันก็ไม่ควร เมื่อฟังว่าในท้องเรามี ก็ให้ทำเฉย ๆ ที่สุด (จากนั้นถอดเสียงหลุดเป็นคำซ้ำราวครึ่งนาที)
• 1:10:10 ของอยู่ในตัวต้องมองในตัว ไม่เชื่อนรกสวรรค์ไม่แปลกแต่ต้องพิสูจน์ วางใจเป็นกลางแบบปัญญาชน ไม่ใช่ปัญหาชน
  ครูไม่ใหญ่ว่าของอยู่ในท้องแต่ไปมองข้างนอก มองร้อยชาติก็ไม่เห็น เหมือนของอยู่ในบ้านแต่ออกไปหาในทะเล ต้องมองในที่ที่มันมีอยู่ เมื่อสิ่งนี้อยู่ในตัวก็มองในตัว ไม่เชื่อเรื่องนรกสวรรค์ก็ไม่แปลก แต่ต้องพิสูจน์ อย่าไม่เชื่อเฉย ๆ หรือไปค้านคนที่มีประสบการณ์ ต้องวางใจเป็นกลางแบบผู้มีดวงปัญญาที่เรียกว่าปัญญาชน ถ้าไม่วางใจเป็นกลางก็เรียกว่าปัญหาชน คือชนที่มีปัญหา
• 1:11:03 คุณหวังไปกัมพูชาเห็นน้ำใจชาวพุทธที่แบ่งปัน จากอยากได้ของใหม่มารู้จักพอ เอาส่วนเกินไปเติมผู้ขาดแคลน
  คุณหวังสันสันเล่าว่าครั้งหนึ่งไปประเทศกัมพูชา แม้ที่นั่นทุรกันดารมาก แต่ได้เห็นน้ำใจของชาวพุทธที่แบ่งปันกันอยู่เสมอ ภาพของการให้ทำให้รู้สึกว่าใจของตัวเองพัฒนาขึ้น ครูไม่ใหญ่ขยายว่าสิ่งดี ๆ ที่เราทำมีผลต่อการเปลี่ยนแปลงของเพื่อนมนุษย์ การกระทำของเราอยู่ในสายตาผู้อื่นตลอด แม้เขาไม่ได้มาคุยด้วย ใจเขาก็ถูกปรับเปลี่ยนไปในทางดี เธอว่าจากเดิมอยากได้เสื้อผ้าสวย ๆ คอมพิวเตอร์เครื่องใหม่ ตอนนี้รู้ว่าควรพอต่อความต้องการ แล้วเอาสิ่งที่เกินความจำเป็นไปเติมความขาดแคลนของผู้อื่นให้เต็ม โลกที่มีการให้คงเป็นสุข ครูไม่ใหญ่ว่าทำให้นึกถึงเพลง Sharing is Great