ความสุขภายใน

ตอบเรื่องพ่อสามีที่ไม่เชื่อเรื่องบาปบุญนรกสวรรค์เพราะไม่เห็น และมักพูดติดปากว่าพิสูจน์ไม่ได้ ตายแล้วสูญ ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าเรื่องชีวิตไม่ตื้นอย่างนั้น มันสลับซับซ้อน มีผู้ที่เห็นได้ไกลกว่านั้นคือผู้ที่หมดกิเลสแล้วซึ่งเห็นภพภูมิต่าง ๆ และเอามาบอกด้วยความปรารถนาดี แต่ถ้าไม่ให้โอกาสตัวเองไปเรียนรู้ก็จะไม่รู้ แม้เกิดในยุคที่คำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้ายังดำรงอยู่ก็ตาม จริง ๆ ยังไม่ได้พิสูจน์ ถ้าได้พิสูจน์ก็พิสูจน์ได้ วิธีง่ายที่สุดคือไม่ต้องท่อง ไม่ต้องอ่าน ไม่ต้องเขียน ไม่ต้องทำวิจัยหรือวิทยานิพนธ์ แค่ไม่ต้องทำอะไรเลย นั่งนิ่ง ๆ ทำเฉย ๆ ไม่คิดไม่พูด ให้เข้าถึงความสุขที่แท้จริงภายในและเข้าถึงพระรัตนตรัยในตัวก่อน แล้วทำสม่ำเสมอทุกวันเดี๋ยวก็จะเห็นเอง

ย้ำว่าอีกสี่วันจะถึงงานกฐินซึ่งหนึ่งปีมีเพียงครั้งเดียว จึงต้องรักษาใจให้ใสเพื่อรองรับบุญใหญ่ แล้วชวนคุยเรื่องผลของการนั่งธรรมะ ว่าถ้าทุกคนทั่วโลกหยุดใจเป็น สันติภาพจะเกิดขึ้นเองโดยอัตโนมัติ ไม่ต้องแจกรางวัลสันติภาพ เพราะเมื่อเข้าถึงความสุขที่แท้จริงแล้ว ความคิดเบียดเบียนตนเองและเพื่อนมนุษย์ก็ไม่มี เหลือแต่ความรักและความปรารถนาดี

สามเณรเล่าว่าเวลามองแล้วรู้สึกไม่มีขอบเขต มีความสุขมาก ครูไม่ใหญ่เสริมว่าสุขอย่างนี้เลยสวรรค์ไปแล้ว ลมหายใจกลมกลืนกับธรรมชาติภายนอกเหมือนลมหายใจของเรากับจักรวาลเป็นอันเดียวกัน และเมื่อใจมีความสุขมากแล้ว ต้นไม้ต้นเดิมที่เคยเห็นแล้วอยากตัด กลับเห็นแล้วสวยงามขึ้นมา สามเณรเล่าว่าลมหายใจรู้สึกสะอาด เพราะใจกับลมหายใจกลืนเป็นอันเดียวกัน หายใจเข้าเหมือนเอาความบริสุทธิ์เข้ามา แล้วส่งคืนธรรมชาติ และเห็นดวงใสเหมือนน้ำที่มารวมตัวเป็นก้อนกลมนุ่มเบา สว่างไม่หยุด ขยายไปได้เท่าที่ใจอยากให้ขยาย ครูไม่ใหญ่เทียบว่าความสว่างของดวงอาทิตย์มีขอบเขตจำกัดและสว่างแค่กลางวัน แต่ความสว่างของใจไม่มีขอบเขตและสว่างทั้งกลางวันกลางคืน

สามเณรเริ่มรู้ว่าการเป็นสุขที่ตัวเราเองดีกว่าและยิ่งใหญ่กว่าความสุขที่อาศัยวัตถุภายนอก อย่างแว่นตา ปากกา แหวนเพชร เสื้อผ้า ที่ต้องคอยดูแล ซัก ตาก แล้วเดี๋ยวก็หายเห่อ ก็เก่าก็พัง ไม่เคยเติมความพร่องของใจให้เต็ม แต่ความสุขที่สุขด้วยตัวเองแค่นั่งหลับตายิ้ม ๆ ก็พบความสุขที่แท้จริงภายใน แล้วบอกว่าวันนี้แม้เครื่องแบบภายนอกเปลี่ยนเป็นชุดคฤหัสถ์เป็นอุบาสกแล้ว แต่ในใจยังเป็นพระอยู่ ต้องบวชภายในและเป็นต้นบุญต้นแบบที่ดีของโลกในยามที่โลกขาดแคลน

