ความสุขภายใน

ตอบเรื่องพ่อสามีที่ไม่เชื่อเรื่องบาปบุญนรกสวรรค์เพราะไม่เห็น และมักพูดติดปากว่าพิสูจน์ไม่ได้ ตายแล้วสูญ ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าเรื่องชีวิตไม่ตื้นอย่างนั้น มันสลับซับซ้อน มีผู้ที่เห็นได้ไกลกว่านั้นคือผู้ที่หมดกิเลสแล้วซึ่งเห็นภพภูมิต่าง ๆ และเอามาบอกด้วยความปรารถนาดี แต่ถ้าไม่ให้โอกาสตัวเองไปเรียนรู้ก็จะไม่รู้ แม้เกิดในยุคที่คำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้ายังดำรงอยู่ก็ตาม จริง ๆ ยังไม่ได้พิสูจน์ ถ้าได้พิสูจน์ก็พิสูจน์ได้ วิธีง่ายที่สุดคือไม่ต้องท่อง ไม่ต้องอ่าน ไม่ต้องเขียน ไม่ต้องทำวิจัยหรือวิทยานิพนธ์ แค่ไม่ต้องทำอะไรเลย นั่งนิ่ง ๆ ทำเฉย ๆ ไม่คิดไม่พูด ให้เข้าถึงความสุขที่แท้จริงภายในและเข้าถึงพระรัตนตรัยในตัวก่อน แล้วทำสม่ำเสมอทุกวันเดี๋ยวก็จะเห็นเอง

ย้ำว่าอีกสี่วันจะถึงงานกฐินซึ่งหนึ่งปีมีเพียงครั้งเดียว จึงต้องรักษาใจให้ใสเพื่อรองรับบุญใหญ่ แล้วชวนคุยเรื่องผลของการนั่งธรรมะ ว่าถ้าทุกคนทั่วโลกหยุดใจเป็น สันติภาพจะเกิดขึ้นเองโดยอัตโนมัติ ไม่ต้องแจกรางวัลสันติภาพ เพราะเมื่อเข้าถึงความสุขที่แท้จริงแล้ว ความคิดเบียดเบียนตนเองและเพื่อนมนุษย์ก็ไม่มี เหลือแต่ความรักและความปรารถนาดี

สามเณรเล่าว่าเวลามองแล้วรู้สึกไม่มีขอบเขต มีความสุขมาก ครูไม่ใหญ่เสริมว่าสุขอย่างนี้เลยสวรรค์ไปแล้ว ลมหายใจกลมกลืนกับธรรมชาติภายนอกเหมือนลมหายใจของเรากับจักรวาลเป็นอันเดียวกัน และเมื่อใจมีความสุขมากแล้ว ต้นไม้ต้นเดิมที่เคยเห็นแล้วอยากตัด กลับเห็นแล้วสวยงามขึ้นมา สามเณรเล่าว่าลมหายใจรู้สึกสะอาด เพราะใจกับลมหายใจกลืนเป็นอันเดียวกัน หายใจเข้าเหมือนเอาความบริสุทธิ์เข้ามา แล้วส่งคืนธรรมชาติ และเห็นดวงใสเหมือนน้ำที่มารวมตัวเป็นก้อนกลมนุ่มเบา สว่างไม่หยุด ขยายไปได้เท่าที่ใจอยากให้ขยาย ครูไม่ใหญ่เทียบว่าความสว่างของดวงอาทิตย์มีขอบเขตจำกัดและสว่างแค่กลางวัน แต่ความสว่างของใจไม่มีขอบเขตและสว่างทั้งกลางวันกลางคืน

สามเณรเริ่มรู้ว่าการเป็นสุขที่ตัวเราเองดีกว่าและยิ่งใหญ่กว่าความสุขที่อาศัยวัตถุภายนอก อย่างแว่นตา ปากกา แหวนเพชร เสื้อผ้า ที่ต้องคอยดูแล ซัก ตาก แล้วเดี๋ยวก็หายเห่อ ก็เก่าก็พัง ไม่เคยเติมความพร่องของใจให้เต็ม แต่ความสุขที่สุขด้วยตัวเองแค่นั่งหลับตายิ้ม ๆ ก็พบความสุขที่แท้จริงภายใน แล้วบอกว่าวันนี้แม้เครื่องแบบภายนอกเปลี่ยนเป็นชุดคฤหัสถ์เป็นอุบาสกแล้ว แต่ในใจยังเป็นพระอยู่ ต้องบวชภายในและเป็นต้นบุญต้นแบบที่ดีของโลกในยามที่โลกขาดแคลน

สามเณรณัฐพรบอกว่าโดยเนื้อแท้อยากอยู่ตรงนี้ รู้สึกเสียดายมากที่ต้องกลับไปใช้ชีวิตทางโลก เพราะอยู่ตรงนี้แม้จะนอนน้อยและมีเครื่องอำนวยความสะดวกน้อย แต่กลับมีลมหายใจเข้าออกอย่างมีความสุข ครูไม่ใหญ่ให้ขีดเส้นใต้ประโยคนี้และฟังใหม่ ว่าทุกคนต้องมีลมหายใจเข้าแล้วออก แต่ไม่อาจพูดได้เลยว่าเข้าแล้วออกอย่างมีความสุข คำนี้ผูกขาดเฉพาะผู้ที่มีความสุขภายในเท่านั้น

โยมแม่เห็นองค์พระที่ชัดใสสว่าง ทำให้มีความสุขหล่อเลี้ยงใจท่านอยู่ตลอดเวลา ซึ่งเป็นความสุขที่แท้จริงภายในและเป็นสุขที่ดีที่หนึ่ง

ครูไม่ใหญ่สอนว่าเมื่อใจไม่ติดอะไร ไม่อยากเอาอะไร ไม่อยากได้อะไร ใจจะโปร่งและมีอารมณ์ดี แล้วจะเข้าถึงความสุขภายในได้ง่าย สรุปเป็นประโยคว่าถ้าหากเราไม่อยากได้ในสิ่งใด เราจะได้ทุกสิ่งที่ต้องการ