ระลึกชาติ

อธิบายว่าจำเป็นต้องอธิษฐานให้เกิดมาแล้วระลึกชาติได้ เพราะชาตินี้เราระลึกไม่ได้ ไม่รู้ว่ามาจากไหน รู้แต่ว่าตายแล้วก็ไม่รู้ว่าไปไหน และต้องระลึกได้ตั้งแต่ยังเยาว์วัยเพื่อจะได้สร้างบารมีเรื่อยไปจนหมดอายุขัย

พออายุได้หนึ่งขวบเศษเริ่มหัดพูด แต่เรียกแม่ด้วยคำว่าโต้ ซึ่งเป็นภาษาของอีกหมู่บ้านหนึ่งที่คนละภาษากัน ทั้งที่ในบ้านทุกคนเรียกแม่ว่าเมี๊ยะ พออายุประมาณสองขวบก็ทักทายเรียกชื่อคนแปลกหน้าจากหมู่บ้านอื่นและคุยภาษาของหมู่บ้านนั้นได้ถูกด้วย จนวันหนึ่งได้พบผู้ชายคนหนึ่งซึ่งเป็นชาวหมู่บ้านนั้น ผู้เขียนรู้จักเขาทั้งที่ไม่เคยเจอกันมาก่อน เขาจึงแปลกใจว่าเด็กสองขวบจากอีกหมู่บ้านคุยกันรู้เรื่องได้อย่างไร

ชายคนนั้นลองเรียกผู้เขียนด้วยชื่อว่าถูวอ เมื่อได้ยินคำนี้ผู้เขียนซึ่งอายุสองขวบก็ร้องไห้ทันที ไม่อยากได้ยินชื่อนี้แล้วก็ป่วยทันที เพราะถูวอคือชื่อลูกของลุงกับป้าที่ตายไปแล้ว ต่อมาชายคนนั้นจึงพาลุงและป้าสองสามีภรรยาซึ่งเป็นญาติของเขามาดู แล้วชวนคุยจนมั่นใจว่าผู้เขียนคือถูวอมาเกิดใหม่ เป็นลูกของลุงและป้า และเป็นหลานของผู้ชายคนนั้น

ตอบว่าตอนเล็ก ๆ ระลึกชาติได้แต่โตขึ้นลืมหมด เพราะเป็นการตายปุ๊บมาเกิดปั๊บ คือพอตายก็เข้าท้องเลย จึงไม่มีช่องว่างของเวลามาคั่นระหว่างภพ ทำให้ความทรงจำเก่าหรือสัญญาเก่าติดมาและจำเรื่องราวได้ แต่เป็นเพียงช่วงสั้น ๆ เท่านั้น และตอนป่วยมักพูดเรื่องอดีตเพราะการป่วยทำให้สัญญาความทรงจำเก่าย้อนกลับมาอีก คุณแม่ถือว่าไม่เป็นมงคลจึงไม่ให้พูดถึง เพราะพูดเรื่องการป่วยการตายแม่ไม่อยากได้ยิน

ลูกสาวของเจ้าของเคสเกิดต่างจากคนทั่วไป ตอนรอดจากท้องแม่ยื่นเท้าสองข้างออกมาก่อน มีสายรกพันคอและพันลำตัวไปหมด เมื่ออายุได้เพียงสองขวบวิ่งเล่นแถวบ้านแล้วเข้าไปในบ้านหลังหนึ่งที่อยู่ใกล้กัน เห็นป้าเจ้าของบ้านแล้วรู้สึกคุ้นเคยเหมือนเป็นญาติเป็นพิเศษ พอคิดว่าเคยเห็นป้าคนนี้ที่ไหน ภาพเหตุการณ์ในอดีตก็ค่อย ๆ กลับมาเป็นลำดับอย่างชัดเจน จนประติดประต่อได้ว่าในอดีตชาติตนเคยเป็นลูกสาวคนเล็กของป้าคนนั้นเอง

การเห็นเป็นเรื่องปกติของคุณยาย เวลาท่านสวมงอบถางหญ้าตามลำพัง ครูไม่ใหญ่เดินไปเป็นเพื่อน นึกว่าท่านจะคุยเรื่องถางหญ้า แต่ท่านบอกว่ายายถางหญ้าไปยายก็ระลึกชาติไป ไม่ต้องตั้งท่าให้ดูมีมาดก็ระลึกชาติได้ ถ้าทำเป็นแล้วก็เห็นตลอด เพราะมือกับใจเป็นสองส่วนที่ไม่เกี่ยวกัน

คุณยายบอกว่าท่านระลึกชาติดูเรื่องของท่านเอง เพื่อจะได้แก้ไขข้อผิดพลาดในชาตินี้ซึ่งเป็นชาติสุดท้ายของท่าน และท่านมักพูดว่าชาติต่อไปยายจะเป็นผู้ชาย จะบวชตั้งแต่ยังเยาว์วัย จะปฏิบัติธรรม และจะรู้หนังสือรู้ทุกภาษา เพราะชาตินี้ยายไม่รู้หนังสือเลย ท่านว่าถ้ารู้หนังสือด้วยก็จะดี ชาติต่อไปจะไม่ต้องเสียเวลาเรียนเพราะอ่านได้เอง ฟังแล้วครูไม่ใหญ่ก็มีกำลังใจอยากได้อย่างนั้นด้วย และอยากระลึกชาติได้ด้วย