สามเณรณัฐพรบอกว่าโดยเนื้อแท้อยากอยู่ตรงนี้ รู้สึกเสียดายมากที่ต้องกลับไปใช้ชีวิตทางโลก เพราะอยู่ตรงนี้แม้จะนอนน้อยและมีเครื่องอำนวยความสะดวกน้อย แต่กลับมีลมหายใจเข้าออกอย่างมีความสุข ครูไม่ใหญ่ให้ขีดเส้นใต้ประโยคนี้และฟังใหม่ ว่าทุกคนต้องมีลมหายใจเข้าแล้วออก แต่ไม่อาจพูดได้เลยว่าเข้าแล้วออกอย่างมีความสุข คำนี้ผูกขาดเฉพาะผู้ที่มีความสุขภายในเท่านั้น

ครูไม่ใหญ่ว่าเนื้อเพลงตรงกับความคิดของมาดาม พระพุทธเจ้าที่อยู่ภายในเป็นสิ่งที่สัมผัสได้ พูดคุยปรึกษาได้ มาดามติดตามมานั่งสมาธิกับพระทุกวันพร้อมครอบครัว ยอมรับว่าเคยเป็นคนเครียดไม่อ่อนโยน แต่สมาธิทำให้เย็นลงมาก ผู้คงแก่เรียนยอมรับว่ายังไม่รู้อีกหลายอย่าง เธอว่าการค้นพบทางวิทยาศาสตร์เรื่องโลก ดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ ไม่น่าสนใจเท่าเรื่องจิตวิญญาณของเรา เพราะการค้นพบภายนอกไม่ทำให้สมหวังสมบูรณ์ ลืมตาไม่เคยเจอของจริง หลับตาจึงเห็นของจริงและพบความสุขภายในที่แตกต่างจากความสุขภายนอกอย่างสิ้นเชิง

มาดามพบว่าบางครั้งแก้ปัญหาที่เคยแก้ไม่ได้เมื่อนั่งสมาธิ ครูไม่ใหญ่ว่าเพราะมีทั้งปัญญา รู้วิธีแก้ มีกำลังใจและความสุขใจ เหมือนคนรู้วิธีจับงูเห่าย่อมไม่กลัว ทั้งหมดรวมอยู่ที่สมาธิ มาดามแปลกใจว่าทำไมขณะนั่งสมาธิตัวเต็มไปด้วยความรัก ซึ่งเกิดขึ้นเองและทำให้อยากทำสิ่งดีให้โลก เธอว่าลืมตาเจอความสุขภายนอก หลับตาเจอความสุขภายในซึ่งเทียบกันไม่ได้ ครูไม่ใหญ่ว่าเป็นภาษาจากประสบการณ์ภายใน ใครเข้าถึงไม่ว่าชาติศาสนาใดจะพูดตรงกันโดยไม่ได้นัดหมาย เบน ฟรานซ์ที่หมู่เกาะโซโลมอนก็เคยกล่าวเช่นนี้ เมื่อได้ความสุขภายในคนจะสละความสุขภายนอกและเป็นผู้ให้เอง โลกจะมีแต่การแบ่งปัน แล้วบอกว่านึกถึงเพลงหนึ่ง

ผู้ประกาศข่าวชาวโอมานว่าเมื่อนั่งสมาธิได้พบว่าจิตวิญญาณของตนอยู่ที่ไหน แก้ปัญหาที่เคยแก้ไม่ได้ แปลกใจที่ตัวเต็มไปด้วยความรัก เมื่อทุกคนเต็มไปด้วยความรักก็จะทำสิ่งดีให้โลก ทุกคนจะมีความสุขจากภายใน ปกติคนหาความสุขจากภายนอกที่สุขน้อยแต่ทุกข์มาก เมื่อพบความสุขภายในจะสละความสุขภายนอกกลายเป็นผู้ให้ โลกจะมีการแบ่งปันและเกิดสันติสุข เธอยินดีร่วมมือ ขอแสดงความเคารพหลวงพ่อที่ทำประโยชน์ต่อชาวโลก และขอพระพุทธเจ้าช่วยเหลือหลวงพ่อ หลังจากนั้นราวห้านาทีครึ่งไม่มีบรรทัดถอดเสียงเลยและไม่มีบริบทบอกว่าเป็นอะไร

