ระลึกชาติ

อธิบายว่าจำเป็นต้องอธิษฐานให้เกิดมาแล้วระลึกชาติได้ เพราะชาตินี้เราระลึกไม่ได้ ไม่รู้ว่ามาจากไหน รู้แต่ว่าตายแล้วก็ไม่รู้ว่าไปไหน และต้องระลึกได้ตั้งแต่ยังเยาว์วัยเพื่อจะได้สร้างบารมีเรื่อยไปจนหมดอายุขัย

พออายุได้หนึ่งขวบเศษเริ่มหัดพูด แต่เรียกแม่ด้วยคำว่าโต้ ซึ่งเป็นภาษาของอีกหมู่บ้านหนึ่งที่คนละภาษากัน ทั้งที่ในบ้านทุกคนเรียกแม่ว่าเมี๊ยะ พออายุประมาณสองขวบก็ทักทายเรียกชื่อคนแปลกหน้าจากหมู่บ้านอื่นและคุยภาษาของหมู่บ้านนั้นได้ถูกด้วย จนวันหนึ่งได้พบผู้ชายคนหนึ่งซึ่งเป็นชาวหมู่บ้านนั้น ผู้เขียนรู้จักเขาทั้งที่ไม่เคยเจอกันมาก่อน เขาจึงแปลกใจว่าเด็กสองขวบจากอีกหมู่บ้านคุยกันรู้เรื่องได้อย่างไร

ชายคนนั้นลองเรียกผู้เขียนด้วยชื่อว่าถูวอ เมื่อได้ยินคำนี้ผู้เขียนซึ่งอายุสองขวบก็ร้องไห้ทันที ไม่อยากได้ยินชื่อนี้แล้วก็ป่วยทันที เพราะถูวอคือชื่อลูกของลุงกับป้าที่ตายไปแล้ว ต่อมาชายคนนั้นจึงพาลุงและป้าสองสามีภรรยาซึ่งเป็นญาติของเขามาดู แล้วชวนคุยจนมั่นใจว่าผู้เขียนคือถูวอมาเกิดใหม่ เป็นลูกของลุงและป้า และเป็นหลานของผู้ชายคนนั้น

ตอบว่าตอนเล็ก ๆ ระลึกชาติได้แต่โตขึ้นลืมหมด เพราะเป็นการตายปุ๊บมาเกิดปั๊บ คือพอตายก็เข้าท้องเลย จึงไม่มีช่องว่างของเวลามาคั่นระหว่างภพ ทำให้ความทรงจำเก่าหรือสัญญาเก่าติดมาและจำเรื่องราวได้ แต่เป็นเพียงช่วงสั้น ๆ เท่านั้น และตอนป่วยมักพูดเรื่องอดีตเพราะการป่วยทำให้สัญญาความทรงจำเก่าย้อนกลับมาอีก คุณแม่ถือว่าไม่เป็นมงคลจึงไม่ให้พูดถึง เพราะพูดเรื่องการป่วยการตายแม่ไม่อยากได้ยิน