น้องชายคนสุดท้องเกิดช่วงที่มีการสู้รบระหว่างฝ่ายบ้านเมืองกับฝ่ายเปลี่ยนการปกครอง เกิดมามีแผลเป็นใต้อกฝั่งซ้าย (ช่วงนี้เสียงถอดหลุดบางบรรทัด ปีเกิดฟังไม่ชัด) พออายุราวสองขวบร้องจะไปบ้านลุงซึ่งเป็นพี่ชายของพ่อ เจอหน้าลุงป้าก็เรียกว่าพ่อแม่ ไม่มีใครเชื่อ เขาจึงพาไปดูต้นมะขามที่เคยปลูกและไปจับเสื้อลายสก๊อตที่เคยใส่ในตู้ ทุกคนตะลึงเพราะพูดถูกหมด ป้าร้องไห้โฮด้วยความดีใจ เขาเล่าว่าชาติก่อนเป็นลูกชายของลุง อยู่ฝ่ายเปลี่ยนการปกครอง ถูกทหารยิงที่ทุ่งนา แกล้งตายแล้วยิงทหารตายสองนาย ก่อนถูกทหารอีกคนยิงตาย ร้องเรียกพ่อแม่จนสิ้นใจ ชาตินั้นมีภรรยาและลูกสาวหนึ่งคน ตอนย้ายไปกำแพงเพชรเขายังบ่นคิดถึงลูกเมียที่นครพนม แต่พอเจอภรรยาในอดีตชาติจริงกลับเขินอาย

ภรรยาในอดีตชาติแกล้งบอกว่าจะแต่งงานใหม่แล้ว เด็กสองขวบรีบห้ามว่าอย่าแต่งใหม่ และขอร้องอีกเรื่องว่าห้ามบอกใครเด็ดขาดว่าฉันรักเธอ ครูไม่ใหญ่หยอกด้วยเพลงฉันรักเธออย่าบอกใคร ให้รู้กันแค่สองคน นกกาแมวหนูก็รู้ไม่ได้ ท้ายช่วงเสียงถอดหลุดราวหนึ่งนาที

วันรุ่งขึ้นนางนมนำพระกุมารไปบรรทมใต้เศวตฉัตร ทอดพระเนตรเห็นราชสมบัติแล้วนึกว่าเรามาจากไหน ด้วยบุญเก่าจึงระลึกชาติได้ว่าเคยเป็นกษัตริย์ครองนครนี้ยี่สิบปี ตัดสินประหารคนไว้มาก ตายแล้วไปเกิดในอุสสุทนรกแปดหมื่นปี พ้นแล้วไปเกิดในดาวดึงส์ก่อนกลับมาเกิดที่นี่ ทรงหวาดกลัวว่าถ้าได้ครองราชย์ต่อจะต้องทำบาปแล้วตกนรกอีก เห็นพระราชบิดาสั่งลงโทษโจรด้วยวาจาหยาบคาย จึงคิดหาทางพ้นจากราชมณเฑียรที่เปรียบเหมือนเรือนโจร พระกายซูบซีดเหมือนดอกบัวถูกขยำ เทพธิดาผู้สถิตที่เศวตฉัตรซึ่งเคยเป็นพระมารดาในอดีตชาติปรากฏตัวปลอบ แนะให้แสร้งทำเป็นคนง่อยเปลี้ย หูหนวก และใบ้ อย่าแสดงว่าเป็นบัณฑิต ให้คนเห็นว่าเป็นกาลกิณีแล้วจะถูกขับไล่ออกไป พระเตมีย์ยินดีและตั้งจิตอธิษฐานแน่วแน่ว่าจะทำตามจนกว่าจะสำเร็จ

พระเตมียราชกุมารเห็นว่าสารถียังไม่เข้าใจมโนปณิธาน จึงตรัสอธิบายว่าไม่ได้เป็นง่อยเปลี้ย หูหนวก หรือใบ้ ที่ต้องแกล้งทำเช่นนั้นเพราะระลึกชาติหนหลังได้ว่าเคยครองราชย์ในพระนครนี้เพียงยี่สิบปี แต่เมื่อละโลกไปกลับตกนรก ถูกทรมานเร่าร้อนหมกไหม้อยู่ถึงแปดหมื่นปี จึงไม่ปรารถนาจะพูดกับพระชนกพระชนนี อดทนมาสิบหกปีเพียงเพื่อพ้นจากความเป็นกษัตริย์ บัดนี้ทำสำเร็จแล้ว จะไม่หวนคืนพระนคร แต่จะบวชบำเพ็ญพรตอยู่ในป่า

ครูไม่ใหญ่ว่ายังมีผู้ระลึกชาติได้ซึ่งมีคนรวบรวมไว้ มีหลักฐานและพยานยืนยัน เช่นเด็กอายุไม่มากที่บอกว่าเคยเกิดที่บ้านหลังนั้น พ่อชื่ออย่างนี้ แม่ชื่ออย่างนี้ รู้ประวัติบ้านและญาติในบ้านที่ตัวเองไม่เคยไปเลย และหยิบข้าวของได้ถูกต้อง มียืนยันหลายเคสทั่วโลก จึงสรุปว่าอยากให้ตายแล้วสูญแต่มันไม่เป็นอย่างนั้น ตายแล้วยังต้องเกิดอีก แล้วชวนมาหล่อพระในวันคุ้มครองโลกที่ 22 เมษายน จากนั้นไม่มีบรรทัดถอดเสียงราวหนึ่งนาทีครึ่ง