ผู้ประกาศข่าวชาวโอมานว่ารู้จักความสุขจากสมาธิแล้วจึงรู้ว่าถ้าไม่ทำตัวเองให้มีความสุขก่อนจะช่วยคนอื่นให้สุขไม่ได้ จะกลับไปบอกคนเหล่านั้นว่าเรามาจากครอบครัวเดียวกัน จะมอบความสุขถาวรที่เป็นพลังในตัวเขาเอง ถามว่าเข้าใจถูกไหม ครูไม่ใหญ่ว่าถูกต้องมาก สมาธิทำให้หัวใจและสมองโล่ง งานที่เคยใช้หกชั่วโมงเหลือสองชั่วโมง มีเพื่อนหลายวัยหลายอาชีพที่มีปัญหาเงินทอง สามี ลูก จึงนำนั่งสมาธิ ไม่ใช่เพราะอยากเป็นคนใหญ่คนโต บอกเพื่อนว่าสมาธิคือนั่งเฉย ๆ ไม่ต้องคิด ไม่ต้องพูด แล้วจะรู้สึกว่าชีวิตมีคุณค่าเหมือนได้เป็นจักรพรรดิ อยากให้ทุกคนในโลกนั่งสมาธิ ไม่ใช่แค่ชาวพุทธ เพราะพลังในตัวไม่ได้จำกัดเฉพาะชาวพุทธ

ครูไม่ใหญ่เปรียบคำว่ารักในภาษาไทยกับคำว่า love ในภาษาอังกฤษ ว่าเสียงเลิฟลมออกจากปากหมด ส่วนรักยังอยู่กับตัวเรา แล้วอ่านถ้อยคำของผู้ประกาศข่าวชาวโอมานต่อ เธอลองใช้วิธีให้วัตถุแล้วไม่พอเหมือนเชื้อที่ใส่ในกองเพลิง จนรู้จักความสุขจากสมาธิจึงรู้ว่าถ้าไม่ทำตัวเองให้มีความสุขก่อนก็ช่วยให้คนอื่นสุขไม่ได้ ความสุขภายในอยู่ในตัวทุกคน เธอจะกลับไปบอกคนอื่นว่าเรามาจากครอบครัวเดียวกันจึงอยากมอบสิ่งดีที่สุดคือวิธีทำสมาธิ ครูไม่ใหญ่ยืนยันว่าเข้าใจถูก ตอนนี้เธอสดชื่นใจใส งานที่เคยใช้หกชั่วโมงเหลือสองชั่วโมง ประหยัดทั้งเงิน เวลา และอารมณ์

คุณเฉินเผยคุณได้เห็นความต่างระหว่างความคิดที่ใช้ทำงานซึ่งต้องคิดจนสมองเครียด กับความไม่คิดที่ใช้ในการนั่งสมาธิซึ่งไม่ต้องใช้ความพยายามอะไรเลย ครูไม่ใหญ่ขยายว่าออกจากความคิดทำจิตให้สงบเดี๋ยวก็พบทางออก ตรงนี้เรียกว่าภาวนามยปัญญา ที่เลยความคิดไปสู่จุดที่ความคิดหมดความจำเป็น เขาไม่อยากถอนจากความสบายนั้น ไม่เหนื่อย ไม่หนาว ไม่ร้อน ไม่เจ็บ ไม่เมื่อย นั่งต่อได้หลายชั่วโมง มีความสุขที่อธิบายไม่ได้ ไม่เคยได้รับมาก่อน และมั่นใจว่าไม่ได้รับจากที่ไหนนอกจากศูนย์กลางกายฐานที่เจ็ด แม้ลืมตาแล้วก็รักษาไว้ได้ตลอด

โยมแม่เห็นองค์พระที่ชัดใสสว่าง ทำให้มีความสุขหล่อเลี้ยงใจท่านอยู่ตลอดเวลา ซึ่งเป็นความสุขที่แท้จริงภายในและเป็นสุขที่ดีที่หนึ่ง

ครูไม่ใหญ่สอนว่าเมื่อใจไม่ติดอะไร ไม่อยากเอาอะไร ไม่อยากได้อะไร ใจจะโปร่งและมีอารมณ์ดี แล้วจะเข้าถึงความสุขภายในได้ง่าย สรุปเป็นประโยคว่าถ้าหากเราไม่อยากได้ในสิ่งใด เราจะได้ทุกสิ่งที่ต้องการ